Αλληλεγγύη στους εργαζόμενους της "BLE"-θεσσαλονίκη

ανακοίνωση υποψηφίων ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο νομό Λάρισας για τις Βουλευτικές Εκλογές Μάη 2012

  Τρίτη 17 Απριλίου στις 6 το απόγευμα στα γραφεία της Τοπικής επιτροπής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Λάρισας Μεγάλου Αλεξάνδρου 35 ,2 ος όροφος,
  ανακοινώθηκαν  οι υποψήφιοι  για τις Βουλευτικές εκλογές που αποφασίστηκαν μετά από ανοιχτές δημοκρατικές διαδικασίες στην 

συνέλευση μελών  και φίλων του μετώπου ΑΝΤΑΡΣΥΑ Λάρισας που πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα το βράδι στην Λάρισα.

Εντω μεταξύ στήθηκε ήδη το κεντρικό εκλογικό περίπτερο στην κεντρική πλατεία και ο προγραμματισμός δράσης και εξορμήσεων σε εργατικούς χώρους πόλεις,συνοικίες και χωριά ξεκινά  και θα ανακοινωθεί σύντομα

Υποψήφιοι  ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο νομό Λάρισας (κατά αλφαβητική σειρά)

1. Αδάμου Αντώνιος,Γεν. Γραμματέας συλλόγου  συνταξιούχων ΙΚΑ   Ελασσόνας,ανένταχτος

2. Αρχοντής Χαρίλαος ,αγρότης,συνδικαλιστής,πρ δημοτικός σύμβουλος Αμπελώνα,τ νομαρχιακός σύμβουλος Λάρισας,μέλος γραμματείας  της Κομμουνιστικής ΑΝανέωσης

3. Γενηκομσίου Φάνης, ιδιωτικός υπάλληλος, Σύμβουλος στην Περιφέρεια Θεσσαλίας με την Αριστερή Παρέμβαση'Ανταρσία για την Ανατροπή,μέλος ΠΕ τού Νέου Αριστερού Ρεύματος (ΝΑΡ)

4. Γκόλτσιου Φανή εκπαιδευτικός,Ελασσόνα,ανένταχτη

5. Θεοδοσιάδης Πέτρος, ιδιωτικός υπάλληλος,μέλος ΣΕΚ

6. Καραμπίνη Ζωή, αρχιτέκτονας,συνδικαλίστρια ,σωματείο μισθωτών τεχνικών,νΚΑ

7. Κολούσιος Αστέριος , συνταξιούχος δάσκαλος,μέλος ΠΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ,ανένταχτος

8. Κωτσιόπουλος Νικόλαος, οικοδόμος,συνδικαλιστής μέλος ΓΣ συνδικάτου οικοδόμων  Ν.Λάρισας,ανένταχτος

9. Νάκος Χρίστος, ηλεκτρολόγος μηχανικός (Φάρσαλα) , συνδικαλιστής. σωματείο μισθωτών τεχνικών,ανένταχτος

10. Παραφέστα Αναστασία, συνταξιούχος ΔΕΗ ,μέλος ΝΑΡ

11. Σκυλογιάννη Κωνσταντίνα, κτηνίατρος, Πρόεδρος  Κτηνιατρικού Συλλόγου    Λάρισας,ανένταχτη

ΑΝΤΑΡΣΥΑ - video 3, ΕΕ&ευρώ δεν είναι μονόδρομος

Να γυρίσει άμεσα ο ελληνικός στρατός από το Αφγανιστάν

ανακοίνωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Να γυρίσει άμεσα ο ελληνικός στρατός από το Αφγανιστάν

Τα όσα έγιναν στο Αφγανιστάν δείχνουν πόσο εγκληματική είναι η συνέχιση της ελληνικής συμμετοχής στη νατοϊκή κατοχική δύναμη. Αλήθεια, πρέπει να έρθουν τα πρώτα φέρετρα για να φανεί πόσο παράλογη και επικίνδυνη είναι;

