ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΩΝ ΕΛΜΕ ΛΑΡΙΣΑΣ

	ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
	ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΔΣ ΕΛΜΕ ΛΑΡΙΣΑΣ
ΕΤΟΣ	2009			2010			2011
ΨΗΦΙΣΑΝ	2031			1159			1860
ΑΚΥΡΑ -ΛΕΥΚΑ	75			45			171
ΕΓΚΥΡΑ	1956		εδρες	1114		εδρες	1689		εδρες
ΠΑΣΚ	750	38,3%	4	372	33,4%	3	446	26,41%	3
ΔΑΚΕ	724	37%	3	449	40,3%	4	502	29,72%	3
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ (παρεμβασεις)	67	3,4%		91	8,1%	1	271	16,04%	2
ΕΣΑΚ ΔΕΕ	300	15,3%	2	116	10,4%	1	157	9,30%	0
ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ							162	9,59%	1
ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ	115	5,9%		86	7,7%	0	153	9,06%	0
ΧΑΙΡΕΤΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΞΑΝ ΤΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ.
ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΗΜΑ ΤΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ ΑΥΤΌ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ
ΠΡΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ. ΚΑΛΟΥΜΕ ΚΆΘΕ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ΝΑ ΠΟΡΕΥΤΕΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΔΥΣΚΟΛΟ ΑΥΤΌ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ
ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΌΜΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΒΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.
ΚΑΝΕΙΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Χαιρετίζουμε  τους  συναδέλφους  που  στήριξαν με την ψήφο τους  την ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ, αλλά και κάθε  αγωνιστική φωνή  στο σωματείο μας.

Μετά από πολλές δεκαετίες συνάδελφοι  στα σχολεία απλώνεται ξανά η σκιά της πείνας με οικογένειες που  δεν μπορούν κυριολεκτικά να  προσφέρουν ένα πιάτο φαγητό στα παιδιά τους. Οι καθηγητές εκεί που υποτίθεται ότι «πλεόναζαν», τώρα δεν επαρκούν (π.χ. 2^η ΕΠΑΣ), ενώ  συνεχίζεται  η αθλιότητα με την έλλειψη  των βιβλίων. Και  οι  «υπεύθυνοι» ; ..τι κάνουν οι «υπεύθυνοι» ; Ετοιμάζουν λίστες  απολύσεων και νέες συγχωνεύσεις σχολείων!!!  
Δεν περιμένουμε, συνάδελφοι, από τους αστέρες της χθεσινής κυβέρνησης Παπανδρέου ή της σημερινής συγκυβέρνησης του τραπεζίτη Παπαδήμου, του  μαύρου μετώπου, του ΔΝΤ και της ΕΕ να αντιληφθούν τον αγώνα της λαϊκής οικογένειας για τη μόρφωση των παιδιών της. Οι άνθρωποι του Υπουργείου σκέφτονται όχι με όρους σχολικής πραγματικότητας, αλλά με όρους κόστους και κέρδους. Καθώς τα υπόγεια της κοινωνίας πλημμυρίζουν από δυστυχία και η ανέχεια απλώνεται πάνω από τη χώρα, όλοι εκείνοι που κλέβουν το ψωμί απ’ το τραπέζι, ατενίζουν τα σκοτεινά βάραθρα της φτώχειας από τα απαστράπτοντα σαλόνια των ευρωπαϊκών συνόδων κορυφής, γεμάτοι  σιγουριά  για την «σωτηρία» της πατρίδας.

Για όποιον όμως έχει μάτια να βλέπει και αυτιά για να ακούει, το κύμα της κοινωνικής βαρβαρότητας πλησιάζει αδυσώπητα. Πίσω του, λυσσομανούν οι άνεμοι της καπιταλιστικής κρίσης, τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις, οι απολύσεις και οι περικοπές, ο ακήρυχτος πόλεμος ενάντια στους ανθρώπους του μόχθου και της εργασίας. Οι τελευταίοι που έχουν το δικαίωμα να μιλάνε για την εκτεταμένη φτωχοποίησης της κοινωνίας  είναι εκείνοι που την προκάλεσαν, είναι εκείνοι που θέλουν να γονατίσουν τους απεργούς της Χαλυβουργίας και να τους βάλουν να δουλεύουν μέσα στη φωτιά για 400 ευρώ το μήνα. Είναι εκείνοι που επιβάλλουν την ισοπέδωση των κοινωνικών, ασφαλιστικών, μορφωτικών, εργασιακών κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Αντίσταση, Αλληλεγγύη, Αγώνας, Ανατροπή

Τα σχολεία είναι κοινότητες και όχι εταιρίες ! Και σαν κοινότητες αντίστασης, πρέπει να ορθώσουν τείχη απέναντι στον εισβολέα, στους έμπορους της γνώσης αλλά και της ανέχειας, στα κοράκια της εξουσίας και της αξιολόγησης αλλά και στους γύπες της αγοράς και των χορηγών, στις «φιλάνθρωπες» ΜΚΟ της διαπλοκής και στην πολιτική «ορθολογικής διαχείρισης της φτώχειας». Σαν κοινότητες αλληλεγγύης, πρέπει να κρατήσουν ορθάνοιχτες τις πόρτες στους απλήρωτους, τους άνεργους, τους ξενιτεμένους εργάτες, τους απολυμένους, τους ακάλεστους και βέβαια πριν απ’ όλα, στα παιδιά τους, που είναι παιδιά όλων μας. Σαν κοινότητες αγώνα, να παλέψουν και να διεκδικήσουν, να υπερασπιστούν το δημόσιο, δωρεάν, καθολικό χαρακτήρα του σχολείου : σίτιση για τα παιδιά, χρήματα για το σχολείο, βιβλία για το μάθημα, παιδαγωγική ελευθερία και δημοκρατία. Γιατί, αν η Αλληλεγγύη, η Αυτοοργάνωση και η Συλλογικότητα είναι η μια πλευρά της απάντησης, η δεύτερη είναι η Αντίσταση και ο Αγώνας για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής αλλά και του γερασμένου κόσμου που γεννάει την κοινωνική βαρβαρότητα.

Καλούμε τους συναδέλφους μας, να μην σκύψουν  το  κεφάλι  τώρα  που μας  χρειάζονται οι μαθητές μας και όλη η ελληνική  κοινωνία. Είναι  χρέος μας  σαν δάσκαλοι  αυτού  του τόπου  να  μπούμε  μπροστά  στην συγκρότηση  ενός  μεγάλου  ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΡΗΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ. Να  ξεκινήσουμε  από  την ίδια την ΕΛΜΕ  και το νέο ΔΣ που  έχει  προκύψει από τις  εκλογές.   

