Με τους απεργούς της Ελληνικής Χαλυβουργίας, συναντήθηκε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σήμερα το πρωί, Παρασκευή, 4 Μάη, στην πύλη του εργοστασίου

Μαζική αντιπροσωπεία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ επισκέφθηκε τους απεργούς της Ελληνικής Χαλυβουργίας, για να εκφράσει την υποστήριξή της, στον ηρωικό τους αγώνα και να συζητήσει μαζί τους για τις πολιτικές εξελίξεις με αφορμή και τις επικείμενες εκλογές.

Εκ μέρους της αντιπροσωπείας χαιρέτησε ο Α. Χάγιος, επισημαίνοντας την ανάγκη ανατροπής του μαύρου μετώπου τρόικας, κυβέρνησης, ΕΕ, κεφαλαίου κι όλων των στηριγμάτων του αστικού μπλοκ εξουσίας, για να ανοίξει ο δρόμος για τα δικαιώματα και τις ανάγκες των εργαζόμενων και της νεολαίας. Υπογραμμίστηκε ότι αυτό μπορεί να γίνει μόνο από τους ίδιους τους εργαζόμενους, με αγώνες που θα έχουν τα χαρακτηριστικά της αποφασιστικότητας και της μαχητικότητας του αγώνα των χαλυβουργών, και θα αγκαλιάσουν όλους τους χώρους δουλειάς και όλη την κοινωνία. Μόνο έτσι θα δημιουργηθεί η «βουλή των κάτω», για να περάσει ο πλούτος, ο πολιτισμός  και η εξουσία στα χέρια αυτών που τα παράγουν. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ  ήταν και θα είναι παρούσα σ’ αυτές τις κοινωνικές συγκρούσεις, παλεύοντας για το αναγκαίο κοινό μέτωπο ρήξης και ανατροπής, όλων των μαχόμενων, αριστερών δυνάμεων, που οφείλει να είναι η καρδιά και ο νους αυτού του κινήματος. Γι’ αυτό δεν πρέπει να υπάρξει ούτε ημέρα ανοχής στην «νέα» κυβέρνηση που θα επιχειρήσει την συνέχιση της πολιτικής των μνημονίων, του κεφαλαίου  και της ΕΕ. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πάλεψε και θα συνεχίσει να παλεύει σ’ αυτή την κατεύθυνση, βρισκόταν και θα βρίσκεται στο πλευρό των απεργών χαλυβουργών κι όλων των αγωνιζόμενων, μέχρι τη νίκη.

Στην αντιπροσωπεία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, συμμετείχαν οι υποψήφιοι, Χάρης Μανώλης, εργαζόμενος – απεργός στην Ελληνική Χαλυβουργία, Νίκος Γουρλάς, πρόεδρος του συνδικάτου εργαζομένων εταιριών στο «Ελ. Βενιζέλος», Αντώνης Σταματόπουλος, πρόεδρος σωματείου εργαζομένων ΑΜΕΛ (ΜΕΤΡΟ), Δημήτρης Σαραφιανός, μέλος του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, Γιώργος Δημόπουλος, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός ΕΜΠ, μέλος ΣΜΤ, Γιώργος Στεφανής, τεχνικός ΟΤΕ και πολλοί άλλοι συνδικαλιστές και αγωνιστές του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΡΑ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΡΑ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΥ ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΜΟΥ
ΟΛΟΙ/ΕΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4 ΜΑΙΟΥ ΣΤΙΣ 9 ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ
ΚΑΙ ΣΤΙΣ 11:30 ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΣΤΗΝ ΟΛΜΕ

Η δημοσίευση των φωτογραφιών των οροθετικών γυναικών, με τους πηχιαίους τίτλους περί της «υγειονομικής βόμβας», έμοιαζε με τις τελετουργίες του Μεσαίωνα: ιδού οι μάγισσες, ιδού οι υπαίτιες για την καταστροφή. Μα δεν τους έφτασε η διαπόμπευση, τώρα αντί να αντιμετωπιστούν με τη φροντίδα που επιβάλλει η ασθένειά τους, οι γυναίκες αυτές υφίστανται επιπλέον την κράτηση και την άσκηση ποινικών διώξεων εναντίον τους! Απορεί όλη η ελληνική κοινωνία και κάθε δημοκρατικός άνθρωπος με ποιο τρόπο η αστυνομία και το ΥΠΡΟΠΟ είναι αρμόδια να αποφανθεί για το ποιος είναι ο αρχικός υπεύθυνος για την ασθένεια, απορεί κάθε προοδευτικός πολίτης ποια αρχή επιμερίζει έτσι την ευθύνη ώστε να φταίνε 11 οροθετικές γυναίκες και να είναι αθώα θύματα 2000 άντρες!

Σ' ένα πρωτοφανή διαγκωνισμό βαρβαρότητας, οι Υπουργοί του Μνημονίου Χρυσοχοϊδης και Λοβέρδος διαπομπεύουν και ποινικοποιούν τα θύματα του trafficking, του σεξουαλικού καταναγκασμού και της κοινωνικής εξαθλίωσης. Επιδιώκουν την τρομοκράτηση του κοινωνικού σώματος και τον εκφασισμό του δημόσιου λόγου. Μ’ ένα ναζιστικής έμπνευσης ρεσιτάλ ανθρωποφαγίας καταργούν κάθε κανονισμό ιατρικού απορρήτου και συνταγματικά κατοχυρωμένων ατομικών δικαιωμάτων. Ποινικοποιούν τα θύματα και όχι τους θύτες, που είναι τα κυκλώματα σωματεμπορίας και οι πολιτικές που οδηγούν στην απόγνωση.

Ιδού οι ένοχοι:  Χρυσοχοϊδης - Λοβέρδος αποτελούν κίνδυνο για τη δημόσια υγεία και τη δημοκρατία. Σε κατάσταση πανικού θέλουν να ξεχάσουμε ότι κίνδυνος για τη δημόσια υγεία είναι οι πολιτικές τους που διαλύουν τα νοσοκομεία, τις προνοιακές δομές και την κοινωνική ασφάλιση. Ο λαός όμως έχει μνήμη και δεν ξεχνάει ποιοι ευθύνονται για τη φτωχοποίησή του, το κλείσιμο νοσοκομείων και δομών υγείας, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

κειμενα στηριξης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ από υγειονομικους'τεχνικούς

126 γιατροί, νοσηλευτές και εργαζόμενοι στο χώρο της υγείας στηρίζουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΡΙΞΗ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΑΡΣΥΑ



 Κείμενο στήριξης τεχνικών ΑΝΤΑΡΣΥΑ
ΚΕΙΜΕΝΟ   ΣΤΗΡΙΞΗΣ   ΤΕΧΝΙΚΩΝ   ΑΝΤΑΡΣΥΑ
ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Μετά το "Καραμανλής ή Τανκς", το "ΕΕ ή Τρίτος Κόσμος", το "ΠΑΣΟΚ ή ξερονήσια", η αγριότερη επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων οργανώνεται πίσω από το νέο δίλημμα που τίθεται στο λαό: "Μνημόνια, Ευρώ και ΕΕ ή Χάος και Κοινωνική Καταστροφή",  απαντάμε πως Χάος είναι η ΕΕ και την κοινωνική καταστροφή τη βιώνουμε ήδη κάθε μέρα, με την 4ωρη εργασία νέων που αμείβεται με 220 ευρώ, τις 4 ημέρες εργασία το μήνα , τις ατομικές συμβάσεις, την ανεργία, την απλήρωτη κι ανασφάλιστη εργασία.

 Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ '73

Στη θέση των tanks, οι banks. Τα «θέλω» των τραπεζιτών, κάθε εργοδότη και κεφαλαιοκράτη γίνονται πολιτική ατζέντα ενός πολιτικού συστήματος που μας έδειξε ότι μπορεί να πορεύεται και χωρίς τη λεγόμενη δημοκρατική νομιμοποίηση. Μία τέτοια επιλογή προφανώς δεν θα έμενε αναπάντητη. Ο κόσμος έδειξε ότι υπάρχει ελπίδα ανατροπής. Απέναντι σε αυτήν τη διαρκή επίθεση, εργαζόμενοι και νεολαία έδωσαν τα 2 τελευταία χρόνια κορυφαία δείγματα αγωνιστικής γραφής. Γι αυτό κυβέρνηση και κεφάλαιο έχουν επιστρατεύσει ενάντια στους αγώνες κάθε κατασταλτικό μέσο: Αφενός τη "νόμιμη" κρατική καταστολή, μετατρέποντας τα κέντρα των πόλεων σε θαλάμους χημικών αερίων, μη διστάζοντας να προχωρήσουν μέχρι και σε δολοφονικά χτυπήματα ενάντια στον αγωνιζόμενο λαό. Αφετέρου τις διαχρονικά πολύτιμες παρακρατικές εφεδρείες τους, τις νεοναζιστικές συμμορίες -σύγχρονους ταγματασφαλίτες- που σήμερα προπονούνται απέναντι στους ανήμπορους μετανάστες για να επιτεθούν αύριο σε κάθε ομάδα που θα πετάγεται από τη κρίση στο περιθώριο, αλλά και στο ίδιο το κίνημα και τον κόσμο της αριστεράς.

