Τι σημαίνουν οι διαρθρωτικές αλλαγές που επιδιώκει η τρόικα και η κυβέρνηση;

Του Δημήτρη Καζάκη          

Μετά από το 3^ο κατά σειρά επικαιροποιημένο μνημόνιο, την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου για τα εργασιακά και την ψήφιση του κρατικού προϋπολογισμού για το 2011, έχουμε μπει σε νέα περίοδο. Το ζητούμενο δεν είναι τόσο οι περικοπές και οι μειώσεις, όσο η δραστική αλλαγή των όρων διάθεσης και αναπαραγωγής της εργασίας. Είναι μέρος των «διαρθρωτικών αλλαγών» που ζητάνε επίμονα οι κηδεμόνες του ΔΝΤ, της ΕΕ και της ΕΚΤ. Το συνολικό καθεστώς προστασίας και δικαιωμάτων της εργατικής δύναμης ανατρέπεται εκ βάθρων. Ο εργαζόμενος μετατρέπεται σιγά-σιγά σε επιχειρηματία του εαυτού του, της εργατικής του δύναμης, δίχως καμμιά δυνατότητα συνδικαλιστικής ή άλλης εκπροσώπησης. Η ίδια η εργασιακή σχέση χάνει το ιδιαίτερο καθεστώς που είχε κατακτήσει μέχρι σήμερα για να μεταβληθεί στην πράξη πρώτα και κατόπιν σε επίπεδο νομοθεσίας σε μια ακόμη σχέση ιδιωτικού δικαίου. Ο εργαζόμενος δεν είναι πλέον τίποτε περισσότερο από ένας ιδιώτης που αναλαμβάνει να διεκπεραιώσει ένα έργο έναντι συγκεκριμένου αντιτίμου. Σε λίγο ακόμη και η έννοια του μισθού θα χαθεί για να αντικατασταθεί με την πολλαπλά μεθερμηνευόμενη έννοια της αμοιβής.

Πολύ σύντομα οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και οι δεσμευτικές συλλογικές συμβάσεις θα αποτελέσουν παρελθόν για την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Έτσι ή αλλιώς έχει ήδη συμβεί αυτό στον ιδιωτικό τομέα, όπου στην πράξη δεν υπάρχει κανενός είδους κατοχύρωση ή προστασία. Μαζί μ’ αυτές θα χαθούν και τα συνδικάτα. Ολόκληρος ο παραδοσιακός τρόπος συγκρότησης των συνδικάτων στην Ελλάδα χάνει το αντικείμενό του. Ιδίως σε συνθήκες μιας μόνιμης τεράστιας ανεργίας, η οποία επισήμως ξεπερνά τις 600 χιλιάδες και ανεπίσημα τους διπλάσιους απασχολούμενους. Η ίδια η εργατική τάξη της χώρας βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης. Όταν ουσιαστικά ένας στους τρεις μισθωτούς βρίσκεται σε κατάσταση μερικής ή ολικής ανεργίας, είναι μάλλον αστείο να μιλά κανείς για οργανωμένη τάξη. Και είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι με τέτοια ανεργία κανείς εργαζόμενος δεν μπορεί να νιώθει ασφαλής, ούτε μπορεί στα σοβαρά να διεκδικήσει κάτι καλύτερο για τον εαυτό του και το σύνολο.

 

Η φτώχεια και η ανέχεια ως οικονομικό κίνητρο

To σύστημα της μισθωτής εργασίας γεvvήθηκε όταv η εργατική δύvαμη απέκτησε τηv ιδιότητα τoυ εμπoρεύματoς. Στην αρχαιότητα ο θύτης, αυτός δηλαδή που λόγω ανέχειας αναγκαζόταν να δουλέψει για άλλον, ήταν συνώνυμο της πιο απόλυτης εξαχρείωσης. Συχνά σε χειρότερο επίπεδο από τον δούλο. Με την «οικονομία της αγοράς» αυτό το πιο εξαχρειωμένο σύστημα βιοπορισμού του ανθρώπου μετατράπηκε σε κανόνα επιβίωσης για την τεράστια πλειοψηφία του πληθυσμού.

Τo σύστημα της μισθωτής εργασίας εvώ συvέτριψε όλες τις πρoηγoύμεvες δoξασίες, όλες τις πρoηγoύμεvες ρoμαvτικές αυταπάτες για τηv «πρoσωπική δoυλιά» και τα oφελήματά της, τις θρησκευτικές αγκυλώσεις και τις ηθικές αvαστoλές, έφερε μαζί τoυ τηv δική τoυ ξεδιάvτρoπη ηθική: Για πρώτη φoρά η πείvα, η αvέχεια, η άμεση φυσική και κοινωνική εξαθλίωση τεράστιωv μαζώv απoτέλεσαv τo πρώτο και καθoριστικό στoιχείo για τηv αvάπτυξη τoυ σύγχρovoυ πoλιτισμoύ της κεφαλαιoκρατικής ιδιoκτησίας και της μισθωτής εργασίας.

Έως τότε η φτώχεια και η εξαθλίωση απεικόνιζαν τα όρια της κoιvωvίας, απoτελoύσαv τηv απόδειξη πως η κoιvωvία δεv διαθέτει τηv απαιτoύμεvη παραγωγική ικαvότητα για vα θρέψει τov πληθυσμό της. Η φτώχεια, δηλαδή, ήταv απoτέλεσμα της έλλειψης πoλιτισμoύ, τoυ χαμηλoύ επιπέδoυ αvάπτυξης τωv παραγωγικώv ικαvoτήτωv της κoιvωvίας. Αvτίθετα, στο σύστημα μισθωτής εργασίας η μαζική φτώχεια και η εξαθλίωση απoτελεί τη βασική προϋπόθεση για τηv αvάπτυξη τoυ πoλιτισμoύ, για τηv αvάπτυξη τωv παραγωγικώv ικαvoτήτωv και των δυvατoτήτωv της κoιvωvίας. Απoτελεί, δηλαδή, τo φυσικό πλαίσιo, τo κoιvωvικό κίvητρo για τηv ύπαρξη της περιλάλητης «αγοράς εργασίας» και κατά συvέπεια της αvάπτυξης τoυ αστικoύ πoλιτισμoύ.

Στα πρώτα ιστορικά βήματα του καπιταλισμού η αξία του εμπορεύματος «εργατική δύναμη» δεν αντιστοιχούσε σε τίποτε περισσότερο από τις φυσικές ανάγκες του μεμονωμένου εργάτη, δηλαδή σ’ αυτά που χρειαζόταν ο εργάτης «για να ζει, να εργάζεται και να διαιωνίζεται.»[1] O μεγάλος φυσιοκράτης και υπουργός οικονομικών των Λουδοβίκων, Τυργκό, έγραφε προς τα τέλη του 18ου αιώνα: «Ο κοινός εργάτης που δεν έχει παρά μόνο τα χέρια του και την τέχνη του, κατορθώνει ν’ απολαμβάνει κάτι μόνο εφόσον καταφέρνει να πουλήσει σ’ άλλους την εργασία του. Την πουλά περισσότερο ή λιγότερο ακριβά, αλλά αυτή η τιμή, όσο κι αν είναι περισσότερο ή λιγότερο υψηλή ή χαμηλή, δεν εξαρτάται μονάχα απ’ τον ίδιο: προκύπτει απ’ την συμφωνία που συνάπτει μ’ εκείνον που καταβάλει το τίμημα για την εργασία του. Ο τελευταίος τον πληρώνει όσο πιο λίγο μπορεί και καθώς έχει την δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα σε μεγάλο αριθμό εργατών, προτιμά αυτόν που δουλεύει με τα λιγότερα. Οι εργάτες επομένως είναι αναγκασμένοι να μειώσουν την τιμή, καθώς βρίσκονται σε ανταγωνισμό μεταξύ τους. Σε κάθε είδους εργασία δεν μπορεί να μην συμβεί και πραγματικά αυτό συμβαίνει έτσι ώστε ο μισθός του εργάτη να περιορίζεται στα όσα είναι απολύτως απαραίτητα για την δική του συντήρηση.»[2] Ήταν η εποχή που οι μεγάλες μάζες της φτωχολογιάς της υπαίθρου και των πόλεων, μετατρέπονταν με την βία σε κοινούς εργάτες, στοιβαγμένοι μέσα σε βιομηχανικά γκέτο και σε ποικίλα άσυλα για φτωχούς, που τα αποκαλούσαν «κοινωνικά νεκροταφεία» ή «ζωντανούς τάφους». Ο Κάρολος Ντίκενς, αλλά κι άλλοι συγγραφείς αυτής της εποχής, απέδωσαν με εξαιρετικά γλαφυρό τρόπο την πρωτόγνωρη αθλιότητα, που χαρακτήριζε την περίοδο αυτή γένεσης της εργατικής τάξης.

Όταν, όμως, ο απλός εργάτης λυτρώθηκε από την προσωπική του εξάρτηση στον συγκεκριμένο εργοδότη, βγήκε από τα γκέτο και γλύτωσε από τα άσυλα για φτωχούς, αντιμετώπισε την ανελέητη πραγματικότητα της «ελεύθερης αγοράς». Τότε βρέθηκε μπροστά στην ανάγκη ν’ αντιδράσει στα μεγάλα ρίσκα και στους συντριπτικούς κινδύνους, που αντιμετωπίζει όποιος κινείται στην αγορά και ιδίως όποιος «φέρνει στην αγορά για να πουλήσει το ίδιο το δικό του τομάρι, ξέροντας ότι το μόνο που τον περιμένει είναι το – γδάρσιμο»[3]. Να βρει, δηλαδή, τρόπους να συνυπολογιστεί στην «τιμή της εργασίας» του, ο κίνδυνος να μείνει ανήμπορος από εργατικό ατύχημα, ο κίνδυνος να μείνει άνεργος για μεγάλο χρονικό διάστημα, ο κίνδυνος ν’ αρρωστήσει και να μείνει χωρίς δουλειά κι ο κίνδυνος της απόλυτης εξαθλίωσης όταν γέρος κι ανήμπορος δεν θα μπορεί πλέον να συντηρεί τον εαυτό του.

Έτσι γεννήθηκε το αίτημα της κοινωνικής ασφάλισης, ως αναγκαία αμυντική διεκδίκηση όχι απλά του μεμονωμένου εργάτη, αλλά του συνόλου της τάξης. Μια αμυντική διεκδίκηση όχι μόνο ή κύρια ενάντια στην απληστία της εργοδοσίας, αλλά πρωταρχικά ενάντια στην έμφυτη ασυδοσία της αγοράς γενικά. Αν με τα αιτήματα για καλύτερο μεροκάματο, λιγότερες ώρες δουλειάς και καλύτερες συνθήκες εργασίας, η εργατική τάξη στράφηκε ενάντια στο κεφάλαιο ως εργοδοσία, με το αίτημα της κοινωνικής ασφάλισης στράφηκε ενάντια στην ίδια τη βάση ολόκληρου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, την ίδια την αγορά. Μόνο έτσι η αξία της «εργατικής δύναμης», τα όρια αναπαραγωγής της «ικανότητας προς εργασία», λυτρώθηκαν από το επίπεδο των φυσικών αναγκών επιβίωσης του μεμονωμένου εργάτη και τέθηκαν σε νέα βάση, σε συλλογική κοινωνική βάση, δηλαδή στη βάση των συλλογικών κοινωνικών αναγκών της εργατικής τάξης.