Η αποχώρηση του ελληνικού στρατού από το Αφγανιστάν είναι επείγουσα πλέον μετά την άμεση συμμετοχή του σε συγκρούσεις των Ταλιμπάν με τη νατοϊκή κατοχική δύναμη. Είναι ξεκάθαρο ότι η παρουσία στρατού από ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ σε μια σειρά από χώρες δεν έχει καμία σχέση με την αποκατάσταση της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Τα στρατεύματα των ιμπεριαλιστών διασφαλίζουν μόνο το γεωπολιτικό έλεγχο και τα συμφέροντα των πολυεθνικών, βυθίζοντας τους λαούς στην φτώχεια, την πείνα, την καταπίεση και το διαρκή πόλεμο. Αυτά οδηγούν στη μαζική προσφυγοποίηση, για να ακολουθήσει η ρατσιστική πολιτική των ενόχων.

Η ελληνική παρουσία στο Αφγανιστάν υπερασπίζεται τα στρατηγικά συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου στα πλαίσια ΕΕ και ΝΑΤΟ. Ο λαός δεν έχει καμιά σχέση με αυτά. Είναι θύμα και αυτός, καθώς καλείται να πληρώσει το τεράστιο κόστος της ελληνικής συμμετοχής, τη στιγμή μάλιστα που οι κοινωνικές δαπάνες περικόπτονται.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί σε ένα Αγωνιστικό Μέτωπο Ρήξης και Ανατροπής για:

• Άμεση αποχώρηση του ελληνικού στρατού από το Αφγανιστάν – Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα.
• Αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ. Έξοδος από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και της αφαίμαξης της με την κούρσα των εξοπλισμών.
• Αλληλεγγύη στην πάλη των λαών.

Το ΠΑΣΟΚ γεννήτορας του αυγού του φιδιού

Από την εφημερίδα  ΠΡΙΝ της Κυριακης, 15 Απριλίου 2012

Το ΠΑΣΟΚ γεννήτορας του αυγού του φιδιού

Το ότι είναι αδίστακτοι και δίχως αιδώ καμία, αποδεικνύεται και μόνον από τη δίχως όρια αναίσχυντη διπλοπροσωπία του Βενιζέλου, που από τη μια εμφανίζεται ως εξωγήινος, που μόλις κατέφθασε σε τούτο εδώ τον κόσμο να μας σώσει από τα δεινά, στα οποία μας ενέπλεξαν κάποιοι άγνωστοί δυνάστες, και από την άλλη και στην πράξη είναι ο πρώτος από αυτούς τους δυνάστες.

Σημείωμα του Γιώργου Ρούση

Το ότι έχουν παράδοση να κάνουν τη βρώμικη δουλειά ενάντια στο λαϊκό κίνημα είναι πασίγνωστο από την εποχή που ο ομογάλακτός τους σοσιαλδημοκράτης Νόσκε, είναι εκείνος που ανέλαβε το ρόλο του «βρόμικου σκυλιού» και έσφαξε τους Γερμανούς προλετάριους και τους ηγέτες τους.

Το ότι στη Γαλλία βοήθησαν ανοιχτά την υποψηφιότητα του Λεπέν για να αποδυναμώσουν έτσι τον δεξιό Σιράκ και μετά καλούσαν σε αντιφασιστικό μέτωπο υπό τον Σιράκ για να αποτρέψουν τη νίκη του Λεπέν είναι επίσης γνωστό δείγμα της δίχως όρια ανευθυνότητας τους. Το ότι από τα σπλάχνα τους βγήκαν κουμάσια σαν το Μουσολίνι δεν είναι τυχαίο.

Το ότι με μεγάλη τους ικανοποίηση δέχτηκαν να συγκυβερνήσουν με το ΛΑΟΣ, τον τσεκουροφόρο διάδοχο του δικτάτορα Παπαδόπουλου Βορίδη, και το επί τω τσαρλατανικώτερο συμπλήρωμα του, φτάνει να σώσουν καμιά ψήφο τους και να ικανοποιήσουν την απαίτηση για ευρύτερη πολιτική συναίνεση των εντολοδόχων τους είναι ηλίου φαεινότερο.

