η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ, λαμβανοντας υπόψιν τις συνελευσεις των τοπικων επιτροπων των νομων σε πανθεσσαλική σύσκεψη που έγινε στην Λάρισα αποφάσισε να παρέμβει στις περιφερειακές εκλογές και απευθύνει ανοιχτή πρόταση για συγκρότηση ψηφοδελτίων ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ στην περιφέρειά μας συντομα ολοκληρη η ανακοινωση -καλεσμα
Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου 2010
Ρήξη με την Ε.Ε
Μια αποκαλυπτική συνέντευξη
διαβάστε την
από την εφημεριδα ΠΡΙΝ Στάθης Κουβελάκης: Ρήξη με την Ε.Ε
Τον ιδιαίτερο ρόλο της Ελλάδας στην εξέλιξη της οικονομικής κρίσης και την επίθεση του κεφαλαίου διεθνώς, όπως και την ανάγκη ρήξης με το πλαίσιο της ΕΕ τονίζει ο Στάθης Κουβελάκης, καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας στο Λονδίνο, στη συνέντευξη που μας παραχώρησε.
– Αν και το μνημόνιο εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο πολιτικών λιτότητας που εφαρμόζονται σε πολλές ακόμη χώρες της Ευρώπης (Γαλλία, Αγγλία, Ισπανία, Πορτογαλία), φαίνεται πως η Ελλάδα είναι ένα δοκιμαστικό πεδίο των πιο επιθετικών πολιτικών αντιμέτωπισης της καπιταλιστικής κρίσης, τουλάχιστον στη δυτική Ευρώπη. Κι εδώ προκύπτει ένα ερώτημα: Γιατί η Ελλάδα; Γιατί δηλαδή επιλέχθηκε ώστε να εφαρμοστούν στην πιο ακραία τους εκδοχή όλα αυτά τα μέτρα;
– Το ερώτημα αυτό είναι κρίσιμο και από μεθοδολογική και από πολιτική άποψη.
Η κατανόηση των ειδικών όψεων της ελληνικής περίπτωσης, στο γενικότερο βέβαια πλαίσιο του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος στο οποίο εντάσσεται, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για μια αριστερή παρέμβαση που δεν αρκείται σε έναν καταγγελτικό ή απλά διεκδικητικό λόγο. Πριν προσπαθήσω να απαντήσω στην ερώτησή σου θα ήθελα να επισημάνω ότι μια τέτοια προσέγγιση παραμένει σήμερα ένα αιτούμενο.
Η συζήτηση γύρω από την κρίση, ακόμη
και στην Αριστερά, έχει σε μεγάλο βαθμό παγιδευτεί ανάμεσα σε όσους αρνούνται κάθε ιδιαιτερότητα στον ελληνικό καπιταλισμό, και μας λένε περίπου ότι η κρίση είναι μείγμα ιδεολογικής φενάκης και πολιτικού σχεδιασμού των κυριάρχων κύκλων, και σε όσους την ανάγουν στην εντελώς ιδιαίτερη, υποτίθεται, ελληνική κακοδαιμονία του «πελατειακού κράτους» και της «γενικής ανοργανωσιάς». Οι πρώτοι αρνούνται την πραγματικότητα της κρίσης ενώ οι άλλοι αδυνατούν να κατανοήσουν τη φύση της, το γεγονός δηλαδή ότι ακόμη και οι ιδιαιτερότητές της αποτελούν ειδικές εκφράσεις των γενικότερων τάσεων του συστήματος.
Αυτό που κατ’ αρχήν διαπιστώνουμε είναι ότι η τάση μετατροπής της σημερινής κρίσης, που ξεκίνησε από το χρηματοπιστωτικό και επεκτάθηκε στους υπόλοιπους τομείς της οικονομίας, σε δημοσιονομική κρίση είναι ένα γενικότερο φαινόμενο. Σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη έχουμε αισθητή επιβάρυνση των δημόσιων ελλειμμάτων και του χρέους, δημόσιου και ιδιωτικού. Αυτό απορρέει από το κόστος της διάσωσης των τραπεζών, που χρηματοδοτήθηκαν πλουσιοπάροχα από τις κυβερνήσεις, και από τη καθίζηση των δημόσιων εσόδων που προκάλεσε η φορολογική αντεπανάσταση του νεοφιλευθερισμού και εντείνεται από την ίδια την ύφεση. Στην Ελλάδα συνέβησαν όλα αυτά, αλλά σε μια παροξυστική μορφή καθότι η χώρα χτυπάει ρεκόρ τόσο στα ελλείμματα όσο και στο δημόσιο χρέος, ενώ στις άλλες πιο εκτεθειμένες χώρες (Βέλγιο, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ουγγαρία) ο ένας από τους δύο δείκτες κινείται κοντά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
-Συνεχίζοντας, το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί συμβαίνει αυτό;
- Πολύ συνοπτικά επειδή στην Ελλάδα ούτε το κεφάλαιο (μεγάλο και μικρό) πληρώνει φόρους, ούτε όμως και το μεγαλύτερο μέρος της ονομαζόμενης «μεσαίας τάξης», των επαγγελματιών, των οικογενειακών επιχειρήσεων και γενικότερα των μη-μισθωτών, που αντιπροσωπεύουν γύρω στο ένα τρίτο του ενεργού πλυθησμού, ποσοστό μοναδικό για τα δεδομένα ανεπτυγμένης καπιταλιστικής χώρας. Αυτά τα χαρακτηριστικά παραπέμπουν στους ταξικούς συσχετισμούς που παγιώθηκαν μετά τον εμφύλιο και που απέβησαν συντριπτικοί για τον κόσμο της μισθωτής εργασίας. Χρειάστηκε να περιμένουμε τη δεκαετία του 1980 και τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ για να δημιουργηθεί ένα λειψό έστω κοινωνικό κράτος, αλλά και αυτό ακόμη έγινε χωρίς να θιγεί η θέση του κεφαλαίου, η σχέση του με το κράτος και η συμμαχία με τα μεσαία στρώματα. Γι’ αυτό και τα ελλείμματα ανεβαίνουν κατακόρυφα στη δεκαετία του 1980, με τις δημόσιες δαπάνες να αυξάνουν αλλά όχι τα έσοδα.
Επιπλέον ο δυναμισμός του ελληνικού καπιταλισμού, που είναι αναμφισβήτητος, συγκεντρώνεται σε ένα περιορισμένο αριθμό κλάδων (κυρίως ναυτιλία, τουρισμός, κατασκευές) και στις τράπεζες. Η παραγωγική του βάση είναι περιορισμένη, η εξαγωγική του θέση ισχνή και τα ελλείμματα του ισοζύγιου πληρωμών χρόνια. Η υψηλότερη του ευρωπαϊκού μέσου όρου ανάπτυξη που γνώρισε η χώρα την τελευταία δεκαετία στηρίχθηκε κύρια στην κατανάλωση, που αντιπροσωπεύει 70% του ΑΕΠ, όταν στη Γερμανία, την Ιταλία ήτην Ισπανία το ποσοστό αυτό κυμαίνεται μεταξύ 55 και 60%.
Όλα αυτά φυσικά παραπέμπουν στο πρόβλημα ανταγωνιστικότητας του ελληνικού καπιταλισμού, που έχει σε καθοριστικό βαθμό οξυνθεί από τον τρόπο λειτουργίας της ευρωζώνης, όπως έχουν δείξει οι έρευνες του Κώστα Λαπαβίτσα και των συνεργατών του. Το ευρώ είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του εξαγωγικού μοντέλου που ακολουθεί το γερμανικό κεφάλαιο. Λειτουργεί ως ένας σιδερένιος μηχανισμός συμπίεσης των μισθών και των δημόσιων δαπανών (κατ’αρχήν στη Γερμανία) και υποβάθμισης της θέσης των χωρών της περιφέρειας, δηλαδή του ευρωπαϊκού νότου και της ανατολικής Ευρώπης, προς όφελος των χωρών του κέντρου. Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι στην Ελλάδα έχει αποτύχει συνολικά το ακολουθούμενο επί δεκαετίες μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης, τόσο στις ενδογενείς του παράμετρους, όσο και στον τρόπο ένταξής του στο διεθνές σύστημα. Αυτό είναι πλέον ευρύτατα αντιληπτό στην κοινωνία, εξ’ου και το έντονο αίσθημα ότι οι ελληνικές ελίτ χρεωκόπησαν. Ομως οι ελίτ, η άρχουσα τάξη δηλαδή, δεν κάθονται με σταυρωμένα χέρια, αντιδρούν σε αγαστή (αλλά και άνιση) συνεργασία με τα διεθνή κέντρα, με την εκπόνηση βίαιων εκκαθαριστικών πολιτικών.
– Το πρόβλημα είναι επομένως κυρίως οικονομικό;
– Είναι οικονομικό και πολιτικό. Η δημοσιονομική πλευρά της κρίσης, που συγκεντρώνονται σ’αυτή τη φάση οι αντιθέσεις, σχετίζεται άμεσα με πολιτικές παράμετρους, δηλαδή με τη λειτουργία του κράτους και με τον τρόπο που συμπυκνώνει τους ταξικούς συσχετισμούς. Υπάρχει όμως και μια επιπλέον παράμετρος: το λαϊκό κίνημα. Η Ελλάδα δεν είναι μόνο ένας ευάλωτος καπιταλισμός ή ένα αναξιόπιστο αστικό κράτος, είναι και η χώρα των κοινωνικών εκρήξεων και των εξεγέρσεων. Ο Δεκέμβρης του 2008 το υπενθύμισε σε όσους το είχαν ξεχάσει. Και δεν αναφέρομαι εδώ μόνο στον κόσμο της Αριστεράς και των κινημάτων, που παρακολουθεί με μεγάλο ενδιαφέρον και ελπίδα όσα γίνονται στην Ελλάδα. Και οι κυβερνήσεις, τα διεθνή ΜΜΕ, οι κυρίαρχοι κύκλοι το έχουν συνειδητοποιήσει. Τον Δεκέμβρη του 2008 π.χ. ο Σαρκοζί, όπως ανέφεραν τα καθεστωτικά ΜΜΕ, απέσυρε το νομοσχέδιο μεταρρύθμισης του λύκειου, που είχε καταθέσει, φοβούμενος την εξάπλωση του «ελληνικού σύνδρομου» στους γάλλους μαθητές. Αλλά και φέτος, μετά τη 5η του Μάη, έπεσε παγωμάρα στα διεθνή ΜΜΕ. Το βράδυ της επόμενης μέρας, που συνέπεσε με τις αγγλικές εκλογές, οι ιστοσελίδες των βρεταννικών εφημερίδων ασχολούνταν με την ελληνική κρίση και δευτερευόντως με τα αποτελέσματα. Να γιατί η Ελλάδα είναι ο όντως ο αδύναμος κρίκος του διεθνούς συστήματος: Είτε, με την εφαρμογή νεοφιλελεύθερης θεραπείας - σοκ, ως εργαστήρι της «λατινοαμερικανοποίησης» της Ευρώπης, είτε ως χώρας όπου αυτές οι πολιτικές θα ανατραπούν από το λαϊκό κίνημα. Το στοίχημα, και για τις δυό πλευρές, είναι πραγματικά τεράστιο.
– Δραματικές αποδεικνύονται κι οι αλλαγές που προωθούνται στο χαρακτήρα της ΕΕ, ώστε να υλοποιηθεί αυτή η πολιτική. Θεωρείς αυτές τις αλλαγές αντιστρέψιμες;
– Δεν θα έλεγα ότι ο χαρακτήρας της ΕΕ αλλάζει δραματικά, τουλάχιστον αν λάβουμε υπ’ όψη την πορεία της ονομαζόμενης «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης» μετά το 1986, με την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη, και τις κατοπινές συνθήκες του Μάαστριχτ (1992), που έθεσε τα θεμέλια της ΟΝΕ, και της Λισαβόνας. Από τότε μπορούμε να πούμε ότι η ΕΟΚ/ΕΕ οικοδομείται ως ένας μηχανισμός «κλειδώματος» του νεοφιλελευθερισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο και προληπτικής καταστολής κάθε ενδεχόμενης παρέκκλισης από τέτοιες επιλογές. Αυτό σημαίνει δυό πράγματα: Πρώτον ότι καμία, δεν λέω καν αντικαπιταλιστική, απλά αντινεοφιλελεύθερη πολιτική δεν μπορεί να εφαρμοσθεί χωρίς ρήξη με αυτό το πλαίσιο. Δεύτερον, είναι εντελώς αδόκιμο να μιλάμε για «δημοκρατικό έλλειμμα» στην ΕΕ, που θα μπορούσε να καλυφθεί με κάποιες κατάλληλες μεταρρυθμίσεις. Τα κέντρα των αποφάσεων είναι μακρυά από κάθε λαϊκό έλεγχο, ακόμη και αυτόν που επιτρέπει ο κλασικός αστικός κοινοβουλευτισμός, γιατί είναι εξ’ αρχής στραμμένα ενάντια σε οποιαδήποτε έννοια λαϊκής κυριαρχίας και λαϊκού συμφέροντος. Αποτελεί π.χ. σκάνδαλο ότι ονομάζεται «κοινοβούλιο» ένας θεσμός όπως η ευρωβουλή που δεν διαθέτει τη δυνατότητα νομοθετικής πρωτοβουλίας, που αποτελεί την πεμπτουσία οποιουδήποτε εθνικού κοινοβουλίου και που χρησιμεύει ως όργανο συμβολικής επικύρωσης των αποφάσεων μιας ουσιαστικά ανεξέλεγκτης γραφειοκρατίας. Αυτό βέβαια το έχουν αντιληφθεί οι πολίτες των χωρών της ΕΕ, που απέχουν όλο και πιο μαζικά από τις εκλογές για αυτό το κατ’ όνομα μόνο ευρω-«κοινοβούλιο».