Η διεκδίκηση της κοινωνικής ασφάλισης λειτούργησε αποφασιστικά ώστε οι εργάτες να υπερβούν την μεμονωμένη διαπραγμάτευση των όρων πώλησης της προσωπικής τους εργατικής δύναμης. Ο εργάτης συνειδητοποίησε ότι η διαιώνισή του δεν μπορεί να ‘ναι το ίδιο «όπως διαιωνίζεται με την αναπαραγωγή του είδους κάθε έμβιο ον.»[4] Αντίθετα, αν ήθελε να γλυτώσει απ’ την καταθλιπτική μιζέρια, που τον καταδικάζει το «μεροδούλι-μεροφάι», έπρεπε άμεσα κι αποφασιστικά να δέσει οργανικά τ’ ατομικά του συμφέροντα κι ανάγκες, με τις συλλογικές κοινωνικές ανάγκες και συμφέροντα της δικής του ιδιαίτερης τάξης. Μόνο σ’ αυτή τη βάση θεμελιώθηκε η συνείδηση σε πλατιά στρώματα εργατών για την ανάγκη οργάνωσής τους στο συνδικάτο, όχι απλά σαν συλλογική άμυνα απέναντι στην εργοδοσία, αλλά σαν κάτι πολύ περισσότερο: ως συγκροτημένη έκφραση μιας ιδιαίτερης κοινωνικής τάξης, των πωλητών του εμπορεύματος εργατική δύναμη, με ιδιαίτερες συλλογικές ανάγκες και συμφέροντα. Έτσι ο εργάτης μπόρεσε να ξεπεράσει την κατάσταση «υποζυγίου», στην οποία τον είχε καταδικάσει εξαρχής το κεφάλαιο κι άρχισε να μετατρέπεται σε κοινωνικό υποκείμενο.

Απ’ αυτή την άποψη δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι τα πρώτα συλλογικά μέτρα κοινωνικής ασφάλισης, αναπτύχθηκαν απ’ τα ίδια τα εργατικά συνδικάτα ήδη απ’ τον 18ο αιώνα. Πρόκειται στην ουσία για «ταμεία εργατικής αλληλοβοήθειας», που αναλάμβαναν την συντήρηση των αρρώστων, των ηλικιωμένων, μαζί και τις χήρες με τα ορφανά. Η συγκρότηση πανεθνικών συνδικαλιστικών οργανώσεων, κυρίως τις πρώτες τρεις δεκαετίες του 19ου αιώνα συνδεόταν οργανικά και με την ανάγκη για ισχυρά «ταμεία εργατικής αλληλοβοήθειας», που θα κάλυπταν το σύνολο της εργατικής τάξης. Έτσι, στην προγραμματική διακήρυξη του «Μεγάλου Εθνικού Ενοποιημένου Συνδικάτου» (Grand National Consolidated Trades Union), που δημιουργήθηκε απ’ τους ίδιους τους εργάτες τον Φεβρουάριο του 1834 στο Λονδίνο, ως συλλογική οργάνωση των επιμέρους συνδικάτων κι εργατικών οργανώσεων της εποχής, διαβάζουμε: «Μεγάλα πλεονεκτήματα πρόκειται να προκύψουν απ’ την δημιουργία, σε κάθε περιφερειακό τομέα, ενός ταμείου για την υποστήριξη των αρρώστων και των ηλικιωμένων.»[5]

Βρισκόμαστε ακόμη στην εποχή που η εργατική τάξη έκανε τα πρώτα βήματά της στην «απόσπασή» της απ’ τις υπόλοιπες τάξεις, στρώματα και θεσμούς της αστικής κοινωνίας κι έτσι θεωρούσε πως μπορούσε να «λύσει» τα προβλήματά της μόνο κι αποκλειστικά με «ίδια μέσα». Κάτι άλλωστε που αποτελεί και μια από τις πρώτες εκδηλώσεις ενός χαρακτηριστικού ταξικού φιλότιμου, μιας ιδιαίτερης υπερηφάνειας κι αξιοπρέπειας της τάξης, η οποία θεωρούσε ότι είναι στοιχειώδης υποχρέωσή της να στηρίξει τα «δικά της» αδύναμα μέλη, παρά να τ’ αφήσει έρμαια της φροντίδας της επίσημης κρατικής ελεημοσύνης, της ιδιωτικής φιλανθρωπίας και των «ανθρώπινων αποθηκών», όπως πολύ εύστοχα αποκαλούσαν τα φτωχοκομεία.

Από τότε η ίδια η κοινωνική ασφάλιση αποτελούσε για κάθε εργάτη μια άμεση, συνεχής πρακτική εκδήλωση της ταξικής του αλληλεγγύης, όχι μόνο ανάμεσα στα διάφορα τμήματα της τάξης του, αλλά κι ανάμεσα στις διαφορετικές γενιές της τάξης του. Η καταβολή απ’ το δικό του προσωπικό υστέρημα στο «κοινό ταμείο», ήταν και παραμένει η έμπρακτη απόδειξη αυτής της ταξικής αλληλεγγύης ανάμεσα στον μεμονωμένο εργάτη και την τάξη του, αποτελεί την πρακτική επιβεβαίωση της οργανικής σύνδεσης των δικών του προσωπικών αναγκών και συμφερόντων, με τις συλλογικές ανάγκες και συμφέροντα της τάξης του. Αυτή τη πρακτική εκδήλωση της ταξικής αλληλεγγύης μέσα απ’ την κοινωνική ασφάλιση, ήταν κάτι που μέτρησε ιδιαίτερα το κεφάλαιο και το κράτος του, όταν αναγκάστηκε να εξετάσει στα σοβαρά την αναγκαιότητα εφαρμογής «κοινωνικής πολιτικής».

Ωστόσο, όταν ο ανελέητος χαρακτήρας της «ελεύθερης αγοράς» ποδοπάτησε τις αρχικές ουτοπικές προσδοκίες της εργατικής τάξης, τότε αυτή συνειδητοποίησε ότι τα διαθέσιμα «ίδια μέσα» της τάξης, οι συγκροτημένες «αδελφότητές» της, αλλά και τα διάφορα «ταμεία εργατικής αλληλοβοήθειας», δεν ήταν καθόλου αρκετά για ν’ αντιμετωπιστεί – πόσο μάλλον να ξεπεραστεί – η κοινωνική και οικονομική ανασφάλεια, το φάσμα της ανέχειας, που την στοιχειώνουν εξυπαρχής. Άρχισε, λοιπόν, να συνειδητοποιεί την ανάγκη επίμονης συλλογικής και οργανωμένης πάλης για την διεκδίκηση όλων εκείνων των αναγκαίων πόρων και μέσων, που είναι απαραίτητα για την αντιμετώπιση των πιο άμεσων κι επειγόντων προβλημάτων της. Κι έτσι οι έως τότε οργανωμένες «αδελφότητες» της εργατικής τάξης, μετατράπηκαν σε πλατιές μαχητικές διεκδικητικές οργανώσεις, σε πραγματικά συνδικάτα της τάξης – όργανα της ταξικής πάλης.

Έτσι σφυρηλατήθηκε η άποψη στους εργάτες ότι η κοινωνική ασφάλιση είναι αποκλειστικά δική τους υπόθεση κι επομένως η συνολική της διαχείριση αφορά αποκλειστικά τους ίδιους και τα συνδικάτα τους. Την εργοδοσία και το κράτος δεν τους αφορούσε παρά μόνο στον βαθμό της εξοικονόμησης «πρόσθετων πόρων». Έτσι έθεσε τα θεμέλια η μισθωτή εργασία για την συγκρότησή της σε οργανωμένη τάξη, που προϋπέθετε την οργάνωσή της σε συνδικάτα και την εξασφάλισή της απέναντι στην ανέχεια και την ανεργία. Σήμερα κλείνει ο ιστορικός κύκλος με την εργατική τάξη να κινδυνεύει να τα χάσει όλα.

Η εργασία ως κόστος της επιχείρησης

Στα 1786 ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους του δόγματος της «ελεύθερης αγοράς», ο εξαιρετικά προσφιλής στα αστικά σαλόνια της εποχής αιδεσιμότατος Τζόζεφ Τάουνσεντ, έγραφε: «Φαίνεται να συνιστά νόμο της φύσης το γεγονός ότι οι φτωχοί πρέπει να είναι ως ένα βαθμό δίχως προστασία… Όταν κάποιος αισθάνεται ή φοβάται την πείνα, η επιθυμία να κερδίσει το ψωμί του προδιαθέτει ήσυχα το νου να αντιμετωπίσει τις πιο μεγάλες δοκιμασίες και γλυκαίνει ακόμη και την πιο σκληρή δουλειά.»[6] Πειθάρχηση των εργαζομένων με όπλο την πείνα, αυτή είναι η φύση της «ελεύθερης αγοράς» από τον 18^ο αιώνα έως σήμερα. Γι’ αυτό και η δημοκρατία που βασίζεται σε τέτοιους «φυσικούς νόμους», δεν μπορεί παρά να «αποτελεί το ίδιο και το αυτό με την πλουτοκρατία», όπως έγραφε στα 1918 ο Οσβαλντ Σπένγκλερ.[7]

Ολόκληρη η δομή και η συγκρότηση της εργατικής τάξης δημιουργήθηκε ιστορικά για να αντιταχθεί σ’ αυτήν την χειραγώγηση με όπλο την πείνα και την ανέχεια. Σήμερα επιστρέφουμε στο ίδιο σημείο. Μετά την επιβολή της ευλύγιστης εργασίας, περάσαμε από τους απασχολήσιμους στους επιχειρηματίες της εργατικής δύναμης, που εργοδότης τους είναι η ίδια η αγορά εργασίας και εργάζονται όταν υπάρχει δουλειά και για όσο υπάρχει δουλειά. Το κυνήγι του μεροκάματου, η δεύτερη δουλειά, τα ατελείωτα ωράρια, οι διαρκώς αυξανόμενες υποχρεώσεις, δεν αφήνουν περιθώρια ούτε καν για ελεύθερο χρόνο. Σήμερα, τουλάχιστον 7 στους 10 Έλληνες δεν διαθέτουν καθόλου ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό τους και για την οικογένειά τους. Η ζωή τους εκτός εργάσιμου ωραρίου είτε είναι προέκταση της δουλειάς, είτε είναι τόσο λίγη όπου μόλις και μετά βίας μπορούν να ανταπεξέλθουν στις βασικές υποχρεώσεις του νοικοκυριού τους και να ξεκουραστούν. Για το σημερινό εργαζόμενο το 24ωρο γίνεται όλο και πιο στενό για να τα βγάλει πέρα με τις υποχρεώσεις του. Ταυτόχρονα όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι αναγκάζονται να εργάζονται στις άδειές τους, μιας και οι διακοπές αποτελούν ένα ολοένα και πιο μακρινό όνειρο, ιδίως για την εργατική οικογένεια. Η πλειοψηφία των Ελλήνων εργαζομένων σήμερα πηγαίνει διακοπές λιγότερο τακτικά και για μικρότερο διάστημα, απ’ ότι συνέβαινε μια γενιά πριν. 

Ο ελεύθερος χρόνος δεν είναι μόνο ανύπαρκτος, αλλά δέχεται και μια ανοιχτή επίθεση συκοφάντησης. Ο χρόνος μακριά από τη δουλειά, έξω από τον εξαναγκασμό του βιοπορισμού, θεωρείται πολυτέλεια, ή στην καλύτερη περίπτωση ένα αναγκαίο κακό για την αναπλήρωση των χαμένων δυνάμεων του εργαζόμενου. Η διεκδίκηση του ελεύθερου χρόνου αντιμετωπίζεται περίπου ως συνώνυμο της τεμπελιάς. Στον εργαζόμενο σήμερα δεν αναγνωρίζονται παρά μόνο δυο βασικές ανάγκες, η ανάγκη για δουλειά και η ανάγκη για επιβίωση. Με αυτόν τον τρόπο ο εργαζόμενος χάνει την ανθρώπινη υπόστασή του και υποβαθμίζεται σε κατάσταση υποζυγίου. Την ίδια ώρα οι ανάγκες για ψυχαγωγία, πολιτισμό και επικοινωνία γίνονται αντικείμενα της πιο αισχρής διαστροφής και εκμετάλλευσης προς όφελος του κέρδους.