 

ΟΙ ΤΕΧΝΙΚΟΙ ΣΤΗ ΜΕΓΓΕΝΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΜΕΤΡΩΝ

Στον κλάδο το καθεστώς της εργασίας με μπλοκάκι, η εκ περιτροπής απασχόληση, η εφεδρεία, τα κλεισίματα οργανισμών και επιχειρήσεων, η κατακόρυφη αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών και η τεράστια μείωση των αμοιβών, η κονιορτοποίηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων, το γενικευμένο και διευρυνόμενο φάσμα της ανεργίας, οδηγεί χιλιάδες συναδέλφους στην "εργασιακή" αυτοκτονία, την εγκατάλειψη του επαγγέλματος και τον ‘εργασιακό κανιβαλισμό’ των εναπομείναντων μισοεργαζόμενων. Ένα τμήμα μηχανικών βρίσκεται ήδη εκτός κοινωνικής ασφάλισης αδυνατώντας να καταβάλλει τις ασφαλιστικές εισφορές, τη στιγμή που τα αποθεματικά των ταμείων μετατράπηκαν σε αντικείμενο κερδοφορίας για τις τράπεζες ιδιαίτερα μετά το κούρεμα του PSI με , με τη συνένοχη στάση της Διοίκησης του ΕΤΑΑ-ΤΣΜΕΔΕ και του ΤΕΕ. Οξυγόνο σε αυτό το τοπίο της κοινωνικής ασφυξίας, του φόβου και της ανασφάλειας μπορούν να δώσουν μόνο οι συλλογικοί αγώνες. Η αναγέννηση και η ενίσχυση των εργατικών συλλογικοτήτων και αγώνων τόσο μέσα από το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών, τα άλλα επιχειρησιακά σωματεία, το Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων, όσο και μέσα από τις μορφές της λαϊκής αυτοργάνωσης, όπως τις γνωρίσαμε σε πλατείες και γειτονιές, είναι το ζητούμενο και για την επόμενη περίοδο.

                                                                                               

Η «ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥΣ» ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ

Τα κόμματα του μαύρου μετώπου ευαγγελίζονται την «ανάπτυξη» που πιθανόν θα έρθει. Μια ανάπτυξη που θα βασίζεται στη δυνατότητα κάθε επίδοξου επενδυτή να κάνει ό,τι θέλει με τη γη, τον ορυκτό πλούτο, τη θάλασσα, τον ήλιο, τον αέρα μας χωρίς περιβαλλοντικούς, αρχαιολογικούς, εργασιακούς περιορισμούς και χωρίς τη γνώμη των κατοίκων που θα υφίστανται τις επιπτώσεις. Είναι μια ανάπτυξη που εμπορεύεται τις ανάγκες των εργαζόμενων και ιδιαίτερα την τρομακτική ανάγκη τους για μία δουλειά, που βαφτίζει «εθνική ανάγκη» και «ανάπτυξη» το συμφέρον του κεφαλαίου. Πρόκειται για την ανάπτυξη των τριτοκοσμικών μισθών της εσωτερικής υποτίμησης, με ανυπαρξία εργασιακών δικαιωμάτων, με κατάργηση του δημόσιου χαρακτήρα της ασφάλισης, με ιδιωτικοποίηση κάθε μορφής κοινωνικής πρόνοιας. Με την σκληρή φορολογία των εργαζόμενων και παραχώρηση κάθε είδους φοροαπαλλαγής και μείωσης φόρων στα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων, των τραπεζών, του εφοπλισμού, της βιομηχανίας, του τουρισμού, των κατασκευαστικών εταιριών. Πρόκειται για την  ανάπτυξη που οδηγεί σε νέα καταστροφή και χρεοκοπία την εργαζόμενη πλειοψηφία της κοινωνίας που παράγει τον πλούτο αλλά και τον ίδιο τον φυσικό πλούτο που το κεφάλαιο εκμεταλλεύεται.

ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ:  ΕΙΤΕ ΘΑ ΕΝΙΣΧΥΘΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΝ «ΣΤΑΘΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ» ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ, ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ, ΤΗΣ ΕΥΡΩΧΟΥΝΤΑΣ, ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ. ΕΙΤΕ ΘΑ ΕΝΙΣΧΥΘΟΥΝ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ,  ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.

Σε αυτές τις πιο κρίσιμες ίσως εκλογές της μεταπολίτευσης, τα κόμματα της αντίδρασης, δεν έχουν τίποτα να εγγυηθούν για το μέλλον μας παρά μόνο τη συνέχιση της ίδιας πολιτικής: Πρωτοφανής επιτήρηση, νέες σαρωτικές περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες, με μία "δημοκρατία" όπου τράπεζες, πολυεθνικές και ΕΕ αποφασίζουν για τα πάντα, οι επιταγές τους γίνονται σύνταγμα, τα συμφέροντα του κεφαλαίου γίνονται απόλυτος νόμος για τους λαούς της Ευρώπης. Για εμάς, στόχος είναι η πολιτική τους συρρίκνωση, η έκφραση της λαϊκής οργής με τρόπο, ώστε την επομένη των εκλογών, τα κινήματα των εργαζομένων και της νεολαίας να βρεθούν σε καλύτερη θέση μάχης. Μία τέτοια επιλογή δεν μπορεί παρά να περνάει μέσα από την πιο συνειδητή τιμωρία του μαύρου μπλοκ εξουσίας και την αποφασιστική ενίσχυση της Αριστεράς. Της Αριστεράς με συγκεκριμένο ανατρεπτικό πρόγραμμα, της Αριστεράς των ανυποχώρητων αγώνων και της αντικαπιταλιστικής προοπτικής. Αυτή η Αριστερά, που είναι αναγκαία για το εργατικό κίνημα στην πάλη του για την ανατροπή, επιδιώκει πριν από όλα την ενότητα στη βάση των εργαζόμενων, την ανεξαρτησία από τον υποταγμένο συνδικαλισμό και την οργάνωση του παλλαϊκού ξεσηκωμού με στόχο μία ζωή με αξιοπρέπεια, δουλειά, ελευθερία και δημοκρατία.

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑ -ΧΡΕΟΣ– ΕΕ & ΕΥΡΩ

Ως εργαζόμενοι και άνεργοι τεχνικοί έχουμε ήδη μία πολύτιμη εμπειρία τόσο μέσα από τους αγώνες των "κάτω" της προηγούμενης περιόδου, όσο και τις πολιτικές των " πάνω". Γνωρίσαμε στην πράξη τα σενάρια διαχείρισης αυτής της πολιτικής μέσα από την προδοτική στάση των διοικήσεων  του ΤΕΕ και της ΓΣΕΕ, αλλά και τις αυταπάτες της "αριστερής" διαχείρισής του, των προτάσεων επίλυσης στα πλαίσια της ΕΕ, τη στιγμή που μία σειρά ευρωπαϊκών οδηγιών τσάκιζε τα εναπομείναντα εργασιακά, επαγγελματικά κι ασφαλιστικά δικαιώματά μας. Δεν μπορούμε επίσης να αποθέσουμε το μέλλον σε "λαϊκές εξουσίες" της δεύτερης παρουσίας και σε λογικές περιχαράκωσης και επίθεσης απέναντι σε κάθε άλλο ρεύμα του κινήματος.

Καλούμε τις μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς, το εργατικό κίνημα, τους αγωνιζόμενους σε ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής, που θα παλέψει για την υλοποίηση ενός άλλου δρόμου, μέσα από τη δύναμη του μόνου αναντικατάστατου στην κοινωνία, της εργαζόμενης πλειοψηφίας:

• Κατάργηση όλων των μνημονίων, δανειακών συμβάσεων, εφαρμοστικών νόμων. Παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, έξοδο από ΕΕ και ευρωζώνη σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Πέρασμα στο δημόσιο των τραπεζών και των στρατηγικών επιχειρήσεων  (υποδομές, μεταφορές, ενέργεια, τηλεπ/νίες, κλπ) με εργατικό έλεγχο, αναδιανομή του πλούτου, απαγόρευση των απολύσεων.

Ειδικά στον κλάδο των τεχνικών παλεύουμε άμεσα για:

• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους με αξιοπρεπείς συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Να μη περάσουν οι ληστρικές αυξήσεις εισφορών και η κατάργηση της περίθαλψης μέσω ΕΟΠΥΥ. Επίδομα ανεργίας με βάση τις ανάγκες μας, για όλο το διάστημα ανεργίας των συναδέλφων για κάθε μορφή εξαρτημένης εργασίας. Κατάργηση των ασφαλιστικών εισφορών των ανέργων συναδέλφων μηχανικών με ΤΣΜΕΔΕ. Υπεράσπιση της δημόσιας περιουσίας από το ξεπούλημα που επιβάλλουν Κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ. Προστασία του περιβάλλοντος από τη fast track επέλαση των επενδυτών.