Είναι πλέον σαφές ότι η «υπαρκτή ΕΕ» είναι ένα αντιδημοκρατικό τερατούργημα, που καταστρέφει την ίδια την έννοια της πολιτικής, όπως έχει τονίσει στις παρεμβάσεις του ο Κώστας Δουζίνας, και την υποκαθιστά με έναν «αυτόματο πιλότο» τεχνοκρατικής διαχείρισης του νεοφιλελεύθερου δόγματος. Το καθεστώς «επιτήρησης» της χώρας μας, με τις τακτικές επισκέψεις των υπαλλήλων της «τρόικας» που ελέγχουν την εφαρμογή του μνημονίου, αποτελεί εύγλωτη απεικόνιση αυτού του κατήφορου. Και εδώ αυτό που επισημαίνεις στην ερώτησή σου έχει βάση: Σε συνθήκες κρίσης εκδηλώνεται όλο το δυναμικό αυταρχικής εκτροπής που εμπεριέχουν αυτοί οι θεσμοί. Δεν πρόκειται για κάποια αριστερίστικη κριτική αλλά για διαπίστωση που κάνει μεγάλο κομμάτι του νομικού κόσμου, στην οποία βασίζονται οι προσφυγές κατά του μνημονίου που έχουν καταθέσει στο Συμβούλιο της Επικρατείας διάφοροι Δικηγορικοί Σύλλογοι. Υπάρχει θέμα κατάλυσης του Συντάγματος και εγκαθίδρυσης «καθεστώτος εξαίρεσης», ειδικά στον τρόπο με το οποίο καταργείται όλο το πλαίσιο συλλογικής διαπραγμάτευσης των εργασιακών σχέσεων, παρακάμπτεται το κοινοβούλιο από τη διαδικασία υιοθέτησης νέων μέτρων ή που μεθοδεύεται η εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων του ελληνικού Δημοσίου.
Ήρθε η ώρα η Αριστερά να κοιτάξει κατάματα την πραγματικότητα, ειδικότερα το κομμάτι εκείνο που πίστευε, καλώς ή κακώς, στη δυνατότητα αλλαγής εκ των έσω της ΕΕ, και από το οποίο προέρχομαι και εγώ. Γι’ αυτό πιστεύω πως οι διαφοροποιήσεις μέσα στον Συνασπισμό, με πρωτεύοντα τον ρόλο του Παναγιώτη Λαφαζάνη και του «Αριστερού Ρεύματος», έχουν μεγάλη σημασία γιατί εκφράζουν τη μεταστροφή που συντελέστηκε στη στάση ευρύτερων κοινωνικών δυνάμεων απέναντι στην ΕΕ.
- Πώς ερμηνεύεις και αξιολογείς το ενδιαφέρον που υπάρχει στο εξωτερικό και ιδίως από την Αριστερά για τις εξελίξεις στην Ελλάδα;
- Όπως είπα και προηγουμένως, το ενδιαφέρον «από τα κάτω» είναι εντυπωσιακό. Η Ελλάδα είναι μια αναφορά και μια ελπίδα για τα κινήματα και την προοδευτική κοινή γνώμη διεθνώς. Αυτό είναι κάτι που το είχαμε ήδη διαπιστώσει, ως Ελληνες της διασποράς, τον Δεκέμβρη του 2008, με τις δεκάδες εκδηλώσεις αλληλεγγύης ανά τον κόσμο και τη δίψα για ενημέρωση και συζήτηση για τα γεγονότα.
Η εικόνα είναι δυστυχώς λιγότερο ενθαρρυντική όταν στρέφουμε το βλέμμα στα κόμματα και τις οργανώσεις της Αριστεράς. Θα δώσω δύο μόνο παραδείγματα, από την πρόσφατη προσωπική μου εμπειρία σε δύο ευρωπαϊκές χώρες. Στη Γαλλία, το ΚΚ μάζευε την άνοιξη υπογραφές για ένα κείμενο συμπαράστασης στον ελληνικό λαό με το εξής αίτημα: Τη μείωση του επιτοκίου του δανείου, που προβλέπει ο ονομαζόμενος «μηχανισμός στήριξης» και την ευθυγράμμισή του με το επιτόκιο με το οποίο δανειοδοτούνται οι ιδιωτικές τράπεζες. Δηλαδή με χαμηλότερο επιτόκιο, και ίσως το «κούρεμα» ενός μέρους του. Η αφαίμαξη του ελληνικού λαού προς χάρην της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, δηλαδή των γαλλογερμανικών τραπεζών που είναι οι κύριοι κάτοχοι των τίτλων αυτού του χρέους, μπορεί να συνεχίζεται στο διηνεκές με τη σύμφωνη γνώμη του ΚΚ Γαλλίας!
Στην Πορτογαλία τώρα, οι βουλευτές του Μπλόκου της Αριστεράς, που θυμίζω ότι δημιουργήθηκε από τη σύγκλιση δύο βασικών συνιστωσών της άκρας αριστεράς (τροτσκιστές και, κυρίως, μαοϊκοί) και εκπροσωπεί πάνω από 10% του εκλογικού σώματος, ψήφισαν στο κοινοβούλιο υπέρ του μνημονίου. Είχα πάει τον Μάιο στη Λισαβόνα και μίλησα με τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του κόμματος, που είναι από τη μαοϊκή συνιστώσα, και με τον υποψήφιό στις τελευταίες προεδρικές εκλογές, Φρανσίσκο Λούσα, που είναι μέλος της 4ης Διεθνούς. Οταν τους είπα ότι σε διάφορους χώρους της Αριστεράς στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγάλου τμήματος του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ, συζητούνται προτάσεις του τύπου στάση πληρωμών και έξοδος από το ευρώ, πραγματικά σοκαρίστηκαν. «Αυτά είναι καθαρή τρέλα» μου είπαν επί λέξει.
Το περίεργο εδώ είναι ότι αυτά που φαίνονται «καθαρή τρέλα» σε έναν πορτογάλο μαοϊκό και έναν τροτσκιστή αποτελούν πολύ σοβαρές προτάσεις για μετριοπαθείς κεϋνσιανούς άλλων χωρών, ιδιαίτερα στον αγγλόφωνο κόσμο. Θα αναφέρω εδώ τα ονόματα των Στίγκλιτς και Κρούγκμαν. Όχι πως συμφωνούν αλλά ξέρουν ότι κάτι αντίστοιχο μπορεί να εξαναγκασθούν να κάνουν ακόμη και αστικές κυβερνήσεις, όπως αυτή του Κίρχνερ στην Αργεντινή, όταν είναι αντιμέτωπες με την πραγματικότητα μιας διαλυμένης οικονομίας και την εξέγερση μιας κοινωνίας σε απόγνωση. Πώς εξηγείται αυτό; Πολύ απλά από το γεγονός ότι αυτοί οι κεϋνσιανοί δεν είναι τυφλωμένοι από τα ιδεολογήματα του ευρωπαϊσμού, στα οποία φοβάμαι ότι έχει παραδοθεί η πλειοψηφία της Αριστεράς στην Ευρώπη, ακόμη και οι πιο ριζοσπαστικές της τάσεις.
"Προέχει ο αγώνας σε εθνικό επίπεδο."
– Αυτά που λες είναι ιδιαίτερα ανησυχητικά. Θεωρείς ότι υπάρχει κίνδυνος απομόνωσης του αγώνα του ελληνικού λαού ενάντια στο μνημόνιο;
– Όπως είπα και προηγουμένως υπάρχει μια μεγάλη αντίφαση ανάμεσα στη διεθνή απήχηση του λαϊκών αντιστάσεων, όπως εκδηλώνονται στην Ελλάδα, και στην τοποθέτηση των κομμάτων, και κυρίως των ηγεσιών τους. Πρέπει να στηριχθούμε στο πρώτο για να αλλάξουμε το δεύτερο. Για να το πω διαφορετικά, πιστεύω πως ο αντίκτυπος μελλοντικής κοινωνικής αναταραχής στην Ελλάδα μπορεί να ταρακουνήσει την προοδευτική κοινή γνώμη διεθνώς και να βγάλει κόμματα και οργανώσεις από το σημερινό τους λήθαργο. Χρειάζεται βέβαια και να σπρώξουν κάπως τα πολιτικά υποκείμενα, οι συνιστώσες της ελληνικής Αριστεράς και τα συνδικάτα. Η αναθέρμανση κοινωνικών αγώνων σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες ενάντια σε παρόμοιες πολιτικές, έστω και σε λιγότερο επιθετική εκδοχή, μπορεί επίσης να συμβάλει σημαντικά.
Υπάρχει εδώ ένα πρόβλημα καθοριστικής σημασίας, και πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ένα βασικό σημείο: Ο αγώνας δίνεται πρώτα στο εθνικό πλαίσιο, γιατί εκεί είναι που θα κριθεί η ικανότητα του κινήματος να ανατρέψει τις επιλογές της κυβέρνησης με τις πλάτες του ΔΝΤ και της ΕΕ. Δίνεται όμως και στο διεθνές πεδίο, της ΕΕ και ευρύτερα. Οι συμμαχίες με τα κινήματα, τις αριστερές κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις των άλλων ευρωπαϊκών χωρών είναι πρωτίστης σημασίας για την έκβαση αυτής της μάχης, σε όλες τις φάσεις της διαμόρφωσης του συσχετισμού δύναμης. Αποτελεί συστατικό στοιχείο της πάλης για την ανατροπή του μνημονίου στην Ελλάδα, η κατανόηση της φύσης του από την κοινή γνώμη των χωρών της ΕΕ.
Ο ρόλος των συμμαχιών σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο γίνεται βέβαια απόλυτα καθοριστικός στην προοπτική ανόδου στην εξουσία ενός διαφορετικού πολιτικού και κοινωνικού μπλοκ, μιας λαϊκής κυβέρνησης που θα υλοποιήσει τις προτάσεις που αναφέραμε: στάση πληρωμών, έξοδος από το ευρώ, εθνικοποίηση των τραπεζών κ.λπ. Εδώ χρειάζονται ευθύς εξ’ αρχής διεθνή στηρίγματα. Ας κοιτάξουμε την πρόσφατη σχετική εμπειρία: ο Τσάβες, ο Μοράλες, ο Κορέα στο Εκουαδόρ, ακόμη και ο Κίρχνερ όταν έκαναν μερική στάση πληρωμών, ήξεραν ότι δεν μπορούν να προχωρήσουν στο εσωτερικό τους μέτωπο χωρίς στηρίγματα πρώτα απ’ όλα στο φυσικό τους χώρο, τη Λατινική Αμερική, και κατόπιν στον υπόλοιπο κόσμο. Γι’ αυτό και αναπτύσσουν αυτή την πολυσχιδή εξωτερική πολιτική που καλύπτει όλα τα πεδία, από τα Κοινωνικά Φόρουμ, τις σχέσεις μεταξύ κομμάτων, π.χ. η πρόταση του Τσάβες για νέα Διεθνή, την οικονομία και τον πολιτισμό (με τη δημιουργία κοινής τράπεζας και τηλεόρασης σε πέντε χώρες της Λατινικής Αμερικής), έως τις διακρατικές συμφωνίες και ενώσεις.
Κάτι αντίστοιχο χρειάζεται και για τη Γηραιά Ηπειρό μας: Τα βασικά προβλήματα είναι κοινά, το σύστημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης το ίδιο. Σε αντίθεση με μας όμως οι αντίπαλοί μας είναι γερά συντονισμένοι μεταξύ τους και ξέρουν να παραμερίζουν τις διαφορές τους όταν αισθάνονται να απειλούνται. Αυτή είναι η αντικειμενική βάση ενός νέου διεθνισμού, που δεν έχει βέβαια καμιά σχέση με την αποδοχή του πλαισίου της ΕΕ. Είναι ακριβώς το αντίθετο μάλιστα: Σε αντίθεση με τα ατέλειωτα ευχολόγια και την πολιτική ανημπόρια του «αριστερού ευρωπαϊσμού», ο νέος διεθνισμός θα διαμορφωθεί μέσα στους αγώνες για την αποσύνδεση απ’ αυτό το πλαίσιο, με στόχο τη διάλυσή του. Αυτός είναι και ο όρος για τη δημιουργία μιας πραγματικά διαφορετικής Ευρώπης. Είναι άμεση ανάγκη όσες δυνάμεις στρατεύονται σε μια τέτοια προοπτική να αναλάβουν σχετικές πρωτοβουλίες. Πιστεύω πως το συνέδριο που θα οργανώσει τον Οκτώβρη στην Αθήνα το Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς μαζί με την Πρωτοβουλία Καλλιτεχνών και Διανοουμένων ενάντια στο ΔΝΤ, με πλούσιες διεθνείς συμμετοχές, θα είναι ένα πρώτο βήμα σ’ αυτήν την κατεύθυνση. Θα αναφέρω επίσης την ιστοσελίδα που φτιάξαμε, μια μικρή ομάδα πανεπιστημιακών και φοιτητών με έδρα το Λονδίνο, το Greek Left Review, που προβάλλει υλικό στην αγγλική γλώσσα για την Ελλάδα γραμμένο από αριστερή σκοπιά. Φανταστείτε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε αν είχαμε τις πλάτες ενός οργανωμένου φορέα!
ΔΙΟΔΙΑ ΣΤΟΠ-ΑΝΑΒΟΛΗ ΔΙΚΗΣ
ΑΝΕΒΛΗΘΗ ΕΠ ΑΟΡΙΣΤΟΝ Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΜΕΛΟΥΣ ΤΩΝ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΔΙΟΔΙΩΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΓΓΕΛΗ- ΔΗΜΑΚΗ
Αναβλήθηκε η σημερινή δίκη του των Επιτροπών αγώνα κατοίκων , πολιτών και εργαζομένων ενάντια στα διόδια , Δημήτρη Αγγελή- Δημάκη. Δεκάδες συμπαραστεκόμενοι αλληλέγγυοι είχαν από νωρίς συγκεντρωθεί στο δικαστήριο. Όλοι διατράνωσαν την απόφαση τους να είναι στο πλευρό όχι μόνο του Δημήτρη , αλλά και κάθε διωκόμενου από το κράτος αγωνιστή.
