Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

Ο βάλτος της Ιρλανδίας το μέλλον της Ελλάδας υπό την κατοχή του ΔΝΤ


Το τέλος της Αργεντινής, που ήταν ο πιο καλός μαθητής του ΔΝΤ, το είδαμε. Καιρός τώρα να παρακολουθήσουμε το άδοξο τέλος μιας ακόμη χώρας – προτύπου που από τη δεκαετία του ’90 μέχρι την Άνοιξη του 2010 αποτελούσε υπόδειγμα όχι μόνο της ντόπιας πολιτικής ελίτ – ποιος ξεχνάει τον Κώστα Σημίτη, ως πρωθυπουργό, να πλέκει το εγκώμιο του «κέλτικου τίγρη» – αλλά και των Βρυξελλών. Ακόμη ηχούν στα αυτιά μας οι παραινέσεις του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Ζαν Κλοντ Τρισέ, στις αρχές του 2010 προς την Ελλάδα να γίνει Ιρλανδία, υιοθετώντας αντιλαϊκές πολιτικές λιτότητας, ως αντίδοτο στην κρίση. «Η Ελλάδα έχει να μιμηθεί ένα μοντέλο και αυτό το μοντέλο είναι η Ιρλανδία», ήταν τα λόγια του. «Η Ιρλανδία είχε εξαιρετικά δύσκολα προβλήματα τα οποία αντιμετώπισε με σοβαρό τρόπο και είναι κάτι που τώρα αναγνωρίζεται από όλους», δήλωνε από τη Φρανκφούρτη. Τα εγκώμιά του αφορούσαν τα μέτρα περικοπών που με πρωτοπόρο τρόπο εφαρμόστηκαν στην Ιρλανδία και οδήγησαν στη φτώχεια το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της. Ειδικότερα, μείωση των μισθών στον δημόσιο τομέα κατά 15%, των κρατικών βοηθημάτων για τα παιδιά κατά 10%, των επιδομάτων ανεργίας κατά 4,1% και των δημοσίων δαπανών συνολικά κατά 7,5%. Αυτό είναι το μοντέλο που υπέδειξε στην Ελλάδα ο Ζαν Κλοντ Τρισέ.

Ο “καλός Ιρλανδός μαθητής”

Τις προηγούμενες μέρες μια σειρά εξελίξεις έφεραν στην επιφάνεια τις επιδόσεις του «καλού ιρλανδού μαθητή», που ο πρόεδρος της ΕΚΤ πρότεινε να ακολουθήσουμε. Με λίγα λόγια, αποτυχία! Το αποτέλεσμα των παραπάνω εξοντωτικών για την λαϊκή πλειοψηφία και κυρίως άδικων μέτρων που εφαρμόσθηκαν ήταν η Ιρλανδία να βουλιάξει ακόμη πιο βαθιά στην ύφεση και η αναξιοπιστία της στις διεθνείς αγορές (αυτό δεν αποτελεί το ύψιστο κριτήριο με το οποίο κρίνεται κάθε πολιτική;) να βρεθεί στο ναδίρ.

Ας δούμε τα γεγονότα με τη σειρά. Η εφαρμογή των παραπάνω κανιβαλικών μέτρων συνέβαλε καθοριστικά ώστε να πειστούν οι διαβόητες αγορές πως το Δουβλίνο είναι διατεθειμένο να εφαρμόσει κάθε αναγκαίο μέτρο που θα εξασφαλίσει την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους της Ιρλανδίας. Κι έτσι μετά την υιοθέτησή τους, το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους, τα επιτόκια των ιρλανδικών ομολόγων κινήθηκαν καθοδικά μαζί με τα συμβόλαια ασφάλισης πιστωτικού κινδύνου (CDS) ενώ ανοδικοί ήταν και οι ρυθμοί μεγέθυνσης του ΑΕΠ. Γεγονός ιδιαίτερα ελπιδοφόρο αν ληφθεί υπ’ όψη ότι το 2009 το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 7,1%. Αξίζει να αναφερθεί πως το δημόσιο χρέος της Ιρλανδίας παρότι είναι γνήσιο τέκνο της τρέχουσας κρίσης, δεν προκαλεί καμιά ανησυχία. Μέχρι πέρυσι δε η πατρίδα του Τζέιμς Τζόυς ήταν από τις ελάχιστες της ευρωζώνης που, σε ότι αφορά το δημόσιο χρέος, εκπληρούσε το κριτήριο του Μάαστριχτ καθώς κυμαινόταν κάτω του 60% του ΑΕΠ και συγκεκριμένα στο 58%. Η εκτίμηση πως η εκτίναξη του δημόσιου χρέους αποτελεί δημιούργημα της κρίσης επαληθεύεται αν δούμε ότι το 2007 κυμαινόταν μόλις στο 28% του ΑΕΠ, για να ανέβει το 2008, όταν ξέσπασε η κρίση στο 37% και το 2009 στο 58%. Κανένας λόγος ανησυχίας ωστόσο ακόμη κι έτσι.