  Πολύ σύντομα ακόμη και τα τελευταία ψήγματα κοινωνικής ασφάλισης που έχουν απομείνει θα εξαφανιστούν. Οι συντάξεις θα υποβαθμιστούν στο επίπεδο μιας ελάχιστης κοινωνικής παροχής. Δεν υπάρχουν πια κοινωνικά δικαιώματα που είναι κατοχυρωμένα για όλους τους εργαζόμενους, παρά μόνο μια άθλια φτωχοπρόνοια για όσους «έχουν πραγματικά ανάγκη», η οποία εξαρτάται από την εκάστοτε κρατική και ιδιωτική φιλανθρωπία.   

Έχουμε φτάσει σε μια εποχή όπου η βαθιά κρίση της κεφαλαιοκρατίας αδυνατεί να εξασφαλίσει ακόμη και τα ελάχιστα μέσα προς το ζην για τον εργαζόμενο. Ο μισθός, η αμοιβή της εργασίας δεν μπορεί πλέον να καλύψει ούτε καν τις βασικές ανάγκες του εργαζόμενου και της οικογένειάς του. Γι’ αυτό και δεν αντιμετωπίζεται πλέον από το κράτος και την εργοδοσία ως μέσο βιοπορισμού, αλλά αποκλειστικά και μόνο ως στοιχείο του επιχειρηματικού κόστους. Η βιωσιμότητα της επιχείρησης είναι πέρα και πάνω από την βιωσιμότητα του εργατικού νοικοκυριού. Κι έτσι έχουμε την εξής απόλυτη διαστροφή: δεν είναι οι επιχειρήσεις και η οικονομία που πρέπει να προσαρμοστούν στις ανάγκες βιοπορισμού της εργαζόμενης κοινωνίας, αλλά ακριβώς το αντίθετο.

Η ίδια η έννοια της οικονομίας έχει ταυτιστεί με τις επιχειρήσεις και επομένως όλες οι ανάγκες της κοινωνίας μετρούνται με βάση τα κόστη και τα οφέλη που προσθέτουν στις επιχειρήσεις. Η ίδια η ιδιωτική επιχείρηση έχει μεταβληθεί επίσημα πια σε πρότυπο οργάνωσης της οικονομίας, της κοινωνίας και της πολιτικής. Ο ολοκληρωτισμός που αναδύει αυτή η πρακτική κάνει τις χούντες και τα φασιστικά καθεστώτα να μοιάζουν παρωχημένα.

---

[1] William Petty, Political Economy of Ireland, London, 1672, σ. 64.

[2] Turgot, Anne Robert Jacques, Baron De L’ Aulne, Reflections on the Formation and the Distribution of Riches (1770), 1898, σ. 8.

[3] Κάρλ Μάρξ, Το Κεφάλαιο, τομ. πρώτος (Αθήνα: Σύγχρονη Εποχή, 1978), σελ. 189

[4] W. Petty, ο.π.

[5] M. Beer, A History of British Socialism, vol. I, (London: G. Bell & Sons, 1929), p. 342.

[6] Joseph Townsend, A Dissertation on the Poor Laws by a well-wisher to Mankind, 1786, σ. 35.

[7] Oswald Spengler, The Decline of the West, vol. two, p. 401.

ΜΕΡΟΣ  Α΄ 

ΡΟΖΑ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ

Η κόκκινη Ροζα χάθηκε και αυτή
Κανεις δεν ξέρει που το κορμι της παραχώσαν
Ελεγε την αλήθεια στους φτωχούς
Γι'αυτό και οι πλούσιοι την σκοτώσαν

Όχι στο κλείσιμο του περιοδικού ΔΙΦΩΝΟ

Όχι στο κλείσιμο του περιοδικού ΔΙΦΩΝΟ

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει το κλείσιμο του ιστορικού μουσικού περιοδικού «Δίφωνο» από την εταιρεία Best End ιδιοκτησίας του Ομίλου Γιαννίκου. Ενός περιοδικού που κυκλοφορεί από το 1995 και αναμφισβήτητα έχει προσφέρει πολλά στο Ελληνικό τραγούδι και τα εγχώρια πολιτιστικά δρώμενα. Αυτή η απόφαση μάλιστα έρχεται σε συνέχεια του κλεισίματος τόσο του ιστορικού εντύπου «Ποπ & Ροκ», όσο και του «Όασις» που ανήκουν στην ίδια εταιρεία. Ο Όμιλος Γιαννίκου, από τους μεγαλύτερους στο χώρο της ψυχαγωγίας και του θεάματος, ο οποίος έχει στην ιδιοκτησία του θέατρα, δισκογραφικές εταιρείες, εκδοτικό οίκο, περιοδικά και εφημερίδα, ραδιοφωνικούς σταθμούς και συμμετοχή σε τηλεοπτικό κανάλι, δεν δίστασε να κλείσει ένα ιστορικό περιοδικό, χωρίς να δώσει καμία εξήγηση για τους λόγους διακοπής της έκδοσης στους εργαζομένους, στο κοινό και τους ανθρώπους του πολιτισμού. Το ίδιο είχε πράξει λίγο καιρό πριν και ο ΔΟΛ κλείνοντας τα «Ελληνικά Γράμματα» και ακυρώνοντας την καθημερινή έκδοση της εφημερίδας «Το Βήμα». Αυτό είναι το αποτέλεσμα του εναγκαλισμού του πολιτισμού από το μεγάλο κεφάλαιο, το οποίο απαξιώνει και πετά σαν στυμμένη λεμονόκουπα κάθε Μέσου (μαζί με τους εργαζόμενους σε αυτό), που δεν εντάσσεται στην επιδίωξη της μεγιστοποίησης των κερδών. Στην πράξη οδηγεί στην εξαφάνιση κάθε ποιοτικής προσπάθειας και στην ανάπτυξη Μέσων αμφιβόλου πολιτιστικής και αισθητικής αξίας. Το κλείσιμο του περιοδικού «Δίφωνο» είναι ένα ακόμη χτύπημα σε βάρος των εργαζομένων στα Μίντια, αλλά και των ανθρώπων του πολιτισμού που αγωνίζονται ενάντια στην ευτέλεια και το εφήμερο. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμπαραστέκεται στον δίκαιο αγώνα των εργαζομένων του Δίφωνου, για να μην κλείσει το περιοδικό και να καταβληθούν άμεσα τα δεδουλευμένα στους συντάκτες του. Καλεί την ΕΣΠΗΤ και τα υπόλοιπα σωματεία στο χώρο του Τύπου να καταδικάσουν το γεγονός, οργανώνοντας μαζί με τους εργαζόμενους του Δίφωνου την πάλη για την αποτροπή του. Καλεί τους διανοουμένους, τους καλλιτέχνες και το κοινό να καταδικάσουν το κλείσιμο του περιοδικού. Θα στηρίξει την προσπάθεια για ένα Δίφωνο των εργαζομένων και των ανθρώπων του πολιτισμού.

Κάλεσμα οργανώσεων για κινητοποίηση στην Κερατέα

Κάλεσμα οργανώσεων για κινητοποίηση στην Κερατέα

15.01.11

Οι κάτοικοι της Κερατέας έχουν ξεκινήσει, από τις 11 του Δεκέμβρη, έναν αποφασιστικό αγώνα ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης για εγκατάσταση χωματερής στην περιοχή του Οβριοκάστρου. Με όποιο τρόπο κι αν την ονοματίζουν (ΧΥΤΑ ή ΧΥΤΥ), η χωματερή που σχεδιάζεται να γίνει εκεί, δίπλα σε κατοικημένη περιοχή, αποτελεί ένα περιβαλλοντικό έγκλημα που θα υποβαθμίσει σοβαρά την καθημερινή ζωή των κατοίκων της περιοχής των Μεσογείων ευρύτερα, όπως συμβαίνει και σε μιά σειρά άλλες, κατοικημένες περιοχές της Αττικής, αλλά και της χώρας. Καμιά μέριμνα δεν έχει ληφθεί για τις υγειονομικές συνθήκες που θα επικρατήσουν μετά την εναπόθεση τόνων σκουπιδιών σε μια ήδη επιβαρυμένη περιβαλλοντικά περιοχή.  Αποτελεί απάτη το γεγονός πως ο καταστροφικός αυτός «μονόδρομος» διαχείρισης των απορριμμάτων, όπου εναποτίθενται τα απορρίμματα σε μεγάλες εκτάσεις, θα αποτελέσει και τη λύση του προβλήματος των σκουπιδιών. Στην πραγματικότητα στήνεται ένα μεγάλο φαγοπότι των εργολάβων και των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, «για την εκμετάλλευση των απορριμμάτων», με τη διάλυση των αντίστοιχων λειτουργιών των δήμων (απολύσεις προσωπικού, περικοπές -λόγω Καλλικράτη- κλπ.) και την ιδιωτικοποίησή τους, παράλληλα με τη μετακύλισή του αυξημένου κόστους με αύξηση τελών των δημοτών. Στο βωμό του μέγιστου κέρδους καλείται να θυσιαστεί η υγεία, η καθημερινή ποιότητα ζωής, καθώς και το φυσικό περιβάλλον. Το ζήτημα των σκουπιδιών αποτελεί άλλον έναν κρίκο στην αλυσίδα της πολιτικής της κυβέρνησης, ΕΕ και ΔΝΤ, για την κατάργηση κάθε κοινωνικής υπηρεσίας και την ιδιωτικοποίησή της (Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια κλπ.), και συνολικά τη λεηλασία των δικαιωμάτων των μισθών και της ζωής των εργαζομένων, παράλληλα με τη λεηλασία της φύσης και του περιβάλλοντος.  Ο αγώνας των κατοίκων της Κερατέας αντιμετωπίζεται με πρωτοφανή καταστολή, με ΜΑΤ, χημικά, δολιοφθορές σε μηχανήματα και Ι.Χ., έως και με αύρες και πλαστικές σφαίρες, με απειλές, προσαγωγές και συλλήψεις, με ένα πρωτοφανές όργιο κρατικής τρομοκρατίας, όπου ένας ιδιότυπος στρατός κατοχής βρίσκεται επί 24ώρου βάσεως στην περιοχή του Οβριοκάστρου, παρεμποδίζοντας τη διέλευση στον οποιονδήποτε. Ένα όργιο που κουρελιάζει και τα πιο στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα. Την ίδια στιγμή ο δίκαιος και σκληρός αγώνας που δίνεται από το τοπικά κίνημα αποσιωπάται συνειδητά από τα επίσημα Μ.Μ.Ε., που συναινούν βεβαίως με την κυβέρνηση και τους μεγαλο-εργολάβους.  Σήμερα, τη στιγμή που η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. -με τη στήριξη της Ν.Δ. και του ΛΑ.Ο.Σ. - έχει εξαπολύσει μια άγρια καθημερινή επίθεση ενάντια στα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας, σύμφωνα με τις κατευθύνσεις του Δ.Ν.Τ. και της Τρόικας, αποκτά εξαιρετική σημασία η αλληλεγγύη και συμπαράσταση σε αγώνες τοπικών κινημάτων περιοχών και η δυνατότητα νίκης τους. Γιατί θα αποτελέσει πολύ ισχυρό θετικό κίνητρο ανάπτυξης αποφασιστικών αγώνων και θα αφυπνίσουν τα τοπικά κινήματα περιοχών που αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα, αλλά και των εργαζομένων και της νεολαίας απέναντι στην καθημερινή επίθεση που δέχονται. Οι παρακάτω οργανώσεις και συλλογικότητες, που συνυπογράφουμε το κείμενο αυτό, καλούμε σε: Διαδήλωση αλληλεγγύης στον αγώνα των κατοίκων της Κερατέας, την Κυριακή 16/1. Συγκέντρωση στο Δημαρχείο Κερατέας, στις 11.00 πμ. Αναχώρηση πούλμαν από Αθήνα: 9.30 πμ Πεδίο του Άρεως (Άγαλμα Αθηνάς) Θα υπάρχει πουλμανάκι από τον Σταθμό Μετρό/Προαστιακού στο Κορωπί .  ΑΚΟΑ, ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, ΑΡ.ΑΝ, ΑΡ.Α.Σ., Δ.Ε.Α., Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, ΕΚΚΕ, ΚΚΕ (μ-λ),  ΚΟΕ, Κοκκινο, Κομμουνιστική Ανανέωση, Μ-ΛΚΚΕ, Ν.Α.Ρ., ν.ΚΑ, Νεολαία Συνασπισμού, Ξεκίνημα, Ο.Κ.Δ.Ε., Ο.Κ.Δ.Ε. - Σπάρτακος, ΣΕΚ.