αντιρατσιστικές εκδηλωσεις σε Λάρισα -Τύρναβο
Σχεδόν εδώ κι ένα χρόνο έχει στηθεί ένα ζοφερό σκηνικό φόβου με την λαίλαπα της κρίσης, την ανεργία, την πιθανή χρεοκοπία, τους άγνωστους κερδοσκόπους, την επίθεση σκοτεινών δυνάμεων στη χώρα, τους μετανάστες που μας παίρνουν τις δουλειές. Σε αυτό το θέατρο του παραλόγου οι πρωταγωνιστές του θιάσου Σαρκοζύ, Τρισέ, Μέρκελ, Γιωργάκης.Α.Π. μπερδεύονται με το χορό που συνθέτουν «δημοκράτες – πατριώτες» δημοσιογράφοι & πολιτικοί κι αλληλοκραυγάζουν: ΧΡΩΣΤΑΜΕ – ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ – ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ
Οι θεατές μπαίνουν δωρεάν στην παράσταση και αφού πείθονται ότι γι αυτούς δεν υπάρχει …σάλιο, πληρώνουν… κατά την έξοδο
Κι εμείς ?… εμείς απορρίπτουμε το σενάριο και αρνούμαστε το ρόλο του θεατή
Διοργανώνουμε το 7ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στις 24 & 25 Σεπτέμβρη και..
Με αλληλεγγύη Σπάμε τα Δεσμά Νέου Τύπου Το ρατσισμό & την εκμετάλλευση
Στα πλαίσια της προετοιμασίας του φεστιβάλ διοργανώνονται οι παρακάτω προφεστιβαλικές εκδηλώσεις σε Λάρισα και Τύρναβο
ΛΑΡΙΣΑ
Παρασκευή 17/9, 7.30μ.μ. Αμφιθέατρο Ιατρικής – πλ. Ταχυδρομείου
Συζήτηση: «κρίση – εργασία – μετανάστευση»,
συμμετέχουν : ομάδα προσφύγων & μεταναστών - clandestina, εργαζόμενοi / απολυμένοi από τους αγώνες στη ΜΕΤΚΑ, το BANQUET, τη Μηχανιώνα, ομάδα αλλοδαπών – μεταναστών φοιτητών Θες/νίκης
Τρίτη 21/9, 8μ.μ., στέκι para tod@s , Θουκυδίδου 7
Συζήτηση : «Το δικαίωμα στην ερωτική έκφραση»,
συμμετέχει το Πολιτιστικό πανόραμα Θεσσαλονίκης για το δικαίωμα στην ερωτική έκφραση
Προβολές ταινιών μικρού μήκους
ΤΥΡΝΑΒΟΣ
Σάββατο 18/9, πάρκο Τούμπας
Έκθεση φωτογραφίας & σκίτσου
8.30μ.μ. προβολή του ντοκιμαντέρ «Οδυσσέας» του Βάχαγκ Καραπετιάν
9.30μ.μ. συναυλία με τους High Speed
οι ημέρες του Φεστιβάλ, είναι μέρες αντίστασης, γιορτής και αλληλεγγύης,
είναι οι «δικές μας μέρες».
αντιρατσιστική πρωτοβουλία λάρισας
Υ.Γ.Το πρόγραμμα του Διημέρου 24-25/9 του 7ο Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ θα ανακοινωθεί σύντομαΠέμπτη 16 Σεπτεμβρίου 2010
Τα τρία πρώτα βήματα
Του Σπύρου Μαρκέτου
Κυρίες και κύριοι, καλημέρα σας.Η συντροφιά μας είναι ετερόκλητη, τόσο από την άποψη των πολιτικών μας τοποθετήσεων όσο και των επαγγελματικών μας ιδιοτήτων. Εγώ θα σας μιλήσω για το θέμα μας, τη σημερινή οικονομική κρίση, από τη σκοπιά ενός ιστορικού και συνάμα ενός κομματικά ανένταχτου αριστερού. Και με την ιδιότητα του ανθρώπου που, μολονότι επαγγελματικά κάπως αναρμόδιος, άνοιξε τη δημόσια συζήτηση για το ζήτημα του χρέους μ’ ένα άρθρο γραμμένο τα Χριστούγεννα του 2008 και δημοσιευμένο με αρκετή καθυστέρηση στην Αυγή το επόμενο Πάσχα. Σε καιρούς δηλαδή που περί άλλα τύρβαζαν όλοι αυτοί που σήμερα διακηρύσσουν πως όσο πιο άνεργος και πεινασμένος μείνει ο ελληνικός λαός, τόσο πιο εύκολα θα πληρώσει το εξωφρενικό δημόσιο χρέος, που ο ίδιος ούτε δημιούργησε ούτε ροκάνισε ούτε καν γνώριζε την ύπαρξή του.Στον λίγο χρόνο που έχω λοιπόν θα σας εκθέσω επιγραμματικά τις απόψεις μου για το αν η κρίση ήταν πράγματι όσο απρόσμενη λέγεται πως ήταν, για τις αιτίες της, το εύρος της, τον τρόπο αντιμετώπισής της και τις πιθανές πολιτικές της επιπτώσεις. Προφανώς θ’ αφήσω πολλά κενά, κάποια από τα οποία ελπίζω να καλυφθούν στη συζήτηση που θ’ ακολουθήσει.
Ότι βαδίζαμε προς την κρίση ήταν φανερό από τις αρχές της δεκαετίας, όταν η ανεύθυνη πολιτική μας ηγεσία, με τις επευφημίες όλου σχεδόν του τύπου και των παραγόντων της οικονομικής ζωής, σπαταλούσε δισεκατομμύρια για τους Ολυμπιακούς αγώνες, που υποτίθεται ότι θ’ αναβάθμιζαν μόνιμα τη θέση της χώρας μας. Το 2003 είδα στο Open Democracy, καλό περιοδικό όπου αρθρογραφεί και ο κ. Ρόντος, άρα όχι άγνωστο στην τότε και τη σημερινή κυβέρνηση, ένα άρθρο μιας γνωστής βρετανής οικονομολόγου (Ann Pettifor, «The coming first world debt crisis», Open Democracy, 1 Σεπτεμβρίου 2003). Η Αν Πέττιφορ παρουσίαζε το πρώτο Real World Economic Outlook, μια ετήσια έκθεση του αριστερού ιδρύματος New Economics Foundation για την παγκόσμια οικονομία, που από τότε απαντά κάθε χρόνο στην αντίστοιχη έκθεση του νεοφιλελεύθερου ΔΝΤ.
Η έκθεση ήταν διαθέσιμη στο διαδίκτυο και η σημασία της για έναν ιστορικό με κάποια γνώση της οικονομικής ιστορίας και του εικοστού αιώνα ήταν σαφής. Διαπίστωνε ότι οι υπουργοί Οικονομικών και οι κεντρικοί τραπεζίτες –οι Παπακωνσταντίνου και οι Προβόπουλοι της εποχής- με τη λεγόμενη ‘απελευθέρωση’ των χρηματοπιστωτικών αγορών και την πολιτική του ‘εύκολου χρήματος’ είχαν δημιουργήσει μια τεράστια πιστωτική φούσκα που κόντευε να εκραγεί. Το παγκόσμιο χρέος ήταν πολλαπλάσιο του παγκόσμιου εισοδήματος, με αυξητικές τάσεις. Όταν η φούσκα θα έσκαγε, θα την πλήρωναν οι φτωχότεροι και ιδίως οι χρεωμένες μεσαίες τάξεις, ολότελα άδικα, επειδή αυτές ακριβώς είχαν ωθηθεί στον δανεισμό από τους ίδιους υπουργούς Οικονομικών και τους κεντρικούς τραπεζίτες που σφύριζαν αδιάφορα όσο φούσκωνε η φούσκα από τις παράλογες υπερτιμήσεις των μετοχών, των χρεογράφων και των ακινήτων, και αντίθετα κατηγορούσαν για τον πληθωρισμό τις ανύπαρκτες αυξήσεις μισθών. Ακόμη χειρότερα, πολλοί θα καταστρέφονταν επειδή η φούσκα θα έσκαγε μέσα σ’ ένα περιβάλλον αποπληθωρισμού το οποίο ευνοεί τους δανειστές και πλήττει τους οφειλέτες, δηλαδή ευνοεί τις τράπεζες και πλήττει το λαό.Η πολιτική αυτή, την οποία βέβαια η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ακολουθεί από τη γέννησή της, έπληξε τους φτωχούς και τα μεσοστρώματα που ζουν από το μισθό τους, και αναγκάστηκαν να δανειστούν για ν’ αναπληρώσουν την απώλεια των πραγματικών εισοδημάτων τους όλα αυτά τα χρόνια, καθώς το μερίδιό τους στο ΑΕΠ πέφτει σταθερά, ενώ αντίθετα πολλαπλασίασε την περιουσία και τα εισοδήματα των πλούσιων. Όλα αυτά τα γνωρίζουμε κι εκ πείρας, νομίζω, όλοι και όλες μας. Την ίδια πολιτική προώθησαν και τα δυο κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες και τα οποία ήδη μας οδήγησαν στη χρεοκοπία.Από το 2003 ωστόσο το New Economics Foundation καλούσε τις κυβερνήσεις να λάβουν άμεσα τρία μέτρα για ν’ αντιστρέψουν την εντελώς ανεύθυνη ‘απελευθέρωση’ του χρηματοπιστωτικού τομέα, που στην πραγματικότητα σήμαινε απαλλαγή του από κάθε εποπτεία και υποδούλωση όλων των υπόλοιπων. Πρώτον, να επαναφέρουν ελέγχους στο διεθνές κεφάλαιο ανάλογους εκείνων που είχαν επιβάλει οι συμφωνίες του Μπρέτον Γουντς, το 1944, μετά την καταστροφική κατάληξη της προηγούμενης απελευθέρωσης των χρηματαγορών, τη δεκαετία του 1920. Δεύτερον, να χαλιναγωγηθεί η πολιτική του ‘εύκολου χρήματος’ ώστε να περιοριστεί η χρηματοπιστωτική φούσκα. Και τρίτο, όλα αυτά να μη γίνουν σε βάρος των νοικοκυριών, με περικοπές μισθών και αύξηση της φορολογίας, αλλά των πλούσιων, που ωφελήθηκαν υπέρμετρα από την κρατική πολιτική των προηγούμενων δεκαετιών.
Ξέρουμε πως τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έγινε. Με αποτέλεσμα πριν από τρία χρόνια να σκάσει η φούσκα στις Ηνωμένες Πολιτείες, κι έκτοτε η κρίση τείνει να μετατραπεί σε μια παγκόσμια κρίση δημόσιου χρέους. Το πρώτο της θύμα στην Ευρωζώνη, όχι στην Ευρώπη, ήταν η χώρα μας, αλλά δεν θα είναι το τελευταίο, παρ’ όλα τα μέτρα λιτότητας που παίρνουν, στο ίδιο νεοφιλελεύθερο πνεύμα, οι κυβερνήσεις, και τα οποία απλώς χειροτερεύουν την κρίση. Οι φωνές της λογικής δεν εισακούστηκαν, οι μεταρρυθμίσεις –σε βάρος των τραπεζών και όχι των λαών- δεν έγιναν έγκαιρα από τις δήθεν υπεύθυνες κυβερνήσεις, κι έτσι έχουμε πλέον μπει στην εποχή των Πόλεμων του Χρέους. Κράτη, κεφαλαιούχοι και λαοί αγωνίζονται να μετακυλίσουν ο ένας στον άλλο τις συνέπειες της αποσταθεροποίησης του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Για την οποία, επαναλαμβάνω, υπέχουν τεράστιες ευθύνες, εγκληματικές ευθύνες με την πλήρη σημασία του όρου, οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες, αλλά και τα λεγόμενα μέσα ενημέρωσης, τα οποία όλα αυτά τα χρόνια απέκλεισαν κάθε κριτική φωνή. Φυσικά, αφού όλα τους χρωστούν τεράστια ποσά στις τράπεζες και τις κυβερνήσεις, κι έτσι κι αλλιώς ανήκουν σε κάποιους πλούσιους.Τίθεται τώρα ένα ερώτημα. Πώς είναι δυνατόν όλα τα κράτη και τα νοικοκυριά να είναι σήμερα καταχρεωμένα, και πώς απέκτησαν οι πιστωτές, κατά βάση οι επενδυτικές τράπεζες και τα κερδοσκοπικά κεφάλαια, τα εκατοντάδες τρισεκατομμύρια τα οποία υποτίθεται πως τους χρωστά όλος ο υπόλοιπος κόσμος; Γιατί τα τριακόσια τριάντα δις που ‘χρωστά’, εντός εισαγωγικών, σήμερα η χώρα μας είναι σταγόνα στον ωκεανό των χρεών της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου. Οι φετινές μόνο δανειακές ανάγκες μόνο των χωρών της ευρωζώνης υπολογίζονται σε 2,8 τρις. Πώς γίνεται όλες οι χώρες, άσχετα από το αν έχουν χρηστή διαχείριση ή όχι, να έχουν τόσο τεράστιες δανειακές ανάγκες; Και από την άλλη μεριά πώς γίνεται οι τράπεζες και τα κερδοσκοπικά κεφάλαια να κατέχουν στα χαρτοφυλάκιά τους έναν ακαθόριστο αριθμό εκατοντάδων τρισεκατομμυρίων, πολλές εκατοντάδες φορές μεγαλύτερο από το σύνολο της παγκόσμιας παραγωγής και ακόμη και από το σύνολο του παγκόσμιου πλούτου; Για παράδειγμα, κανείς δεν ξέρει το συνολικό ύψος των credit default swaps, αλλά υπολογίζεται γύρω στα εννιακόσια τρισεκατομμύρια δολάρια. Πού βρέθηκε όλος αυτός ο πλούτος και πώς κατέληξε στα θησαυροφυλάκια ελάχιστων και άγνωστων;
Για ν’ απαντήσουμε εδώ πρέπει πρώτα να θέσουμε ένα άλλο ερώτημα: ποιος εκδίδει το χρήμα που όλοι και όλες έχουμε στις τσέπες μας και στους τραπεζικούς λογαριασμούς μας; Είναι μήπως το κράτος, όπως ο πολύς κόσμος νομίζει; Όχι βέβαια, είναι ιδιωτικές τράπεζες, στις οποίες το κράτος έχει παραχωρήσει αυτό το προνόμιο, και οι οποίες εκδίδουν χρήμα όχι ανάλογα με τις ανάγκες της οικονομίας, αλλά ανάλογα με τις δικές τους ελπίδες κερδοφορίας. Εσείς κι εγώ δεν έχουμε δικαίωμα να εκδώσουμε χρήμα, το κράτος στο σημερινό μας σύστημα δεν έχει τέτοιο δικαίωμα, οι τράπεζες έχουν. Ποιος τους δίνει αυτό το προνόμιο, γιατί για προνόμιο πρόκειται, όπως τα προνόμια που απολάμβαναν οι αριστοκράτες πριν από τη Γαλλική Επανάσταση και οι πασάδες πριν από την ελληνική; Το κράτος, το οποίο στερεί αυτό το προνόμιο από τον εαυτό του, το έχει παραχωρήσει στις τράπεζες, στο χρηματιστικό κεφάλαιο όπως το έλεγαν κάποτε οι αριστεροί. Οι ίδιες τράπεζες έπειτα δανείζουν αυτά τα χρήματα στο κράτος, τα οποία χρειάζεται απαραίτητα για να επιτελέσει το έργο του, άλλοτε με λογικό επιτόκιο και άλλοτε με τοκογλυφικό. Σήμερα οι τράπεζες δανείζουν στο ελληνικό κράτος χρήματα με επιτόκιο μεγαλύτερο από εκείνο που εμείς πληρώνουμε για τα στεγαστικά μας δάνεια.