Και ταυτόχρονα διατυπώνοντας ένα ριζικά διαφορετικό σχέδιο για το πώς τα τεχνικά έργα θα ικανοποιούν το σύνολο των λαϊκών και κοινωνικών αναγκών για στέγαση, κοινωνικές υποδομές, παραγωγή φτηνής και φιλικής στο περιβάλλον ενέργεια με δημόσιο έλεγχο. Τέλος, πώς  θα διασφαλίζεται η ασφάλεια των χρηστών, των κατοίκων, των εργαζομένων στα έργα και η προστασία του περιβάλλοντος σε κάθε στάδιο του έργου από τη σύλληψη μέχρι την υλοποίησή του.

Σε αυτές τις εκλογές μισθωτοί του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, άνεργοι και αυτοαπασχολούμενοι τεχνικοί, στηρίζουμε την Αριστερά που πρωτοστατεί στον αγώνα των εργαζόμενων, που τολμά να συγκρουστεί, ώστε να συντελέσει στο μεγαλύτερο κοινωνικό έργο:  ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΕΝΑ ΝΕΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ. ΧΩΡΙΣ Ε.Ε ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑ. ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ, ΧΩΡΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΣΗ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟ.

                        
 ΣΤΙΣ     6 ΜΑΗ   ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ – ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ  ΑΝΤΑΡΣΥΑ

εκπομπή για την πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Εκπομπή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ WEB TV για την πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Η δεύτερη διαδικτυακή συζήτηση του ΑΝΤΑΡΣΥΑ TV αφορά την πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την αριστερά.
Συνομιλούν οι:
Τάσος Κατιντσάρος, υπάλληλος Συλλόγου Προσωπικού Alpha Bank, μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και υποψήφιος στην Α΄ Αθήνας
Πέτρος Κωνσταντίνου, δημοτικός Σύμβουλος, υποψήφιος Α΄ Αθήνας
Δημήτρης Σαραφιανός, δικηγόρος, μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, υποψήφιος στην περιφέρεια Αττικής
Παναγιώτης Σωτήρης, πανεπιστημιακός, μέλος ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ, υποψήφιος στη Β΄ Αθήνας
Συντονίζει η δημοσιογράφος Μαρία Λούκα

Το τέλος των εκλογικών εκβιασμών

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΙΚΩΝ ΕΚΒΙΑΣΜΩΝ
τoυ Κώστα Παπαδάκη, δικηγόρου, υποψήφιου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη Β΄ΑΘΗΝΑΣ
Όπως σε κάθε προεκλογική περίοδο με διάφορες παραλλαγές, έτσι και τώρα, ιδίως τις τελευταίες μέρες, κυκλοφορεί η θεωρία της "χαμένης ψήφου". Παρουσιαστές, πολιτευτές, δημοσκόποι και καιροσκόποι αγωνιούν να μας πείσουν:
Η ψήφος στα κόμματα που δεν μπαίνουν στη Βουλή λένε, ευνοούν το πρώτο κόμμα.
Αν πάλι μπούν πολλά κόμματα στη Βουλή, τότε μειώνεται το απαιτούμενο ποσοστό που πρέπει να πετύχει το πρώτο κόμμα για να αποκτήσει αυτοδυναμία.
Και στις δύο περιπτώσεις "μικρός" = ένοχος.
Σπάνια ωστόσο όσοι υποστηρίζουν την παραπάνω άποψη είναι σε θέση να την τεκμηριώσουν. Στηρίζονται στην άγνοια των συνομιλητών τους και στην εύλογη ευπιστία τους: Στην Ελλάδα ποτέ δεν έγιναν εκλογές με απλή αναλογική. Πάντα με καλπονοθευτικά εκλογικά συστήματα (τριφασικό, πλειοψηφικό, ενισχυμένη αναλογική κ.λ.π.). Κάποιος σατανικός επιλεκτικός υπολογισμός, αποτυπωμένος πονηρά στο νόμο, μετέτρεπε πάντα τις μειοψηφίες σε πλειοψηφίες. Και όταν αυτά δεν αρκούσαν να εξασφαλίζουν το επιθυμητό στην άρχουσα τάξη αποτέλεσμα, παρά την απαγόρευση νόμιμης λειτουργίας του ΚΚΕ 1947 - 1974, προστέθηκαν η βία και η νοθεία και κάθε μέσο που στην πράξη αναιρούσε την ισότητα της πολιτικής έκφρασης και της ψήφου. Σήμερα η εξωφρενική κρατική χρηματοδότηση των κοινο - και ευρωκοινοβουλευτικών κομμάτων (την οποία μέχρι τώρα κανένα κόμμα, δεξιό, αριστερό η πράσινο δεν αρνήθηκε) και η επιλεκτική τηλεοπτική προβολή τους σε συνδυασμό με την απαγόρευση κάθε «παραδοσιακής» εκλογικής προπαγάνδας.
Η συνταγματική επιταγή της λαϊκής κυριαρχίας, σε συνδυασμό με την αρχή της ισότητας απέναντι στο νόμο και την υποχρέωση της πολιτείας να εξασφαλίζει την "ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης" (άρθρα 1,4, 52) υπήρξε πάντα ένα ακόμα κενό γράμμα. Η ισότητα της ψήφου, που μόνο με την απλή αναλογική εκπληρώνεται, καθώς αποτρέπει την πολλαπλή χρήση ή την υποτιμημένη χρήση ή την αχρησία της, ουδέποτε αποτυπώθηκε σε εκλογικό νόμο.
Και η καταλήστευση των μικρών κομμάτων από τα μεγάλα έχει πράγματι μεγάλη ιστορία. Και ο εκλογικός της εκβιασμός ήταν συνεπακόλουθος. Εγκλώβιζε πάντα την αριστερά (που στέκεται ακόμα αμήχανη στη μομφή ότι ταύτιζε τον Ν. Πλαστήρα με τον Α. Παπάγο, λες και ξεχνάμε επί ποιού εκτελέστηκε ο Ν. Μπελογιάννης) να στηρίζει αστικές δυνάμεις, άλλοτε με τη λογική του μικρότερου κακού (Ε.Κ. - Γ. Παπανδρέου Α΄ το 1961 -1964) και άλλοτε με την προτεραιότητα του αντιδεξιού μετώπου (ΠΑΣΟΚ - Α. Παπανδρέου). Κάποτε της παρήγαγε παράκρουση, που οδηγούσε και σε αντίθετα αποτελέσματα (1989).
Το χειρότερο όμως είναι η πολιτική ανοχή που παρήγαγε και μερικές φορές η αναπαραγωγή απέναντι σε μικρότερες πολιτικές δυνάμεις. Μία τέτοια αναπαραγωγή, με στοιχεία αλαζονείας, δεχόμαστε και εμείς από παράγοντες που ανήκουν στη "μεγάλη αριστερά".
Το πολιτικά απαράδεκτο είναι προφανές: Αντί να καταγγέλλεται η κλοπή των ψήφων με τα εκλογικά συστήματα και κυρίως να απομυθοποιούνται οι εκλογικές αυταπάτες (εκείνο το "εάν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν την εξουσία θα ήταν παράνομες" δεν ακούμε να το λένε ποτέ), διεκδικείται το μερίδιο στα κλοπιμαία για να μην τα πάρει το πρώτο κόμμα. "Μην δίνεις την ψήφο σου σε εκείνον που έτσι και αλλιώς του την έκλεψαν. Δώστην σε μένα για να μην την κλέψει το πρώτο κόμμα. Και αν γίνω πρώτο κόμμα εγώ, ακόμη καλύτερα".
Και αντί να καταγγέλλεται ότι κόμματα με ποσοστό μικρότερο του 50% (βλ. παρακάτω) αποκτούν περισσότερες από 150 στις 300 έδρες, ασκείται πίεση για να μετακυλισθεί η κλοπή σε βάρος των μικρότερων.
Ο πολιτικός κυνισμός σε όλο του το μεγαλείο.
Πρόκειται για νοοτροπία αντίθετη όχι μόνο στην κουλτούρα της αριστεράς, αλλά σε κάθε στοιχειώδη δημοκρατική συνείδηση.
Ας δούμε όμως εάν είναι έστω και νομικά βάσιμη η θεωρία της χαμένης ψήφου: Οι εκλογές διεξάγονται σύμφωνα με το ν. 3231/2004 ("νόμος Σκανδαλίδη", όπως τροποποιήθηκε και ισχύει με το ν. 3636/2008 ("νόμος Παυλόπουλου"). Όλες οι ισχύουσες εκλογικές διατάξεις κωδικοποιήθηκαν σε ενιαίο κείμενο με το Π.Δ. 26/2012, όπου και μπορεί κανείς να ανατρέξει (ιδίως άρθρα 99, 100) για την επαλήθευση όσων ακολουθούν.
Τα βασικά χαρακτηριστικά του ισχύοντος εκλογικού νόμου είναι:
1) Το όριο 3% για να μπεί ένα κόμμα στη Βουλή (ισχύει από το 1993 - παλιότερα ήταν 1% και με αυτό είχε αποτύχει το Κ.Κ.Ε. εσωτερικού το 1981, ενώ είχαν μπεί οι "Οικολόγοι - Εναλλακτικοί" και εκπρόσωποι της μουσουλμανικής μειονότητας το 1989 και μετά αυξήθηκε σε 3% για να αποτραπεί το τελευταίο ενδεχόμενο και γενικά η δημιουργία μικρών κομμάτων).
2) Η πριμοδότηση του πρώτου κόμματος (ανεξαρτήτως ποσοστού) με επιπλέον 50 (αντί 40 που προέβλεπε ο νόμος Σκανδαλίδη, με τον οποίο έγιναν οι βουλευτικές εκλογές του 2009, καθώς κάθε εκλογικός νόμος εφαρμόζεται από την μεθεπόμενη της θέσπισής του εκλογική αναμέτρηση) έδρες από αυτές που του αναλογούν.
3) Η αναλογική κατανομή των υπολοίπων 250 εδρών (238 στις εκλογικές περιφέρειες και 12 βουλευτές επικρατείας).
4) Το ότι με ποσοστό ψήφων 40,5% (ήταν 42,7% στο νόμο Σκανδαλίδη), το πρώτο κόμμα αποκτά σε κάθε περίπτωση 151 έδρες.
Όπως προκύπτει από τα παραπάνω :
α) Το πρώτο κόμμα, έτσι και αλλιώς παίρνει επιπλέον 50 έδρες, ακόμη και αν δεν υπάρξει ούτε μία ψήφος σε κόμματα εκτός Βουλής.
β) Αυτές οι 50 έδρες αντιστοιχούν στο 17% περίπου των εγκύρων ψηφοδελτίων, αφού απλή αναλογική θα σήμαινε περίπου μία έδρα ανά 0,33%. Θα δούμε σε λίγο από ποιόν αφαιρούνται.
γ) Όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα (και το πρώτο και τα υπόλοιπα) μοιράζονται αναλογικά τις υπόλοιπες 250 έδρες.
Αν υποθέσουμε ότι τα εκτός Βουλής κόμματα συγκεντρώσουν ποσοστό 17%, τότε οι 50 έδρες κλέβονται από αυτά και μόνο για να πριμοδοτήσουν το πρώτο κόμμα και η κοινοβουλευτική δύναμη των εντός Βουλής κομμάτων μένει ανέγγιχτη.
Αν αντίθετα δεν υπάρχουν ψήφοι σε κόμματα εκτός Βουλής, αυτό το 17% που αναφέρεται παραπάνω αφαιρείται υποχρεωτικά από τα εντός Βουλής κόμματα (κυρίως από το δεύτερο και μετά από το, τρίτο κ.ο.κ.) για να αποσπασθεί το bonus των 50 εδρών. Σε τούτο συντελεί και η πρόβλεψη να μην υπολογίζονται στη δεύτερη κατανομή οι ψήφοι των λοιπών πλην του πρώτου κόμματος στις μονοεδρικές (8 τον αριθμό πλέον) περιφέρειες.