Οι ιστορικές ευθύνες της Αριστεράς και η πρόταση διεξόδου

Οι ιστορικές ευθύνες της Αριστεράς και η πρόταση διεξόδου

[Αναδημοσίευση]
Συνέντευξη Στάθη Κουβελάκη στην ΙΣΚΡΑ

Ο Στάθης Κουβελάκης, αναπληρωτής καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας στο King’s College του Πανεπιστήμιου του Λονδίνο και γνωστός στην Αριστερά για την αγωνιστική διαδρομή του και τις ρηξικέλευθες καινοτόμες απόψεις του, είχε την καλοσύνη να παραχωρήσει μια πολύ ενδιαφέρουσα και σχεδόν εφόλης της ύλης συνέντευξη στην ΙΣΚΡΑ, η οποία νομίζουμε ότι, ανεξάρτητα από συμφωνίες ή διαφωνίες, θα συζητηθεί, θα κεντρίσει και θα προβληματίσει. Ο Στάθης Κουβελάκης είναι μέλος του Αριστερού Βήματος.
Ολόκληρη η συνέντευξη του Στάθη Κουβελάκη έχει ως εξής:
Ερ.: Όλα δείχνουν ότι το 2011 είναι μια χρονιά ιστορικό σταυροδρόμι. Θεωρείτε ότι η ΕΕ και το ευρώ μπορεί να έχει μέλλον;
Απ.: Μπορεί να ακούγεται κοινότυπο αλλά η καινούργιο χρονιά πράγματι αναμένεται καθοριστική για τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις στη χώρα μας και ευρύτερα στην Ευρώπη. Ο καπιταλισμός συνεχίζει να βρίσκεται στη δίνη μιας κρίσης που επιβεβαιώνει καθημερινά το ρητό του Μαρξ ότι «το όριο του κεφαλαίου είναι το ίδιο το κεφάλαιο». Η κρίση αυτή είναι λοιπόν συστημική, έχει ένα διεθνή αν και όχι ακριβώς παγκόσμιο χαρακτήρα (η Κίνα και η Ινδία, δηλαδή το ένα τρίτο περίπου του πληθυσμού του πλανήτη, συνεχίζουν να έχουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης). Σε κάθε περίπτωση πάντως η μορφή της κρίσης διαφέρει αισθητά από χώρα σε χώρα ή από περιοχή σε περιοχή του πλανήτη. Στην Ευρώπη, η κρίση δεν βιώνεται με τον ίδιο τρόπο στην Ιρλανδία και στην Ολλανδία, στην Ελλάδα ή τη Δανία.
Αν και η ΕΕ και το ευρώ δεν είναι αιτίες της κρίσης, που είναι μια κρίση του συστήματος, παίζουν ένα καθοριστικό ρόλο στην ειδική μορφή που παίρνει σ’αυτή την περιοχή του πλανήτη. Ας αρχίσουμε από την ευρωζώνη. Η ουσία είναι το κοινό νόμισμα που δημιουργήθηκε στη βάση των συμφώνων σταθερότητας λειτουργεί σε μια τριπλή και αλλολοσυμπληρούμενη κατεύθυνση:
- καταργώντας τη δυνατότητα υποτίμησης και όντας κοινό νόμισμα διαφορετικών κρατών, χωρίς τους αντισταθμιστικούς μηχανισμούς ενός ενιαίου κρατικού προϋπολογισμού, μεταθέτει όλο το βάρος του ανταγωνισμού μεταξύ κεφαλαίων στο εργασιακό κόστος, δηλαδή στους μισθούς.
- στηριζόμενο σε αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία, στη τιθάσευση των πληθωριστικών πιέσεων και των μισθών, το ευρώ είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του γερμανικού κεφαλαίου. Ο παράγοντας αυτός εντείνεται από τις αρχικές ισοτιμίες, που ευνοούσαν το μάρκο. Από τη στιγμή της δημιουργία του ευρώ οι γερμανικές εξαγωγές εκτινάσσονται, τα πλεονάσματα της Γερμανίας γιγαντώνονται. Αντίθετα, οι χώρες της Ευρωπαϊκής περιφέρειας (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιρλανδία), με υψηλότερο πληθωρισμό και πιο χαλαρή μισθολογική και δημοσιονομική πειθαρχία, χάνουν σε ανταγωνιστικότητα, τα ελλείματά τους στο εμπόριο και τις τρέχουσες συναλλαγές αυξάνονται ραγδαία. Οι οικονομίες τους στηρίζονται σε «φούσκες» (κυρίως στην αγορά ακινήτων, Ισπανία, στις τράπεζες: Ιρλανδία) ή στην υπερ-κατανάλωση (Ελλάδα). Φυσικά στρέφονται όλο και περισσότερο στο δανεισμό, που είναι πρώτα και κύρια ιδιωτικός.
- Και εδώ είναι βέβαια η τρίτη πτυχή του ευρώ: ως ισχυρό νόμισμα, με αποθεματικές αξιώσεις, το ευρώ είναι επίσης κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του τραπεζικού κεφαλαίου, που γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένης της περιφέρειας. Διευκόλυνε την επέκταση και τη διεθνοποίηση των τραπεζών, και κατέβασε το κόστος του δανεισμού, καθιστώντας τον ταυτόχρονα όπως εξηγήσαμε όλο και πιο αναγκαίο.
Με δυό λόγια, το ευρώ δημιουργήθηκε για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα ταξικά και γεωπολιτικά συμφέροντα: ως μηχανισμός συμπίεσης των μισθών και του κοινωνικού κράτους, και προώθησης του τραπεζικού κεφαλαίου, λειτουργεί ενοποιητικά για τα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων της Ευρώπης. Γι αυτό και η παραμονή στην ευρωζώνη είναι και παραμένει στρατηγική επιλογή τους. Αντίθετα, επειδή το ευρώ δημιουργεί αποκλίσεις και πόλωση εντός της ζώνης κυκλοφορίας του, πρώτα και κύρια μεταξύ Γερμανίας και χωρών της περιφέρειας (αλλά όχι μόνο, και η Γαλλία χάνει σε ανταγωνιστικότητα σε σχέση με τη Γερμανία), ευνοεί ορισμένους εθνικούς καπιταλισμούς σε βάρος άλλων, οξύνει τις αντιθέσεις και λειτουργεί εν τέλει αποσταθεροποιητικά, ειδικά σε περιόδους κρίσης του συστήματος.
Για να το πω διαφορετικά, το ευρώ όχι μόνο παίζει κεντρικό ρόλο στην ανισότητα της έντασης της κρίσης μεταξύ χωρών του κέντρου και της περιφέρειας αλλά δημιουργεί και τις προϋποθέσεις ώστε η έξοδος από αυτήν την κρίση να πραγματοποιηθεί με πολύ καλύτερους όρους για ορισμένους εθνικούς καπιταλισμούς (και κατ’αρχήν για το γερμανικό) και πολύ οδυνηρότερους για άλλους (για την Ελλάδα, την Ιρλανδία και σε λίγο τις υπόλοιπες χώρες της περιφέρειας). Εννοείται πως αυτός είναι και ο πρωταρχικός στόχος του Μνημονίου: να διασωθούν οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες που κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος των χρεωγράφων του ελληνικού δημοσίου, με αντίτιμο την λατινοαμερικανοποίση της Ελλάδας.
Ερ.:  Η Ελλάδα εντός της ΟΝΕ μπορεί να ανταπεξέλθει στην κρίση και -πολύ περισσότερο- να ανοίξει νέους προοδευτικούς και σοσιαλιστικούς δρόμους;
Απ.: Σ’αυτό το σημείο μπορώ να είμαι πιο σύντομος: με βάση την προηγούμενη ανάλυση, η απάντηση είναι ένα σαφέστατο όχι. Και, σε αντίθεση με όσα λέγονται από όσους θέλουν να δημιουργούν σύγχηση μέσα στην Αριστερά, αυτή η θέση δεν έχει καμμιά σχέση με τον εθνικισμό ή με την εθνική αναδίπλωση. Από μια ταξική σκοπιά, η έξοδος από το ευρώ είναι αναγκαία για το σύνολο των εργαζομένων της χωρών της ευρωζώνης. Αλλά το θέμα τίθεται πιεστικά, ως υπαρκτό πολιτικό αίτημα, στους «αδύναμους κρίκους», εκεί που οι αντιθέσεις του συστήματος εκδηλώνονται με τον πιο βίαιο τρόπο, δηλαδή στην περιφέρεια, αρχίζοντας από την Ελλάδα που λειτουργεί ως πειραμοτόζωο των συνταγών κοινωνικής εξαθλίωσης και αρπαγής του πλούτου σε όφελος των ισχυρών, εντός και εκτός της χώρας μας.
Πιο συγκεκριμένα η έξοδος από το ευρώ είναι αναγκαία για να μπορέσει η Ελλάδα να προχωρήσει στις απαραίτητες μονομερείς κινήσεις που θα οδηγήσουν στην παραγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου χρέους, ένα χρέος που είναι ούτως ή άλλως αδύνατο να αποπληρωθεί και για το οποίο ο εργαζόμενος λαός δεν φέρει καμμιά ευθύνη. Κεντρική θέση σ’αυτές τις κινήσεις, έχει η στάση πληρωμών, γιατί είναι, όπως δείχνει και η διεθνής εμπειρία, το καλύτερο, ίσως και το μοναδικό, όπλο που διαθέτουν οι οφειλέτες για να αλλάξουν προς όφελός τους το συσχετισμό δύναμης. Και η διαχείριση των άμεσων συνεπειών της στάσης πληρωμών, που δεν θα είναι ανώδυνες, απαιτεί ανάκτηση της δυνατότητας άσκησης νομισματικής σε εθνικό επίπεδο καθώς βεβαίως και την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, η επιβίωση το οποίου ούτως ή άλλως ήδη εξαρτάται από διαρκείς ενέσεις δημόσιας χρηματοδότησης, με τερράστιο βέβαιο κόστος. Αυτά τα μέτρα πρέπει βέβαια να συμπληρωθούν με άλλα, όπως ο έλεγχος των ροών κεφαλαίου, η προστασία του λαϊκού εισοδήματος από τις συνέπειες της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα και άλλα στα οποία θα επανέλθω παρακάτω.
Πρέπει να τονιστεί ότι η έξοδος από την ΟΝΕ δεν τίθεται σήμερα, από τη σκοπιά της αριστεράς και των εργαζομένων, για να πραγματοποιηθεί άμεσα ο σοσιαλισμός αλλά για να αποφευχθεί η ολοκλήρωση της ήδη συντελούμενης καταστροφής και για να εφαρμοσθούν λύσεις που, σε άλλες συγκηρίες ή ιστορικές εποχές, θα ήταν αρεστές ακόμη και σε μετριοπαθείς σοσιαλδημοκράτες. Σήμερα όμως, και από τη θέση που βρισκόμαστε, αυτές οι λύσεις ισοδυναμούν με μια μεγάλη κοινωνική μεταβολή, με ανατροπή του συσχετισμού προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας και των λαϊκών στρωμάτων. Με άλλα λόγια, θέτουν το αίτημα μιας συνολικότερης αλλαγής, δηλαδή του σοσιαλισμού, με τρόπο συγκεκριμένο, ως διαδικασία επίλυσης συγκεκριμένων προβλημάτων και αντιθέσεων, και όχι ως αφηρημένα ή διακηρυκτικά.
Ερ.: Στα πλαίσια ενός τέτοιου σενάριου, ποιες είναι οι προοπτικές της Ε.Ε.; Και, πιο συγκεκριμένα, είναι δυνατή η έξοδος της Ελλάδας από την ΟΝΕ εντός της ΕΕ;