Χρήμα δεν εκδίδουν μόνον οι λεγόμενες εκδοτικές τράπεζες, όπως ήταν παλιά η Τράπεζα της Ελλάδος και είναι σήμερα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Κάθε τράπεζα εκδίδει χρήμα, πολλαπλάσιο των καταθέσεων και των δικών της κεφαλαίων που έχει στα θησαυροφυλάκιά της. Σήμερα, περίπου είκοσι φορές πολλαπλάσιο. Δηλαδή, για κάθε εκατό ευρώ που τής καταθέτει ένας συνταξιούχος, η τράπεζα δίνει περίπου δυο χιλιάδες δάνεια. Το όλο σύστημα λειτουργούσε πολύ άδικα βέβαια αλλά συνάμα πρακτικά ώσπου η λεγόμενη απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, που ξεκίνησε επί Μάργκαρετ Θάτσερ κι εξαπλώθηκε παγκόσμια, το έκανε ουσιαστικά ασύδοτο. Πολύ κατατοπιστικά παρουσιάζεται στο φιλμάκι που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, «Το χρήμα ως χρέος» (βρίσκεται εύκολα στο tvxs και στο kepik.gr)
Έτσι εξηγούνται λοιπόν οι πακτωλοί των εκατοντάδων τρισεκατομμυρίων. Το χρήμα που κυκλοφορεί σήμερα είναι κατά βάση πλασματικό χρήμα, που έχει δημιουργηθεί από τις τράπεζες. Για να το πούμε απλά: όταν δανείζομαι ένα σφυρί από τον γείτονα, για να διορθώσω την πόρτα μου, ή όταν η κυρία Λένη δανείζεται ένα λεμόνι από την κυρία Ιωάννα, ο γείτονας ή η γειτόνισσα μου δίνουν ένα σφυρί ή ένα λεμόνι, που το έχουν, κι έπειτα το παίρνουν πίσω. Όταν δανείζομαι από έναν φίλο μου είκοσι ευρώ για να πληρώσω τον μπακάλη, και πάλι αυτός μου δίνει ένα πραγματικό εικοσάευρο που το έχει στην τσέπη του. Όταν όμως δανείζομαι διακόσιες χιλιάδες ευρώ από την τράπεζα για να πάρω το σπίτι όπου θέλω να ζήσω, ή όταν το ελληνικό κράτος δανείζεται είκοσι δις ευρώ από έναν όμιλο πιστωτών για να πληρώσει στους ίδιους πάλι τα τοκοχρεολύσια είκοσι εβδομάδων, για προηγούμενα δάνεια που έχει πάρει –αυτό είναι το πραγματικό νούμερο σήμερα- οι τράπεζες δεν δίνουν τίποτε πραγματικό. Απλώς βάζουν μια εγγραφή σ’ ένα ηλεκτρονικό κατάστιχο, κι έτσι μας δανείζουν είκοσι δις που οι ίδιες ποτέ δεν είχαν στα ταμεία τους· το αντίκρισμα αυτών των είκοσι δις που έχουν στα ταμεία τους είναι απλώς καταθέσεις ενός δις, αν υπάρχουν και αυτές, γιατί συνήθως κανένας δεν τις ελέγχει, και όποτε έγιναν έλεγχοι τα τελευταία χρόνια βρέθηκαν μαύρες τρύπες. Στην πρόσφατη πυρκαγιά στα κεντρικά γραφεία της Μαρφίν γράφηκε και δεν διαψεύστηκε πως ούτε η ίδια ούτε οποιαδήποτε άλλη τράπεζα έχουν άδειες της πυροσβεστικής για τα κεντρικά τους γραφεία, με τις γνωστές τραγικές συνέπειες. Όταν το κράτος δεν ελέγχει τέτοια πράγματα, νομίζετε πως ελέγχει αν έχουν πράγματι οι τράπεζες τα δισεκατομμύρια που λεν πως έχουν;
Ποιος τους έδωσε λοιπόν το δικαίωμα να φτιάξουν δεκαεννιά δις από καθαρό αέρα για κάθε δις ιδίων κεφαλαίων και καταθέσεων; Το κράτος βέβαια. Ποιος στερεί από τον εαυτό του το δικαίωμα να φτιάξει ο ίδιος τέτοια δις, ενώ τα χρειάζεται για να καλύψει τις κοινωνικές ανάγκες, κι έπειτα δανείζεται τα ίδια χρήματα, τον αέρα δηλαδή, με τοκογλυφικό επιτόκιο από τις τράπεζες; Το κράτος βέβαια. Ποιος στερεί από εσάς κι εμένα το δικαίωμα να πληρωνόμαστε την αξία της εργασίας μας, και μας αφαιρεί ένα τεράστιο κομμάτι όσων παράγουμε που δίνονται έπειτα στις λεγόμενες ‘αγορές’ σαν τοκοχρεολύσια των τοκογλυφικών δανείων με τα οποία εκείνες δάνεισαν πλασματικό χρήμα στο κράτος, στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά; Το λεγόμενο δημοκρατικό μας κράτος. Είναι δυνατό ένα δημοκρατικό κράτος να εκμεταλλεύεται τόσο αναίσχυντα τους πολίτες του; Όχι φυσικά, επομένως επείγει σήμερα ο εκδημοκρατισμός του κράτους σ’ αυτόν ακριβώς τον τομέα.
Έρχομαι τώρα στο δια ταύτα, και αμέσως κλείνω. Προϋπόθεση για να κάνουμε κάποια στοιχειώδη βήματα προς την οικονομική δημοκρατία είναι το κράτος μας ν’ ανακτήσει τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής, που τόσο άφρονα παραχώρησε στους ασύδοτους και ανεξέλεγκτους διεθνείς τραπεζίτες, οι οποίοι σήμερα στύβουν τη χώρα μας. Αυτό πρώτα- πρώτα σημαίνει να ξαναποκτήσουμε δικό μας νόμισμα, γιατί το ευρώ δεν ανήκει στην Ελλάδα, απλώς η Ελλάδα έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί το ευρώ. Από τη στιγμή της γέννησής του σοβαροί οικονομολόγοι της αριστεράς και της δεξιάς είχαν προειδοποιήσει πως η ευρωζώνη δεν αποτελεί βέλτιστη ζώνη νομισματικής ενοποίησης, όπως την λένε, και τώρα επαληθεύονται.
Σημαίνει επίσης το ελληνικό κράτος, το δημόσιο, να ανακτήσει τον έλεγχο του κορμού του τραπεζικού συστήματος. Το προνόμιο της έκδοσης χρήματος, πραγματικού ή πλασματικού, δεν μπορεί παρά ν’ ανήκει στο δημόσιο και όχι σε μια μικρή ελίτ σύγχρονων αριστοκρατών. Οι προεκλογικές υποσχέσεις της σημερινής κυβέρνησης κινούνταν σ’ αυτήν τη σωστή κατεύθυνση, αλλά εγκαταλείφθηκαν με έωλα προσχήματα, γιατί φυσικά όλοι γνώριζαν την οικονομική κατάσταση όταν έλεγαν ‘Λεφτά υπάρχουν’. Σκοπός ύπαρξης των τραπεζών είναι να μεταφέρουν πόρους από τους τομείς της οικονομίας όπου αυτοί πλεονάζουν σε κείνους που έχουν ανάγκη επενδύσεων, αλλά σήμερα οι απελευθερωμένες τράπεζες έχουν αποκλειστικό σκοπό το δικό τους κέρδος, έστω και αν αυτό σημαίνει καταστροφή της υπόλοιπης οικονομίας. Μάλιστα, αυτήν τη στιγμή όλες οι ελληνικές τράπεζες υπάρχουν χάρη στο κράτος, το οποίο τους διοχετεύει πιστώσεις δεκάδων δισεκατομμυρίων αφήνοντας την υπόλοιπη οικονομία να καταρρεύσει. Χωρίς την τεράστια κρατική βοήθεια που δέχονται όλες θα είχαν φαλίρει. Με τα χρήματα που το δημόσιο τους δίνει χωρίς κανένα αντάλλαγμα, θα μπορούσαμε όλες να τις είχαμε εξαγοράσει πολλές φορές, ώστε να στρέψουμε τη λειτουργία τους σε μια πιο κοινωνική κατεύθυνση.
Και το άλλο αναπόφευκτο και αναγκαίο βήμα είναι η διαγραφή του δημόσιου χρέους συν σοβαρά βήματα και προς μια σεισάχθεια των ιδιωτικών χρεών προς το τραπεζικό σύστημα. Πρέπει επιτέλους να πούμε τα σύκα -σύκα. Σήμερα ο λαός μας ματώνει για να ικανοποιηθούν εκατό τοις εκατό οι απαιτήσεις δανειστών, οι οποίοι μας έδωσαν αέρα. Μας έδωσαν αέρα, τούς δίνουμε το αίμα μας. Αυτό καταστρέφει τη χώρα, και δεν μπορεί να συνεχιστεί. Είπε ο κ. Παπακωνσταντίνου πως δεν μπορεί κανείς να κατηγορεί το μνημόνιο χωρίς να λέει συγχρόνως και πού θα βρούμε τα 110 δις του δανείου που χάρη σ’ αυτό εξασφαλίσαμε. Κι έχει δίκαιο. Αλλά ένα κομμάτι της αριστεράς λέει που θα βρούμε αυτά τα 110 δις. Στην πραγματικότητα, αν γινόταν ένα θαύμα και ερχόταν στους κυβερνώντες η επιφοίτηση και η Ελλάδα είχε κηρύξει στάση πληρωμών στους ξένους τραπεζίτες όταν είχα γράψει το πρώτο σχετικό άρθρο μου, θα είχαμε ήδη εξοικονομήσει ένα ποσό πολύ κοντά στα περίφημα 110 δις, για τα οποία τώρα διαλύουμε το κράτος μας. Αλλά θαύματα δεν γίνονται κι επιφοιτήσεις δεν έρχονται χωρίς τον αγώνα του λαού.
Αυτά τα τρία πρώτα βήματα, η διαγραφή του χρέους και ο έλεγχος της νομισματικής πολιτικής και του τραπεζικού συστήματος προς κοινό όφελος, είναι εφικτά και απαραίτητα. Ώσπου να πραγματοποιηθούν η οικονομία θα καταρρέει, αφημένη έρμαια στα τσουνάμι της κερδοσκοπίας και στα γιατροσόφια των νεοφιλελεύθερων γκουρού που μας υποσχέθηκαν ευημερία και αντίθετα μας χρεοκόπησαν. Απαιτούν ρήξεις, αλλά η κοινωνική οργή που συσσωρεύεται σύντομα θα τις κάνει και αυτές εφικτές. Καμιά άλλη εποχή δεν θυμίζει περισσότερο η σημερινή, και με αυτό κλείνω, από τη Γαλλία των χρόνων πριν από τη Γαλλική Επανάσταση.
Κυρίες και κύριοι, καλημέρα σας.Η συντροφιά μας είναι ετερόκλητη, τόσο από την άποψη των πολιτικών μας τοποθετήσεων όσο και των επαγγελματικών μας ιδιοτήτων. Εγώ θα σας μιλήσω για το θέμα μας, τη σημερινή οικονομική κρίση, από τη σκοπιά ενός ιστορικού και συνάμα ενός κομματικά ανένταχτου αριστερού. Και με την ιδιότητα του ανθρώπου που, μολονότι επαγγελματικά κάπως αναρμόδιος, άνοιξε τη δημόσια συζήτηση για το ζήτημα του χρέους μ’ ένα άρθρο γραμμένο τα Χριστούγεννα του 2008 και δημοσιευμένο με αρκετή καθυστέρηση στην Αυγή το επόμενο Πάσχα. Σε καιρούς δηλαδή που περί άλλα τύρβαζαν όλοι αυτοί που σήμερα διακηρύσσουν πως όσο πιο άνεργος και πεινασμένος μείνει ο ελληνικός λαός, τόσο πιο εύκολα θα πληρώσει το εξωφρενικό δημόσιο χρέος, που ο ίδιος ούτε δημιούργησε ούτε ροκάνισε ούτε καν γνώριζε την ύπαρξή του.Στον λίγο χρόνο που έχω λοιπόν θα σας εκθέσω επιγραμματικά τις απόψεις μου για το αν η κρίση ήταν πράγματι όσο απρόσμενη λέγεται πως ήταν, για τις αιτίες της, το εύρος της, τον τρόπο αντιμετώπισής της και τις πιθανές πολιτικές της επιπτώσεις. Προφανώς θ’ αφήσω πολλά κενά, κάποια από τα οποία ελπίζω να καλυφθούν στη συζήτηση που θ’ ακολουθήσει.