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ  ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

 

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ    ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ    ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

                                   &
                 ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ  ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ 
  (ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ)

                           
                                     ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ  ΓΙΑ ΔΣ  ΕΛΜΕ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ  ΑΝΤΩΝΗΣ 
ΠΕ 02 ( 8ο ΛΥΚΕΙΟ ΛΑΡΙΣΑΣ)

ΘΑΝΟΥ   ΕΦΗ 
 ΠΕ  08  (2η ΕΠΑΣ )

                                                                       

ΚΑΛΑΪΤΖΙΔΟΥ  ΣΟΦΙΑ 
  ΠΕ 02   (ΓΥΜΝΑΣΙΟ & Λ.Τ. ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ)

                                                                                   

ΚΟΝΤΕΛΕΣ  ΔΗΜΗΤΡΗΣ 
ΠΕ 17.06  (ΕΠΑΛ ΕΛΑΣΣΟΝΑΣ)      
                                                                                              

ΚΡΙΤΣΙΝΙΩΤΗΣ  ΘΑΝΑΣΗΣ 
ΠΕ 02  (7^Ο  ΕΠΑΛ  ΛΑΡΙΣΑΣ)  

ΜΑΛΑΜΙΔΟΥ ΜΑΡΙΑ  
ΠΕ 09  (ΓΕΛ ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ)           

                                                                                   

ΜΑΤΘΑΙΟΥ  ΙΩΑΝΝΑ  
ΠΕ 17.02  (ΕΠΑΛ ΕΛΑΣΣΟΝΑΣ)   
                                                                          

ΜΠΙΚΑ  ΔΗΜΗΤΡΑ 
ΠΕ 11  (11ο ΓΕΛ & ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΛΑΡΙΣΑΣ)

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ  ΔΗΜΗΤΡΗΣ 
ΠΕ 09  (ΓΥΜΝΑΣΙΟ & Λ.Τ. ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ)

ΣΙΑΜΟΣ  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 
ΠΕ 18  (3ο ΓΥΜΝ. ΛΑΡΙΣΑΣ/ΕΠΑΛ ΕΛ/ΝΑΣ )

ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ 
ΠΕ 02 (ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΔΟΜΕΝΙΚΟΥ)  
                                                                                                        

ΤΖΙΟΛΑΣ  ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ 
ΠΕ 18  (1ο ΕΠΑΛ  ΛΑΡΙΣΑΣ)           
                                                                                               

ΤΣΙΜΠΟΛΗ  ΚΙΚΗ 
 ΠΕ 01  (1ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΕΛΑΣΣΟΝΑΣ)

«Κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα,

πέσουν καιροί οργισμένοι,

κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,

για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,

μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά! τσεκούρι! τράβα!,

ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,

και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,

για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα».

(Πατέρες, Κωστής Παλαμάς)

           

Κανένας Μόνος του! Όλοι Μαζί Μπορούμε!

ΣΤΙΣ  ΕΚΛΟΓΕΣ  14 ΔΕΚΕΜΒΡΗ                                                                                                   

ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ  -  ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ                                              
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ  ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ  ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ                                                               

ΓΙΑ   ΕΝΑ   ΣΩΜΑΤΕΙΟ    ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ  -  ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ  - ΤΑΞΙΚΟ  

ΟΛΟΙ ΣΤΗ  Γ.Σ.  9:30 πμ  ΣΤΟ  ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΕΙΟ 

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ  13:30μμ -  19:30 μμ  ΣΤΟ  1ο ΛΥΚΕΙΟ

Κοινό ψήφισμα !!!εργαζομένων στην ΔΕΗ-Εργατικού Κέντρου Λάρισας και της Επιτροπής αγώνα ενάντια στα χαράτσια που κατατέθηκε για τα χαράτσια ,και την ΔΕΗ

 

ΨΗΦΙΣΜΑ

Οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ με τη συνδρομή πολιτών, εκπροσώπων του Εργατικού Κέντρου και μελών της “Επιτροπής αγώνα ενάντια στα χαράτσια” σήμερα Τετάρτη 30/11/11 προέβησαν σε συμβολική διακοπή του ρεύματος στην Περιφέρεια Θεσσαλίας, προκειμένου να διατρανώσουν την αντίθεσή τους στην ισοπεδωτική, άδικη και παράνομη επιβολή χαρατσιών στους πολίτες επ' ωφελεία των τροϊκανών, των ντόπιων αφεντικών και των υπηρετών τους που αυτοεξαιρούνται από το νόμο.(χρέος Περιφέρειας 1.160. 000 ευρώ)

Δηλώνουν με την παρουσία τους ότι θα αγωνιστούν για:

• Ενέργεια δημόσιο αγαθό και όχι εμπόρευμα.
• ΔΕΗ στην υπηρεσία των εργαζόμενων και του λαού.
• Την παύση διώξεων εναντίον των αγωνιζόμενων συνδικαλιστών της ΔΕΗ
• Τη σφυρηλάτηση της αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζόμενων και του λαού ενάντια στον επιχειρούμενο διασπαστικό κοινωνικό αυτοματισμό.

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ ΤΟΥΣ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΧΩΡΙΣ ΡΕΥΜΑ

ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΑΝΕΞΕΤΑΣΤΕΟΙ

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι, κηρύχνουν τη λιτότητα

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά
Θεωρούνε ταπεινό
Να μιλάς για το φαΐ
Ο λόγος; Έχουνε κι όλας φάει

Οι ταπεινοί αφήνουνε τον κόσμο
Χωρίς να’χουνε δοκιμάσει κρέας της προκοπής

Πώς ν’αναρωτηθούν πού ’θε έρχονται
Και πού πηγαίνουν
Είναι τα όμορφα δειλινά τόσο αποκαμωμένοι
Το βουνό και την πλατειά τη θάλασσα
Δεν τά’χουν ακόμα δει
Όταν σημαίνει η ώρα τους

Αν δεν νοιαστούν οι ταπεινοί
Γι’αυτό που είναι ταπεινό
Ποτέ δεν θα υψωθούν

Το ημερολόγιο
Δεν δείχνει ακόμα την ημέρα
Όλοι οι μήνες, όλες οι ημέρες
Είναι ανοιχτές
Κάποια απ’ αυτές θα σφραγιστεί
Μ’ έναν σταυρό

Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί
Οι έμποροι φωνάζουν γι’αγορές
Οι άνεργοι πεινούσαν
Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι
Κηρύχνουν τη λιτότητα
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσήματα
Ζητάνε θυσίες
Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους
Για τις μεγάλες εποχές που θα’ρθουν
Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο
Λες πως η τέχνη να κυβερνάς το λαό
Είναι πολύ δύσκολη για τους ανθρώπους του λαού

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε
Πόλεμος και ειρήνη
Είναι δυο πράγματα ολότελα διαφορετικά
Όμως η ειρήνη τους και ο πόλεμός τους
Μοιάζουν όπως ο άνεμος κι η θύελλα
Ο πόλεμος γεννιέται απ’ την ειρήνη τους
καθώς ο γιος από την μάνα
έχει τα δικά της απαίσια χαρακτηριστικά
ο πόλεμός τους σκοτώνει
ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους

Όταν αυτοί που είναι ψηλά
Μιλάνε για ειρήνη
Ο απλός λαός ξέρει
Πως έρχεται ο πόλεμος
Όταν αυτοί που είναι ψηλά
Καταριούνται τον πόλεμο
Διαταγές για επιστράτευση
Έχουν υπογραφεί

Στον τοίχο με κιμωλία γραμμένο
Θέλουνε πόλεμο
Αυτός που το΄χε γράψει
Έπεσε κι όλας

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε
Να ο δρόμος για τη δόξα
Αυτοί που είναι χαμηλά λένε
Να ο δρόμος για το μνήμα

Τούτος ο πόλεμος που έρχεται
Δεν είναι ο πρώτος
Πριν απ’ αυτόν γίνανε κι άλλοι πόλεμοι
Όταν ετέλειωσε ο τελευταίος
Υπήρχαν νικητές και νικημένοι
Στους νικημένους ο φτωχός λαός
Πέθαινε απ’ την πείνα
Στους νικητές ο φτωχός λαός
Πέθαινε το ίδιο

Σαν θα’ρθει η ώρα της πορείας
Πολλοί δεν ξέρουν
Πως επικεφαλής βαδίζει ο εχθρός τους
Η φωνή που διαταγές τους δίνει
Είναι του εχθρού τους η φωνή
Εκείνος που για τον εχθρό μιλάει
Είναι ο ίδιος τους ο εχθρός

Νύχτα
Τ’ανδρόγυνα ξαπλώνουν στο κρεβάτι τους
Οι νέες γυναίκες θα γεννήσουν ορφανά

Στρατηγέ το τανκς σου
Είναι δυνατό μηχάνημα
Θερίζει δάση ολόκληρα
Κι εκατοντάδες άνδρες αφανίζει
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα
-χρειάζεται οδηγό

Στρατηγέ το βομβαρδιστικό
Είναι πολυδύναμο
Πετάει πιο γρήγορα απ’ τον άνεμο
Κι απ’ τον ελέφαντα σηκώνει βάρος πιο πολύ
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα
-χρειάζεται πιλότο

Στρατηγέ ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ
Ξέρει να πετάει
Ξέρει και να σκοτώνει
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα
-ξέρει να σκέφτεται

Μπέρτολντ Μπρεχτ-”Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου”

Μήνυμα των απεργών της “Ελληνικής Χαλυβουργίας” στον εργαζόμενο λαό

ΨΗΦΙΣΜΑ

Προς την εργατική τάξη, Τον εργαζόμενο λαό.

Συνάδελφοι

Διαδώστε το μύνημά μας: Οι χαλυβουργοί δεν λυγίζουν!

Στην πύλη της Χαλυβουργίας γράφουμε όλοι μαζί μια ακόμη σελίδα στο μεγάλο βιβλίο των αγώνων του λαού μας.

Σωματεία, άνεργοι, φτωχός λαός, φοιτητές, μαθητές, μας δίνετε υλική βοήθεια από το υστέρημά σας, από το μισθό που δεν έχετε, από το επίδομα ανεργίας που δεν φτάνει. Μας δίνετε δύναμη και πείσμα!

Κλείσαμε μήνα σε απεργία σκληρή και συνεχίζουμε.

Σπάσαμε την σιωπή, αποδείξαμε ότι οι εργάτες έχουμε μεγάλη δύναμη. Οι βιομήχανοι ανησυχούν, ο βιομήχανος  Μάνεσης αν και τρομοκρατημένος, δεν είναι μόνος του. Τον στηρίζουν γιατί έχει το ρόλο του λαγού.

Αν τα μέτρα περάσουν στην χαλυβουργία, ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες για να μην αφήσουν τίποτα όρθιο. Αν εδώ σπάσουν τα μούτρα τους, τίποτα δεν θα είναι ίδιο και για τα υπόλοιπα εργοστάσια.

Μην ακούτε τα ψέμματα των βιομηχάνων και των ανθρώπων τους. Δεν θα δουλεύουν αυτοί, για ψίχουλα στα εργοστάσια. Αυτοί πληρώνονται καλά για τη βρώμικη δουλειά τους.

Αφού οι «επισκέψεις» στα σπίτια, οι «επιστολές», η τρομοκρατία με τα εξώδικα, έπεσαν στο κενό, τώρα βάζουν το Υπουργείο Εργασίας να μας «συμβουλεύει»: «Δεχθείτε τους όρους του Μάνεση, διαφορετικά θα βρεθείτε όλοι στο ταμείο ανεργίας». Μας απειλούν με 180 ακόμα απολύσεις!

Κύριοι βιομήχανοι, είστε βαθιά νυχτωμένοι. Την τελευταία μας λέξη δεν την είπαμε ακόμα! Είμαστε μια γροθιά. Έτοιμοι, για την πιο σκληρή ταξική αναμέτρηση!

Δεν γυρνάμε στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ. Να γυρίσουν πίσω οι 34 απολυμένοι συνάδελφοί μας.

Ο αγώνας μας, αφορά όλους τους εργαζόμενους. Οι τελευταίες εξελίξεις είναι αποκάλυψη. Οι βιομήχανοι αξιοποιούν τους νόμους της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – Καρατζαφέρη.

Επιβάλλουν την εκ περιτροπής εργασία, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, μειώσεις μισθών στα 450 – 500 ευρώ.

Όπου οι εργάτες υποχώρησαν η επίθεση της εργοδοσίας γιγαντώθηκε. Ακολούθησαν απολύσεις, εντατικοποίηση της εργασίας, μέχρι και κλείσιμο των επιχειρήσεων, με τους εργάτες απλήρωτους για πολλούς μήνες.

Υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα, όλοι έχουμε πείρα. Οι βιομήχανοι μας κλείνουν τα σπίτια και όχι ο αγώνας μας για δουλειά. Το ψωμί μας το υπερασπίζουμε με αγώνα όχι με παρακάλια.

Συνάδελφοι εργάτες, τα μέτρα γενικεύονται, δεν είναι μόνο οι χαλυβουργοί στο στόχο, είμαστε όλοι.

Ήρθε η ώρα ο αγώνας σαν φωτιά να ανάψει στα εργοστάσια. Τώρα η συμμετοχή σας στον αγώνα δεν είναι ζήτημα αλληλεγγύης είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για όλη την εργατική τάξη.

Παραμερίστε τους ανθρώπους των βιομηχάνων, μην τους φοβάστε, είναι ανίσχυροι όταν οι εργάτες πάρουν απόφαση.

Κάντε γενική συνέλευση, ελάτε σε επαφή μαζί μας, αποφασίστε απεργία. Είναι η ώρα οι βιομήχανοι να πάρουν ένα καθαρό μύνημα που μόνο ο αγώνας των εργατών στα εργοστάσια μπορεί να δώσει.

Όλοι στον αγώνα. Η νίκη θα είναι δική μας.

Η γενική συνέλευση των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας

Ασπρόπυργος  30/11/2011

EΝΑ ΜΗΝΥΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ

Δευτέρα 21 Νοέμβρη και το πρωινό μάθημα της Γλώσσας στην Στ΄τάξης σε δημοτικό σχολείο του Κερατσινίου ξεκινάει με την προκήρυξη των εργατών της Χαλυβουργίας. 
«... Ακούστε τη φωνή των χαλυβουργών. Ο αγώνας μας είναι και δικός σας ... Απεργούμε σαν μια γροθιά από τις 31 Οκτώβρη.  Διαλέξαμε το δρόμο της τιμής και της αξιοπρέπειας, υπερασπίζουμε το ψωμί και το μέλλον των παιδιών μας. 
Δε γυρνάμε για δουλειά μέσα στη φωτιά και το σίδερο για 500 €. Απαιτούμε να επιστρέψουν στη δουλειά οι 34 απολυμένοι συνάδελφοί μας ... Νικήσαμε το φόβο, τους εκβιασμούς, την απειλή της πείνας. Κατεβήκαμε σε απεργία. Είμαστε όρθιοι, είμαστε ήδη νικητές ... Οι βιομήχανοι στα γύρω εργοστάσια περίμεναν να έχουμε κουραστεί, να έχουμε πάει για δουλειά με σκυμμένο το κεφάλι ... Αποδείξαμε ότι οι εργάτες έχουν αστείρευτη δύναμη ... Η νίκη των χαλυβουργών θα είναι μια μεγάλη νίκη για όλη την εργατική τάξη! ...» 

Η δύναμη του κειμένου των εργατών κεντρίζει τα συναισθήματα των παιδιών,παιδιών μιας κοινωνίας που βιώνει έντονα τη φτώχεια και την ανεργία. 
Στη συνέχεια βρίσκουμε στο διαδίκτυο ενδιαφέροντα στοιχεία για το χάλυβα, τα εργοστάσια παραγωγής του και τα τεράστια κέρδη των ιδιοκτητών του.

Θυμόμαστε και το εξαιρετικό εκείνο κείμενο από το παλιό βιβλίο της Γλώσσας της Ε΄δημοτικού «Ένα δάκρυ για τον μπάρμπα-Τζίμη»

«…Νιώθω περηφάνια γιατί ,όταν το κάλεσε η στιγμή, έκανα το χρέος μου απέναντι στους συναδέλφους μου και βοήθησα να γίνει ευκολότερη και καλύτερη η ζωή μας ,κι αυτό είναι σαν να ‘βαλα κι εγώ ένα  λιθαράκι στο χτίσιμο καλύτερης κοινωνίας…» 
Τα παιδιά συζητούν, ρωτούν, προβληματίζονται και συναισθάνονται αυτά που συμβαίνουν, τα νιώθουν πολύ κοντά τους.
Αποφασίζουν να ζωγραφίσουν μηνύματα αλληλεγγύης και τα οποία τώρα πια είναι εκτεθειμένα στον απεργιακό χώρο της Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο.  

Ο δάσκαλος της τάξης

Στέλιος Φωκιανός

Το παρακάτω ποίημα γράφηκε από τον εργαζόμενο στην Ελληνική Χαλυβουργία, Σταύρο Δικαίο Φοινικάκο. Διαβάστηκε στην πύλη του εργοστασίου από τον ίδιο, προς τους συλλόγους εκπαιδευτικών που βρέθηκαν εκεί, σήμερα, 28 Νοέμβρη, στις 4 το απόγευμα, φέρνοντας χρήματα, τρόφιμα, αλληλεγγύη και περίσσευμα ψυχής...

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ

Σταύρος Δικαίος Φονικάκος, απεργός στην Ελληνική Χαλυβουργία

Μη μ’ ενοχλείς

τη σκέψη μου σεβάσου που ερευνάει

δεν μ’ ενδιαφέρει τίποτα

το βλέμμα μου ρουφάει.

Εκείνο το άσπρο, το λευκό, το άψυχο λιθάρι

που ως το κοιτώ μαζεύομαι

και λέω πως θα πάρει ζωή

θα γίνει με φτερά, άγγελος να πετάει

κι ίσως καρδούλα και ψυχή

στο στήθος του χτυπάει.

Έτσι θαρρώ όταν εγώ γλύπτης, σφυρί και σμίλη

θα το λαξεύσω και λευκή μορφή αγγέλου γίνει.

Τώρα το ξέρω πως κι εσύ είσαι αποφασισμένος

Δάσκαλος σ’ ένα όνειρο με βλέμμα καρφωμένο

πάνω στα ακατέργαστα μικρά – μικρά παιδιά μας

σμίλη σου η γνώση που εσύ χαρίζεις κι είναι θαύμα

γιατί μεταμορφώνονται και από άψυχα διαμάντια

σιγά – σιγά λαξεύονται και γίνονται λιοντάρια.