Μοναδική εξαίρεση συνεχίζει να αποτελεί το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού το οποίο είναι το υψηλότερο στην ευρωζώνη, υπερβαίνοντας ακόμη και το ελληνικό, και φθάνει το 12%. Οι προοπτικές δε είναι ακόμη χειρότερες καθώς είναι βέβαιο πως το επόμενο διάστημα το δημοσιονομικό έλλειμμα θα εκτιναχθεί στο 30% του ΑΕΠ, τροφοδοτώντας μια νέα αύξηση του δημόσιου χρέους, που το 2014 εικάζεται ότι θα φθάσει το 136% του ΑΕΠ! Ο λόγος; Τα επιπλέον χρήματα που θα δώσει η (δεξιά) κυβέρνηση του Μπράιαν Κόουεν για να καθαρίσει τον Κόπρο του Αυγεία από την Anglo Irish Bank, υπόδειγμα τράπεζας – ζόμπι, που έχει αφαιμάξει τον κρατικό προϋπολογισμό και ακόμη αδυνατεί να σταθεί στα πόδια της. Ήδη η Anglo Irish Bank, «τράπεζα των κατασκευαστών» όπως λέγεται λόγω της στήριξης που παρείχε στον κατασκευαστικό τομέα τις προηγούμενες δεκαετίες χρηματοδοτώντας την φούσκα του, έχει ξεζουμίσει τους ιρλανδούς φορολογούμενους με 23 δισ., ενώ η προβλεπόμενη επιπλέον ενίσχυσή της με 25 δισ. ευρώ ακόμη, θεωρείται βέβαιο, σύμφωνα με ρεπορτάζ του διεθνούς Τύπου (ενδεικτικά: Financial Times, 21 Σεπτέμβρη 2010) ότι θα οδηγήσει το έλλειμμα στο 30%! Τα 23 δε αυτά δισ. ευρώ είναι κλάσμα μόνο από τα 73 δις. που έχουν συνολικά δοθεί στις τράπεζες!

Πως αντιδράει η κυβέρνηση απέναντι σε αυτή την προοπτική; Με επιπλέον περικοπές και αυξήσεις φόρων που αγγίζουν τα 3 δισ. ευρώ και ισοδυναμούν με το 2% του ΑΕΠ. Έτσι όμως φαίνεται η βαθιά αδικία που συντελείται, η πρωτοφανής σε έκταση αναδιανομή κοινωνικού πλούτου που είναι σε εξέλιξη με πρόφαση την κρίση. Γιατί, μια ματιά στη διαδρομή του χρήματος δείχνει ότι υπαίτιος του ελλείμματος και του χρέους σε δεύτερο χρόνο είναι οι τράπεζες, ενώ ο λογαριασμός μεταβιβάζεται στους δημόσιους υπάλληλους, τους άνεργους και τις εργαζόμενες οικογένειες με παιδιά, που καλούνται να καλύψουν τα ελλείμματα… των τραπεζών!

Η πολιτική όμως αυτή δεν είναι μόνο αυθαίρετη και βαθιά άδικη, αλλά είναι και αναποτελεσματική καθώς το μόνο που εγγυάται (πέρα από τον άκοπο πλουτισμό και την επιβράβευση των κερδοσκόπων και την πτώχευση των εργαζομένων) είναι η διαιώνιση της ύφεσης και ακόμη η αδυναμία δανεισμού και εξυπηρέτησης του ίδιου του χρέους.