Απ:Σίγουρα ένα τέτοιο ενδεχόμενο (στάσης πληρωμών και εξόδου από την ευρωζώνη), που προϋποθέτει ότι την πρωτοβουλία των κινήσεων την έχουν πλέον οι λαϊκές δυνάμεις εντός της χώρας που κινείται προς μια τέτοια κατεύθυνση, επί του προκειμένου της Ελλάδας, σημαίνει μετωπική σύγκρουση με την ΕΕ. Βέβαια ΕΕ και ευρωζώνη δεν είναι το ίδιο πράγμα, ούτε, προς το παρόν τουλάχιστον, προβλέπεται διαδικασία αποβολής μιας χώρας από την ΕΕ. Το θέμα είναι πολιτικό και όχι νομικό. Σε αντίθεση με τους «αριστερούς ευρωπαϊστές» πιστεύω πως η σύγκρουση με την ΕΕ με αυτούς τους όρους, αρχίζοντας ενδεχομένως από μια μικρή χώρα που λέει ένα μεγάλο «όχι» στις βάρβαρες συνταγές της τρόϊκας, θα δημιουργήσει μια δυναμική σε ευρωπαϊκό επίπεδο και θα λειτουργήσει προωθητικά για τους κοινωνικούς αγώνες και τις αριστερές δυνάμεις στις υπόλοιπες χώρες. Ας μην ξεχνάμε πως έστω και με άνισο τρόπο, η δημοτικότητα και αξιοπιστία της ΕΕ, του ευρώ και των υπόλοιπων πυλώνων της ονομαζόμενης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης είναι σήμερα στο ναδίρ, και θα ξεφτίσει ακόμη περισσότερο με το βάθαιμα της κρίσης.
Ερ:. Αν είναι όμως έτσι τα πράγματα γιατί να μην προσανατολιστούμε σε μια στρατηγική αλλαγής των συσχετισμών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αναζήτησης εναλλακτικών λύσεων στο εσωτερικό μιας «άλλης», πιο κοινωνικής, ΕΕ;

Απ: Πράγματι, το κρίσιμο πολιτικό ερώτημα είναι εάν η ΕΕ μπορεί να αλλάξει εκ των ένδον. Η απάντηση σ’αυτό είναι κατά τη γνώμη μου και πάλι ένα ξεκάθαρο όχι. Και αυτό για δύο λόγους.
Πρώτον γιατί για να αλλάξει, με στοιχειώδεις όρους αξιοπιστίας, ένας υπερεθνικός οργανισμός όπως η ΕΕ πρέπει να αλλάξουν με αρκετά συγχρονισμένο τρόπο οι συσχετισμοί αν όχι σε όλες τουλάχιστον στις βασικές χώρες που τον αποτελούν. Κάτι τέτοιο είναι όχι μόνο απίθανο αλλά αδύνατο γιατί οι ταξικοί συσχετισμοί, και οι ίδιες οι τάξεις, συγκροτούνται και κρίνονται κατ’αρχήν σε εθνικό επίπεδο. Η διεθνής τους διάσταση είναι κρίσιμη αλλά προϋποθέτει την εθνική, που σημαίνει ότι οι ανισομέρειες στους ρυθμούς και τις μορφές της ταξικής πάλης είναι συστατικό στοιχείο του τρόπου με τον οποίο αυτή η πάλη αναπτύσσεται σε διεθνές επίπεδο. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι η ταξική σύγκρουση τείνει να πάρει εκρηκτική μορφή στους «αδύναμους κρίκους» ενός τέτοιου υπερεθνικού μορφώματος, όχι μόνο λόγω της εγγενούς «αδυναμίας» τους αλλά και γιατι οι κυρίαρχες τάξεις των «ισχυρών» κρίκων έχουν μεγαλύτερα περιθώρια διαχείρισης των εσωτερικών τους αντιθέσεων. Περιθώρια που θα χάσουν βέβαια αν κλονιστεί η ηγεμονική διεθνής θέση τους. Με δυό λόγια, όχι μόνο δε μπορούν οι Ελληνες εργαζόμενοι να περιμένουν να αλλάξουν οι συσχετισμοί στη Γερμανία, τη Γαλλία και τη Βρεταννία για να αντιδράσουν αλλά η καλύτερη υπηρεσία που έχουν να προσφέρουν στο εργαζόμενους αυτών των χωρών (και των υπολοίπων) είναι να δώσουν το καλό παράδειγμα, και να κλονίσουν συθέμελα το σάπιο οικοδόμημα που δίνει μια επίφαση νομιμοποίησης στις πιο αντιδραστικές πολιτικές των ευρωπαϊκών κυρίαρχων τάξεων.
Υπάρχει όπως και ένας δεύτερος λόγος που καθιστά παραπλανητική την ιδέα της αλλαγής από τα μέσα της ΕΕ. Σηκώνει ήδη πολύ συζήτηση κατά πόσο ένα εθνικό κράτος, που διαθέτει αντιπροσωπευτικούς θεσμούς, αναφέρεται στη λαϊκή κυριαρχία, κατωχυρώνει κάποια στοιχειώδη πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα στους πολίτες του, είναι μεταρρυθμήσιμο. Ο επαναστατικός μαρξισμός λέει πως όχι και τούτο γιατί η εξουσία της άρχουσας τάξης δεν εδράζεται πρώτα και κύρια στους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς, όπου οι συσχετισμοί μπορούν να ανατραπούν, αλλά σε αδιαφανείς μηχανισμούς, δηλαδή στο σκληρό πυρήνα του κράτους (κεντρική διοίκηση και κατασταλτικοί), που βρίσκεται εκτός λαϊκού ελέγχου και που θα αντιδράσει με κάθε τρόπο σε μια απόπειρα κοινωνικής ανατροπής.
Ας αφήσουμε προς το παρόν ανοιχτή αυτή τη συζήτηση. Το μόνο βέβαιο είναι όμως ότι ένας σχηματισμός όπως η ΕΕ δε διαθέτει απολύτως καμμιά από τις περιορισμένες έστω δυνατότητες μεταρρύθμισης και εκδημοκρατισμού του εθνικού κράτους. Είναι ένα υπερεθνικό μόρφωμα-υβρίδιο, ούτε υπερκράτος ούτε απλή διακρατική ένωση, που έχει ως βασικό λόγο ύπαρξης το κλείδωμα των στρατηγικών επιλογών των κυριάρχων τάξεων ενός τμήματος της Ευρώπης (γιατί «Ευρώπη» είναι βέβαια και η Ρωσσία, η Νορβηγία και η Ουκρανία), τη νομιμοποίησή τους και την προφύλαξή τους από κάθε μορφή λαϊκού ελέγχου, καταργώντας τα όποια εμπόδια θέτει σε ένα τέτοιο εγχείρημα το εθνικό πλαίσιο και οι διαμεσολαβήσεις του (κοινοβούλια, κόμματα, κοινωνικές οργανώσεις). Γι αυτό και όπως τόνισε πρόσφατα κάποιος που δεν συμφωνεί με την πρόταση για έξοδο από το ευρώ, ο νομικός και καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου Κώστας Δουζίνας (βλέπε συζήτηση με τον Σλάβοϊ Ζίζεκ, «Εποχή», 9 Ιανουαρίου 2011), «η ΕΕ δεν έχει απλώς δημοκρατικό έλλειμα αλλά πλήρη έλλειψη δημοκρατίας». Είναι εξοργιστικό π.χ. να ονομάζεται «κοινοβούλιο» ένας θεσμός όπως η «Ευρωβουλή» που δεν διαθέτει την δυνατότητα νομοθετικής πρωτοβουλίας που αποτελεί την πεμπτουσία οποιουδήποτε εθνικού κοινοβουλίου, στην οποία δε λογοδοτεί κανείς και που χρησιμεύει ως όργανο συμβολικής επικύρωσης των αποφάσεων μιας ουσιαστικά ανεξέλεγκτης Κομισιόν και ευρωγραφειοκρατίας. Ολα αυτά αποτελούν γελοιοποίηση των ίδιων των αστικών ιδεών περί κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας, ιδέες για τις οποίες στο κάτω κάτω χύθηκε πολύ αίμα και που μας απήλλαξαν από τους ελέω Θεού μονάρχες.
Οι λαοί της Ευρώπης σίγουρα αξίζουν κάτι καλύτερο από τη σημερινή ΕΕ. Αλλά για να μπορέσει να γίνει πραγματικότητα αυτή η «άλλη Ευρώπη» προϋπόθεση είναι η ρήξη με τη σημερινή ΕΕ, με προοπτική την διάλυσή της και την αντικατάστασή της από ένα ριζικά διαφορετικό ευρωπαϊκό οικοδόμημα με σοσιαλιστική κατεύθυνση. Ουαί κι αλλοίμονο για την αριστερά αν φθάσει να συγχέει τη νομιμοφροσύνη απέναντι στους θεσμούς αυτού του αντιδημοκρατικού και νεοφιλελεύθερου εξαμβλώματος με τις ιδέες και την πρακτική του διεθνισμού και της κοινής πάλης των λαών ενάντια στους δυνάστες τους.
Ερ.: Θεωρείτε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αναζωογονηθεί ή ως ένα ενωτικό εγχείρημα είναι οριστικά παρελθόν με κάποιες καλές αναμνήσεις;