Πού είναι, επιτέλους, αυτή η Αριστερά;

Δέσποινα Κουτσούμπα, Παναγιώτης Μαυροειδής

Κυβέρνηση έχουμε, αλλά η πολιτική κρίση είναι ανοιχτή. Οι πάνω δεν μπορούν να κυβερνήσουν και οι κάτω δεν θέλουν να κυβερνηθούν. Ελάχιστο τμήμα της κοινωνίας αναγνωρίζει σήμερα τα συμφέροντά του στην ακολουθούμενη πολιτική κι ας έχει επιστρατευτεί για τη «σωτηρία» του όλος ο αστικός θίασος της νέας «εθνοσωτηρίου» συγκυβέρνησης.

Αυτή ακριβώς την πολιτική στιγμή, αντηχεί πιο ηχηρό το ερώτημα: τι κάνει επιτέλους η Αριστερά; Ακούγεται στους χώρους δουλειάς, στα καφενεία, προκύπτει στην ανάγκη του νέου για δουλειά, του εργαζόμενου για μισθό, του φτωχού για ψωμί, του συνταξιούχου για φάρμακα. Είτε το ερώτημα διατυπώνεται ως πραγματική απορία, προσμονή, απελπισία, είτε ως άλλοθι για την απραξία, η τόσο συχνή αναπαραγωγή του ίδιου ερωτήματος από τόσα στόματα, οφείλει να μας προβληματίσει.

Πού είναι, λοιπόν, η Αριστερά; Στην πραγματικότητα, δεν είναι γενικώς η Αριστερά αυτό που λείπει, ειδικά στη χώρα μας. Αντιθέτως, η Αριστερά σε όλες της τις εκδοχές, και παρά τις ανεπάρκειές της, υπάρχει: κόμματα, οργανώσεις, συλλογικότητες, κινήσεις, συνδικαλιστές, κοινωνικοί αγωνιστές. Από την πλατεία ως την απεργία, από το σωματείο ως το «Δεν Πληρώνω», δεν λείπουν οι αριστερές απόψεις και πρακτικές. Με τις καθυστερήσεις, τους χωριστούς δρόμους, την ευρωλαγνεία ή τις αυταπάτες για τον κοινοβουλευτικό δρόμο. Δεν έχει νόημα να απαριθμήσουμε τα ζητήματα της αριστεράς, έχει χυθεί πολύ μελάνι. Ας το δούμε κι από την άλλη: υπάρχει μια αριστερά για κάθε γούστο. Κι όμως, το ερώτημα «πού είναι η Αριστερά;» τίθεται ακόμη και από τον ίδιο το «λαό» της Αριστεράς. Δε φανερώνει αυτό και μια σαφή κριτική;

Είναι ζήτημα αιτημάτων; Εν μέρει ναι. Τα αιτήματα για στάση πληρωμών-διαγραφή του χρέους, έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων, ανοίγουν το δρόμο στην απάντηση. Στις πλατείες αυτή η συζήτηση κυριάρχησε. Ακόμη και οι φιλοευρωπαϊκές απόψεις δεν μπορούν παρά να παραδέχονται πλέον ότι -αν μη τι άλλο- η ίδια η αρχιτεκτονική του ευρώ στηρίχτηκε σε λάθος βάσεις κι ότι εντός της ευρωζώνης είναι δεδομένες οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Σήμερα, όμως, αυτό ή το άλλο «πεντάπτυχο» δεν επαρκεί. Ο εκβιασμός για το «φτωχοί και μέσα στο ευρώ ή χρεοκοπημένοι έξω από το ευρώ», αποτελεί το κυρίαρχο δίλημμα του συστήματος, μαζί με την προπαγάνδα για τη χώρα «που δεν παράγει τίποτα».

Είναι ζήτημα κοινής δράσης; Εν μέρει ναι. Τα βήματα που, ευτυχώς, έχουν γίνει σε αυτό το επίπεδο παράγουν κινηματικά πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα. Όμως η κοινή δράση στους αγώνες και τα μέτωπα δεν αποτελεί επαρκή απάντηση σήμερα, που ο ιστορικός χρόνος συμπυκνώνεται.

Στην πραγματικότητα, η αγωνία δεν είναι πού θα βρει ο λαός την Αριστερά. Το ερώτημα (ή/και αμφιβολία) που υπονοείται είναι «ποια είναι η άλλη προοπτική που δίνει η Αριστερά»; Όχι για το πόσες απεργίες θα κάνουμε, ή πώς μπορούμε να διεκδικήσουμε περισσότερα πράγματα στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Έχει γίνει σαφές και στον τελευταίο εργαζόμενο ότι το ζήτημα είναι συστημικό: ότι εντός αυτού του συστήματος η φτώχεια και η εκμετάλλευση δεν μπορούν παρά να βαθαίνουν.

Όμως, ποιος είναι αλήθεια ο άλλος δρόμος, το άλλο σύστημα που προτείνει η Αριστερά; Τι περιγράφει; Υπάρχει ζωή έξω την ΕΕ και, πολύ περισσότερο, έξω από τον καπιταλισμό; Τι απαντάμε στην τρομοκρατία ότι «δεν μπορούμε τραφούμε, να πληρωθούμε, να αγοράσουμε πετρέλαιο χωρίς τα δανεικά»; Τι θα μας λείψει; Υπάρχει αντικαπιταλιστική παραγωγική ανασυγκρότηση με κριτήριο τις ανάγκες του λαού; Υπάρχει δυνατότητα για σχέσεις ισότιμης συνεργασίας και ανταλλαγών με άλλες χώρες, ειδικά της Μεσογείου και των Βαλκανίων; Εν τέλει, πώς θα είναι η κοινωνία που θα χτίσουμε και ποιες είναι οι ασφαλιστικές δικλείδες που δεν θα τη κάνουν να μοιάζει με τη χίμαιρα του πάλαι ποτέ ανατολικού μπλοκ; Μπορούν και πώς να χτιστούν μορφές εργατικής και κοινωνικής δημοκρατίας που να αντιστοιχούν στη σύγχρονη εποχή ή θα περιοριστούμε στην αναπαραγωγή του φόβου για επιστροφή και των τανκς μαζί με την οικονομική και πολιτική κατοχή της κοινωνίας από το κεφάλαιο και τις αγορές;

Όταν το αστικό σύστημα θωρακίζεται τόσο, οι απαντήσεις (ή η έλλειψή τους) σε ερωτήματα σαν τα παραπάνω κρίνουν πλέον και τη «στράτευση» ή μη των εργαζόμενων ακόμη και στο επίπεδο του κινήματος.