Ότι βαδίζαμε προς την κρίση ήταν φανερό από τις αρχές της δεκαετίας, όταν η ανεύθυνη πολιτική μας ηγεσία, με τις επευφημίες όλου σχεδόν του τύπου και των παραγόντων της οικονομικής ζωής, σπαταλούσε δισεκατομμύρια για τους Ολυμπιακούς αγώνες, που υποτίθεται ότι θ’ αναβάθμιζαν μόνιμα τη θέση της χώρας μας. Το 2003 είδα στο Open Democracy, καλό περιοδικό όπου αρθρογραφεί και ο κ. Ρόντος, άρα όχι άγνωστο στην τότε και τη σημερινή κυβέρνηση, ένα άρθρο μιας γνωστής βρετανής οικονομολόγου (Ann Pettifor, «The coming first world debt crisis», Open Democracy, 1 Σεπτεμβρίου 2003). Η Αν Πέττιφορ παρουσίαζε το πρώτο Real World Economic Outlook, μια ετήσια έκθεση του αριστερού ιδρύματος New Economics Foundation για την παγκόσμια οικονομία, που από τότε απαντά κάθε χρόνο στην αντίστοιχη έκθεση του νεοφιλελεύθερου ΔΝΤ.
Η έκθεση ήταν διαθέσιμη στο διαδίκτυο και η σημασία της για έναν ιστορικό με κάποια γνώση της οικονομικής ιστορίας και του εικοστού αιώνα ήταν σαφής. Διαπίστωνε ότι οι υπουργοί Οικονομικών και οι κεντρικοί τραπεζίτες –οι Παπακωνσταντίνου και οι Προβόπουλοι της εποχής- με τη λεγόμενη ‘απελευθέρωση’ των χρηματοπιστωτικών αγορών και την πολιτική του ‘εύκολου χρήματος’ είχαν δημιουργήσει μια τεράστια πιστωτική φούσκα που κόντευε να εκραγεί. Το παγκόσμιο χρέος ήταν πολλαπλάσιο του παγκόσμιου εισοδήματος, με αυξητικές τάσεις. Όταν η φούσκα θα έσκαγε, θα την πλήρωναν οι φτωχότεροι και ιδίως οι χρεωμένες μεσαίες τάξεις, ολότελα άδικα, επειδή αυτές ακριβώς είχαν ωθηθεί στον δανεισμό από τους ίδιους υπουργούς Οικονομικών και τους κεντρικούς τραπεζίτες που σφύριζαν αδιάφορα όσο φούσκωνε η φούσκα από τις παράλογες υπερτιμήσεις των μετοχών, των χρεογράφων και των ακινήτων, και αντίθετα κατηγορούσαν για τον πληθωρισμό τις ανύπαρκτες αυξήσεις μισθών. Ακόμη χειρότερα, πολλοί θα καταστρέφονταν επειδή η φούσκα θα έσκαγε μέσα σ’ ένα περιβάλλον αποπληθωρισμού το οποίο ευνοεί τους δανειστές και πλήττει τους οφειλέτες, δηλαδή ευνοεί τις τράπεζες και πλήττει το λαό.Η πολιτική αυτή, την οποία βέβαια η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ακολουθεί από τη γέννησή της, έπληξε τους φτωχούς και τα μεσοστρώματα που ζουν από το μισθό τους, και αναγκάστηκαν να δανειστούν για ν’ αναπληρώσουν την απώλεια των πραγματικών εισοδημάτων τους όλα αυτά τα χρόνια, καθώς το μερίδιό τους στο ΑΕΠ πέφτει σταθερά, ενώ αντίθετα πολλαπλασίασε την περιουσία και τα εισοδήματα των πλούσιων. Όλα αυτά τα γνωρίζουμε κι εκ πείρας, νομίζω, όλοι και όλες μας. Την ίδια πολιτική προώθησαν και τα δυο κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες και τα οποία ήδη μας οδήγησαν στη χρεοκοπία.Από το 2003 ωστόσο το New Economics Foundation καλούσε τις κυβερνήσεις να λάβουν άμεσα τρία μέτρα για ν’ αντιστρέψουν την εντελώς ανεύθυνη ‘απελευθέρωση’ του χρηματοπιστωτικού τομέα, που στην πραγματικότητα σήμαινε απαλλαγή του από κάθε εποπτεία και υποδούλωση όλων των υπόλοιπων. Πρώτον, να επαναφέρουν ελέγχους στο διεθνές κεφάλαιο ανάλογους εκείνων που είχαν επιβάλει οι συμφωνίες του Μπρέτον Γουντς, το 1944, μετά την καταστροφική κατάληξη της προηγούμενης απελευθέρωσης των χρηματαγορών, τη δεκαετία του 1920. Δεύτερον, να χαλιναγωγηθεί η πολιτική του ‘εύκολου χρήματος’ ώστε να περιοριστεί η χρηματοπιστωτική φούσκα. Και τρίτο, όλα αυτά να μη γίνουν σε βάρος των νοικοκυριών, με περικοπές μισθών και αύξηση της φορολογίας, αλλά των πλούσιων, που ωφελήθηκαν υπέρμετρα από την κρατική πολιτική των προηγούμενων δεκαετιών.
Ξέρουμε πως τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έγινε. Με αποτέλεσμα πριν από τρία χρόνια να σκάσει η φούσκα στις Ηνωμένες Πολιτείες, κι έκτοτε η κρίση τείνει να μετατραπεί σε μια παγκόσμια κρίση δημόσιου χρέους. Το πρώτο της θύμα στην Ευρωζώνη, όχι στην Ευρώπη, ήταν η χώρα μας, αλλά δεν θα είναι το τελευταίο, παρ’ όλα τα μέτρα λιτότητας που παίρνουν, στο ίδιο νεοφιλελεύθερο πνεύμα, οι κυβερνήσεις, και τα οποία απλώς χειροτερεύουν την κρίση. Οι φωνές της λογικής δεν εισακούστηκαν, οι μεταρρυθμίσεις –σε βάρος των τραπεζών και όχι των λαών- δεν έγιναν έγκαιρα από τις δήθεν υπεύθυνες κυβερνήσεις, κι έτσι έχουμε πλέον μπει στην εποχή των Πόλεμων του Χρέους. Κράτη, κεφαλαιούχοι και λαοί αγωνίζονται να μετακυλίσουν ο ένας στον άλλο τις συνέπειες της αποσταθεροποίησης του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Για την οποία, επαναλαμβάνω, υπέχουν τεράστιες ευθύνες, εγκληματικές ευθύνες με την πλήρη σημασία του όρου, οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες, αλλά και τα λεγόμενα μέσα ενημέρωσης, τα οποία όλα αυτά τα χρόνια απέκλεισαν κάθε κριτική φωνή. Φυσικά, αφού όλα τους χρωστούν τεράστια ποσά στις τράπεζες και τις κυβερνήσεις, κι έτσι κι αλλιώς ανήκουν σε κάποιους πλούσιους.Τίθεται τώρα ένα ερώτημα. Πώς είναι δυνατόν όλα τα κράτη και τα νοικοκυριά να είναι σήμερα καταχρεωμένα, και πώς απέκτησαν οι πιστωτές, κατά βάση οι επενδυτικές τράπεζες και τα κερδοσκοπικά κεφάλαια, τα εκατοντάδες τρισεκατομμύρια τα οποία υποτίθεται πως τους χρωστά όλος ο υπόλοιπος κόσμος; Γιατί τα τριακόσια τριάντα δις που ‘χρωστά’, εντός εισαγωγικών, σήμερα η χώρα μας είναι σταγόνα στον ωκεανό των χρεών της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου. Οι φετινές μόνο δανειακές ανάγκες μόνο των χωρών της ευρωζώνης υπολογίζονται σε 2,8 τρις. Πώς γίνεται όλες οι χώρες, άσχετα από το αν έχουν χρηστή διαχείριση ή όχι, να έχουν τόσο τεράστιες δανειακές ανάγκες; Και από την άλλη μεριά πώς γίνεται οι τράπεζες και τα κερδοσκοπικά κεφάλαια να κατέχουν στα χαρτοφυλάκιά τους έναν ακαθόριστο αριθμό εκατοντάδων τρισεκατομμυρίων, πολλές εκατοντάδες φορές μεγαλύτερο από το σύνολο της παγκόσμιας παραγωγής και ακόμη και από το σύνολο του παγκόσμιου πλούτου; Για παράδειγμα, κανείς δεν ξέρει το συνολικό ύψος των credit default swaps, αλλά υπολογίζεται γύρω στα εννιακόσια τρισεκατομμύρια δολάρια. Πού βρέθηκε όλος αυτός ο πλούτος και πώς κατέληξε στα θησαυροφυλάκια ελάχιστων και άγνωστων;
Για ν’ απαντήσουμε εδώ πρέπει πρώτα να θέσουμε ένα άλλο ερώτημα: ποιος εκδίδει το χρήμα που όλοι και όλες έχουμε στις τσέπες μας και στους τραπεζικούς λογαριασμούς μας; Είναι μήπως το κράτος, όπως ο πολύς κόσμος νομίζει; Όχι βέβαια, είναι ιδιωτικές τράπεζες, στις οποίες το κράτος έχει παραχωρήσει αυτό το προνόμιο, και οι οποίες εκδίδουν χρήμα όχι ανάλογα με τις ανάγκες της οικονομίας, αλλά ανάλογα με τις δικές τους ελπίδες κερδοφορίας. Εσείς κι εγώ δεν έχουμε δικαίωμα να εκδώσουμε χρήμα, το κράτος στο σημερινό μας σύστημα δεν έχει τέτοιο δικαίωμα, οι τράπεζες έχουν. Ποιος τους δίνει αυτό το προνόμιο, γιατί για προνόμιο πρόκειται, όπως τα προνόμια που απολάμβαναν οι αριστοκράτες πριν από τη Γαλλική Επανάσταση και οι πασάδες πριν από την ελληνική; Το κράτος, το οποίο στερεί αυτό το προνόμιο από τον εαυτό του, το έχει παραχωρήσει στις τράπεζες, στο χρηματιστικό κεφάλαιο όπως το έλεγαν κάποτε οι αριστεροί. Οι ίδιες τράπεζες έπειτα δανείζουν αυτά τα χρήματα στο κράτος, τα οποία χρειάζεται απαραίτητα για να επιτελέσει το έργο του, άλλοτε με λογικό επιτόκιο και άλλοτε με τοκογλυφικό. Σήμερα οι τράπεζες δανείζουν στο ελληνικό κράτος χρήματα με επιτόκιο μεγαλύτερο από εκείνο που εμείς πληρώνουμε για τα στεγαστικά μας δάνεια.
Χρήμα δεν εκδίδουν μόνον οι λεγόμενες εκδοτικές τράπεζες, όπως ήταν παλιά η Τράπεζα της Ελλάδος και είναι σήμερα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Κάθε τράπεζα εκδίδει χρήμα, πολλαπλάσιο των καταθέσεων και των δικών της κεφαλαίων που έχει στα θησαυροφυλάκιά της. Σήμερα, περίπου είκοσι φορές πολλαπλάσιο. Δηλαδή, για κάθε εκατό ευρώ που τής καταθέτει ένας συνταξιούχος, η τράπεζα δίνει περίπου δυο χιλιάδες δάνεια. Το όλο σύστημα λειτουργούσε πολύ άδικα βέβαια αλλά συνάμα πρακτικά ώσπου η λεγόμενη απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, που ξεκίνησε επί Μάργκαρετ Θάτσερ κι εξαπλώθηκε παγκόσμια, το έκανε ουσιαστικά ασύδοτο. Πολύ κατατοπιστικά παρουσιάζεται στο φιλμάκι που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, «Το χρήμα ως χρέος» (βρίσκεται εύκολα στο tvxs και στο kepik.gr)
Έτσι εξηγούνται λοιπόν οι πακτωλοί των εκατοντάδων τρισεκατομμυρίων. Το χρήμα που κυκλοφορεί σήμερα είναι κατά βάση πλασματικό χρήμα, που έχει δημιουργηθεί από τις τράπεζες. Για να το πούμε απλά: όταν δανείζομαι ένα σφυρί από τον γείτονα, για να διορθώσω την πόρτα μου, ή όταν η κυρία Λένη δανείζεται ένα λεμόνι από την κυρία Ιωάννα, ο γείτονας ή η γειτόνισσα μου δίνουν ένα σφυρί ή ένα λεμόνι, που το έχουν, κι έπειτα το παίρνουν πίσω. Όταν δανείζομαι από έναν φίλο μου είκοσι ευρώ για να πληρώσω τον μπακάλη, και πάλι αυτός μου δίνει ένα πραγματικό εικοσάευρο που το έχει στην τσέπη του. Όταν όμως δανείζομαι διακόσιες χιλιάδες ευρώ από την τράπεζα για να πάρω το σπίτι όπου θέλω να ζήσω, ή όταν το ελληνικό κράτος δανείζεται είκοσι δις ευρώ από έναν όμιλο πιστωτών για να πληρώσει στους ίδιους πάλι τα τοκοχρεολύσια είκοσι εβδομάδων, για προηγούμενα δάνεια που έχει πάρει –αυτό είναι το πραγματικό νούμερο σήμερα- οι τράπεζες δεν δίνουν τίποτε πραγματικό. Απλώς βάζουν μια εγγραφή σ’ ένα ηλεκτρονικό κατάστιχο, κι έτσι μας δανείζουν είκοσι δις που οι ίδιες ποτέ δεν είχαν στα ταμεία τους· το αντίκρισμα αυτών των είκοσι δις που έχουν στα ταμεία τους είναι απλώς καταθέσεις ενός δις, αν υπάρχουν και αυτές, γιατί συνήθως κανένας δεν τις ελέγχει, και όποτε έγιναν έλεγχοι τα τελευταία χρόνια βρέθηκαν μαύρες τρύπες. Στην πρόσφατη πυρκαγιά στα κεντρικά γραφεία της Μαρφίν γράφηκε και δεν διαψεύστηκε πως ούτε η ίδια ούτε οποιαδήποτε άλλη τράπεζα έχουν άδειες της πυροσβεστικής για τα κεντρικά τους γραφεία, με τις γνωστές τραγικές συνέπειες. Όταν το κράτος δεν ελέγχει τέτοια πράγματα, νομίζετε πως ελέγχει αν έχουν πράγματι οι τράπεζες τα δισεκατομμύρια που λεν πως έχουν;
Ποιος τους έδωσε λοιπόν το δικαίωμα να φτιάξουν δεκαεννιά δις από καθαρό αέρα για κάθε δις ιδίων κεφαλαίων και καταθέσεων; Το κράτος βέβαια. Ποιος στερεί από τον εαυτό του το δικαίωμα να φτιάξει ο ίδιος τέτοια δις, ενώ τα χρειάζεται για να καλύψει τις κοινωνικές ανάγκες, κι έπειτα δανείζεται τα ίδια χρήματα, τον αέρα δηλαδή, με τοκογλυφικό επιτόκιο από τις τράπεζες; Το κράτος βέβαια. Ποιος στερεί από εσάς κι εμένα το δικαίωμα να πληρωνόμαστε την αξία της εργασίας μας, και μας αφαιρεί ένα τεράστιο κομμάτι όσων παράγουμε που δίνονται έπειτα στις λεγόμενες ‘αγορές’ σαν τοκοχρεολύσια των τοκογλυφικών δανείων με τα οποία εκείνες δάνεισαν πλασματικό χρήμα στο κράτος, στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά; Το λεγόμενο δημοκρατικό μας κράτος. Είναι δυνατό ένα δημοκρατικό κράτος να εκμεταλλεύεται τόσο αναίσχυντα τους πολίτες του; Όχι φυσικά, επομένως επείγει σήμερα ο εκδημοκρατισμός του κράτους σ’ αυτόν ακριβώς τον τομέα.