Λιτότητα ίσον ύφεση

Το καμπανάκι κινδύνου για την κατάσταση της οικονομίας της Ιρλανδίας έκρουσε η βρετανική τράπεζα Barclay’s, που πριν ενδυθεί όλο θράσος την αμφίεση του αξιόπιστου κριτή κολυμπούσε κι αυτή στην κερδοσκοπία με αποτέλεσμα στα τέλη του 2008 να φθάσει στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Τώρα, η βρετανική τράπεζα εφιστούσε την προσοχή των επενδυτών στο ενδεχόμενο η Ιρλανδία να προσφύγει στο ΔΝΤ, ακολουθώντας τον δρόμο της Ελλάδας (και αφήνοντας μας με την απορία γιατί ένας τόσο αξιόπιστος αναλυτής των τάσεων της αγοράς δεν προέβλεψε την δική του χρεοκοπία πριν διατυπώσει χρησμούς για την χρεοκοπία των άλλων…). Τις ανησυχίες κλήθηκε να διασκεδάσει ο υπουργός Οικονομικών της Ιρλανδίας την προηγούμενη Κυριακή 19 Σεπτέμβρη δηλώνοντας ότι «τα θεμέλια της οικονομικής δομής είναι πολύ ισχυρά». Η ανακοίνωσή του (παρότι κινούταν σε διαμετρικά αντίθετα κατεύθυνση από τις απαράδεκτες δηλώσεις του έλληνα ομολόγου του την ίδια κρίσιμη περίοδο, που παρομοίαζε την Ελλάδα με Τιτανικό, ενθαρρύνοντας στην πράξη τις επιθέσεις κατά των ελληνικών ομολόγων) δεν κατάφεραν να αποκρούσουν τις επιθέσεις. Έτσι στη δημοπρασία ιρλανδικών ομολόγων που έγινε την Τρίτη 21 Σεπτέμβρη τα επιτόκια με τα οποία δανείστηκε το Δουβλίνο άγγιξαν επίπεδα ρεκόρ και (ω του θαύματος!) η προφητεία της Barclay’s (αυτο)εκπληρωνόταν. Συγκεκριμένα τα 4ετή ομόλογα πουλήθηκαν με 4,8% επιτόκιο (από 3,6% τον Αύγουστο) και τα 8ετή με 6% (από 5,1% τον Ιούνη). Το επιτόκιο των 10ετών ομολόγων άγγιξε το 6,7% για πρώτη φορά από την ένταξη της Ιρλανδίας στην ευρωζώνη και τα συμβόλαια ασφάλισης πιστωτικού κινδύνου έφθασαν κι αυτά στο επίπεδο ρεκόρ του 5%. Περιττό να πούμε ότι η άνοδος των επιτοκίων σημαίνει νέα, μυθικά κέρδη για τις τράπεζες – συναδέλφους της Barclay’s (και γιατί όχι και την ίδια;) που κάλυψαν την έκδοση προσφέροντας το χρήμα στην κυβέρνηση.

Τα σύννεφα έγιναν ακόμη περισσότερα πάνω από την Ιρλανδία δύο μέρες αργότερα, την Πέμπτη 23 Σεπτέμβρη, όταν δόθηκαν στη δημοσιότητα τα στοιχεία για τη πορεία του ΑΕΠ της, που επιβεβαίωναν ότι ο πάλαι ποτέ «κέλτικος τίγρης» βυθιζόταν σε ύφεση. Ειδικότερα η αξία των αγαθών και υπηρεσιών κατά το δεύτερο τρίμηνο μειώθηκε κατά 1,2% σε σχέση με το προηγούμενο, τερματίζοντας απότομα τους ασθενικούς μεν αλλά θετικούς ρυθμούς μεγέθυνσης του ΑΕΠ που καταγράφηκαν στο πρώτο τρίμηνο. Τα συμπεράσματα από αυτή την αρνητική εξέλιξη είναι ιδιαίτερα ανησυχητικά, καθώς επιβεβαιώνεται ότι η λιτότητα δεν οδηγεί στην ανάπτυξη αλλά στην εμβάθυνση της ύφεσης. Το προφανές αυτό συμπέρασμα το υιοθετούσε ακόμη και η συντηρητική εφημερίδα Wall Street Journal, στην έκδοση του προηγούμενου Σαββατοκύριακου, 24-26 Σεπτέμβρη, που έγραφε από την πρώτη της κιόλας σελίδα: «Τα εντεινόμενα προβλήματα της Ιρλανδίας εγείρουν ανησυχίες για τη σοφία που υπάρχει πίσω από τα αυστηρά μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας που η πρώην κέλτικη τίγρη και άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν θέσει σε εφαρμογή τα οποία εμποδίζουν τους καταναλωτές και βγάζουν το χρήμα από την οικονομία… Ο κίνδυνος είναι τα οικονομικά προβλήματα της Ιρλανδίας να διευρύνουν τα δημοσιονομικά και τραπεζικά της προβλήματα. Μια πιο αδύνατη οικονομία σημαίνει λιγότερα φορολογικά έσοδα, καθιστώντας δυσκολότερο για την κυβέρνηση να ανταποκριθεί στο στόχο μείωσης του ελλείμματος στο ευρωπαϊκό όριο του 3% μέχρι το 2014. Όσο η οικονομία εξασθενεί για τους ιρλανδούς οφειλέτες θα είναι δυσκολότερο να αποπληρώσουν τα δάνειά τους, επιβαρύνοντας τις τράπεζες της Ιρλανδίας με ακόμη περισσότερα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Αυτό, με τη σειρά του, θα αναγκάσει την ιρλανδική κυβέρνηση να παράσχει ακόμη μεγαλύτερη βοήθεια, υπονομεύοντας έτσι το αξιόχρεό της».