Κάθε άλλο παρά παράλογα τα ερωτήματα αυτά. Το γνωρίζαμε ότι από το ’89 και μετά, οι (στρεβλές) βεβαιότητες της Αριστεράς έχουν τελειώσει. Μαζί με αυτές τελείωσε και η ανάγκη του καπιταλισμού να «χρυσώνει το χάπι» για τα λαϊκά στρώματα. Είναι προφανές ότι η επιθετικότητα του καπιταλισμού απέναντι στα εργατικά δικαιώματα μέσα σε αυτή την κρίση δεν θα μπορούσε παρά να ξεδιπλωθεί με τέτοιο βάρβαρο τρόπο, ακριβώς λόγω της απουσίας συγκροτημένου «αντίπαλου δέους», πολιτικά, ιδεολογικά, κινηματικά. Εξ αιτίας της αδυναμίας των αριστερών ιδεών και πρακτικών να συγκροτήσουν κάτι περισσότερο από κινήματα ανάσχεσης κάποιων μέτρων.

Είναι η μεγάλη εκδίκηση της (έλλειψης) στρατηγικής και του οράματος. Είναι η ώρα που η Αριστερά (και μαζί της, το εργατικό κίνημα) θα πληρώσει ακριβά, αναδρομικά, με τόκο και πρόστιμο, τον εξοβελισμό της κομμουνιστικής στρατηγικής από τον ζώντα τρέχοντα πολιτικό χρόνο. Τη μικροαστική της σύνθεση, την αδυναμία σύνδεσης θεωρίας και πράξης, την έλλειψη εναλλακτικού παραδείγματος. Τον εξοβελισμό της στρατηγικής συζήτησης από τον οικονομικό και πολιτικό αγώνα της τάξης στα κομματικά επιτελεία, τα μουσεία ή (στην καλύτερη περίπτωση) στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και τους διαλόγους των «ειδικών».

Τώρα η Αριστερά πρέπει να κάνει ένα ακόμη βήμα: να σηκώσει το γάντι απαντώντας τα συγκεκριμένα ερωτήματα. Να στραφεί από το αρνητικό πρόταγμα στο θετικό: ναι, αυτός ο λαός σε αυτή τη χώρα μπορεί να ζει, να τρέφεται και να παράγει, οργανώνοντας μια άλλη κοινωνία. Με την Αριστερά μπροστάρισσα, τους εργαζόμενους στο τιμόνι, το λαό περήφανο και νοικοκύρη στη χώρα του, με έγνοια στις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας. Μια κοινωνία τέτοια που μας αξίζει να ζούμε, με πραγματική εργατική δημοκρατία. Το στάδιο αυτό του καπιταλισμού που ζούμε δεν προσφέρει ούτε καν την επίφαση της αστικής δημοκρατίας. Δεν αρκεί  όμως αυτή  η επισήμανση.  Πρέπει να μιλήσουμε θετικά για το «ποια δημοκρατία», να δείξουμε παραδείγματα στο σήμερα: δημοκρατίας, αλληλεγγύης, συντροφικότητας. Μορφές και σύγχρονους δρόμους που θα συμπληρώνουν την εικόνα της «επαναστατικής κατάστασης», με το τρίτο στοιχείο, που λείπει: Των  εμβρυακών μορφών οργάνωσης των κάτω. Που θα επιβάλλουν ντε-φάκτο αμφισβήτηση της δικτατορίας των αγορών σε εθνικό επίπεδο. Θα διαμορφώνουν  ιδιότυπες καταστάσεις δυαδικής εξουσίας, βάζοντας το «πιστόλι στον κρόταφο» του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου. Θα τροφοδοτούν την αυτοπεποίθηση πως η εργαζόμενη πλειοψηφία μπορεί και πρέπει να διεκδικήσει ολάκερη την εξουσία, να οργανώσει μια άλλη ζωή στη δική της δημοκρατία. Θα δείχνουν ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν αλλιώς, θα είναι καλύτερα αλλιώς.

Ναι, θαρραλέα, πρέπει να πούμε: Παλεύουμε  για μια άλλη κοινωνία και όχι για μια καλύτερη διαχείριση του καπιταλισμού. Οι απαντήσεις στο ερώτημα «μετά το ευρώ τι;» δεν αποτελούν «τεχνικές λύσεις» στο πρόβλημα του χρέους, της ανταγωνιστικότητας ή της νομισματικής πολιτικής. Ούτε οδηγίες επιστροφής στο μικροαστικό όνειρο προηγούμενων χρόνων: κάθε άλλο. Περιγράφουν μια άλλη κοινωνική πορεία, που θα στηρίζεται στην απελευθέρωση της δουλειάς όλων των παραγωγικών δημιουργικών κοινωνικών δυνάμεων. Δεν θα παραχθούν από επιτελεία «ειδικών», αλλά από τους ίδιους τους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου.

Οι απαντήσεις αυτές ξεκινούν από σήμερα. Από το πώς οι δυνάμεις αυτές θα διεκδικήσουν ξανά τις δομές του κράτους, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τους Δήμους, τα πανεπιστήμια, τους συνεταιρισμούς. Θα  θέσουν όλα αυτά στην υπηρεσία του λαού, επιβάλλοντας τον εργατικό έλεγχο, εγκαθιδρύοντας μορφές ιδιότυπης «δυαδικής εξουσίας». Οι νέες απαντήσεις θα κριθούν στο πώς οι εργαζόμενοι  θα καταλάβουν τους τόπους παραγωγής, τα εργοστάσια, τις εφημερίδες, και θα τα δουλέψουν. Χωρίς τον καταναγκασμό της καπιταλιστικής διεύθυνσης της παραγωγής, αποδεικνύοντας ότι οι άμεσοι παραγωγοί είναι αυτοί που κινούν τα γρανάζια. Κάθε τέτοια μικρή «κατάληψη της εξουσίας» μπορεί να αποτελέσει πειστική (ως ορατή) απάντηση για το για ποια κοινωνία, για ποιο σύστημα μιλάμε έξω από το ευρώ και το χρέος, φέρνοντας πιο κοντά την πραγματική κατάληψη της εξουσίας.

Η Αριστερά υπάρχει και είναι η μόνη που δικαιούται να σηκώσει το γάντι.