Συνεπώς την πλειοψηφία στο πρώτο κόμμα, δεν την δίνει σε καμία περίπτωση οποιοδήποτε από τα επόμενα, αλλά ο ίδιος ο νόμος. Θέμα κατανομής είναι μόνο σε ποιό μέρος του εκλογικού σώματος θα χρεωθούν τα κλοπιμαία, ανάλογα με τα αποτελέσματα. Και είναι εύλογη η ανησυχία όσων προσβλέπουν στη δεύτερη θέση, τρίτη κ.λ.π. να μην πληρώσουν αυτοί τον λογαριασμό. Αλλά όχι και δίκαιη. Και γίνεται εξοργιστική όταν συνοδεύεται από ψέματα.
Όσον αφορά το επιχείρημα ότι ανάλογα με το πόσο πολλά είναι τα κόμματα που θα μπουν στη Βουλή, μειώνεται το απαιτούμενο ποσοστό που πρέπει να πετύχει το πρώτο κόμμα για να αποκτήσει αυτοδυναμία, θα είχα να παρατηρήσω ότι και πάλι αντί να καταγγέλλεται ο εκλογικός νόμος, νομιμοποιούνται τα αποτελέσματά του και με μία άλλη επικίνδυνη πολιτικά και νομικά προσέγγιση, αυτήν της απόδοσης συλλογικής ευθύνης, τα μικρά κόμματα καλούνται να μην μπουν στη Βουλή.
Τα κόμματα όμως αποτελούν φορείς πολιτικής δράσης που τα νομιμοποιεί η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας. Με την έννοια αυτή στην ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. έχουμε κάθε λόγο να αισθανόμαστε "λαϊκά νομιμοποιημένοι" γιατί είμαστε μαζί με την εργατική τάξη και τον λαό στους αγώνες του και αυτό επιβραβεύεται κάθε μέρα στο δρόμο, αλλά ακόμη και στις κάλπες των σωματείων που μετέχουμε. Δεν είμαστε δημιουργήματα του δοκιμαστικού σωλήνα των τηλεοπτικών εκπομπών, που συνεχώς κατασκευάζουν κρατικοδίαιτα κόμματα - λύσεις και δεκανίκια για τον δικομματισμό. Ο τελευταίος επιτέλους συντρίβεται και το μόνο που δεν χρειάζεται η αριστερά, είναι να αποκτήσει διεκδικητές των ρόλων του. Και το εκλογικό ακροατήριο δείχνει επιτέλους να έχει πάψει να είναι δεκτικό σε εκβιασμούς υψηλού ή χαμηλού επιπέδου.
Δεν έχουμε συνεπώς να δώσουμε λόγο σε κανέναν, ούτε για την πολιτική μας αυθυπαρξία. Δεν διατηρούμε, και κυρίως δεν διασπείρουμε εκλογικές αυταπάτες, αλλά δεν επιτρέπουμε και κανενός είδους απάτες.
Η διεκδίκηση του 3% είναι βάσιμη. Το νοιώθουμε μέρα με τη μέρα. Είτε ευδοκιμήσει, είτε όχι, η ενδυνάμωση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. θα αποτελέσει σημαντικό στήριγμα των εργατικών αγώνων του αύριο, συνολικό δυνάμωμα της αριστεράς και ισχυροποίηση του ριζοσπαστικού, αντικαπιταλιστικού πόλου της στον εσωτερικό της συσχετισμό.

Κείμενο τραπεζοϋπαλλήλων που στηρίζουν με τις υπόγραφες τους την ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Κείμενο τραπεζοϋπαλλήλων που στηρίζουν με τις υπόγραφες τους την ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Στις 6 Μάη, στις πιο κρίσιμες εκλογές της μεταπολίτευσης, ο διακηρυγμένος στόχος του μαύρου μετώπου ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ είναι ένας: νωπή λαϊκή εντολή που θα νομιμοποιεί τη συνέχιση της ίδιας βάρβαρης, κανιβαλικής πολιτικής της φτώχειας, της εξαθλίωσης, των αντεργατικών πραξικοπημάτων, της υποταγής στη δικτατορία των αγορών, των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων, του χρέους.

Το σάπιο πολιτικό κατεστημένο, τράπεζες και βιομήχανοι υποθηκεύουν το μέλλον μας. Συμμαχούν με το αρπακτικό ευρωπαϊκό και διεθνές κεφάλαιο, για να σωθεί η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία τους. Φορτώνουν στους εργαζόμενους τα βάρη της κρίσης, για να παραμείνουν στο σβέρκο της κοινωνίας με ακλόνητη την εξουσία τους. Έχουν το θράσος και εκβιάζουν με το «ΕΕ ή χάος», όταν είναι πια φανερό πως η ΕΕ δεν είναι παρά ένα σύγχρονο «Νταχάου» για τις κοινωνικές ανάγκες, τα εργατικά και τα λαϊκά δικαιώματα, που επιβάλλει: δέσμευση κάθε πόρου για την αποπληρωμή του χρέους, συνταγματική κατοχύρωση του Μνημονίου, κινεζοποίηση των μισθών, χιλιάδες απολύσεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, πρωτοφανή έκρηξη της ανεργίας, ξεπούλημα κάθε δημόσιας περιουσίας.

  Σήμερα είναι ξεκάθαρο ότι ο ρόλος που έπαιξαν οι Τράπεζες στο ξεδίπλωμα της καπιταλιστικής κρίσης ήταν καθοριστικός. Ο πακτωλός χρημάτων που πήραν οι τράπεζες από το 2008 (κυβέρνηση ΝΔ ) ως και το PSI ανέρχεται σε 155 δις  και άμεσα προβλέπεται να πάρουν άλλα 50 δις. Αυτό τον πλούτο, που εμείς οι εργαζόμενοι με τον ιδρώτα και το αίμα μας παράγουμε θέλουν να ληστέψουν με κάθε τρόπο. Ο λαός μας έχει χρυσοπληρώσει το τοκογλυφικό χρέος.

   Οι εργαζόμενοι στις Τράπεζες και το χρηματοπιστωτικό σύστημα καλούνται σήμερα μέσα από τις συμβιβασμένες ηγεσίες των σωματείων τους, να δεχθούν περικοπές στο μισθό τους, με απλήρωτες υπερωρίες, εξοντωτικές μεταθέσεις, την τρομοκρατία της απόλυσης, με σύγχρονες μορφές εργασιακής γαλέρας όπως είναι οι ενοικιαζόμενοι τραπεζοϋπάλληλοι, να συμβάλλουν στην αύξηση της κερδοφορίας των Τραπεζών. Τόσα χρόνια που είχαν υπερκέρδη δις από την τοκογλυφία των δανείων, σε μας πέταγαν τα ψίχουλα που έπεφταν κάτω από το τραπέζι με το μεγάλο φαγοπότι! Καταργώντας κάθε εργασιακό και ασφαλιστικό δικαίωμα, μας γυρνάνε 200 χρόνια πίσω με την απαίτηση όχι μόνον να δεχθούμε την σφαγή μας αδιαμαρτύρητα, αλλά να τους ψηφίσουμε κιόλας για να μπορέσουν να ολοκληρώσουν το έγκλημα εις βάρος μας και εις βάρος των επόμενων γενιών.