Κατά συνέπεια, η λιτότητα οδηγεί στην ύφεση κι από κει στο ΔΝΤ που θα φέρει νέα λιτότητα. Συμπέρασμα που αποκτά μεγαλύτερη σημασία αν πάρουμε υπ’ όψη μας ότι η Ιρλανδία είναι η πρώτη χώρα που εφάρμοσε τα μέτρα λιτότητας. Κατά συνέπεια βλέποντας τα τωρινά δεινά της μπορούμε να προβλέψουμε τι θα συμβεί σε όλη την Ευρώπη και πολύ περισσότερο στο «πειραματόζωο Ελλάδα» όσο θα βρίσκεται υπό την κατοχή του ΔΝΤ, καθώς στη χώρα μας επιβλήθηκε η πιο βάρβαρη πολιτική άγριων περικοπών, σε έξι μήνες ή ένα χρόνο. Όταν δηλαδή θα έχουν αρχίσει να διαχέονται σε όλη την έκταση και το βάθος της οικονομίας τα μέτρα περικοπών που υιοθετήθηκαν σε όλη την έκταση της γηραιάς ηπείρου το πρώτο εξάμηνο του 2010. Ακόμη και μία ελπίδα να υπήρχε να αποφευχθεί η διπλή ύφεση, πλέον εξαφανίζεται. Το μέλλον που χαράζει επομένως η λιτότητα και οι περικοπές είναι ένας χρόνιος βάλτος ύφεσης και αυξανόμενης ανεργίας, τον οποίο οι πολιτικές ηγεσίες θα επικαλούνται, με την αναίδεια του πατροκτόνου που ζητάει επιείκεια επειδή είναι ορφανός, για να συνεχίσουν να εφαρμόζουν την ίδια καταστροφική πολιτική, παρατείνοντας την στο διηνεκές!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Τρομοκρατία ο συνδικαλισμός
Νέο ιδιώνυμο, 81 χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου 4229 του 1929, έφερε εν κρυπτώ η κυβέρνηση. Τότε το αντικομμουνιστικό ιδιώνυμο επέβαλε μεταξύ άλλων και περιστολή των συνδικαλιστικών ελευθεριών και την απαγόρευση των απεργιών. Ακολουθώντας τα βήματα του Ελ. Βενιζέλου, η σύγχρονη Ελλάδα του Γιώργου Παπανδρέου, του ΔΝΤ και της τρόικας, βαφτίζει τρομοκρατικές πράξεις τις διαδηλώσεις, την ανοιχτή πολιτική και συνδικαλιστική δράση.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ

Το μίνι αυτό πραξικόπημα πέρασε «στα ψιλά», καθώς η τροποποίηση του σχετικού άρθρου 187Α του ποινικού κώδικα έγινε από θερινό τμήμα της Βουλής στα τέλη του Αυγούστου και η απόφαση δημοσιεύτηκε μόλις αυτή την εβδομάδα. Η μακιαβελικής έμπνευσης παρέμβαση των συντακτών της νέας έκδοσης του «τρομονόμου» ήταν να απαλείψουν εκείνη την παράγραφο, η οποία παρείχε δικλείδες ασφαλείας για τα αδικήματα που αποτελούσαν δράση υπέρ της ελευθερίας ή αποσκοπούσαν στην άσκηση θεμελιωδών ελευθεριών, ατομικών, πολιτικών και συνδικαλιστικών. Με μια μονοκοντυλιά η παράγραφος αφαιρέθηκε, αφήνοντας στο εξής έκθετους όλους όσοι τολμήσουν να διασαλεύσουν τη σιδερένια πειθαρχία των κυβερνώντων και όσους αμφισβητήσουν την άνωθεν επιβεβλημένη πειθαρχία στις ειλημμένες αποφάσεις. Στο στόχαστρο μπαίνουν πλέον και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, οι ενώσεις των εργαζομένων που συλλογικά διατρανώνουν τη θέλησή τους και παλεύουν για την κατοχύρωση των συμφερόντων τους.Ο νέος ολοκληρωτισμός που θα στείλει στις αίθουσες των δικαστηρίων και στις φυλακές απεργούς συνδικαλιστές και κάθε πρωτοπόρο εργαζόμενο με την κατηγορία του τρομοκράτη, όσο κι αν θυμίζει το αυταρχικό ελληνικό κράτος των πρώτων δεκαετιών του αιώνα, έρχεται από το μέλλον. Μπορεί και τότε οι αντιθέσεις στη χώρα να οξύνονταν και η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος να δημιουργούσε τρόμο στην κυρίαρχη τάξη, ωστόσο η τωρινή επίθεση εναντίον του δικαιώματος στον αγώνα αποκτά νέα χαρακτηριστικά. Δρα προληπτικά και τρομοκρατικά απέναντι σε κάθε κλάδο που θα τολμήσει να διεκδικήσει και βέβαια απέναντι σε κάθε πολιτική πρωτοπορία. Εντάσσεται σε ένα ολόκληρο σχέδιο καταστολής που περιλαμβάνει και τις προσφιλείς στα ΜΑΤ συλλήψεις «στο σωρό» διαδηλωτών, ενώ καλύπτεται και με το ιδεολογικό ένδυμα του δήθεν αναπόδραστου των μέτρων που ξεσηκώνουν την κοινωνία. Η ειρωνεία είναι ότι το σχέδιο αυτό καλείται να εκτελέσει το λεγόμενο «αριστερό ΠΑΣΟΚ» που βρέθηκε στην κυβέρνηση μετά τον ανασχηματισμό, δηλαδή ο πρώην πρόεδρος της ΕΦΕΕ και νυν υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Χρήστος Παπουτσής.Απέναντι σε ποιον οχυρώνονται; Όχι φυσικά απέναντι στην επίσημη έκφραση του συνδικαλιστικού κινήματος, τη ΓΣΕΕ. Τη συνομοσπονδία που διαβεβαίωσε μόλις αυτή την εβδομάδα πως δεν θα προχωρήσει σε καμία απεργία και όταν το κάνει, φροντίζει η κινητοποίηση να έχει όσο το δυνατό πιο εθιμοτυπικό και συμβολικό χαρακτήρα χρειάζεται, ώστε να περάσει απαρατήρητη. Ούτε φυσικά οι νέες φροντίδες του τρομονόμου αφορούν το ΚΚΕ, το κόμμα που μπορεί τις δεκαετίες πριν τον πόλεμο να αποτελούσε ένα αντίπαλο δέος εξουσίας, ωστόσο σήμερα περιφρουρεί τον ειρηνικό χαρακτήρα κάθε διαδήλωσης, αποφεύγοντας ακόμη και την παρουσία έξω από το... κοινοβούλιο.Στόχος της ποινικοποίησης είναι οι σποραδικές ακόμα αλλά ορατές τάσεις χειραφέτησης του εργατικού κινήματος, που ακόμα και σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας αμφισβητούν τη νομιμότητα της υποταγής στους συσχετισμούς και διεκδικούν δυναμικά. Πρόσφατα παραδείγματα που σίγουρα θορύβησαν τους εμπνευστές των τρομονόμων είναι οι απεργίες στη ΔΕΗ, όπου οι εργάτες καταλαμβάνουν τα ορυχεία, οι εναερίτες κουκουλώνουν τις χαφιεδοκάμερες και οι διαχειριστές κόβουν το ρεύμα. Είναι οι κινητοποιήσεις των λιμενεργατών που υποδέχτηκαν από την πρώτη ημέρα τη νέα κυβέρνηση με κλειστό το λιμάνι του Πειραιά. Οπωσδήποτε είναι και τα μπλόκα των αγροτών που και φέτος άναψαν σαν πυρκαγιά σε όλη τη χώρα.Η σκλήρυνση του τρομονόμου σε βαθμό ολοκληρωτικού παροξυσμού δυστυχώς δεν είναι μεμονωμένο γεγονός. Όσο κι αν ακόμη το Σύνταγμα περιλαμβάνει σχετικές πρόνοιες, οι κυβερνητικές παρεμβάσεις στον ευαίσθητο τομέα των ελευθεριών δείχνουν ότι έχει εκπονηθεί και εκτελείται ένα σχέδιο βαθμιαίας σιδερένιας θωράκισης της αστικής δημοκρατίας απέναντι σε κάθε διαφορετική φωνή. Τρία κορυφαία παραδείγματα σταθμοί από τους τελευταίους μήνες συνηγορούν σε αυτό το συμπέρασμα: Πρώτο, η δολοφονική προβοκάτσια στην απεργία της 5ης Μαΐου, μια πρωτοφανής ενέργεια καταστολής που έδρασε καταλυτικά στον κατευνασμό των κινητοποιήσεων. Δεύτερο, η επιστράτευση των φορτηγατζήδων. Και τρίτο –ίσως και κυριότερο– η προσεχής (το φετινό Δεκέμβριο) δίκη των έντεκα ανηλίκων στη Λάρισα, ορισμένοι εκ των οποίων κατηγορούνται βάσει τρομονόμου για τις κινητοποιήσεις τους στην πόλη το 2008, με αφορμή το θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ο συναγερμός για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις λαϊκές ελευθερίες έχει ανάψει από καιρό. Τώρα γίνεται κόκκινος.
ΠΡΙΝ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2010