Έρχομαι τώρα στο δια ταύτα, και αμέσως κλείνω. Προϋπόθεση για να κάνουμε κάποια στοιχειώδη βήματα προς την οικονομική δημοκρατία είναι το κράτος μας ν’ ανακτήσει τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής, που τόσο άφρονα παραχώρησε στους ασύδοτους και ανεξέλεγκτους διεθνείς τραπεζίτες, οι οποίοι σήμερα στύβουν τη χώρα μας. Αυτό πρώτα- πρώτα σημαίνει να ξαναποκτήσουμε δικό μας νόμισμα, γιατί το ευρώ δεν ανήκει στην Ελλάδα, απλώς η Ελλάδα έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί το ευρώ. Από τη στιγμή της γέννησής του σοβαροί οικονομολόγοι της αριστεράς και της δεξιάς είχαν προειδοποιήσει πως η ευρωζώνη δεν αποτελεί βέλτιστη ζώνη νομισματικής ενοποίησης, όπως την λένε, και τώρα επαληθεύονται.
Σημαίνει επίσης το ελληνικό κράτος, το δημόσιο, να ανακτήσει τον έλεγχο του κορμού του τραπεζικού συστήματος. Το προνόμιο της έκδοσης χρήματος, πραγματικού ή πλασματικού, δεν μπορεί παρά ν’ ανήκει στο δημόσιο και όχι σε μια μικρή ελίτ σύγχρονων αριστοκρατών. Οι προεκλογικές υποσχέσεις της σημερινής κυβέρνησης κινούνταν σ’ αυτήν τη σωστή κατεύθυνση, αλλά εγκαταλείφθηκαν με έωλα προσχήματα, γιατί φυσικά όλοι γνώριζαν την οικονομική κατάσταση όταν έλεγαν ‘Λεφτά υπάρχουν’. Σκοπός ύπαρξης των τραπεζών είναι να μεταφέρουν πόρους από τους τομείς της οικονομίας όπου αυτοί πλεονάζουν σε κείνους που έχουν ανάγκη επενδύσεων, αλλά σήμερα οι απελευθερωμένες τράπεζες έχουν αποκλειστικό σκοπό το δικό τους κέρδος, έστω και αν αυτό σημαίνει καταστροφή της υπόλοιπης οικονομίας. Μάλιστα, αυτήν τη στιγμή όλες οι ελληνικές τράπεζες υπάρχουν χάρη στο κράτος, το οποίο τους διοχετεύει πιστώσεις δεκάδων δισεκατομμυρίων αφήνοντας την υπόλοιπη οικονομία να καταρρεύσει. Χωρίς την τεράστια κρατική βοήθεια που δέχονται όλες θα είχαν φαλίρει. Με τα χρήματα που το δημόσιο τους δίνει χωρίς κανένα αντάλλαγμα, θα μπορούσαμε όλες να τις είχαμε εξαγοράσει πολλές φορές, ώστε να στρέψουμε τη λειτουργία τους σε μια πιο κοινωνική κατεύθυνση.
Και το άλλο αναπόφευκτο και αναγκαίο βήμα είναι η διαγραφή του δημόσιου χρέους συν σοβαρά βήματα και προς μια σεισάχθεια των ιδιωτικών χρεών προς το τραπεζικό σύστημα. Πρέπει επιτέλους να πούμε τα σύκα -σύκα. Σήμερα ο λαός μας ματώνει για να ικανοποιηθούν εκατό τοις εκατό οι απαιτήσεις δανειστών, οι οποίοι μας έδωσαν αέρα. Μας έδωσαν αέρα, τούς δίνουμε το αίμα μας. Αυτό καταστρέφει τη χώρα, και δεν μπορεί να συνεχιστεί. Είπε ο κ. Παπακωνσταντίνου πως δεν μπορεί κανείς να κατηγορεί το μνημόνιο χωρίς να λέει συγχρόνως και πού θα βρούμε τα 110 δις του δανείου που χάρη σ’ αυτό εξασφαλίσαμε. Κι έχει δίκαιο. Αλλά ένα κομμάτι της αριστεράς λέει που θα βρούμε αυτά τα 110 δις. Στην πραγματικότητα, αν γινόταν ένα θαύμα και ερχόταν στους κυβερνώντες η επιφοίτηση και η Ελλάδα είχε κηρύξει στάση πληρωμών στους ξένους τραπεζίτες όταν είχα γράψει το πρώτο σχετικό άρθρο μου, θα είχαμε ήδη εξοικονομήσει ένα ποσό πολύ κοντά στα περίφημα 110 δις, για τα οποία τώρα διαλύουμε το κράτος μας. Αλλά θαύματα δεν γίνονται κι επιφοιτήσεις δεν έρχονται χωρίς τον αγώνα του λαού.
Αυτά τα τρία πρώτα βήματα, η διαγραφή του χρέους και ο έλεγχος της νομισματικής πολιτικής και του τραπεζικού συστήματος προς κοινό όφελος, είναι εφικτά και απαραίτητα. Ώσπου να πραγματοποιηθούν η οικονομία θα καταρρέει, αφημένη έρμαια στα τσουνάμι της κερδοσκοπίας και στα γιατροσόφια των νεοφιλελεύθερων γκουρού που μας υποσχέθηκαν ευημερία και αντίθετα μας χρεοκόπησαν. Απαιτούν ρήξεις, αλλά η κοινωνική οργή που συσσωρεύεται σύντομα θα τις κάνει και αυτές εφικτές. Καμιά άλλη εποχή δεν θυμίζει περισσότερο η σημερινή, και με αυτό κλείνω, από τη Γαλλία των χρόνων πριν από τη Γαλλική Επανάσταση.
Τρίτη 14 Σεπτεμβρίου 2010
Όχι στο νομοσχέδιο έκτρωμα για τον ΟΣΕ
| Όχι στο νομοσχέδιο έκτρωμα για τον ΟΣΕ |  |  |  |
| |
| ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΤΟΥ ΛΗΣΤΡΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Ο ΟΣΕ Η κυβέρνηση πανικόβλητη κατέφυγε στα δικαστήρια για να επιβάλει το αντεργατικό νομοσχέδιο για τον ΟΣΕ! Για χάρη των μέτρων του Μνημόνιου ΔΝΤ-ΕΕ επιχειρούν τη καταστολή την ώρα που μιλάνε για «διαβούλευση»! Το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τον ΟΣΕ είναι ένα δώρο στα αδηφάγα συμφέροντα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Στο όνομα των ελλειμμάτων του ΟΣΕ διαλύει την δημόσια συγκοινωνία αφήνοντας τεράστιες περιοχές της χώρας χωρίς δίκτυο, απολύει χιλιάδες εργαζόμενους και καταστρατηγεί τις κατακτήσεις των υπόλοιπων με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Ο κόσμος θα πληρώνει πανάκριβα εισιτήρια και θα μετακινείται χωρίς ασφάλεια όπως συνέβη στη Αγγλία όπου τα ατυχήματα έχουν κοστίσει ανθρώπινες ζωές. Όμως η συγκοινωνία είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα για να το βάλει η κυβέρνηση στη ζυγαριά του κέρδους. Είναι πρόκληση η κυβέρνηση που μιλάει για «πράσινες» επενδύσεις να διαλύει το πιο οικολογικό μέσο μετακίνησης αντί να επεκτείνει τις γραμμές του και να προχωρήσει σε προσλήψεις. Είναι πρόκληση να προπαγανδίζουν οι υπουργοί ότι οι εργαζόμενοι στον ΟΣΕ είναι ρετιρέ των 60.000 ευρώ το μήνα όταν τα απλήρωτα ρεπό είναι εκατομμύρια εργατοώρες! Είναι ώρα να στηρίξουμε τον αγώνα των σιδηροδρομικών για να μην περάσει το νομοσχέδιο-έκτρωμα.Να απαιτήσουμε τη παύση πληρωμών του ληστρικού χρέους αντί να παγώνει η κυβέρνηση τις επιχορηγήσεις η να τις περιορίζει αυθαίρετα στο 18% των υποχρεώσεων της. Nα αγωνιστούμε για τρένο φθηνό, ποιοτικό, με δίκτυο ανεπτυγμένο, κάτω από εργατικό έλεγχο για το δημόσιο - λαϊκό συμφέρον. Καλούμε σε Πανεργατικό ξεσηκωμό με απεργίες και καταλήψεις για να μην περάσει το τερατούργημα της κυβέρνησης που θα χαρίσει είτε στα ΚΤΕΛ, είτε στις πολυεθνικές εταιρίες τους σιδηροδρόμους. |
ΔΙΠΛΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΣΥΜΜΟΡΙΤΩΝ
ΔΙΠΛΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΣΥΜΜΟΡΙΤΩΝ
Πηγή: ΈθνοςΔεν μπορεί, είπαμε, κάποιο λάθος κάνουμε. Διαβάζαμε και ξαναδιαβάζαμε τη διάταξη του κώδικα πολιτικών και στρατιωτικών συντάξεων και δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Είναι πραγματικά ανήκουστο, αλλά αποτελεί γεγονός. Εν έτει 2010, με όλο τον χαμό που έχει γίνει με τις συντάξεις, τον τρόπο υπολογισμού τους και όλα τα γνωστά και επώδυνα, παραμένει ακόμη σε ισχύ η προκλητική έτσι κι αλλιώς νομοθεσία που έδινε τη δυνατότητα να «μετρήσουν» μέχρι διπλάσια, μέχρι και έξι συντάξιμα, τα χρόνια όσων πολέμησαν τους «κομμουνιστοσυμμορίτες»!...
Το κακό θα ήταν μικρό αν η εν λόγω διάταξη, που θεσμοθετήθηκε αρχικά τα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια, είχε μείνει ξεχασμένη στους αραχνιασμένους νόμους εκείνης της εποχής και σε όποιους τότε είχε ευεργετήσει. Επαναλαμβάνεται, όμως, αυτούσια στους νόμους που ακολούθησαν, με τελευταίο αυτόν που ψηφίστηκε τον περασμένο Ιούλιο! Και αποκαλύπτει την επικίνδυνη αδιαφορία και προχειρότητα με την οποία οι συντάκτες των νομοθετημάτων στέλνουν τα νομοσχέδια στη Βουλή και οι βουλευτές τα ψηφίζουν. Και στη συνέχεια καλείται, όπως ορίζει το Σύνταγμα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να υπογράψει...
Την υπογραφή και μάλιστα δύο φορές του Κ. Παπούλια, γνωστού για την αντιστασιακή του δράση (κομμουνιστοσυμμορίτη τον θεωρούσαν την εμφυλιοπολεμική περίοδο), φέρει ένα Προεδρικό Διάταγμα (του 2007) και ένας νόμος (του 2010) που διπλασιάζει τον χρόνο υπηρεσίας σε όσους κυνήγησαν και εξόντωσαν «κομμουνιστοσυμμορίτες»!...
- Τον Αύγουστο του 2007 υπό μορφήν Προεδρικού Διατάγματος συντάχτηκε ο Κώδικας πολιτικών και στρατιωτικών συντάξεων. Το υπ' αριθμ. 169 Π.Δ., με ημερομηνία 29/8/2007, φέρει την υπογραφή του τότε υπουργού Οικονομίας Γ. Αλογοσκούφη και φυσικά του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Στο άρθρο 40 και υπό τον τίτλο «Υπολογισμός χρόνου υπηρεσίας στο διπλάσιο» διαβάζουμε ότι δικαίωμα υπολογισμού του χρόνου στο διπλάσιο έχουν μεταξύ άλλων και όσοι:
«Ελαβαν μέρος στον αγώνα κατά των κομμουνιστοσυμμοριτών και για όσο χρόνο διατέλεσαν στη ζώνη επιχειρήσεων. Ο χρόνος υπηρεσίας καθενός στη ζώνη των επιχειρήσεων βεβαιώνεται από την αρμόδια Διεύθυνση του οικείου Γενικού Επιτελείου ή του Αρχηγείου της Χωροφυλακής, της Αστυνομίας πόλεων και του Πυροσβεστικού Σώματος. Η διάρκεια του αγώνα κατά των κομμουνιστοσυμμοριτών ορίζεται από την 1η Απριλίου 1946 μέχρι την 31η Οκτωβρίου 1949, με τη διατήρηση της ισχύος της παρ. 1 του άρθρου 2 του Ν.Δ. 2704/1953».