Το ότι όμως οι αδίστακτοι, θα επιστράτευαν τον διδάκτορα της κωλοτούμπας Κύρτσο, ο οποίος μέχρι χθες αποκαλούσε αδιαλείπτως τον νυν αρχηγό του Καρατζαφέρη κωλοτούμπα, φτάνει να φθείρουν το Σαμαρά, και να βγάλουν πρώτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ, ήταν κάπως δύσκολο να το διανοηθεί κανείς. Και όμως το έκαναν και αυτό.

Όσοι λοιπόν, δεν τρώμε κουτόχορτο, ή δεν στοχεύουμε να αποκομίσουμε κάτι από την πόρνη εξουσία, ας αποκαλύψουμε το ρόλο τους ως γεννητόρων του αυγού του φιδιού, και ας τους αντιμετωπίζουμε ως τέτοιους.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: για μια Αριστερά που θα σταματήσει να μετρά χαμένες ευκαιρίες

Το άνοιγμα της προεκλογικής εκστρατείας κάνει πολύ πιο σαφή τα κρίσιμα πολιτικά διλήμματα αυτών των εκλογών. Φάνηκε από τον ωμό εκβιασμό του απερχόμενου δοτού πρωθυπουργού Παπαδήμου ότι εάν δεν αποδεχτούμε την «εσωτερική υποτίμηση», τη μειωμένη λαϊκή κυριαρχία και τα Μνημόνια, τότε θα αναγκαστούμε να φύγουμε από το ευρώ, θα χρεοκοπήσουμε και αυτό θα είναι η καταστροφή.

Όμως η κοινοβουλευτική Αριστερά αποφεύγει ακόμη και τώρα να πάρει θέση σε αυτά τα διλήμματα. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, με την καταναγκαστική φοβία του για οτιδήποτε έρχεται σε ρήξη με την ΕΕ, ούτε το ΚΚΕ που θεωρεί οπορτουνισμό οποιαδήποτε άμεση διεκδίκηση από την έξοδο από το ευρώ μέχρι τις… φτηνές πατάτες, παίρνουν θέση σε αυτά τα διλήμματα.

Την ώρα που η πολιτική κρίση βαθαίνει, που τα κόμματα του Μνημονίου αποτελούν μειοψηφία, που μεγάλο μέρος των λαϊκών τάξεων αναζητά ριζοσπαστική εναλλακτική λύση, η κοινοβουλευτική Αριστερά δεν συγκροτεί αντίπαλο δέος, δεν ανατρέπει την αποκαρδίωση και τη συλλογική κατάθλιψη και αφήνει περιθώριο στις αστικές δυνάμεις να ανασυγκροτήσουν το μπλοκ τους.

Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, δεν κερδίζει αυτός που κάνει κριτική αλλά αυτός που έχει να πει κάτι για το προς τα πού θα πάνε τα πράγματα. Παρά την κρίση του «υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού», βήμα-βήμα οι αστικές δυνάμεις χτίζουν τη δική τους αφήγηση γύρω από την Ελλάδα της φτηνής εργασίας, της επενδυτικής ασυδοσίας και της εξαγωγικής ανάκαμψης.

Η Αριστερά πρέπει επιτέλους ότι υπάρχει άλλος δρόμος για την ελληνική κοινωνία. Κι αυτό σημαίνει συγκεκριμένα πράγματα:

Ø  Να σηκώσει το γάντι και να πει ότι ο μόνος δρόμος για την αποφυγή της κοινωνικής καταστροφής είναι η άμεση παύση πληρωμών στο χρέος, η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ μαζί με την εθνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών επιχειρήσεων και την επιβολή ελέγχων στην κίνηση των κεφαλαίων. Είναι ο μόνο τρόπος να σταματήσει ο φαύλος κύκλος της «εσωτερικής υποτίμησης».