Ανταρσία σε κυβέρνηση –ΕΕ –ΔΝΤ

Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική PDF Print E-mail
Saturday, 02 October 2010 14:19

"Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική – Ανταρσία σε κυβέρνηση –ΕΕ –ΔΝΤ" η κίνηση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στην Περιφέρεια Αττικής.

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 30 Σεπτέμβρη η Ανοιχτή Σύσκεψη στην οποία καλούσαν τα μέλη και οι φίλοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπροστά στην μάχη των περιφερειακών εκλογών στην Αττική. Μαζική συμμετοχή αγωνιστών της ευρύτερης αντικαπιταλιστικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, πλούσια συζήτηση για τις δυνατότητες σύνδεσης της εκλογικής καμπάνιας με τις εργατικές αντιστάσεις και τις μάχες σε όλα τα μέτωπα, ιδέες και προτάσεις για το πλαίσιο και τα περιεχόμενα και κυρίως ενθουσιασμός και αποφασιστικότητα να ριχτούμε όλοι μαζί και σε αυτήν την -κεντρικής πολιτικής σημασίας- μάχη.

Έγιναν ομόφωνα αποδεκτές οι προτάσεις για το όνομα της κίνησης «Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική – Ανταρσία σε κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ» καθώς και για τους επικεφαλής του ψηφοδελτίου: Άγγελος Χάγιος (Περιφέρεια Αττικής), Γιάννης Σηφακάκης (Αντιπεριφέρεια Κεντρικού Τομέα Αθήνας), Κώστας Παπαδάκης (Αντιπεριφέρεια Βόρειου Τομέα Αθήνας), Χρήστος Μπίστης (Αντιπεριφέρεια Δυτικού Τομέα Αθήνας), Σπύρος Δρίτσας (Αντιπεριφέρεια Νότιου Τομέα Αθήνας), Νίκος Καββαδάς (Αντιπεριφέρεια Πειραιά), Γιάννης Φελέκης (Αντιπεριφέρεια Νήσων), Δημήτρης Σαραφιανός (Αντιπεριφέρεια Ανατολικής Αττικής), Δημήτρης Γράψας (Αντιπεριφέρεια Δυτικής Αττικής).

Τέλος, συγκροτήθηκε οργανωτική επιτροπή για να ολοκληρώσει τις επόμενες μέρες την Εκλογική Διακήρυξη και να συγκεκριμενοποιήσει το πρόγραμμα της προεκλογικής καμπάνιας. Απευθυνόμαστε σε κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια που βρέθηκε στους απεργιακούς αγώνες ενάντια στο σφαγείο κυβέρνησης- ΔΝΤ-ΕΕ, στους αγώνες ενάντια στον Καλλικράτη και την εγκατάσταση του ΔΝΤ στους Δήμους, στους αγώνες για την υπεράσπιση των ελεύθερων χώρων από την βουλιμία του κεφαλαίου, στις κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση των μεταναστών από τις ρατσιστικές και φασιστικές επιθέσεις, στους αγώνες για την υπεράσπιση της δημόσιας Παιδείας, της Υγείας και των Συγκοινωνιών, στους αγώνες για την υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων. Για την νίκη των αγώνων, για την ενίσχυση της Αριστεράς της αντικαπιταλιστικής ανατροπής!