Βεβαίως, δεν ανήκει στον Γ. Αλογοσκούφη η... έμπνευση της διάταξης αυτής. Οι νομοτεχνικοί που ανέλαβαν τη σύνταξη του Κώδικα απλώς έκαναν αντιγραφή των προηγούμενων διατάξεων (Α.Ν. 1854/51, όπως αντικαταστάθηκε με τον Ν. 4448/64). Κανένας φυσικά δεν μπήκε στον κόπο να διαβάσει εκείνες τις διατάξεις και να διαγράψει τη νομοθετική ντροπή. Θα ήταν εύκολο να ρίξουμε το ανάθεμα στην «επάρατο Δεξιά», αν δεν είχαμε και συνέχεια.
Τον περασμένο Ιούλιο ψηφίστηκε από τη Βουλή η «Μεταρρύθμιση Συνταξιοδοτικού Συστήματος του Δημοσίου» (Νόμος 3865, ΦΕΚ 120 Α’ 21/7/2010). Στο άρθρο 2 αναφέρεται ότι «στο άρθρο 40 του Κώδικα Πολιτικών και Στρατιωτικών Συντάξεων (Π.Δ. 169/2007, ΦΕΚ 210 Α’) προστίθεται «παράγραφος 7...» (η παράγραφος αφορά τον επανακαθορισμό των μονάδων και υπηρεσιών, άσχετη με το θέμα που αναδεικνύουμε). Αποδεικνύει ωστόσο, και γι’ αυτό την παραθέτουμε, ότι το άρθρο 40 το είδαν, το διάβασαν και έκριναν απλώς ότι σε αυτό έπρεπε να προσθέσουν ακόμη μία παράγραφο. Τον τελευταίο αυτό νόμο υπογράφουν οι Γ. Παπακωνσταντίνου, Ευ. Βενιζέλος, Αν. Λοβέρδος, Μ. Χρυσοχοΐδης και φυσικά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Υ.Γ.: Υποθέτουμε (χωρίς να παίρνουμε όρκο σε αυτήν τη χώρα που ζούμε) πως δεν υπάρχουν σήμερα συμπολίτες μας κοντά στη συνταξιοδότηση που να μετρούν και «υπηρεσία κατά των κομμουνιστοσυμμοριτών».
Γ. Μπαλ.
ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ τις ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΣΦΟΡΕΣ των ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στην ΕΘΕΛ.
Γιατί δέν ξεσηκώνονται και οι πέτρες με τα ειδήσεις που βγαίνουν στη φόρα απο συνδικαλιστικές παρατάξεις του χώρου των μεταφορών;.Γιατί τα λαγωνικά της δημοσιογραφίας των 8 αγνοούν τέτοιες ειδήσεις;
Το γεγονός ότι στην ΕΘΕΛ δέν πληρώνουν τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων απο το Μάρτιο του ΄10 φέρνει στο προσκήνιο ένα μείζον θέμα για τους εργαζόμενους,τόσο στην ΕΘΕΛ,όσο και για ολόκληρο το δημόσιο,αφού η έλλειψη χρηματοδότησης,βάζει πλέον "το δάχτυλο επι τον τύπο των ήλων".
Η στάση πληρωμών απο το δημόσιο έχει ήδη ξεκινήσει.Αφού πετσόκοψαν μισθούς-συντάξεις-δώρα-επιδόματα,θέσεις εργασίας και δικαιώματα,τώρα στη ζούλα δέν αποδίδουν τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων και αρνούνται να καταβάλλουν αυτές που το κράτος(ώς εργοδότης),υποχρεούται.
Και απ'ότι φαίνεται όσες δόσεις και να εκταμιεύσουν,όσα μέτρα και να πάρουν για να εξασφαλίσουν(υποτίθεται)αυτή την εκταμίευση,τα χρήματα θα ξαναγυρίσουν απο εκεί απ'όπου (υποτίθεται ότι)ξεκίνησαν.Απο τη χρηματιστηριακή-κεφαλαιοκρατική διεθνή των τοκογλύφων.
Συγκεντρωτικά νέα από τη φάμπρικα των ΜΜΕ
Συγκεντρωτικά νέα από τη φάμπρικα των ΜΜΕ
Με αμείωτους ρυθμούς, που δεν καταλάγιασαν ούτε το καλοκαίρι, συνεχίζεται η σφαγή των εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Απολύσεις, εργοδοτική τρομοκρατία, περικοπές μισθών, καθυστερήσεις καταβολής δεδουλευμένων και εντατικοποίηση των συνθηκών εργασίας συνθέτουν το καταδυναστευτικό μίγμα της ολομέτωπης εργοδοτικής επίθεσης.
Με πρόσχημα την κρίση και τις οικονομικές απώλειες που επιφέρει οι εργοδότες ακονίζουν το ισχυρότερο όπλο τους - αυτό της εργασιακής ανασφάλειας – προχωρώντας, έτσι, σε ακόμη περισσότερες απολύσεις. Τι κι αν ποτέ, ως εργαζόμενοι, δεν είχαμε συμμετοχή στα κέρδη τους. Πλέον, έχουμε συμμετοχή στις ζημιές τους.
περισσοτερα εδω
κατάληψη ΕΣΗΕΑ
Με αμείωτους ρυθμούς, που δεν καταλάγιασαν ούτε το καλοκαίρι, συνεχίζεται η σφαγή των εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Απολύσεις, εργοδοτική τρομοκρατία, περικοπές μισθών, καθυστερήσεις καταβολής δεδουλευμένων και εντατικοποίηση των συνθηκών εργασίας συνθέτουν το καταδυναστευτικό μίγμα της ολομέτωπης εργοδοτικής επίθεσης.
Με πρόσχημα την κρίση και τις οικονομικές απώλειες που επιφέρει οι εργοδότες ακονίζουν το ισχυρότερο όπλο τους - αυτό της εργασιακής ανασφάλειας – προχωρώντας, έτσι, σε ακόμη περισσότερες απολύσεις. Τι κι αν ποτέ, ως εργαζόμενοι, δεν είχαμε συμμετοχή στα κέρδη τους. Πλέον, έχουμε συμμετοχή στις ζημιές τους.
περισσοτερα εδω
κατάληψη ΕΣΗΕΑ
δίκη μέλους των Επιτροπών Αγώνα ενάντια στα διόδια
Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΓΓΕΛΗ- ΠΕΜΠΤΗ 16 Σεπτέμβρη
Αναδημοσιεύουμε το δελτίο τύπου των επιτροπών μας που εκδόθηκε την ημερομηνία της σύλληψης. Επίσης βίντεο απο την σύλληψη του Δημήτρη.
ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ!
Οι Επιτροπες Αγωνα Κατοικων, Πολιτων και Εργαζομενων Εναντια στα Διοδια, καταγγελουν την καθεστωτικη τρομοκρατικου χαρακτηρα παρανομη συλληψη του συναγωνιστη των επιτροπων μας Δημήτρη Αγγελή- Δημάκη.
Ο Δημήτρης , παρών σε όλους τους αγώνες μας τόσο στα διόδια Αφιδνών , όπου είναι μόνιμος κάτοικος της περιοχής, όσο και στις κεντρικές δραστηριότητες των Επιτροπών Αγώνα, συνελήφθη , την Τρίτη 29-6-10 , ενώ συμμετείχε ειρηνικά, στην πορεία της Γενικής Απεργίας με το μπλοκ των Επιτροπών Ενάντια στα Διόδια. Η σύλληψη του έγινε τελείως αναίτια και μάλιστα την στιγμή που η πορεία τελείωνε. Κατά την στιγμή της σύλληψης, ξυλοκοπήθηκε, προπηλακίστηκε και εξυβριστηκε με χυδαίες εκφράσεις απο τους ροπαλοφόρους των ΜΑΤ.
Ταυτόχρονα καθώς άλλα μέλη των επιτροπών αγώνα, σύντροφοι του ΕΕΚ καθώς και διερχόμενος κόσμος διαμαρτυρόταν τόσο για την παράνομη και αναίτια σύλληψη, όσο και για την κακοποίηση του Δημήτρη, οι ΜΑΤατζήδες «φιλοδώρησαν» με γκλομπιές, κλωτσιές και βάναυσα χτυπήματα με τις ασπίδες τους, τους συμπαραστεκόμενους πολίτες. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο που ανεβαίνουν συνεχώς στο διαδίκτυο είναι αδιαψευστοι μάρτυρες για την βαναυσότητα των «προστατών του πολίτη».
Ο Δημήτρης ακολούθως ,σιδεροδέσμιος πισθάγκωνα, μετήχθη με περιπολικό στην ΓΑΔΑ, από όπου μεταφέρθηκε την άλλη μέρα στο Αυτόφωρο. Η δίκη προσδιορίστηκε για την 14 Ιούλη , και ο συναγωνιστής Δημήτρης αφέθηκε ελεύθερος.
Οι κατηγορίες που του αποδόθηκαν είναι: Αντίσταση κατά της αρχής , διατάραξη κοινής ειρήνης, απρόκλητη φθορά, απόπειρα πρόκλησης επικίνδυνων σωματικών βλαβών.
Η δίωξη αυτή είναι φρονηματικού χαρακτήρα. Προσπαθούν να κάμψουν το ηθικό των νέων ιδιαίτερα αγωνιστών, που μπαίνουν μπροστά στα κινήματα για καλύτερη ζωή και για υπεράσπιση των δικαιωμάτων του πολίτη. Τόσο η παρουσία πολλών δεκάδων αλληλέγγυων σε όλες τις διαδικασίες , από την σύλληψη έως το αυτόφωρο, όσο και τα συνεχώς αναπτυσσόμενα κινήματα δείχνουν ότι τα σχέδια της κυβέρνησης της τρόικας, θα αποτύχουν. Οι εργαζόμενοι και οι ενεργοί πολίτες αυτής της χώρας, όχι μόνο δεν κάμπτονται , αλλά σαν μια γροθιά , θα ανατρεψουν αυτούς που θέλουν να μας γυρίσουν στον μεσαίωνα.
ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΟΙΚΩΝ, ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΔΙΟΔΙΑ
http://epitropesdiodiastop.blogspot.com
Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου 2010
απόκλεισμοι σε χωρο ελευθερης διακινησης ιδεών(πανεπιστημιο)
Γυρνάμε σε εποχές πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων;
Αυτό συνέβη στο φυσικό τμήμα του Πανεπιστημίου της Κρήτης, όπως λέει πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της «Ελευθεροτυπίας», σε δυο άριστους φοιτητές (ο ένας μάλιστα ήταν ο καλύτερος του έτους με βαθμολογία 8,5).
Κανένας «αρμόδιος», μάλιστα, δεν θεώρησε σκόπιμο να δώσει σαφή απάντηση στους φοιτητές για τον αποκλεισμό τους, κάνοντας κάποιες φοιτητικές παρατάξεις και αρκετούς καθηγητές να μιλούν για ποινικοποίηση του φοιτητικού κινήματος, όπως μας ενημερώνει το δημοσίευμα της εφημερίδας.
Υ.Γ Οι φήμες που κυκλοφόρησαν ότι η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου – Τσολάκογλου απαιτεί σε όσους/ες θέλουν να σπουδάσουν ή να εργαστούν στο δημόσιο να υπογράψουν έντυπο δηλώνοντας ότι «αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας τον κομμουνισμό και τα παραφυάδας αυτού» κρίνονται ανακριβείς,
μπλόγκ-Βαθυ κοκκινο-και άλλα στο tvxs
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ
ΔΕΥΤΕΡΑ 13/9/10 18:00 ΜΜ
ΣΤΟ ΣΤΕΚΙ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΛΑΡΙΣΑΣ Μ.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ 35 2ος ΟΡΟΦΟΣ
ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ ΜΕ ΘΕΜΑΤΑ:
Α)ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Β)ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟΥ
Γ)ΕΚΛΟΓΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ
Δ)ΑΛΛΑ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ
ΤΗΛ.ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ 6978 997235 / 6977 748055 / 6977 679761
Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2010
Φωτογραφίες από την παρεμβαση των μελων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ,μοιραζοντας προκηρυξη στα διόδια σε Μοσχοχώρι και Μακρυχώρι και συμμετεχοντας στην αυτοκινητοπομπή των επιτροπων διοδιαστοπ καθως στην ανεξάρτητη εργατική συγκέντρωση και διαδήλωση στην Καμαρα στην Θεσσαλονίκη
ΔΕΘ-Γ.Παπανδρεου
ΔΕΘ: Ρεσιτάλ υποκρισίας από τον πρωθυπουργό στα εγκαίνια
Αντιλαϊκές εξαγγελίες και πομπώδεις κενολογίεςΚαταφέραμε να κρατήσουμε την Ελλάδα όρθια στις πιο δύσκολες συνθήκες των τελευταίων δεκαετιών», είπε σε μια αποστροφή του λόγου του ο Γ. Παπανδρέου μιλώντας στο νέο υπουργικό συμβούλιο που έκανε την παρθενική του συνεδρίαση την Παρασκευή στη Θεσσαλονίκη. Και μόνο αυτά τα λόγια είναι αρκετά για να δείξουν το μέγεθος της υποκρισίας της κυβέρνησης.
Θαυμάστε πώς κρατιέται η Ελλάδα όρθια: Η βιομηχανική παραγωγή τον Ιούλιο μειώθηκε κατά 8,6% σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα του προηγούμενου έτους. Το επτάμηνο δε Ιανουαρίου - Ιουλίου ο δείκτης μειώθηκε κατά 6,3% όταν το αντίστοιχο περυσινό διάστημα μειώθηκε πάλι κατά 10,3%. Τον ίδιο μήνα, τον Ιούλιο, οι εισαγωγές (που μας ενδιαφέρουν μόνο και μόνο γιατί δείχνουν την πτώση της καταναλωτικής ζήτησης) μειώθηκαν κατά 31% σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του προηγούμενου έτους. Το 15% στην Αθήνα και το 10% στη Θεσσαλονίκη των εμπορικών καταστημάτων έχουν βάλει λουκέτο, ενώ το ΑΕΠ το δεύτερο τρίμηνο μειώθηκε κατά 3,7%, με τις ακαθάριστες επενδύσεις πάγιου κεφαλαίου να σέρνουν το χορό της ύφεσης έχοντας μειωθεί κατά 18,6% σε σχέση με πέρυσι. Μια μείωση που προοιωνίζεται τις χειρότερες εξελίξεις για την απασχόληση.