Δε μιλάμε απαραίτητα για τους φορείς της αριστεράς, όπως είναι σήμερα. Μιλάμε για τον κόσμο της κοινωνικής και πολιτικής αριστεράς που δεν πήρε μέρος στο πάρτυ των τελευταίων δεκαετιών. Που δεν θαμπώθηκε από τις σειρήνες της εξουσίας. Που δεν εκμεταλλεύτηκε τις χαραμάδες του συστήματος για τη δική του ευημερία. Ο δάσκαλος που αγαπάει το δημόσιο σχολείο. Ο αγρότης που δεν μετέτρεψε τις επιδοτήσεις σε είδη πολυτελείας. Ο υπάλληλος που δουλεύει για το κοινωνικό αγαθό κι όχι για τον εκάστοτε Υπουργό. Η  μάνα που δεν βλέπει το παιδί της σαν ιδιοκτησία. Ο γιατρός που δεν παίρνει φακελάκι. Ο απεργός, ο άνεργος, ο συνάδελφος. Αυτός είναι ο κόσμος της άλλης αριστεράς, ανεξάρτητα αν περιγράφουν όλοι τον εαυτό τους  με αυτή τη ταυτότητα. Είναι το ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας που δεν έπαψε να παλεύει. Αυτοί μπορούν σήμερα να απαντήσουν με πειστικό τρόπο για το πώς μπορεί να χτιστεί μια άλλη κοινωνία, μια άλλη οικονομία, σε αυτούς αναλογεί να χτίσουν ήδη στο σήμερα τις δομές που οδηγούν στο αύριο.

Κι εδώ είναι που έρχεται και η στιγμή να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι και στην Αριστερά. Δεν είναι οι αόριστες εξαγγελίες, είναι οι σαφείς και ταξικά οριοθετημένοι στόχοι που της δίνουν υπόσταση. Δεν είναι οι επιμέρους αγώνες, αλλά η συνολική κοινωνική πρακτική στη βάση των αναγκαίων κοινωνικών και πολιτικών στόχων για την εργαζόμενη πλειοψηφία, που αποδεικνύουν στα λαϊκά στρώματα ποια τμήματα της Αριστεράς είναι αυτά που έχουν εμπιστοσύνη στον εργαζόμενο λαό και ποια όχι.

Ο κόσμος θα κρίνει γρήγορα και πολύ αυστηρά. Όσους από μας αποφεύγουμε να σκεφτούμε το ερώτημα της εξουσίας και βολευόμαστε στο ρόλο της αντιπολίτευσης στον καπιταλισμό, ρόλο επαρκή για τη μικροαστική μας θέση ή συνείδηση.  Όσους από εμάς μένουμε  κολλημένοι σ’ ένα μικροαστικό επαναστατισμό και βερμπαλισμό, χωρίς να κάνουμε τον κόπο να «λερωθούμε» και να ρισκάρουμε για το μετασχηματισμό της εν δυνάμει κοινωνικής αριστεράς σε πολιτικό υποκείμενο εργατικής αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Όσους από μας θα θέλαμε να ξυπνήσουμε από το «κακό όνειρο» της κρίσης για να βρεθούμε στο γνώριμο περιβάλλον που ήμασταν πριν από μια δεκαετία, χωρίς ανατροπές και ανοιχτά ερωτήματα.

«Σκονάκι» επιτυχίας σε αυτή την κρίση του λαού δεν έχει κανένας μας. Οι απαντήσεις θα υπάρξουν μόνο αν τις αναζητήσουμε με ανοιχτούς όρους, με μέτρο την πολιτική πράξη, με ταξικές και κοινωνικές δεσμεύσεις, με αποτελεσματικότητα στο ερώτημα της οργάνωσης του λαού σε δύναμη ανατροπής.

Ανάμεσα στο απαίσιο καπιταλιστικό και ευρωδίαιτο παρόν και το αύριο ως στόχο, υπάρχει η επείγουσα ανάγκη για συγκρότηση εργατικών και λαϊκών οργάνων που θα επιβάλλουν τη θέληση της αγωνιζόμενης κοινωνίας, που θα αποτελέσουν το υποκείμενο της αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Να «ξαναδιαβάσουμε» την Οκτωβριανή Επανάσταση. Δεν ήταν μόνο οι μπολσεβίκοι ως «αδιάλλακτο πειθαρχημένο κόμμα εργαλείο». Δεν ήταν μόνο το πρόγραμμα για «ειρήνη και γη»,  που άρεσε. Ήταν πάνω από όλα ο κρίκος που συνέδεε αυτά τα δύο, με τρόπο που να δίνει χώρο στο κοινωνικό υποκείμενο, δρόμο για τη μετατροπή του σε ευρύτερο πολιτικό υποκείμενο ανατροπής, επανάστασης και δημιουργίας. Ήταν η επαναστατική πολιτική με όργανα τα σοβιέτ και με στόχο ακριβώς  «όλη η εξουσία στα σοβιέτ!», δηλαδή την κοινωνική επανάσταση. Δεν είναι μια αμόλυντη εμπειρία, ούτε η μοναδική πολύτιμη. Πρέπει όμως να αναρωτηθούμε για το πώς και αν αναζητιέται σήμερα αυτός ο «κρίκος», με όρους ταξικής κοινωνικής αντιπροσώπευσης και επαναστατικής προοπτικής. Εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις. Υπάρχουν και τα βαρίδια του (αν)υπαρκτού σοσιαλισμού. Αλλά και η στρουθοκάμηλος δε σώθηκε ποτέ χώνοντας το κεφάλι στην άμμο. Αν δεν αναμετρηθούμε, εδώ και τώρα, με αυτή την ανάγκη, δε θα κάνουμε ποτέ εφικτή την πραγμάτωσή της. Δηλαδή, δεν θα είμαστε Αριστερά…

Το μέτωπο της Αριστεράς δεν είναι απλή διακήρυξη, αλλά ουσιαστικός στόχος και αποτέλεσμα ανασύνθεσης και ανασυγκρότησής της. Επανακαθορισμού της με βάση τις ανάγκες του κοινωνικού μετώπου στο οποίο θέλει να ηγηθεί και του στρατηγικού προτάγματος της σύγχρονης κοινωνικής απελευθέρωσης. Όταν η έμφαση στη συζήτηση μας για το «μέτωπο της Αριστεράς» θα είναι περισσότερο στο «ποια αριστερά» και λιγότερο στο «ποιο μέτωπο», πριν καν το καταλάβουμε, θα έχουμε συγκροτήσει ένα νέο μέτωπο, μια νέα ενότητα της Αριστεράς, που θα δράσει πολλαπλασιαστικά, θα αναπτερώσει ελπίδες και θα είναι νικηφόρα. 