Ø  Να αναμετρηθεί με την πρόκληση της παραγωγικής ανασυγκρότησης σε σοσιαλιστική κατεύθυνση, έχοντας εμπιστοσύνη στη συλλογική παραγωγική δυνατότητα, επινοητικότητα και δημιουργικότητα της αγωνιζόμενης κοινωνίας. Τα εναλλακτικά δίκτυα διανομής, τα πειράματα αυτοδιαχείρισης, η συλλογική εμπειρία των αγωνιστών στα κινήματα δείχνουν ότι μπορούμε να βρούμε τρόπους για να έχουμε παραγωγή, διατροφική επάρκεια, λειτουργία δημόσιων υποδομών σε ρήξη με τη λογική της αγοράς και του κέρδους.

Ø  Να διεκδικήσει την εξουσία, όχι με όρους «διακυβέρνησης» και διαχείρισης του υπάρχοντος, αλλά ριζικού μετασχηματισμού, χωρίς να ξεχνάει ότι ακόμη και εάν καταλάβει την κυβερνητική εξουσία, το κομβικό είναι πάντοτε οι μορφές λαϊκής αυτοοργάνωσης, δημοκρατίας και αντι-εξουσίας από τα κάτω, ξεκινώντας από τις ίδιες τις τωρινές μορφές «δημοκρατίας του αγώνα» (Λαϊκές Συνελεύσεις, «Πλατείες» κ.λπ.).

Το αισιόδοξο στοιχείο είναι ότι μέσα σε μια κοινωνία που δείχνει να έχει ακόμη απόθεμα οργής και αγανάκτησης, όπως φάνηκε από όλες τις συγκλονιστικές στιγμές του λαϊκού ξεσηκωμού από το Μάη του 2010, στις «Πλατείες» , στις πανεργατικές έως το ξέσπασμα στις 12 Φλεβάρη, μια άλλη δυναμική καταγράφεται και στην Αριστερά. Η «Αριστερά της δραχμής», όπως υποτιμητικά την αναφέρουν εχθροί και «φίλοι», είναι μια υπαρκτή σύγκλιση αναζητήσεων και προβληματισμών. Πρακτικές ενός αναδυόμενου αγωνιστικού μετώπου, μέσα από συντονισμούς σωματείων, συνελεύσεων και κινημάτων ανυπακοής, γενικεύονται. Φωνές ρήξης με την πεπατημένη του κομματικού πατριωτισμού ακούγονται όλο και πιο δυνατά. Η δυνατότητα μιας εξέγερσης του «λαού της Αριστεράς» γύρω από ένα αίτημα επανίδρυσης της Αριστεράς ως δύναμης ρήξης, μετασχηματισμού και δημιουργίας είναι περισσότερο παρά ποτέ δυνατή.

Στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε αυτή την υπόθεση στρατευόμαστε, πριν κατά και μετά τις εκλογές, και με αυτές τις δυναμικές θέλουμε να συναντηθούμε, για να ξαναγίνει η Αριστερά συνώνυμη με την αντίσταση και την ανατροπή. Με ενωτική και μετωπική λογική, με έμφαση στην αναγκαία δημοκρατική κουλτούρα διαλόγου και συντροφικότητας, με διάθεση να οικοδομήσουμε νικηφόρες αντιστάσεις αλλά και εργαστήρια νέων αντικαπιταλιστικών πολιτικών συνθέσεων που να υπερβαίνουν και να ανατρέπουν την τωρινή γεωμετρία της Αριστεράς, με αγωνία να μην προδώσουμε την ελπίδα του κόσμου που γυρνά την πλάτη του στο επίσημο πολιτικό σκηνικό. O ιστορικός χρόνος είναι συνήθως φειδωλός με τις ευκαιρίες που δίνει και την τωρινή δεν έχουμε το δικαίωμα να τη χάσουμε.