Αυτό είναι το μέλλον που μας υπόσχονται. Μονάχα αυτή την εφιαλτική προοπτική μπορούν να μας εγγυηθούν. Αυτή την προοπτική πρέπει να αρνηθούμε όλοι εμείς, ο κόσμος της δουλειάς, και να διαλέξουμε άλλο δρόμο.

Αυτή τη στιγμή χρειαζόμαστε μια αριστερά που τολμά να πει ξεκάθαρα ότι για να έχουμε προοπτική, για ζωή με αξιοπρέπεια, απασχόληση, ελευθερία και δημοκρατία, πρέπει να συγκρουστούμε με τα σχέδια της αστικής τάξης και να πάρουμε ορισμένες μεγάλες αποφάσεις:

παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, έξοδο από ευρώ αντικαπιταλιστική αποδέσμευση- διάλυση της Ε.Ε.,  πέρασμα στο δημόσιο με εργατικό έλεγχο των τραπεζών και των στρατηγικών επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση, αναδιανομή του πλούτου, κατάργηση των απολύσεων, μόνιμη σταθερή δουλειά για όλους, αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας και αξιοποίησης της προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας, δραστική φορολογία του κεφαλαίου του κεφαλαίου.

Χρειαζόμαστε μια αριστερά που θα παλεύει για την οργάνωση ενός παλλαϊκού ξεσηκωμού για την ανατροπή της επίθεσης. Που θα επιδιώκει την ταξική ενότητα στη δράση για να μπλοκαριστεί και να ανατραπεί η κοινωνική βαρβαρότητα. Που θα συμβάλλει στη συγκρότηση ενός εργατικού πολιτικού κινήματος πέρα από τους σχεδιασμούς του υποταγμένου συνδικαλισμού. Που με ένα Αγωνιστικό Μέτωπο Ρήξης και Ανατροπής θα παλέψει για την υλοποίηση αυτών των στόχων για να πάρουν οι εργαζόμενοι τον πλούτο που παράγουν και το τιμόνι της κοινωνίας στα χέρια τους.

Και με την ψήφο μας, λοιπόν, παίρνουμε θέση αγώνα για την επόμενη μέρα.

Έτσι εμείς οι τραπεζοϋπάλληλοι στις 6 Μάη παίρνουμε θέση αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι συμβολή σε μια τέτοια προσπάθεια.

Για να ανοίξει ο δρόμος για μια κοινωνία που θα έχει στο κέντρο της τον κόσμο της δουλειάς και τις ανάγκες του.

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

Ζαχαρόγλου Ευγενία

Καυκαλάς Μανώλης

Κουρτεσιώτης Βαγγέλης

Κούρτης Δημήτρης

Μυτίνη Στέλλα

Ξιφαρά Μαρία

Ραυτόπουλος Τόλης

Τρυφερού Ευγενία

Τσιρακάκη Αθηνά

Ψάνης Παρασκευάς

ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

Αντωνίου Αγγελική

Γαλέα Σταυρούλα

Εμβολιάδου Φαίη

Ζαχαροπούλου Ελένη

Ιωαννίδου Γεωργία

Καστόρα Άννα

Κοκκινάκη Τασία

Τζελάλη Αθηνά

Χρυσικού Γιάννα

ALPHA BANK

Ιωαννίδου Πέπη

Καλπακίδου Ελπίδα

Λουμάκης Πάνος

Παυλόπουλος Γιώργος

ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

Ζουρτσάνος Σπύρος

Καραβασίλης Άγις

Παπαγεωργίου Κώστας

Συμεωνίδου Βαλεντίνη

ΓΕΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

Αντωναροπούλου Χρυσάνθη

Μάρκου Μιχάλης

ΤΡΑΠΕΖΑ ΕΛΛΑΔΟΣ

Κερεστεντζή Σύλβια

Παπαθανασίου Σωτήρης

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

Κωνσταντίνου Σούλα

MARFIN EGNATIA BANK

Κατερίνα Χιωτέλη

ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ

Φραγκούλης Γιάννης

INTERAMERICAN

Νίκα Γεωργία

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει την απεργία των τεχνικών ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει την απεργία των τεχνικών ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών και όλους τους αγώνες των εργαζομένων στα ΜΜΕ

Μετά τις απολύσεις, τα λουκέτα και τις απληρωσιές, οι εργοδότες των ΜΜΕ έχουν επιδοθεί σε μια προσπάθεια να εξοντώσουν πλήρως τους εργαζόμενους στους ιδιωτικούς ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς και τα ιντερνετικά μέσα, με την άρνηση να υπογράψουν συλλογικές συμβάσεις.

Δεν είναι περίεργο που τα αφεντικά των ΜΜΕ πρωτοπορούν στην κατάργηση των συμβάσεων και σε κάθε αντεργατικό μέτρο. Είναι τα ίδια αφεντικά που εδώ και τρεις βδομάδες προεκλογικής περιόδου αποτελούν τον πιο χρήσιμο σύμμαχο της Τρόικας και των κομμάτων του Μνημονίου. Είναι οι ίδιοι που καθημερινά προσπαθούν να εκφοβίσουν όχι μόνο τους εργαζόμενους σε αυτά αλλά και όλο το λαό με τις απειλές της «χρεοκοπίας» σε περίπτωση που η ελληνική κοινωνία δεν ψηφίσει με βάση τις οδηγίες της κας Λαγκάρντ! Είναι οι ίδιοι που χρησιμοποιούν τις δημόσιες συχνότητες (χωρίς καν να πληρώνουν αντίτιμο!) για να προωθούν τις υπόλοιπες «εργολαβίες» τους σε αγαστή συνεργασία με τα εκάστοτε κυβερνητικά στελέχη.

Ευτυχώς, λόγω της απεργίας της ΕΤΙΤΑ, θα γλιτώσουμε -έστω για μια μέρα- από τα ψέματα και τις απειλές των υποστηριχτών του Μνημονίου.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκεται στο πλευρό όλων των εργαζόμενων στα ΜΜΕ, στις απεργίες και τις καταλήψεις τους, στον αγώνα για συλλογικές συμβάσεις, μισθούς, εργασιακή αξιοπρέπεια και ελευθεροτυπία.

Καταγγέλλουμε τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ γιατί για άλλη μια φορά με απειλές και εξαναγκασμούς έσπασε την απεργία της ΕΤΙΤΑ. Είναι πραγματικά ντροπή το γεγονός ότι υπάρχουν υποψήφιοι βουλευτές πρόθυμοι να εμφανιστούν στα πάνελ του απεργοσπαστικού σταθμού, ειδικά αν αυτοί προέρχονται από τα κόμματα της Αριστεράς!

Συμπαραστεκόμαστε στους απλήρωτους εργαζόμενους του ΑΛΤΕΡ και δηλώνουμε ότι, παρά τον αποκλεισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ από το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ, σε ένδειξη συμπαράστασης στους απεργούς του ΑΛΤΕΡ, κανένας υποψήφιος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν καταδέχτηκε να εμφανιστεί στα κανάλια του Μάκη Κουρή.

Οι μέρες της αφθονίας τους, όμως, τελειώνουν! Αυτό που φοβούνται, η οργή του εργαζόμενου λαού και οι ανυποχώρητοι αγώνες του δεν θα σαρώσουν μόνο το γερασμένο πολιτικό σύστημα, αλλά και τους υποστηριχτές του.

Η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 6 Μάη είναι το καλύτερο μήνυμα για να τρομοκρατήσουμε αυτούς που μας τρομοκρατούν.

Οι δηλώσεις Παπαδήμου για μετεκλογική εφαρμογή του Μνημονίου είναι το αληθινό πρόγραμμα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ

Οι δηλώσεις Παπαδήμου για μετεκλογική εφαρμογή του Μνημονίου είναι το αληθινό πρόγραμμα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ

Η αντιδημοκρατική παρέμβαση του Παπαδήμου με την οποία ζητά την εφαρμογή της δανειακής σύμβασης, των Μνημονίων 1 και 2 όποιο και αν είναι το εκλογικό αποτέλεσμα, δείχνει το άγχος κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ από τη λαϊκή απόρριψή τους εδώ και δύο χρόνια και το μαύρισμα τους στις 6 Μάη.

Ένας πρωθυπουργός διορισμένος από το χρεοκοπημένο πολιτικό σκηνικό, την Τρόικα και τις τράπεζες ζητά νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, νέους αβάσταχτους φόρους και αύξηση των αντικειμενικών αξιών ακινήτων, απολύσεις και ιδιωτικοποιήσεις. Αν εφαρμοστούν θα βυθίσουν σε ολοκληρωτική φτώχεια, ανεργία την κοινωνική πλειοψηφία, ενώ θα της αρπάξουν το σπίτι και το χωράφι.