Απ.: Ας κοιτάξουμε την πραγματικότητα κατάματα: ο ΣΥΡΙΖΑ πνέει τα λοίσθια, είναι όχι μόνο ανίκανος να παράγει την οποιαδήποτε πολιτική πρόταση και παρέμβαση, σ’αυτές τις τόσο κρίσιμες συνθήκες για τη χώρα, αλλά ακόμη και να διατηρήσει τη συνοχή των επιμέρους συνιστωσών του, που εμφανίζονται βαθειά διαιρεμένες και προσφέρουν παρόμοια εικόνα αμηχανίας και παράλυσης. Συν τοις αλλοις, έχουν εμφανιστεί καινούργια και, ας μη κρυβόμαστε πίσω από τα δάχτυλό μας, ανταγωνιστικά με το ΣΥΡΙΖΑ πολιτικά σχέδια, είτε αυτά λέγονται Μέτωπο Α. Α. είτε προτεραιότητα στην εκλογική συνεργασία με πασοκογενείς παράγοντες. Το ερώτημα που προκύπτει βέβαια είναι «πως φθάσαμε ως εδώ»;
Πολύ συνοπτικά θα έλεγα, παραφράζοντας αυτό που κάποτε είχε πει ο τότε γραμματέας του ιταλικού ΚΚ Ενρίκο Μπερλινγκουέρ σχετικά με την Οκτωβριανή Επανάσταση: «η προωθητική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ έχει εξαντληθεί». Σε τι στηριζόταν όμως αυτή η προωθητική δύναμη; Ασφαλώς στη έλξη ενός ενωτικού εγχειρήματος που συσπείρωσε δυνάμεις, μείωσε τον κατακερματισμό της πέραν του ΚΚΕ ριζοσπαστικής αριστεράς και, στη συγκυρία του 2005-2007 ειδικότερα, κατάφερε να της δώσει στοιχεία κοινωνικής γείωσης και επικοινωνίας με υπαρκτές μορφές αντίστασης. Για να γίνουν όμως όλα αυτά υπήρχαν και πολιτικά προαπαιτούμενα, εκ των οποίων το κυριότερο ήταν η σταδιακή, και κατόπιν (με την αλλαγή ηγεσίας) πιο σαφή, μετατόπιση προς τα αριστερά της βασικής δύναμης αυτής της συμμαχίας, του Συνασπισμού.
Υπήρχαν βέβαια όρια σ’αυτό το εγχείρημα και αυτά φάνηκαν όταν η συγκυρία άρχισε να αλλάζει και να θέτει νέα προβλήματα. Τέθηκε βέβαια το οργανωτικό ζήτημα, κάτι αναπόφευκτο σε ένα πλουραλιστικό εγχείρημα: και διαπιστώσαμε ότι δε βρέθηκε ικανοποιητική λύση στο θέμα της δημοκρατικής και συμμετοχικής εμβάθυνσης του σχήματος, στη δύσκολη διαλεκτική της «από τα πάνω» και «από τα κάτω» συγκρότησής του που τέθηκε πιεστικά μετά τις εκλογές του 2007 και την πρώτη πανελλαδική συνδιάσκεψη. Τότε αρχίσε να φαίνεται ότι η συγκολλητική ουσία του εγχειρήματος σε επίπεδο πολιτικής πρότασης –χονδρικά η άρνηση του κεντροαριστερού κυβερνητισμού και η σύνδεση με τα κινήματα– ήταν ανεπαρκής, και επιπλέον παρέμενε αντικείμενο έντονης και μάλιστα αυξανόμενης αμφισβήτησης από ένα κομμάτι του Συνασπισμού. Η κοινωνική και πολιτική κρίση βάθαινε, με κύριο σύμπτωμα την εξέγερση του Δεκέμβρη, σε λίγο η νέα καπιταλιστική κρίση θα συμπεράσειρε το εύθραυστο οικοδόμημα της ευημερίας που είχε στηρίξει τις εναπομείμουσες κοινωνικές και πολιτικές ισορροπίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να παρέμβει στην μεταπιζόμενη συγκυρία, οι εσωτερικές του διαφοροποιήσεις άρχισαν να τον απορυθμίζουν. Το τελικό χτύπημα δόθηκε με την είσοδο στην εποχή του Μνημονίου. Εκεί φάνηκαν και τα όρια της αριστερής μετατόπισης ενός χώρου που αρνείται να αναμετρηθεί με ένα από τα βασικά βαρίδια που κουβαλάει από το παρελθόν, δηλαδή τον ευρωπαϊσμό.
Αναμφίβολα, για μια ολόκληρη περίοδο, ο ΣΥΡΙΖΑ απετέλεσε μια θετική συνεισφορά στην υπόθεση της ανασυγκρότησης μιας μαχόμενης και κοινωνικά γειωμένης αριστεράς στη χώρα μας. Ηταν μια σοβαρή ένδειξη ότι αρχίσαμε σταδιακά να βγαίνουμε από την φάση της ήττας και της αναδίπλωσης. Αυτό συνιστά μια πολύτιμη παρακαταθήκη για το μέλλον. Αλλά, και θα ήθελα να είμαι σαφής σ’αυτό, η σημερινή συγκυρία, όπου παίζεται κυριολεκτικά και άμεσα το μέλλον της χώρας και η υπόσταση αυτού του λαού, έχει άλλες απαιτήσεις αλλά και άλλες δυνατότητες. Πρέπει να γυρίσουμε σελίδα.
Ερ.:  Ποιά είναι λοιπόν η προοπτική; Η σημερινή κατάσταση «όλοι εναντίον όλων» στην Αριστερά είναι αναπόφευκτη;

Απ.: Ας πούμε κατ’αρχήν το εξής: το ΚΚΕ όχι μόνο παραμένει η βασική δύναμη της αριστεράς αλλά διευρύνει και την εκλογική επιρροή. Ας σκεφτούμε μόνο προς στιγμήν πως ήταν τους ενδοαριστερούς συσχετισμούς πριν από τρία μόλις χρόνια και πως είναι τώρα, μετά τις τελευταίες εκλογές. Σ’αυτή την εξέλιξη έχει φυσικά συμβάλλει η κρίση του ΣΥΡΙΖΑ, η διάχυτη κοινωνική οργή που αποκτά αντισυστημική συμπεριφορά, αλλά βαραίνει επίσης, ας μην το υποτιμάμε αυτό, και το γεγονός ότι για ένα όλο και μεγαλύτερο κομμάτι του λαού το ΚΚΕ –μαζί με την εξωκοινοβουλευτική αριστερά- εμφανίζεται ιστορικά δικαιωμένο στην αντίθεση του στην ΕΕ, έστω κι αν δεν προτείνει κάτι το συγκεκριμένο και αξιόπιστο.
Αυτό που θα μπορούσε λοιπόν, υπό άλλους όρους, να είναι ένα στοιχείο ανοδικής πορείας για την Αριστερά γίνεται το κεντρικό της πρόβλημα γιατί το ΚΚΕ ακολουθεί μια γραμμή ακραίου σεκταρισμού, διαρκούς περιχαράκωσης των δυνάμεών του και καλλιέργειας κλίματος ενδοαριστερού εμφύλιου. Αυτό είναι κάτι που βαραίνει αισθητά στο συνολικό συσχετισμό δύναμης. Από διαφορετικές θέσεις θα μιλούσαμε σήμερα στον αγώνα για την ανατροπή του Μνημονίου και αυτής της άθλιας κυβέρνησης αν υπήρχε μια μίνιμουμ έστω ενότητα στη δράση των αριστερών δυνάμεων στους κοινωνικούς χώρους.
Σε καμμιά περίπτωση δεν πρέπει να σταματήσουμε να εγκαλούμε το ΚΚΕ για τις ευθύνες του έναντι του εργατικού και λαϊκού κινήματος και να καλλιεργούμε τις προϋποθέσεις για την ενότητα στη δράση και στους κοινούς αγώνες. Αλλά ο καλύτερος, και ίσως ο μοναδικός τρόπος να το επιτύχουμε είναι να προχωρήσουμε σε αυτό που το ΚΚΕ δεν είναι ούτως ή άλλως σε θέση να προσφέρει, δηλαδή μια αριστερή εναλλακτική απάντηση στη σημερινή κρίση, τόσο σε επίπεδο πρότασης όσο και σε επίπεδο πολιτικού υποκειμένου που θα της δώσει σάρκα και οστά και θα τη προωθήσει.
Ερ.:  Ποιός είναι λοιπόν ο πυρήνας αυτής της πρότασης;

Απ.: Ο πυρήνας είναι η ατζέντα που έθεσα πριν: στάση πληρωμών με στόχο την επαναδιαπραγμάτευση και παραγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, έξοδο από την ευρωζώνη, εθνικοποίηση των τραπεζών, έλεγχος της ροής κεφαλαίων, προστασία του λαϊκού εισοδήματος και ανασυγκρότηση του οικονομικού ιστού της χώρας με δημόσιο έλεγχο. Πέρα από τα ευχολόγια της ευρωπαϊστικής ρητορείας, που υπεκφεύγουν διαρκώς στο θέμα του χρέους και της αντιμετώπισής του, δεν έχει εξ’αλλου διατυπωθεί και καμμιά άλλη πρόταση στην ευρύτερη αριστερά. Η ελληνική κοινωνία έχει κατά τη γνώμη να επιλέξει ανάμεσα στο Μνημόνιο (ή παραλλαγές του) και σ’αυτήν την ατζέντα, δεν βλέπω καμμιά άλλη δυνατότητα.
Η πρόταση αυτή μπορεί να λειτουργήσει σε διαφορετικά επίπεδα: μπορεί να συσπειρώσει κατ’αρχήν ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, που αποδεσμεύονται σήμερα από την επιρροή του δικομματισμού και περιμένουν, έστω και θολά, κάτι από την πλευρά της αριστεράς. Εχει μια γνήσια πλειοψηφική δυναμική. Μια ένδειξη μόνο: σύμφωνα με τελευταίες δημοσκοπήσεις τα ποσοστά που υποστηρίζουν τη στάση πληρωμών και την έξοδο από το ευρώ ξεπερνούν αισθητά το 20% και αυτό χωρίς να την υποστηρίζει ως τέτοια ούτε ένα κοινοβουλευτικό κόμμα. Σκεφτείτε τι δυνατότητες υπάρχουν αν, με αυτά που μας περιμένουν, υπήρχε και πολιτική έκφραση.
Μπορεί επίσης να αποτελέσει τη βάση ενός ξεκαθαρίσματος μέσα στην αριστερά, συσπειρώνοντας όσες δυνάμεις βλέπουν σ’αυτήν την ατζέντα όχι τον τελικό ορίζοντα αλλά τον πυρήνα ενός μεταβατικού προγράμματος με στόχο το σοσιαλισμό.
Ερ.: Μιλάτε δηλαδή για ένα νέο πολιτικό φορέα;

Απ.: Θα γίνω πιο σαφής και συγκεκριμένος. Ξεκινώ από μια διαπίστωση: σ’αυτήν τη βασική ατζέντα συγκλίνουν αυτή τη στιγμή, με επιμέρους αποχρώσεις (άρα κατ’αρχήν υπερβάσιμες), μια σειρά από δυνάμεις που βρίσκονται σήμερα σε διάφορους χώρους ή σχήματα. Εχουμε βέβαια το ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως τέτοιο, και η καθαρότητα με την οποία υποστήριξε αυτή την ατζέντα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εντυπωσιακή (για τα δεδομένα αυτού του χώρου) του εκλογική του επιτυχία, σε συνδυασμό βέβαια με τη γείωσή του σε μια σειρά από κοινωνικούς χώρους και μαζικές πρακτικές. Είναι όμως και το Αριστερό Ρεύμα του Συνασπισμού, που με τις θέσεις του στα θέματα της ΕΕ, του χρέους και του ευρώ κυριολεκτικά άλλαξε τους όρους της συζήτησης στο σύνολο της Αριστεράς. Πρέπει ιδιαίτερα να επισημανθεί η θαρραλέα στάση του Παναγιώτη Λαφαζάνη, που, αν κρίνουμε και από τη λάσπη που δέχεται από τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, αποτελεί αγκάθι για όλη την πολιτικο-μηντιακή ελίτ. Βλέπουμε επίσης να προσεγγίζουν αυτή την ατζέντα και άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ όπως η ΚΟΕ ή το Κόκκινο. Υπάρχει επίσης η πολύ σημαντική, ίσως καθοριστικής σημασίας, εμπειρία σύγλισης στους συνδικαλιστικούς χώρους δυνάμεων που δεν ήταν συνηθισμένες να βαδίζουν μαζί, στα πλαίσια του Συντονιστικού των Πρωτοβάθμιων Σωματείων. Ας σημειώσουμε επίσης την απήχηση που είχαν οι πρωτοβουλίες του Αριστερού Βήματος, που δεν είναι βέβαια πολιτικός φορέας αλλά λειτούργησε και λειτουργεί ως εργαστήρι για τη συζήτηση μιας ριζοσπαστικής αριστερής πρότασης.
Υπάρχει λοιπόν μια βάση για να ξεκινήσει κάτι και υπάρχει η τρομακτική πίεση της συγκυρίας. Εαν δε βγει από το σημερινό της τέλμα η Αριστερά θα σαρωθεί η ίδια από την κρίση. Πιστεύω πως, παρά τα εμπόδια, που παραπέμπουν στις γνωστές, εν μέρει αναπόφευκτες, οργανωτικές αγκυλώσεις, οι συνθήκες έχουν ωριμάσει για μια πολιτική πρωτοβουλία μεγάλης εμβέλειας. Μια πρωτοβουλία που θα συσπειρώσει, σε μια πρώτη φάση, τις δυνάμεις που ανέφερα προηγουμένως σε ένα ενιαίο πολιτικό μέτωπο. Μια πρωτοβουλία που μπορεί να δώσει ελπίδα και προοπτική στις δυνάμεις του εργατικού και λαϊκού κινήματος που διψούν για μια αγωνιστική, προοδευτική και ρεαλιστική λύση.
Οι ευθύνες μας είναι ιστορικές, ο χρόνος λιγοστός. H στιγμή των μεγάλων αποφάσεων πλησιάζει.