Η κοινοβουλευτική Αριστερά δεν συγκροτεί αντίπαλο δέος, δεν ανατρέπει την αποκαρδίωση και την συλλογική κατάθλιψη και αφήνει περιθώριο στις αστικές δυνάμεις να ανασυγκροτήσουν το μπλοκ τους. Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, δεν κερδίζει αυτός που κάνει κριτική αλλά αυτός που έχει να πει κάτι για το προς τα πού θα πάνε τα πράγματα. Χρειαζόμαστε μια Αριστερά που να πει ότι υπάρχει άλλος δρόμος για την ελληνική κοινωνία!  ........................................................................................................του Παναγιώτη Σωτήρη

www.antarsya.org

www.antarsya.gr

διαφθορά και υποκρισία του αστικού πολιτικού συστήματος

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Το εαρινό σίριαλ Τσοχατζόπουλου: διαφθορά και υποκρισία του αστικού πολιτικού συστήματος

Το εαρινό σίριαλ της σύλληψης Τσοχατζόπουλου έφερε στο προσκήνιο τη διαφθορά και την υποκρισία του αστικού πολιτικού συστήματος και των ΜΜΕ που το στηρίζουν, καθώς και τη –διαχρονική- βρόμικη σχέση των εμπόρων όπλων και των κυβερνήσεων.

Η υποκρισία πολιτικού συστήματος και συγκροτημάτων ΜΜΕ σε πλήρη ανάπτυξη! Ποιος άραγε δεν γνωρίζει ότι ο χρηματισμός δεν ήταν υπόθεση μόνο του Ά. Τσοχατζόπουλου, αλλά ολόκληρου του μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ; Οι δεκαετίες του «εκσυγχρονισμού» και του «ευρωπαϊκού δρόμου» ήταν στρωμένες με μίζες και off-shore εταιρίες. Οι ΝΑΤΟϊκοί εξοπλισμοί δεν ήταν παρά δρόμος λεηλασίας του δημόσιου πλούτου. Με αυτό τον τρόπο το ΠΑΣΟΚ των εκσυγχρονιστών οδηγούσε το ελληνικό κεφάλαιο στην πρώτη ταχύτητα της ΕΕ. Ποιος μπορεί να κρύψει ότι αυτά τα χρήματα δεν δίνονται μόνο σε πρόσωπα, πρώτα και κύρια δίνονται σε κόμματα; Μήπως το ίδιο δεν ισχύει και για τη ΝΔ: ξεχνιούνται το Βατοπέδι ή οι μπίζνες του Βουλγαράκη; Έχει αποδειχτεί ότι βασικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ ήταν για χρόνια στο μισθολόγιο της Siemens! Γι’ αυτό η τελευταία επιστρέφει να αναλάβει τους σταθμούς του Μετρό, αφού «έκλεισε» γρήγορα γρήγορα και αυτή η υπόθεση.

Πέρα από το προεκλογικό αστυνομικό θρίλερ που εκτυλίσσεται κάθε βράδυ στα δελτία των 8, η «υπόθεση Τσοχατζόπουλου», όπως και όλες οι πράσινες και γαλάζιες μίζες, αποτελούν σύμπτωμα ενός συστήματος που η δημοκρατία του σταματά στις πόρτες των Υπουργείων και των πολυεθνικών.

Παρά τις κινήσεις εντυπωσιασμού, τα εξιλαστήρια θύματα, την προσπάθεια να χρησιμοποιήσουν τα σκάνδαλα ως μοχλό εκκαθάρισης τμήματος του αστικού πολιτικού προσωπικού, η ουσία παραμένει: η ιδιωτικοποίηση, η εκποίηση του δημόσιου πλούτου, η μετατροπή των κοινωνικών αναγκών σε «επενδυτικές ευκαιρίες», η ασταμάτητη κούρσα των εξοπλισμών, ό,τι δηλαδή χαρακτηρίζει το σύγχρονο καπιταλιστικό σύστημα, γεννούν αντικειμενικές συνθήκες για διαπλοκή, μίζες, σκάνδαλα.