Αυτά τα μέτρα του Παπαδήμου είναι το αληθινό πρόγραμμα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αυτό θα είναι το πλαίσιο που θα κινηθούν όσοι μιλάνε αντιμνημονιακά και δε μιλάνε για διαγραφή του χρέους και έξοδο από ΕΕ-ευρώ.

Στις 6 Μάη μαυρίζουμε ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και τα πολιτικά γενόσημα της Τρόικας. Υπάρχει και άλλος δρόμος, έξω από Μνημόνιο, χρέος και ΕΕ. Ήρθε η ώρα να κάνουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ΑΝΤΑΡΣΥΑ Λάρισας

Εκπομπή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ WEB TV για τα εργατικά

Εκπομπή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ WEB TV για τα εργατικά

Σε μια προσπάθεια να ξεπεράσει τον αποκλεισμό της από τα ΜΜΕ της διαπλοκής και να μεταφέρει τις απόψεις της, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προχωρά σε σειρά μαγνητοσκοπημένων εκπομπών, που θα μεταδοθούν πριν αλλά και μετά τις εκλογές.

 

Η πρώτη εκπομπή αφορά το εργατικό κίνημα, τις προοπτικές του και τη στάση των αγωνιστών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η εκπομπή μεταδίδεται σήμερα, Πρωτομαγιά, μετά τις μεγάλες διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν.

 

Στην εκπομπή συμμετέχουν οι:

Αντώνης Σταματόπουλος, πρόεδρος εργαζομένων ΑΜΕΛ (ΜΕΤΡΟ) και υποψήφιος στη Β΄ Αθήνας

Χάρης Μανώλης, απεργός χαλυβουργός, υποψήφιος στην Περιφέρεια Αττικής

Ξιφαρά Μαρία, τραπεζοϋπάλληλος, υποψήφια Β΄ Αθήνας

Κλέαρχος (Άλκης) Ψυχογιός, γιατρός, μέλος ΔΣ εργαζομένων στο Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας και μέλος ΔΣ ΕΙΝΑΠ και υποψήφιος στη Β΄ Πειραιά

Αναστασιάδης Αναστάσιος, του Βασιλείου, εργαζόμενος στον τύπο, συντονιστής Επιτροπής Αλληλεγγύης Σωματείων και Συνδικαλιστών

Συντονίζει ο δημοσιογράφος Κώστας Ράπτης

 

 

438 εκπαιδευτικοί καλούν σε στήριξη τηνς ΑΝΤΑΡΣΥΑ

 

Ψωμί-παιδεία-ελευθερία, ήρθε η ώρα να κάνουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ!
 

 

Ζούμε έναν πραγματικό κοινωνικό πόλεμο, που μας οδηγεί στα άκρα της ταπείνωσης και της υπερεκμετάλλευσης. Αυτός ο πόλεμος μετρά ήδη τα θύματα του: H UNICEF μιλά για 440.000 παιδιά στην Ελλάδα του σήμερα που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά ζήτησαν από τους εργάτες να δουλεύουν μία μέρα την εβδομάδα, τέσσερις μέρες το μήνα! Ένας νέος με 4ωρη απασχόληση και δυο ώρες μετακίνηση πληρώνεται με 220 ευρώ το μήνα! Οι γονείς των μαθητών μας παραμένουν επί μήνες απλήρωτοι όταν δεν είναι απολυμένοι κι οι εκπαιδευτικοί παίρνουν 660 ευρώ για να εκπαιδεύουν τους μαθητές στη μελλούμενη ανεργία τους. Σε αυτό τον πόλεμο το κράτος δε διστάζει να χρησιμοποιήσει το δηλητηριώδες παράσιτο του ολοκληρωτισμού, την αστυνομική βία και το ρατσιστικό μίσος. Γι’ αυτό τα ΜΜΕ, οι υπουργοί, η τρόικα, νομιμοποιούν τις φασιστικές ιδέες που μας καλούν να σπρώξουμε στο γκρεμό το διπλανό μας, αρκεί να σωθεί η εξουσία των χορτάτων του κόσμου τους.

Σε αυτόν τον πόλεμο η εκπαίδευση αποτελεί κρίσιμο πεδίο αντιπαράθεσης. Θέλουν να πάψει να είναι κοινωνική παροχή -άλλωστε θεωρείται μια άχρηστη δαπάνη. Πάμε σε εκλογές με το πρόγραμμα όσων αποδέχονται την πολιτική της ΕΕ και του ΔΝΤ να είναι κοινό: Αξιολόγηση των εκπαιδευτικών με αποτέλεσμα δεκάδες χιλιάδες απολύσεις, που μαζί με την φτώχια, θα επιβάλει στον εκπαιδευτικό το φόβο και την υποταγή. Αξιολόγηση της σχολικής μονάδας που θα οδηγήσει στην κοινωνική κατηγοριοποίηση των σχολείων, σε σχολεία για τους πατρίκιους και σχολεία για τους πληβείους. Σαρωτικές συγχωνεύσεις σε όλα τα επίπεδα, λιγότερο και ποιοτικά υποβαθμισμένο εκπαιδευτικό έργο, δεκάδες χιλιάδες χαμένες θέσεις εργασίας. Νέο σχολείο των διαρκών εξετάσεων και των ταξικών φραγμών, που θα ετοιμάζει μια γενιά μηδαμινών προσδοκιών.

Ήττα του Μαύρου Μετώπου ΝΔ-ΠΑΣΟΚ

με ενισχυμένη την προοπτική για αξιοβίωτη ζωή

ή βαρβαρότητα χωρίς τέλος, νομιμοποιημένη από τη λαϊκή ψήφο;   

Σε ένα τέτοιο τοπίο γίνονται ίσως οι πιο κρίσιμες εκλογές της μεταπολίτευσης. Στις εκλογές αυτές οι κρατούντες μας ζητάνε να επιλέξουμε ποιος θα επιβάλει με τον καλύτερο τρόπο τα μέτρα που θα έρθουν τον Ιούνη. Από τη μεριά μας μόνο μία επιλογή μπορεί να είναι ρεαλιστική: Να επιλέξουμε πώς θα προασπίσουμε τα συμφέροντα μας, θα ανατρέψουμε την κατάσταση και θα αποκτήσουμε ξανά ελπίδα.

Μια τέτοια επιλογή δεν μπορεί παρά να είναι μια αριστερή επιλογή με συγκεκριμένη φυσιογνωμία, πρόγραμμα και πολιτική στοχοθεσία. Δεν μπορεί παρά να είναι μια αριστερά βαθιά αντικαπιταλιστική, που θα δώσει όλες τις δυνάμεις της στους αγώνες, για να δημιουργηθεί ένα μαχητικό πολιτικό κίνημα ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής. Χρειάζεται μια αριστερά που θα συμβάλλει σε ένα εργατικό πολιτικό κίνημα πέρα από τους σχεδιασμούς του κρατικού υποταγμένου συνδικαλισμού και θα παλεύει για την οργάνωση του παλλαϊκού ξεσηκωμού για την ανατροπή της επίθεσης και θα επιδιώκει την ταξική ενότητα στη δράση για να μπλοκαριστεί και να ανατραπεί η κοινωνική βαρβαρότητα.

 

Χρειάζεται μια αριστερά που τολμά να πει ξεκάθαρα ότι για να έχουμε προοπτική για ζωή με αξιοπρέπεια, απασχόληση, ελευθερία και δημοκρατία, πρέπει να συγκρουστούμε με τα σχέδια της αστικής τάξης και να πάρουμε ορισμένες μεγάλες αποφάσεις. Και που με ένα Αγωνιστικό Μέτωπο Ρήξης και Ανατροπής θα παλέψει για την υλοποίηση αυτών των στόχων μέσα από τη δύναμη του μόνου αναντικατάστατου στην κοινωνία, της εργαζόμενης πλειοψηφίας:

 

Παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, έξοδο από ΕΕ και ευρωζώνη. Πρέπει να καταστρέψουμε τη χρεομηχανή που έχουν στήσει η ευρωπαϊκή και διεθνής κεφαλαιοκρατία. Μπορούμε να ζήσουμε με τη δουλειά μας, όσο και αν επιχειρούν να μας εκβιάσουν με το δίλημμα «ΕΕ ή χάος». Απαντάμε ότι η ΕΕ είναι το χάος. Γιατί αυτή μαζί με το ελληνικό και διεθνές κεφάλαιο συντονίζει την επίθεση σε βάρος του εργαζόμενου λαού, δεσμεύει κάθε πόρο για την αποπληρωμή του χρέους, απαιτεί κι επιβάλει τη συνταγματική κατοχύρωση του Μνημονίου, μας οδηγεί σε κοινωνική καταβύθιση.

Πέρασμα στο δημόσιο των τραπεζών και των στρατηγικών επιχειρήσεων με εργατικό έλεγχο, αναδιανομή του πλούτου. Κέντρο μιας άλλης κοινωνικής πορείας, δεν μπορεί παρά να είναι η δημόσια ιδιοκτησία και παραγωγή, οι δημόσιες πολιτικές, με πλήρη εργατικό-κοινωνικό έλεγχο. Ο μοναδικός κοινωνικός εκσυγχρονισμός που μπορεί να υπάρξει, περνά μέσα από το πέρασμα του κοινωνικού πλούτου και της εξουσίας στα χέρια των παραγωγών του, δηλαδή των εργαζομένων.