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ – Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑΣ

Monday, 10 January 2011 23:42

Οι δημόσιες συγκοινωνίες είναι αυτή την στιγμή στο μάτι του κυκλώνα. Η κυβέρνηση, στο όνομα των «ελλειμμάτων», επιδιώκει να συντρίψει τα δικαιώματα των εργαζόμενων σε αυτές και να αυξήσει τις τιμές των εισιτηρίων έως και 40%, να τις κάνει κερδοφόρες και να τις ιδιωτικοποιήσει. Οι συγκοινωνίες, το νερό, το ρεύμα, η παιδεία και η υγεία είναι ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΓΑΘΑ για να έχουν φτηνές και ποιοτικές υπηρεσίες οι εργαζόμενοι και ο λαός. Δεν μπορούν να είναι εμπορεύματα που να βγάζουν κέρδη. Οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ δεν είναι «ρετιρέ» και συντεχνίες. Υπερασπίζονται κατακτήσεις δεκαετιών. Παλεύουν για τα δικά μας δικαιώματα. Χρειάζονται την αλληλεγγύη μας στον αγώνα διαρκείας που έχουν ξεκινήσει με συνεχείς στάσεις εργασίας και απεργίες. Για αυτό είναι ώρα να ξεσπάσει τώρα ένα μεγάλο κίνημα ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΕΚΟ, ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ για :  ·   ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΟΙ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ  ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ. ·   ΝΑ ΜΗΝ ΑΥΞΗΘΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΝΑ ΜΕΙΩΘΟΥΝ ΤΑ ΤΙΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ τουλάχιστον  για τους άνεργους και τους φτωχούς.   ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΩΝ Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μαζί με την «τρόικα» προχωρούν σε μια επίθεση σε όλους τους εργαζομένους και τα λαϊκά στρώματα με στόχο να συντριβούν οι κατακτήσεις και τα δικαιώματά τους. Μειώσεις μισθών στον δημόσιο τομέα, χιλιάδες απολύσεις «συμβασιούχων», κύμα μείωσης μισθών και απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα μέσα από την κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων, διάλυση και ιδιωτικοποίηση της δημόσιας παιδείας και υγείας, ξεπούλημα κάθε δημόσιου αγαθού, «ανοιχτά επαγγέλματα» στην επέλαση των μεγάλων εταιρειών και του κεφαλαίου με καταστροφή των αυτοαπασχολούμενων …να ποιο είναι το πολεμικό πρόγραμμα της κυβέρνησης ενάντια στον λαό. Η τρόικα και η κυβέρνηση του  ΠΑΣΟΚ, νοιάζονται μονάχα για το πώς θα φορτώσουν την κρίση στους εργαζόμενους, πως θα κερδίσουν οι τοκογλύφοι δυο και τρεις φορές από το χρέος και πως  πάνω στα ερείπια της κοινωνίας- θα αναπτυχθεί η κερδοφορία των επιχειρήσεων. Αυτή η αντιλαϊκή πολιτική οδηγεί κατευθείαν στην κοινωνική χρεοκοπία.    ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΣ-ΠΑΛΛΑΪΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ ΤΟ ΣΦΑΓΕΙΟ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΕΕ-ΔΝΤ   Η πολιτική αυτή και  η κυβέρνηση που την εφαρμόζει, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ  όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.  Η ανατροπή της επίθεσης μπορεί να γίνει ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ  και μια ΑΡΙΣΤΕΡΑ που θα έχουν την θέληση και την δύναμη να εμποδίζουν το πέρασμα των βάρβαρων μέτρων, να υπερασπίσουν δικαιώματα, να κλονίσουν την εξουσία τους, να ανοίξουν δρόμους για μια άλλη κοινωνία χωρίς εκμετάλλευσηΤην ανάπτυξη ενός τέτοιου κινήματος και μια τέτοιας αριστεράς είναι  που φοβούνται η κυβέρνηση, οι επιχειρηματίες και η τρόικα, γιατί ξέρουν ότι είτε η σημερινή κυβέρνηση, είτε μόνη της, είτε με τον όποιο συνδυασμό των «προθύμων» επιλέξουν σε μια επόμενη φάση (με ΛΑΟΣ, Ντόρα, Κουβέλη ή και ΝΔ) θα τους βρουν μπροστά τους.   Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ  Για να αυξηθούν οι μισθοί και τα μεροκάματα και για να έχουμε αξιοπρεπή  ασφάλιση, παιδεία, υγεία, πρέπει να συγκρουστούμε με τα συμφέροντα του κεφαλαίου, των τραπεζών και διώξουμε την τρόικα ΕΕ – ΔΝΤ - ΕΚΤ. Να γίνει  παύση πληρωμών και διαγραφή του ληστρικού και χιλιοπληρωμένου χρέους. Ρήξη με την ΕΕ και την ΟΝΕ και το ευρώ. Εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων με εργατικό-λαϊκό έλεγχο. Αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, μείωση των ωρών εργασίας και των χρόνων δουλειάς για να βρίσκουν δουλειά οι άνεργοι και οι νέοι. ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ – ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΠΑΝΤΟΥ  Με συνελεύσεις, με επιτροπές αγώνα, με συντονισμό των ίδιων των αγωνιζόμενων κλάδων να προχωρήσουμε ΤΩΡΑ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΑΓΩΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ, σε  καταλήψεις χώρων δουλειάς, σε πανεργατική κινητοποίηση και νέα 48ωρη πανελλαδική απεργία  μέσα στον Γενάρη. Στηριζόμενοι στα σωματεία και τους μαχόμενους κλάδους και χωρίς να περιμένουμε τι θα κάνει η γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ που στηρίζει τις κυβερνητικές και εργοδοτικές επιλογές.  ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ να αναπτυχθεί ένα μεγάλο κίνημα  στον ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ ενάντια στο κύμα περικοπής μισθών και την υπεράσπιση των συμβάσεων. Στον ΔΗΜΟΣΙΟ ενάντια στο «ενιαίο μισθολόγιο-φτωχολόγιο που ετοιμάζει η κυβέρνηση. Στην ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ και την ΥΓΕΙΑ ενάντια στην διάλυσή τους και την παράδοσή τους στα επιχειρηματικά συμφέροντα. Στους χώρους δουλειάς, σπουδών, στις γειτονιές παντού να ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΜΕ τους ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΩΝ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ και να εκφράσουμε την αλληλεγγύη του για να μην γίνει η μετακίνηση σήμερα, το ρεύμα και το νερό αύριο, είδη πολυτελείας.  ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΡΑ. Οι εργαζόμενοι και ο λαός ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ.

20 χρόνια από τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα

06.01.11

- Δείτε video για τη δολοφονία Τεμπονέρα-μέρος 1ο  - Δείτε video για τη δολοφονία Τεμπονέρα-μέρος 2ο . Ζει στους αγώνες για την ανατροπή της αντεργατικής επίθεσης και του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος. Την Κυριακή 9 Γενάρη η εκδήλωση τιμής και αγώνα, στο σχολικό συγκρότημα Τεμπονέρα στην Πάτρα.   Φέτος συμπληρώνονται 20 χρόνια από τις 8 Γενάρη 1991, όταν δολοφονήθηκε στην Πάτρα ο κομμουνιστής καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας. Μέλος του ΕΑΜ (Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο), μαθηματικός, 38 ετών, αγωνιστής εκπαιδευτικός.  Μια πολιτική δολοφονία μέσα στη φλόγα της εξέγερσης και του κινήματος του 1990-91, με τις μαζικές καταλήψεις και τα συγκλονιστικά συλλαλητήρια, ένα ακόμα μεγαλειώδες κίνημα ενάντια στην συντηρητική αντεργατική πολιτική. Το Γενάρη του 1991 ο Νίκος Τεμπονέρας, υπερασπίζοντας τους μαθητές του, την παιδεία και τις δημοκρατικές ελευθερίες, όρθωσε το ανάστημά του απέναντι στον κρατικό αυταρχισμό και την βάρβαρη πολιτική κυβέρνησης και κεφαλαίου. Ταυτίστηκε με ένα κίνημα και μια ολόκληρη γενιά αγωνιστών.   Ο Νίκος Τεμπονέρας ζει και θα ζει στους αγώνες μας. Θα εκδικείται σε κάθε μάχη ενάντια στην αντεργατική-αντιλαϊκή πολιτική, σε κάθε προσπάθεια για την ανατροπή των νόμων και της κοινωνίας του κέρδους και της αγοράς. Είναι παρών στις νέες γενιές. Βαδίζει μαζί μας σε κάθε πορεία, απεργία, συνέλευση, κατάληψη. Με Πέτρουλα-Λαμπράκη μας οδηγεί. Σήμερα εμπνέει τους αγώνες ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου. Την Κυριακή 9 Ιανουαρίου θα πραγματοποιηθεί διαδήλωση και αγωνιστική εκδήλωση στην Πάτρα, στις 6 μ.μ. έξω από το Σχολικό Συγκρότημα «Ν.Τεμπονέρα». Το ΝΑΡ και η ν.ΚΑ Πάτρας καλούν τους εργαζόμενους και τους νέους σε μαζική συμμετοχή στις κινητοποιήσεις-εκδηλώσεις.

κίνημα ενάντια στα Διόδια Μακρυχώρι-Πυργετός(φωτογραφίες)

Στα διόδια στο Μακρυχώρι πλήθος Λαρισαίων κατοίκων

Οι τιμές των διοδίων στο Μακρυχώρι και η παρέμβαση για ελεύθερη διέλευση στον Δημόσιο δρόμο
η καμερα που συμφωνα με την αρχή προσωπικών δεδομένων παράνομα φωτογραφίζει τα νούμερα των αυτικινήτων
Πανώ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στον Πυργετό
Ενθουσιασμός από τους διερχόμενους οδηγούς στα ελεύθερα διόδια του Πυργετου

"Βαδίζουμε χωριστά αλλά χτυπάμε μαζί" Ι.Β.Λ.

(Απάντηση σε δημοσίευμα στον τοπικό τύπο 4-1-2011 της Ν.Ε. Του Κ.Κ.Ε)

Σύντροφοι της Ν.Ε Επιτροπής του Κ.Κ.Ε. Η συνέλευση των μελών του ΑΝΤΑΡΣΥΑ Λάρισας , ΜΕΤΩΠΟΥ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ, σας εύχεται καλή και αγωνιστική χρονιά.

Μας τιμά ιδιαίτερα που κάνατε ποδαρικό στη νέα χρονιά με εκτενές δημοσίευμα εναντίον μας ενώ μέχρι τώρα μας αγνοούσατε. Αν και μας θεωρείτε τόσο διαβρωμένους απ' την αστική εξουσία και τη σοσιαλδημοκρατική ιδεολογία που βρίσκετε άσκοπο να απευθυνθείτε σε μας και το κάνετε μόνο και μόνο για να προφυλάξετε τους “ανώριμους να καταλάβουν” εργαζόμενους απ' το ρόλο που παίζουμε και τις καταχθόνιες επιδιώξεις μας.

Εμείς σύντροφοι θα απευθυνθούμε και σε σας και στους εργαζόμενους. Συντροφικά και στους δυο.