Η Ελλάδα επομένως δεν είναι όρθια, με πιθανή εξαίρεση την Ελλάδα των τραπεζιτών, που αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα του ΠΑΣΟΚ. Μάρτυρας η ανακοίνωση από την Εθνική Τράπεζα μιας αύξησης μετοχικού κεφαλαίου - μαμούθ ύψους 2,8 δισ., από την οποία ας ελπίσουμε να βρει τα λεφτά για να επιστρέψει στο Δημόσιο και τα 350 εκατ. ευρώ που ακόμη χρωστάει. Η άλλη Ελλάδα όμως εδώ και μήνες είναι στην εντατική, με τους εργαζόμενους, τους άνεργους και τα λαϊκά στρώματα να πληρώνουν το πιο βαρύ τίμημα, ως αποτέλεσμα της πολιτικής κυβέρνησης - ΔΝΤ - ΕΕ. Μια πολιτική που ο Παπανδρέου την υπερασπίστηκε μέχρι τέλους. «Αυτοί οι άνθρωποι ήρθαν να συμβληθούν μαζί μας, εμείς τους καλέσουμε να συμβληθούν μαζί μας, για να ξεπεράσουμε αυτή τη δύσκολη φάση όπου είχαμε μια σκληρή κερδοσκοπική επίθεση απέναντι στην Ελλάδα», ήταν τα λόγια του μιλώντας στους λεγόμενους παραγωγικούς φορείς της Θεσσαλονίκης την Πέμπτη. «Δεν θα είχαμε να πληρώσουμε ούτε μισθούς ούτε συντάξεις», συμπλήρωσε. Πίσω από αυτή την κινδυνολογία ο πρωθυπουργός επιχείρησε να αποκρύψει τον πολιτικό χαρακτήρα της απόφασής του να οδηγήσει τους έλληνες εργαζόμενους στο σφαγείο του ΔΝΤ. Γιατί η προσφυγή δεν αποτελούσε μονόδρομο, ούτε –το χειρότερο– αποτρέπει τη χρεοκοπία. Η εκτίναξη του δημόσιου χρέους στο 149% του ΑΕΠ, όπως προβλέπεται στο μνημόνιο, καθιστά βεβαιότητα την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, αφήνοντας ανοικτό μόνο το θέμα των όρων: Αν θα γίνει με όρους που θα επιβάλουν οι γερμανοί τραπεζίτες ή με όρους λαϊκού κινήματος και εις βάρος των γερμανών τραπεζιτών, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης πολιτικής λύσης, που στην προμετωπίδα της θα έχει τη σημαντική βελτίωση των όρων ζωής και εργασίας της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αυτή είναι η διαχωριστική γραμμή σήμερα.
Από την άλλη μεριά, οι «αντιεξουσιαστές» του Γ. Παπανδρέου κάθε μέρα που περνά στρέφουν τα πυρά τους σε ολοένα και καινούργιους τομείς. Μαζί με τον ΟΣΕ σειρά φαίνεται να παίρνει η παιδεία και δη η τριτοβάθμια, με αφορμή το νέο νόμο πλαίσιο που εξήγγειλε η υπουργός Παιδείας, Ά. Διαμαντοπούλου. «Θα ρίξουμε όλο και πιο πολύ το βάρος της προσπάθειάς μας στο ανθρώπινο δυναμικό και στην παιδεία. Είναι χρονιά μεγάλων αλλαγών στην παιδεία» τόνισε μιλώντας στο υπουργικό συμβούλιο, ενώ μια μέρα πριν μιλώντας στους επαγγελματοβιοτέχνες επέκρινε τα ΤΕΙ και τα πανεπιστήμια «που δεν έχουν σχέση με τον επιχειρηματικό κόσμο της περιοχής». Σαφές το υπονοούμενο: εξάλειψη και των τελευταίων ιχνών αυτοτέλειας των ΑΕΙ και ΤΕΙ στο βωμό υποστήριξης της ιδιωτικής κερδοφορίας.
Τα εγκώμια στις επιχειρήσεις και τις επενδύσεις κατέλαβαν άλλωστε το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας του. Έσπευσε μάλιστα να διευκρινίσει σε ένα κρεσέντο κοροϊδίας ότι «εμείς ως σοσιαλιστές δεν πρέπει να φοβόμαστε την έννοια του επιχειρείν, της επιχειρηματικότητας»! Το κόμμα που σε τρεις μήνες κατάργησε δικαιώματα και κατακτήσεις ενός αιώνα, ο πιο καλός μαθητής του ΔΝΤ, νιώθει την ανάγκη να ξεκαθαρίσει ότι δεν είναι εχθρικό προς τις επιχειρήσεις…
Πέρα από τα εγκώμια υπήρξαν ωστόσο και συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, όπως αυτές που αφορούν στις μεγάλες επενδύσεις. Νομοσχέδιο - σκούπα, που θεωρητικά θα έρθει να αντιμετωπίσει τη γραφειοκρατία, την πολυνομία και τη διαφθορά, στην πράξη όμως θα σαρώνει κάθε είδος δημόσιου ελέγχου και προστατευτικού πλαισίου, για να διευκολυνθούν οι ξένες επενδύσεις. Μεταμοντέρνα αποικία θα γίνει η Ελλάδα, την ίδια μάλιστα ώρα που επιχειρήσεις οι οποίες βρίσκονταν στην αιχμή του δόρατος του ελληνικού καπιταλισμού για δεκαετίες πνέουν τα λοίσθια ή ψάχνουν το χάρτη για να βρουν πού θα μεταφέρουν την έδρα τους.
Οι αναστατώσεις που δημιουργεί η λιτότητα (η αντιμετώπιση «του τέρατος του ελλείμματος», με τα λόγια του Γιωργάκη) σε όλη την έκταση της κοινωνίας και στον επιχειρηματικό χάρτη οξύνουν την πάλη για την πολιτική ηγεμονία στο πλαίσιο του πολύμορφου ρεύματος που αντιμάχεται το μνημόνιο. Σε αυτό το πλαίσιο τα εργατικά, λαϊκά συμφέροντα μπορούν να διεκδικήσουν την ηγεμονία στην πάλη ενάντια στην επικείμενη πτώχευση, έχοντας όμως στην προμετωπίδα τους το στόχο της ουσιαστικής βελτίωσης της θέσης τους. Διαφορετικά η απαλλαγή από το μνημόνιο και την τρόικα, θα σημάνει την επιστροφή στα προηγούμενα χρόνια λιτότητας και περικοπών, στα χρόνια του «μνημονίου με ανθρώπινο πρόσωπο».
Απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των εργαζομένων στις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα»
Η Γενική Συνέλευση των εργαζομένων στις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα» πραγματοποιήθηκε σήμερα 9 Σεπτέμβρη, με καθολική συμμετοχή των εργαζομένων.
Θέμα της Συνέλευσης ήταν ο καθορισμός της στάσης των εργαζομένων απέναντι στην απόφαση του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη να προχωρήσει στο κλείσιμο της εκδοτικής επιχείρησης και στην απόλυση των περίπου 100 εργαζομένων.
Οι εργαζόμενοι των Ελληνικών Γραμμάτων συμφωνήσαμε ομόφωνα ότι η Γενική Συνέλευση αποτελεί το κυρίαρχο όργανό μας και οι αποφάσεις της είναι δεσμευτικές για όλους τους εκπροσώπους μας στη διαβούλευση με την εργοδοσία.
Αδιαπραγμάτευτη θέση μας αποτελεί η διασφάλιση των θέσεων εργασίας μας και η εκπλήρωση των υποχρεώσεων της εταιρείας προς όλους τους συνεργάτες της (συγγραφείς, μεταφραστές, επιμελητές, εικονογράφους, κ.ά.).
Σε αυτά τα πλαίσια, προχωρούμε:
- Σε συγκέντρωση και πορεία προς το κτίριο του ΔΟΛ (Μιχαλακοπούλου 80) την Τετάρτη 15 Σεπτέμβρη ώρα 15:30, ημέρα που η Διοίκηση του ΔΟΛ έχει εξαγγείλει το κλείσιμο των Ελληνικών Γραμμάτων.
- Σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το Μέγαρο Μουσικής την Κυριακή 19 Σεπτέμβρη στις 20:00.
- Σε 24ωρη απεργία την Τετάρτη 29 Σεπτέμβρη μαζί το Σύλλογο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής.
- Σε τρίωρη στάση εργασίας και συγκέντρωση έξω από το Υπουργείο Εργασίας την ημέρα που θα πραγματοποιηθεί εκεί η τριμερής συνάντηση.
Δηλώνουμε πως οποιαδήποτε απόφαση της εργοδοσίας να προχωρήσει σε απόλυση συναδέλφου ή συναδέλφων θα σημαίνει για εμάς την αυτόματη κήρυξη απεργιακών κινητοποιήσεων.
Καλούμε το σύνολο του εργατικού κινήματος και των εργαζομένων, τους πνευματικούς ανθρώπους της χώρας αλλά και κάθε πολίτη να συμπαρασταθεί στον αγώνα μας.
Γενική Συνέλευση των εργαζομένων στα Ελληνικά Γράμματα
Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου 2010
| Ανακοίνωση σχετικά με τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ |  |  |  |
| Friday, 10 September 2010 18:12 | |
|
|
Οι εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύουν την κρίση του χώρου αυτού. Οι καταστροφικοί μικροκομματικοί ανταγωνισμοί, οι προσωπικές στρατηγικές, οι κάθε είδους χειρισμοί, αποτελούν την έκφραση μιας βαθύτερης πολιτικής, προγραμματικής και στρατηγικής κρίσης. Η αδυναμία λήψης καθαρής θέσης σε κομβικά ερωτήματα όπως το χρέος και η αναγκαία διαγραφή του, η επιμονή σε μια φιλο-ΕΕ τοποθέτηση, οι αυταπάτες περί «αριστερής διακυβέρνησης», η συμπόρευση με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία αποτελούν τις αιτίες αυτής της κρίσης.
νεα
Με αίτημα να γίνουν μαζικοί διορισμοί
Κατάληψη στο περίπτερο 15 της Διεθνούς Εκθεσης Θεσσαλονίκης, όπου στεγάζεται το υπουργείο Οικονομικών, πραγματοποίησαν δεκάδες ωρομίσθιοι και αναπληρωτές καθηγητές, ζητώντας την απόσυρση του νέου νομοσχεδίου του υπουργείου Παιδείας.
Οι εκπαιδευτικοί απέκλεισαν το περίπτερο με πανό για περίπου μία ώρα και φώναξαν συνθήματα κατά της εκπαιδευτικής πολιτικής, ενώ ζήτησαν συνάντηση με εκπρόσωπο του υπουργείου Παιδείας (που φέτος δεν συμμετέχει στην ΔΕΘ).
Ζήτησαν επίσης μαζικούς διορισμούς, κάνοντας λόγο για μεγάλο αριθμό κενών στα σχολεία, κατά την έναρξη της σχολικής χρονιάς τη Δευτέρα, εξαιτίας των συνταξιοδοτήσεων φέτος χιλιάδων
Με αίτημα να γίνουν μαζικοί διορισμοί
Κατάληψη στο περίπτερο 15 της Διεθνούς Εκθεσης Θεσσαλονίκης, όπου στεγάζεται το υπουργείο Οικονομικών, πραγματοποίησαν δεκάδες ωρομίσθιοι και αναπληρωτές καθηγητές, ζητώντας την απόσυρση του νέου νομοσχεδίου του υπουργείου Παιδείας.Οι εκπαιδευτικοί απέκλεισαν το περίπτερο με πανό για περίπου μία ώρα και φώναξαν συνθήματα κατά της εκπαιδευτικής πολιτικής, ενώ ζήτησαν συνάντηση με εκπρόσωπο του υπουργείου Παιδείας (που φέτος δεν συμμετέχει στην ΔΕΘ).
Ζήτησαν επίσης μαζικούς διορισμούς, κάνοντας λόγο για μεγάλο αριθμό κενών στα σχολεία, κατά την έναρξη της σχολικής χρονιάς τη Δευτέρα, εξαιτίας των συνταξιοδοτήσεων φέτος χιλιάδων
Π.Ε. ΝΑΡ: ήττα του αστικού μπλοκ εξουσίας, αντικαπιταλιστική πάλη
Συνεδρίασε στις αρχές Σεπτέμβρη η Πολιτική Επιτροπή του ΝΑΡ με θέμα την εκτίμηση της κατάστασης, τα πρώτα συμπεράσματα από τον "πρώτο γύρο" της πάλης ενάντια στην αστική επίθεση και τα πολιτικά καθήκοντα και τους στόχους για την επόμενη περίοδο. Όπως εκτιμά η απόφαση της Π.Ε. του ΝΑΡ: "Το κίνημα και η αριστερά βρίσκονται σε μια μεγάλη καμπή, μπροστά σε ένα μεγάλο ερώτημα: ή θα συνεχίσουν με τα «παλιά καύσιμα», αναπαράγοντας τις ανεπάρκειές τους και θα οδηγηθούν σε συντριπτική και στρατηγική ήττα ή θα κάνουν το αναγκαίο άλμα στο μέλλον, στην ταξική ανασυγκρότηση του κινήματος και στην αντικαπιταλιστική και επαναστατική ανασυγκρότησή της η αριστερά στην κατεύθυνση ενός νέου απελευθερωτικού/κομμουνιστικού προγράμματος πετυχαίνοντας ιστορικά βήματα προς τα μπρος."
περισσοτερα εδώ
ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ-ΔΕΘ-διοδια στοπ
ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ ΘΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΔΙΟΔΙΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΜΕ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΠΟΜΠΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΘΕΣ/ΝΙΚΗ,ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΔΕΘ ΜΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΠΑΝΟ ΣΕ ΔΙΑΚΡΙΤ0 ΜΠΛΟΚ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)