Ανατροπή του άθλιου πολιτικού συστήματος κυριαρχίας επί του λαού για να ανοίξει ο δρόμος, πέρα από τον καπιταλισμό, για την απελευθερωτική προοπτική της κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, χρεοκοπία και κοινωνική καταστροφή.

Για τους λόγους αυτούς όλοι εμείς, εκπαιδευτικοί από όλες τις βαθμίδες της δημόσιας εκπαίδευσης, από τα κάτεργα της ιδιωτικής εκπαίδευσης και το γολγοθά της αδιοριστίας, στηρίζουμε και συμμετέχουμε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ειδικά στην εκπαίδευση οι αγωνιστές της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. έχουν πρωτοστατήσει στους αγώνες της τελευταίας διετίας, όχι από τη σκοπιά της υπεράσπισης του υπάρχοντος, αλλά παλεύοντας για μια ριζικά διαφορετική από την κυρίαρχη πορεία της εκπαίδευσης. Σε ρήξη με την τεχνοκρατική λογική της αξιολόγησης και της ανταποδοτικότητας, με το σχολείο της αγοράς, παλεύουμε για ενιαίο δημόσιο δωρεάν υποχρεωτικό 12χρονο σχολείο των όλων και των ίσων, με 2χρονη προσχολική αγωγή και Δημόσιο Πανεπιστήμιο, με πτυχία που να κατοχυρώνουν την εργασία! Για ελεύθερη πρόσβαση της νεολαίας σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Για μαζικές προσλήψεις μόνιμων εκπαιδευτικών με βάση τις κοινωνικές ανάγκες. Για μέτρα ενάντια στη φτώχεια και τον αναλφαβητισμό, ώστε κανένα παιδί να μην μένει έξω από την εκπαιδευτική διαδικασία. Με κέντρο τη συνολική απάντηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, παλεύουμε για έναν άλλο δρόμο στο σχολείο και την κοινωνία, που στο κέντρο του θα βάζει τα συμφέροντα της εργασίας

ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 6ης ΜΑΪΟΥ
ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ –ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ
ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, ΧΩΡΙΣ ΧΡΕΟΣ –ΕΕ –ΜΝΗΜΟΝΙΟ

τα ονόματα όλα εδώ

φωτογραφίες από την ανοιχτή συγκέντρωση στην Λάρισα

 

ομιλητής ο Θόδωρος Βουρεκάς με τον συντονιστή της Λάρισας 

 

οι 11 υποψήφιοι  στην Λάρισα

 

πλήθος  κόσμου πέρασε από την εκδήλωση  η "γαλαρία" είχε την τιμητική της

Λάρισα ,η συγκέντρωση σήμερα στην πλατεία Ταχυδρομείου στις 8 μμ η

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ

Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

Η δική μας κόκκινη γραμμή

Ο κρυφός ή δηλωμένος πόθος της μεγάλης μάζας των αριστερών για ενότητα της Aριστεράς είναι αναμφισβήτητος και δικαιολογημένος. Πέρα από συναισθηματικούς λόγους, αυτός ο πόθος πηγάζει από την αίσθηση της αναγκαιότητας, να ενισχυθεί η Aριστερά μέσω αυτής της ενότητας, τόσο γιατί αυτό θα προωθούσε την αντίσταση κατά της πρωτόφαντης επίθεσης του κεφαλαίου, όσο και γιατί θα προωθούσε τους συσχετισμούς που θα επέτρεπαν μια φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση.

του Γιώργου Ρούση*

Απέναντι σε αυτόν τον πόθο, υπάρχουν δυνάμεις, όπως το ΚΚΕ, που αρνούνται όχι μόνον την ενότητα, όχι μόνον την όποια μετωπική πολιτική, αλλά και την πιο στοιχειώδη συνεργασία των δυνάμεων της Aριστεράς, που αρνούνται ακόμη και τον μεταξύ τους διάλογο.

Και ναι μεν το γεγονός ότι οι δυνάμεις της Aριστεράς έχουν πραγματικές και συχνά σημαντικές μεταξύ τους διαφορές, μπορεί να αποτελεί θεμιτή αιτία για την άρνηση μιας οργανικής τους ενότητας, όχι όμως για την άρνηση όλων των υπολοίπων μορφών της μεταξύ τους συνεργασίας.

Στο άλλο άκρο, υπάρχουν δυνάμεις όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου η κυρίαρχη συνιστώσα εκμεταλλευόμενη αυτό τον πόθο και επιδιώκοντας να συμμετέχει άμεσα σε κάποιο κυβερνητικό σχήμα, πέρα του ότι συστεγάζει στο εσωτερικό του δυνάμεις με διαμετρικά αντίθετες απόψεις σε θεμελιακά ζητήματα όπως π.χ. της στάσης απέναντι στην ΕΕ και το ευρώ, καλεί σε συνεργασία δυνάμεις όπως η Δημοκρατική Αριστερά, που όπως η ίδια δηλώνει, επέλεξε να ακολουθήσει έναν «τρίτο δρόμο» ανάμεσα στην αντικαπιταλιστική Aριστερά και τις κυρίαρχες δυνάμεις. Φτάνει μάλιστα ο ΣΥΡΙΖΑ να δηλώνει μέσω του προέδρου του, ότι θα αποδέχονταν ευχαρίστως ακόμη και την ανοχή του Καμμένου σε μια υπό τον ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση.

Και οι δυο αυτές στάσεις, δηλαδή της πλήρους άρνησης κάθε συνεργασίας ή της λογικής «πας μη Έλλην βάρβαρος», και της ενότητας δίχως αρχές ή της λογικής «όλοι χωράνε ό,τι κι αν πρεσβεύουν, φτάνει να αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί», αν και από αντίθετες οπτικές γωνίες, είναι βέβαιο ότι βλάπτουν την υπόθεση του αναγκαίου αριστερού μετώπου.

Αυτό για να είναι ουσιαστικό πρέπει να συγκροτηθεί στη βάση ενός ελάχιστου κοινού προγράμματος το οποίο θα πρέπει να ανταποκρίνεται σε τρία βασικά κριτήρια και αυτά είναι που αποτελούν την κόκκινη γραμμή, πέρα από την οποία το αναγκαίο αριστερό Μέτωπο της εποχής μας, θα είναι μια παρωδία, που πρόσκαιρα μεν μπορεί να δημιουργήσει μια ευφορία στον κόσμο της Aριστεράς, σύντομα όμως θα τον απογοητεύσει βαθύτατα.

Το πρώτο κριτήριο είναι η αριστερή πρόταση να απαντά στις αιτίες της κρίσης. Στο βαθμό λοιπόν που γίνεται αποδεκτό ότι αυτή είναι μια κρίση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και όχι μόνον ελληνική ή μια κρίση «λαθεμένης» νεοφιλελεύθερης διαχείρισης, το πρόγραμμα αυτό δεν μπορεί παρά να έχει αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα. Και αυτός είναι και ο κρίκος που μπορεί να συνδέσει τα λαϊκά κινήματα των διαφόρων χωρών. Ακόμη, εφόσον γίνεται αποδεκτό ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα υπό ιμπεριαλιστική εξάρτηση, το πρόγραμμα αυτό δεν μπορεί παρά να είναι αντιιμπεριαλιστικό και συνεπώς να στρέφεται ενάντια στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, όπως η ΕΕ.

Το δεύτερο κριτήριο είναι ότι η πρόταση αυτή θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη της και να πατάει στο επίπεδο συνειδητότητας του λαϊκού κινήματος, δίχως ούτε να υποτάσσεται σε αυτό, ούτε να αποτελεί έκφραση μιας αυθαίρετης υπερεκτίμησής της. Αυτό σημαίνει να έχει τέτοιο περιεχόμενο, που να μπορεί να γίνει πιο άμεσα αποδεκτό από ευρύτερες λαϊκές μάζες, απ’ ό,τι μια ριζική επαναστατική αλλαγή.

Το τρίτο κριτήριο –που αφορά στις δυνάμεις που στοχεύουν το σοσιαλισμό– είναι το πρόγραμμα αυτό, λαμβάνοντας υπόψη την ισχύουσα σήμερα, περισσότερο από ποτέ, λενινιστική αλήθεια, με βάση την οποία «ο κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός είναι η πληρέστερη υλική προετοιμασία του σοσιαλισμού, είναι τα πρόθυρά του, είναι το σκαλοπατάκι εκείνο της ιστορικής κλίμακας, που ανάμεσα σε αυτό και στο σκαλοπατάκι που λέγεται σοσιαλισμός, δεν υπάρχουν άλλα ενδιάμεσα σκαλοπάτια» (Η καταστροφή που μας απειλεί και πώς πρέπει να την καταπολεμήσουμε), θα πρέπει να αντιμετωπίζεται όχι ως ένα ακόμη στάδιο ανάμεσα σε καπιταλισμό και σοσιαλισμό, αλλά ως μια κατάληψη ενός θεμελιακού οχυρού του αντιπάλου, σε ένα πόλεμο θέσεων που επαναστατικά οδηγεί στον σοσιαλισμό.