Σεβόμαστε και εκτιμάμε το ρόλο και την προσφορά σας στο κίνημα και στην κοινωνία στο πλαίσιο της δικής σας αντίληψης για το κίνημα και την κοινωνία αλλά κρατάμε τις διαφωνίες μας μαζί σας και συγχωρέστε μας που δε θα σας ζητήσουμε πιστοποίηση για το πόσο “αριστεροί και κομμουνιστές” είμαστε.

Σεβόμαστε τους εργαζόμενους και εκτιμάμε ιδιαίτερα τα πρωτοπόρα τμήματα στα οποία απευθύνεστε ώστε να θεωρούμε προσβλητική την αντίληψη που τους θέλει εγκλωβίσιμους και χειραγωγήσιμους σε “σχήματα και πρακτικές ανώδυνες για το σύστημα” κάτι σαν ποντικάκια έτοιμα να πέσουν στην ιδεολογική φάκα του ταξικού αντιπάλου.

Δεν υποτιμούμε την ιδεολογική συνειδητοποίηση και εμβάθυνση αλλά διαφωνούμε πως τους χρειάζονται πρώτα εντατικά μαθήματα κατηχητικού χαρακτήρα για την κυκλική κρίση του καπιταλισμού, τη ρεαλιστικότητα και αναγκαιότητα του σοσιαλισμού και τη σημασία της “λαϊκής οικονομίας και εξουσίας” και μόνο αν πάρουν “επάρκεια” σ' αυτές τις εξετάσεις τότε μπορούν ν' αγωνιστούν για την απόκρουση και ανατροπή της ολομέτωπης επίθεσης που δέχονται απ' το ντόπιο και το ξένο κεφάλαιο, την κυβέρνηση , την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ..

Οι θέσεις μας για ανατροπή της κυβέρνησης και κάθε επίδοξου διαχειριστή παρόμοιας πολιτικής, για άρνηση-διαγραφή του χρέους, για έξοδο απ' το ευρώ και αντικαπιταλιστική αποδέσμευση απ' την Ε.Ε. θεωρούμε πως όχι μόνο δεν οδηγούν στην “καλύτερη καπιταλιστική διαχείριση”, αλλά αντίθετα συνδέουν την αντικαπιταλιστική προοπτική με τα συμφέροντα εργαζομένων και ανέργων και συμβάλλουν υλικά και όχι μεταφυσικά, στην ωρίμανση της συγκρότησης του υποκειμένου- φορέα ανατροπής της επίθεσης μέσα απ' την πολιτική πράξη και τους νικηφόρους αγώνες που έχουν στον ορίζοντά τους την απελευθερωτική κομμουνιστική προοπτική.

Χωρίς να “ραγίσει βιτρίνα”και μόνο με την εκλογική αύξηση του Κ.Κ.Ε. και αμυντικού χαρακτήρα απεργίες και πορείες δεν μπορούμε να οδηγηθούμε ούτε καν στο νεφέλωμα της “λαϊκής εξουσίας”.

Δεν υποκλινόμαστε στο αυθόρμητο ούτε βέβαια συμφωνούμε με την εκτόνωση της οργής σε βιτρίνες και τράπεζες και δεν προσφέρουμε καμιά κάλυψη σε αντιεξουσιαστικές ομάδες. Δεν αγνοούμε πόσο ευάλωτες είναι αυτές οι ομάδες στη διάβρωση-διείσδυση ασφαλίτικων στοιχείων όπως ενδεχομένως κι εμείς και, ίσως λιγότερο, αλλά και εσείς. Όμως αυτός ο φόβος δεν μας οδηγεί να βλέπουμε μόνο κουκούλες, μολότωφ και προβοκάτορες, αλλά και ένα υπαρκτό ρεύμα στη νεολαία, απ' το οποίο μας χωρίζει ιδεολογικό χαντάκι, αλλά υπάρχει όμως και αποτελεί, ανορθόγραφα μεν, αλλά κριτική στην πολιτική μας ανεπάρκεια απέναντι στη νεολαία ειδικότερα.

Στόχος μας δεν ήταν ποτέ το Κ.Κ.Ε., το Π.Α.Μ.Ε. και το Εργατικό Κέντρο.

Στόχος μας ήταν και είναι ο καπιταλισμός, η ανατροπή του και η κομμουνιστική επαναθεμελίωση με την επαναστατική κριτική αξιοποίηση όλης της ιστορικής εμπειρίας που θα μας βοηθήσει ν' αποφύγουμε τον εκφυλισμό σε καταπιεστικά καθεστώτα, σαν αυτά της Ανατολικής Ευρώπης, που γέννησαν τους σύγχρονους ολιγάρχες και νεοκαπιταλιστές. Αν αυτό το θεωρείτε αντικομμουνιστικό, τότε δεχόμαστε το χαρακτηρισμό μας ως “αντικομμουνιστές”

Συμμετέχουμε σε όλες τις συγκεντρώσεις και πορείες του Εργατικού Κέντρου με το δικό μας μπλοκ και τα δικά μας συνθήματα ( κάποια ίδια με τα δικά σας ) και ποτέ δεν υιοθετήσαμε το σύνθημα “ούτε Π.Α.Μ.Ε., ούτε Γ.Σ.Ε.Ε.” και ούτε είμαστε εμείς που φτιάχνουμε “υγειονομικές ζώνες” ανάμεσά μας.

Μας κατηγορείτε ότι δεν θέλουμε την ενότητα δράσης μαζί σας και έχετε δίκαιο, αν εννοείτε μια ενότητα που υποτιμάει τις διαφορές και υποβαθμίζει τη σημασία της ιδεολογικής αντιπαράθεσης, στο όνομα της αναζήτησης ενός ελάχιστου κοινού παρονομαστή. Τέτοια ενότητα φανταζόμαστε ούτε εσείς την έχετε ανάγκη. Τη βρήκατε και τη βρίσκετε στο Ζουράρι, στη Λιάνα και που δεν αποτελούν και “αναχώματα του συστήματος” όπως εμείς.

Αυτό που ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ εμείς είναι η αναζήτηση και η κατάκτηση ενός πεδίου κοινής ανατρεπτικής δράσης, στη βάση της ισοτιμίας και της αυτοτέλειας. Το θεωρούμε το καλύτερο έδαφος όπου μπορεί ν' αναπτυχθεί ουσιαστικός διάλογος και κύρια να γιγαντωθεί η ευρύτερη εργατική και λαϊκή αυτοπεποίθηση που αποτελεί αναγκαίο υλικό όρο για ανταποκριθούμε στην πρόκληση του ολοκληρωτικού “ταξικού πολέμου που κήρυξε το κεφάλαιο ενάντια στην εργατική τάξη”.

Σύντροφοι ξέρουμε πως είναι δύσκολο εγχείρημα και χρειάζεται να απαλλαγούμε από πολλή “αρχαία σκουριά” που άφησαν πάνω μας οι ενδοαριστεροί εμφύλιοι πόλεμοι, αλλά νομίζουμε ότι αξίζει τον κόπο. Είναι υποχρέωσή μας απέναντι στις αγωνίες και τις ελπίδες των εργαζομένων, απένατι στην ταξική ανασυγκρότηση του κινήματος, απέναντι στην ενότητα της ανατρεπτικά και επαναστατικά δρώσας εργατικής τάξης και όχι της αριστεράς.

Αν και “χαϊδεμένα παιδιά των ΜΜΕ” ευχόμαστε και ελπίζουμε να είναι η τελευταία αντιπαράθεσή μας μέσα απ' τις σελίδες των εφημερίδων. Ας συνεχιστεί αυτή με συντροφικούς όρους και χωρίς μικρότητες, στρεβλώσεις και αλληλοαπαξιώσεις στα πεδία των ταξικών αγώνων.

Πώς θα βλέπατε μια κοινή εκδήλωση με θέμα την “κρίση- χρέος- Ε.Ε και η στάση της Αριστεράς” ή κάποιο θέμα που θα προτείνατε εσείς και “καίει” τους εργαζόμενους;

Με συντροφικούς χαιρετισμούς και χωρίς την αλαζονική αυταπάτη ότι σ' όλα έχουμε δίκαιο.

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΛΑΡΙΣΑΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 9-1-11 15:00 ΜΜ ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΩΝ ΔΙΟΔΙΩΝ

ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΤΩΡΑ ΟΛΑ ΤΑ ΔΙΟΔΙΑ- ΧΑΡΑΤΣΙΑ!

ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΙΟΔΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΟΛΑΒΟΥΣ «ΦΟΝΙΑΔΕΣ».

Την ώρα που στέλνουν τους εργαζόμενους στην φτώχια και την ανεργία , ανακοινώνουν αυξήσεις φωτιά στα διόδια και προσπαθούν να τρομοκρατήσουν όσους αντιστέκονται. Το θράσος τους πλέον δεν έχει όρια - δεν φτάνει που έχουν διαλύσει τους μισθούς και τις συντάξεις , απελευθέρωσαν τις απολύσεις , διέλυσαν το ασφαλιστικό ,μας οδηγούν σε «χρεωκοπία»- ζητάνε να πληρώνουμε χαράτσι και για τους δρόμους που έγιναν με τα λεφτά των φόρων που πληρώσαμε!!!!

Τώρα λέμε : «όχι δεν πληρώνω».

Αρνούμαστε την πληρωμή και ζητάμε την κατάργηση των διοδίων γιατί:

1) Πληρώσαμε για την ελεύθερη και ασφαλή μετακίνηση μας αμύθητα ποσά ( φόροι , εθνικά διόδια , τέλη κυκλοφορίας) που πήγαν τα λεφτά;

2) Γιατί προσθέτουν ένα ακόμα δυσβάσταχτο έξοδο (χαράτσι) στο διαρκώς λεηλατούμενο εισόδημα μας.

3) Γιατί υπερασπιζόμαστε τον ιδρώτα και το αίμα των εργαζομένων που κατασκεύασαν τους δρόμους και τους κράτησαν ελεύθερους.

4) Γιατί αρνούμαστε το ξεπούλημα , την κατοχή και εκμετάλλευση ελεύθερων χώρων από το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο.

5) Γιατί θεωρούμε τα διόδια χαρακτηριστικό παράδειγμα κρατικοϊδιωτικής διαπλοκής για τη διασφάλιση της κερδοφορίας του κεφαλαίου σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης.

Καλούμε τους εργαζόμενους να πλαισιώσουν την προσπάθεια για γκρέμισμα των διοδίων και ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής που εφαρμόζει η κυβέρνηση και η τρόικα . Οι δρόμοι είναι δημόσιο αγαθό ελεύθερο για χρήση από όλους τους πολίτες .Η ευθύνη της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και της αντιπολίτευσης είναι τεράστια για την ληστρική συμπεριφορά των περίφημων εργολάβων (νταβατζήδων) σε βάρος του λαού της περιοχής μας αλλά και πανελλαδικά. Στις 9/1/2011 και ώρα 15:00 ανοίγουμε όλους τους σταθμούς διοδίων από τη Θεσσαλονίκη ως την Καλαμάτα και ένα νέο κύκλο αγώνων απέναντι σε όσους θέλουν να ξεπουλήσουν τη χώρα, τη ζωή και το μέλλον μας.

Απαιτούμε :

• Να καταργηθούν όλα τα διόδια. Να υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση χωρίς χαράτσια πουθενά.
• Δημόσιες, σύγχρονες φθηνές συγκοινωνίες και με δωρεάν ζώνη το πρωί. Μείωση των εισιτηρίων την υπόλοιπη μέρα.
• Υποδομές και έργα που πρέπει να αναλαμβάνει το κράτος, χωρίς να πληρώνει ο λαός.

Κανείς να μην πληρώσει διόδια , περνάμε ελεύθερα.

ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΔΙΟΔΙΑ ΜΑΚΡΥΧΩΡΙΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗ 9/1 15:00 Μ.Μ.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