ΠΗΓΗ:  http://aristeroblog.gr/node/258

Ανακοίνωση από την συνεδρίαση της Κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

 Στη χθεσινή συνεδρίασή της, η Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή ασχολήθηκε με την ανάλυση τόσο της διεθνούς όσο και της ελληνικής κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης, στο φόντο της παγκόσμιας δομικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος. Ομόφωνη ήταν η πεποίθηση πως η ταξική πάλη μπαίνει σε μια νέα ιστορική περίοδο πολλαπλών, πολύμορφων αγώνων, εξεγέρσεων, ακόμη και επαναστατικών γεγονότων, όπου κυρίαρχα στοιχεία της είναι οξύτατη ένταση της σαρωτικής επίθεσης του κεφαλαίου σε όλο τον κόσμο και η εισβολή δεκάδων εκατομμυρίων εργαζομένων και ευρύτερα καταπιεζομένων στρωμάτων στο προσκήνιο. Απ' την Αίγυπτο ως το Όκλαντ των ΗΠΑ, απ' το λατινο-αμερικάνικο εκπαιδευτικό κίνημα ως τους αγώνες των εργαζομένων στην Ευρώπη, αναφύονται νέες επαναστατικές δυνατότητες ενάντια στην πολιτική της λιτότητας και των περικοπών που ακολουθούν οι κυβερνήσεις και οι ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις.

Μέσα σ' αυτή την κατάσταση, και στη χώρα μας όλα δείχνουν ότι θα συνεχιστούν και θα κλιμακωθούν οι αγώνες ενάντια στην πολιτική που επιβάλλουν η ΕΕ και το ΔΝΤ, το κεφάλαιο και η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ. Απ' το λαϊκό ΟΧΙ στις παρελάσεις ως τις πορείες για την επέτειο της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, απ' τον αγώνα ενάντια στα χαράτσια και τις καταλήψεις στη ΔΕΗ ως την ηρωική πάλη των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας, είναι ευδιάκριτο πως έχουμε μπει σε μια ιδιαίτερα οξυμένη περίοδο, όπου η “μεταβατική κυβέρνηση” Παπαδήμου, κυβέρνηση ενός πραγματικού πραξικοπήματος της αστικής τάξης, της ΕΕ και του ΔΝΤ, θα αδυνατεί, κάτω απ' την πίεση του λαϊκού κινήματος, να παίξει το ρόλο που της ανέθεσαν οι κυρίαρχοι κύκλοι.

Σ' αυτά τα πλαίσια, και ενώ δεν έχει περάσει ακόμη ένας μήνας απ' την 1η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τα μέλη και τα στελέχη του μετωπικού μας εγχειρήματος, όλες οι Τοπικές και Κλαδικές Επιτροπές, έχουν ξεκινήσει ήδη μια μεγάλη πολιτική εξόρμηση για την εφαρμογή των αποφάσεών μας μέσα σ' όλα τα αγωνιστικά μέτωπα της περιόδου. Η ΚΣΕ καλεί όλο το αντικαπιταλιστικό δυναμικό που συσπειρώνεται στα πλαίσια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να εντείνει τις προσπάθειές του, ώστε το μήνυμά μας να φτάσει παντού, πρωτοστατώντας ταυτόχρονα σ' όλους τους αγώνες και δίνοντας συγκεκριμένες μάχες για την υπεράσπιση και επιτυχία τους.

Πρέπει, παράλληλα, να διοργανωθούν συγκεντρώσεις-εκδηλώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σ' όλες τις πόλεις και τις συνοικίες, σ' όλους τους χώρους, προκειμένου να γνωστοποιηθεί όσο πλατύτερα είναι δυνατόν η πρότασή μας για την οικοδόμηση του αναγκαίου σήμερα ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΡΗΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ, που αποτελεί το μέσο για να είναι νικηφόρος ο ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΣ –ΠΑΛΛΑΪΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ  για την ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ της βάρβαρης επίθεσης, με επαναστατική προοπτική. Όπως, επίσης, να παρθούν συγκεκριμένες πολιτικές πρωτοβουλίες, τόσο σε κεντρικό επίπεδο όσο και κατά χώρους. Η πρώτη φάση αυτής της πολιτικής εξόρμησης θα κλείσει με τη σύγκληση του Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου  και με την πραγματοποίηση μεγάλης συγκέντρωσης στην Αθήνα το επόμενο διάστημα.

Ακόμα, αποφασίστηκε η δημιουργία κλαδικών επιτροπών σε μεγάλους χώρους σε συνεργασία με τους σ/φους που δραστηριοποιούνται σ’ αυτούς, καθώς και η προσπάθεια δημιουργίας τοπικών επιτροπών ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις λίγες περιοχές πανελλαδικά που έχουν παραμείνει ακάλυπτες.Επίσης, στα πλαίσια του καταμερισμού των καθηκόντων των μελών της ΚΣΕ και τη δημιουργία συγκεκριμένων επιτροπών δουλειάς, έγινε μια πρώτη συζήτηση, που θα ολοκληρωθεί στην επόμενη συνεδρίαση και θα γνωστοποιηθεί σ' όλα τα μέλη. Στηρίζουμε και συμμετέχουμε σ' όλες τα αγωνιστικές κινητοποιήσεις, στην πανεργατική-πανελλαδική απεργία της 1ης του Δεκέμβρη, στο αντιρατσιστικό συλλαλητήριο της 3ης του Δεκέμβρη, στην κινητοποίηση των φορέων της εκπαίδευσης και του φοιτητικού κινήματος για την επέτειο της δολοφονίας του Αλ. Γρηγορόπουλου, σ' όλες τις κινητοποιήσεις ενάντια στα χαράτσια, σ' όλες τις εκδηλώσεις πολιτικής και κοινωνικής ανυπακοής, καταδεικνύοντας την αναγκαιότητα για μια αδιάκοπη κλιμακούμενη πάλη ενάντια στην κυβέρνηση, το κεφάλαιο, την ΕΕ και το ΔΝΤ.

Με αίσθημα αυτοκριτικής για τις ανεπάρκειες που έχουμε ως τώρα παρουσιάσει, αλλά και με την πεποίθηση ότι η ενδυνάμωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί και πρέπει ν' αποτελέσει την κρίσιμη αφετηρία για την οικοδόμηση της μετωπικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς που σήμερα είναι περισσότερο παρά ποτέ αναγκαία, η ΚΣΕ θα προσπαθήσει ν' αναβαθμίσει τόσο τη δική της δουλειά όσο και να συμβάλει στο ποιοτικό ανέβασμα όλης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 

Η Κ.Σ.Ε. 25/11/2011