Σε αυτήν τη λογική κινείται το πρόγραμμα που πρότεινε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως βάση για συζήτηση στις άλλες συνιστώσες της Αριστεράς. Θυμίζω ότι σε αυτό γίνεται λόγος για «πρώτο, κατάργηση όλων των Μνημονίων και των νόμων που τους συνοδεύουν, δεύτερο, άμεση παύση πληρωμών προς τους πιστωτές, μη αναγνώριση και μονομερή διαγραφή του χρέους, τρίτο, έξοδο από ευρώ, ΟΝΕ και Ευρωπαϊκή Ένωση, τέταρτο, εθνικοποίηση - κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας και όλων των μεγάλων επιχειρήσεων που κλείνουν, χωρίς αποζημίωση, με εργατικό, λαϊκό και κοινωνικό έλεγχο, πέπμτο, εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις σε βάρος των κερδών του κεφαλαίου και υπέρ του εργατικού - λαϊκού εισοδήματος, με αυξήσεις στους μισθούς, ριζική μείωση του χρόνου εργασίας, σταθερές συλλογικές συμβάσεις, προστασία των ανέργων, ριζική μείωση της φορολογίας των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, ριζική αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου».

Δυστυχώς για διάφορους λόγους και με ανισομερή ευθύνη των δυνάμεων της Aριστεράς, η πρόταση αυτή δεν βρήκε ανταπόκριση πριν τις εκλογές. Παρόλ’ αυτά και παρόλο που η προεκλογική περίοδος είναι λογικό να εντείνει σε ένα βαθμό την ενδοαριστερή αντιπαράθεση, η προσπάθεια για την υλοποίησή της θα πρέπει να συνεχιστεί με επιμονή και μετεκλογικά και αυτό ασχέτως από το όποιο εκλογικό αποτέλεσμα. Αυτό επιτάσσει η βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του κόσμου της Αριστεράς, αυτό απαιτεί η κρισιμότητα των καιρών που διανύουμε.

*Επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Γιατί στις εκλογές στηρίζουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Kείμενο στήριξης των συνδυασμών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπογράφουν 24 πανεπιστημιακοί:

Γιατί στις εκλογές στηρίζουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει συνθήκες πραγματικού κοινωνικού πολέμου που ήδη μετρά τα πρώτα του θύματα: η ανεργία έχει ξεπεράσει το 1.000.000, η UNICEF μιλά για 440.000 παιδιά στην Ελλάδα του σήμερα που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, αυξάνονται οι αυτοκτονίες ανθρώπων που δεν αντέχουν πλέον τον ευτελισμό της ζωής τους. Οι γονείς των φοιτητών μας παραμένουν επί μήνες απλήρωτοι, όταν δεν είναι απολυμένοι…..

Σε αυτόν τον πόλεμο, η δημόσια ανώτατη εκπαίδευση βρίσκεται κυριολεκτικά στο στόχαστρο. Πλάι στη μόνιμη υποχρηματοδότηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ήρθε το PSI και το «κούρεμα», διακυβεύοντας την ίδια τη λειτουργία των πανεπιστημίων και των ΤΕΙ και ανοίγοντας το δρόμο για τη γενικευμένη επιβολή διδάκτρων ή/και το κλείσιμο πανεπιστημιακών σχολών. Ο νόμος-πλαίσιο 4009/2011, που από κοινού ψήφισαν οι δυνάμεις της κοινωνικής μειοψηφίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ,  ακολουθώντας τις υποδείξεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, επιδιώκει: την κατάργηση κάθε έννοιας δημοκρατίας, τη γενίκευση της επιχειρηματικής εκπαίδευσης, την επέκταση της εργασιακής ανασφάλειας, τις συγχωνεύσεις και τις απολύσεις, τη μετατροπή των πανεπιστημίων και των ΤΕΙ σε φτηνά και αυταρχικά κέντρα κατάρτισης, τη διάλυση των γνωστικών αντικειμένων και την προετοιμασία μιας γενιάς μηδαμινών προσδοκιών.

Ευτυχώς, όμως, φάνηκε την τελευταία διετία ότι μέσα στην κοινωνία υπάρχουν αποθέματα αντίστασης. Από τις μεγάλες απεργίες μέχρι τις «Πλατείες» και τις φοιτητικές καταλήψεις ζήσαμε και ζούμε μία πρωτότυπη, παλλαϊκή αντίσταση. Μέρος της ήταν και η επιτυχημένη αντίσταση πανεπιστημιακών, εργαζομένων και φοιτητών στην απόπειρα εφαρμογής του νέου νόμου 4009/2011 με τη ματαίωση των εκλογών για τα Συμβούλια των Ιδρυμάτων.

                                                          

Σε ένα τέτοιο τοπίο γίνονται ίσως οι πιο κρίσιμες εκλογές μετά τη μεταπολίτευση. Οι δυνάμεις του κεφαλαίου επιδιώκουν από τις εκλογές να βγει «κυβερνητική λύση» που θα εφαρμόσει τις πολιτικές της κοινωνικής ερήμωσης-διάλυσης και ταπείνωσης. Εμείς λέμε ότι μπορεί και από τις κάλπες να βγει μήνυμα ανυπακοής, αντίστασης και ανατροπής.

Γι’ αυτό και πιστεύουμε ότι σε αυτές τις εκλογές χρειάζεται να βγει ενισχυμένη εκείνη η Αριστερά που θα στηρίξει τους αγώνες και την εργατική λαϊκή αυτοοργάνωση, θα συμβάλει στο αναγκαίο σήμερα Αγωνιστικό Μέτωπο Ρήξης και Ανατροπής, θα προβάλλει τους προγραμματικούς στόχους που ορίζουν τη ρήξη με την κυρίαρχη πολιτική και ανοίγουν το δρόμο για μια σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική:

·     Ανατροπή του πολιτικού συστήματος κυριαρχίας επί του λαού, ανατροπή κάθε επίδοξου διαχειριστή της πολιτικής κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ, για την πραγματική δημοκρατία

• Παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους
• Έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ και ταυτόχρονα εθνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών επιχειρήσεων με εργατικό έλεγχο
• Αναδιανομή του πλούτου και αξιοποίηση των συλλογικών παραγωγικών δυνατοτήτων σε ρήξη με τη λογική της αγοράς και του κέρδους

Γι’ αυτούς τους λόγους θεωρούμε ότι στις εκλογές πρέπει να είναι ενισχυμένη η αντικαπιταλιστική αριστερά και ενισχυμένη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Για να ξαναγίνει η Αριστερά συνώνυμη με τη αντίσταση, την αλληλεγγύη, την ανατροπή. Για να νικήσουν οι εργατικοί και λαϊκοί αγώνες, για να απαλλαγούμε από την Τρόικα και τα μνημόνια. Για να ανοίξουν δρόμοι κοινωνικού μετασχηματισμού και δημιουργίας πέρα από τα αδιέξοδα και τη βαρβαρότητα του γερασμένου καπιταλισμού.

ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 6^ης ΜΑΪΟΥ

ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ – ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, ΧΩΡΙΣ ΧΡΕΟΣ –ΕΕ –ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία, ήρθε η ώρα να κάνουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ!

1. Ανδρουλάκης Γιώργος - Πανεπιστήμιο Πατρών,
2. Βρασίδας Καραλής - Πανεπιστήμιο Σίδνευ.
3. Γεροτζιάφας Γρηγόρης - Paris VI,
4. Γεωργίου Χρίστος - Πανεπιστήμιο Πατρών,
5. Γραμμένος Φάνης - Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας,
6. Ζορμπαλά Τίνα - Πανεπιστήμιο Αιγαίου,
7. Ηλιόπουλος Δημήτρης - Πανεπιστήμιο Πατρών,
8. Καλιαμπάκος Δημήτρης - ΕΜΠ,
9. Κάργας Γιώργος - Γεωπονικό Πανεπιστήμιο,
10. Κατσιαμπούρα Γιάννα - ΕΙΕ/ΕΚΠΑ,
11. Μαΐστρος Γιάννης - ΕΜΠ,
12. Μανιάτης Γιώργος - ΕΚΠΑ,
13. Μαρκέτος Σπύρος - ΑΠΘ,
14. Μιχαλακόπουλος Θεόδωρος - ΕΜΠ,
15. Μπιτσάκης Ευτύχης – Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
16. Μπόκαρης Θέμης - Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
17. Νικολαΐδης Θύμιος - ΕΙΕ/ΕΚΠΑ,
18. Οικονομάκης Γιώργος - Πανεπιστήμιο Πατρών
19. Ρούσης Γιώργος – Πάντειο Πανεπιστήμιο,
20. Σακελλαρόπουλος Σπύρος - Πάντειο Πανεπιστήμιο,
21. Σάμαρης Νίκος - Πανεπισήμιο Πατρών,
22. Σκορδούλης Κώστας - ΕΚΠΑ,
23. Σωτήρης Παναγιώτης - Πανεπιστήμιο Αιγαίου,
24. Χρύσης Αλέξανδρος - Πάντειο Πανεπιστήμιο