Στην πραγματικότητα, το μεγαλύτερο σκάνδαλο (το οποίο επιμελώς προσπαθούν να αποκρύψουν) είναι η κοινωνική καταστροφή από τη λιτότητα και την ανεργία στο όνομα της παραμονής στο ευρώ και την ΕΕ και της αποπληρωμής του ληστρικού χρέους. Αγώνας για την ανατροπή του συστήματος που γεννά τα σκάνδαλα και την εκμετάλλευση, αυτός είναι ο δικός μας δρόμος! Διαγραφή του χρέους, έξοδος από ΕΕ και ευρώ, έξοδος από το ΝΑΤΟ, τέρμα στην κούρσα εξοπλισμών, εργατικός και κοινωνικός έλεγχος στο δημόσιο, με στόχο τη λειτουργία του για τις ανάγκες του εργαζόμενου λαού και της κοινωνικής πλειοψηφίας.

βιντεο 2 ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκλογές 2012

Έξοδος από ΕΕ-ευρώ των Μνημονίων και της δικτατορίας των αγορών

Aνοιχτό εκβιασμό προς την κοινωνία επιχείρησε ο δοτός πρωθυπουργός της Τρόικας Παπαδήμος. Επανέλαβε ότι το δίλημμα είναι «ΕΕ ή χάος» καλώντας έμμεσα το λαό να στηρίξει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Εμείς λέμε ότι χάος και καταστροφή είναι η παραμονή μέσα στην ΕΕ. Έχει φανεί πια ότι ΕΕ σημαίνει Μνημόνια, παρατεταμένη λιτότητα, έκρηξη της ανεργίας. Η ΕΕ είναι που εκβιάζει για να πληρωθεί το ληστρικό χρέος προς τους τραπεζίτες. Το ευρώ είναι αυτό που φέρνει λιτότητα, απολύσεις και λεηλασία του δημόσιου πλούτου.

Άλλωστε, με το Σύμφωνο για το Ευρώ, η σταθερότητα του ευρώ και η ανταγωνιστικότητα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου ανακηρύσσονται με σαφήνεια στόχοι της ευρωπαϊκής ενοποίησης και για αυτό ως στόχοι μπαίνουν η συνταγματική κατοχύρωση της μνημονιακής λιτότητας σε όλη την ΕΕ και η υποτίμηση των μισθών δημόσιου και ιδιωτικού τομέα με κριτήριο τους μισθούς πείνας της Κίνας που θεωρείται άμεσος ανταγωνιστής.

Όσο για την ανάπτυξη που τάζουν Παπαδήμος, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και τα άλλα στηρίγματα του Μνημονίου, αυτή δε δίνει τίποτα στους εργαζόμενους εκτός από τη φτηνή, ανασφάλιστη και προσωρινή εργασία που εναλλάσσεται με την ανεργία στη ζωή των ανθρώπων.

Η έξοδος από την ΕΕ και την ευρωζώνη δεν θα οδηγήσει στην κατάρρευση και την πείνα όπως μας απειλούν, ούτε στην απομόνωση. Σαν αποτέλεσμα ενός μαχόμενου εργατικού και λαϊκού κινήματος, θα ακυρώσει όλους τους εκβιασμούς του κεφαλαίου, όπως το κλείσιμο εργοστασίων, η φυγάδευση κεφαλαίων, η  αντιδημοκρατική εκτροπή.

Στα διλήμματα των Παπαδήμ(ι)ων εμείς απαντάμε ότι άλλος δρόμος υπάρχει:

• Διαγραφή του χρέους-παύση πληρωμών
• Έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ
• Εθνικοποιήσεις τραπεζών
• Αναδιανομη Πλούτου
•  Κατοχύρωση δημοκρατικών ελευθεριών

Το άνοιγμα ενός άλλου δρόμου, πέρα από τη δικτατορία των αγορών περνά μέσα από το μαύρισμα των κομμάτων του Μνημονίου και την ενίσχυση της Αριστεράς της σύγκρουσης με το Μνημόνιο από την σκοπιά μιας ελπιδοφόρας κοινωνικής προοπτικής, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Γραφείο Τύπου ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Αθήνα, 12/4/2012