Μνημόνιο για πάντα από τις Βρυξέλλες

Τεράστια προσπάθεια παραπληροφόρησης ξεκίνησαν τα κυβερνητικά παπαγαλάκια για να πείσουν ότι το «Σύμφωνο για το Ευρώ» και οι ρυθμίσεις για το ελληνικό κρατικό χρέος, που αποφασίστηκαν στην προχθεσινή σύνοδο της ευρωζώνης, είναι προς όφελος του λαού. Κι όμως, η περιβόητη επιμήκυνση του δανείου είναι καταγραφή της αποτυχίας του Μνημονίου και αναγκαία συνθήκη για να πάρουν οι «δανειστές» (τοκογλύφοι - τραπεζίτες) τα λεφτά «τους» πίσω, δηλαδή τα δικά μας λεφτά. Όσο για τη μείωση του επιτοκίου, αυτή θα αναιρεθεί σε λίγους μήνες, αφού το επιτόκιο είναι κυμαινόμενο και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα αυξήσει τα επιτόκια χορηγήσεων. Όσα έδωσε η κυβέρνηση - «δώστα όλα» στο κεφάλαιο είναι πραγματικά τραγικά. Θα οδηγήσουν σε ευρω-φτώχεια, σε ένα ακόμα χειρότερο Μνημόνιο αέναης διάρκειας, χωρίς ελπίδα. Κατ’ αρχήν, επιβεβαιώθηκε η υποχρέωση να εκποιηθεί δημόσια περιουσία για να συγκεντρωθούν 50 δισ. ευρώ μέχρι το 2015. Θα ξεπουληθούν κοψοτιμής όλες οι ΔΕΚΟ, ανεβάζοντας το κόστος ζωής σημαντικά. Αλλά αυτές δεν φτάνουν: H μετοχική αξία του κρατικού κομματιού όλων των εισηγμένων ΔΕΚΟ στο χρηματιστήριο είναι 6,5 δισεκατομμύρια. Λείπουν 43 δισ. και κάτι ψιλά... Καταλαβαίνετε τι ξεπούλημα δημόσιας γης θα γίνει... Δεύτερο, υπάρχει σαφής κατεύθυνση να ορισθεί με νομικό δεσμευτικό τρόπο (συνταγματική αναθεώρηση ή νόμος - πλαίσιο) η υποχρέωση διατήρησης του ελλείμματος σε μηδενικά σχεδόν επίπεδα. Ο ζουρλομανδύας της Μέρκελ, του Μάαστριχτ και του νεοφιλελευθερισμού γίνεται πια στραγγαλιστικός για κάθε κοινωνικό δικαίωμα. Τρίτο, τίθεται σαφής στόχος να μειωθούν οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων, έτσι ώστε να πιέζουν σε ακόμα πιο χαμηλά επίπεδα και τις αμοιβές του ιδιωτικού τομέα. Όσο για τις τελευταίες, μπαίνει επιτακτικά ο στόχος να σπάσει όχι μόνο οποιαδήποτε σύνδεσή τους με τον πληθωρισμό (άρα θα φτωχύνουν ακόμη περισσότερο οι εργαζόμενοι), αλλά και να υπονομευθούν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις για τις συμβάσεις. Τέλος, κάθε κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη κάθε χρόνο να καταθέτει σχέδιο τήρησης του «Συμφώνου για το Ευρώ», άρα η πολιτική μπαίνει στον αυτόματο πιλότο των Βρυξελλών, της ΕΕ, των τραπεζών και του κεφαλαίου. Το κοινωνικό ολοκαύτωμα πρέπει να εγκριθεί στην επόμενη σύνοδο, στις 24-25 Μάρτη. Θα στείλουν οι εργαζόμενοι σε όλη τη χώρα μήνυμα ανυπακοής και ανατροπής.

Η ΕΛΕ και ο ΤΥΠΟΣ

Η ελληνική πρωτοβουλία για τη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) του συσσωρευμένου δημόσιου χρέους δημιουργήθηκε στα χνάρια ανάλογων πρωτοβουλιών χωρών της Λατινικής Αμερικής και όπως και οι πρότυπες κινήσεις, φιλοδοξεί να προσλάβει λαϊκό και κινηματικό χαρακτήρα, πέρα και έξω από τις συνήθεις εξεταστικές επιτροπές της βουλής ή ανάλογες επιτροπές «σοφών», που σε αντιπερισπασμό θα μπορούσαν να συγκροτηθούν από τα «πάνω».

Η πρωτοβουλία έκανε ντεμπούτο στις 3 του Μάρτη, με συνέντευξη τύπου στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ, μπροστά σε κατάμεστη αίθουσα και σε ενθουσιώδες, εμφανώς υποστηρικτικό ακροατήριο, με διάθεση συνεισφοράς και συμμετοχής.

Η ανταπόκριση του ελληνικού και διεθνούς τύπου, (εφημερίδες και ηλεκτρονικά μέσα), υπήρξε αρκετά ενθαρρυντική, ενώ η έκταση που δόθηκε, για ευνόητους λόγους, από τα ιρλανδικά μέσα ήταν ανέλπιστα μεγάλη.

Ενδεικτικά, θ’ αναφερθούμε στο δημοσίευμα των Irish Times, (4/3/2011), το οποίο εκτιμά ότι μια τέτοια προσπάθεια θα μπορούσε κάλλιστα ν’ απλωθεί και στην Ιρλανδία, ενώ στη συνέχεια, επισημαίνει το γεγονός ότι ιρλανδοί πανεπιστημιακοί, συγγραφείς και ακτιβιστές, όπως ο συγγραφέας Fintan O’Toole και ο πρώην βοηθός γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Denis Halliday, έσπευσαν εξ αρχής να υποστηρίξουν την ελληνική προσπάθεια, υπογράφοντας την έκκληση.

Ιδιαίτερα εκτενή αναφορά κάνει και ο δημοφιλής ιρλανδός οικονομολόγος, συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός David McWilliams, ο οποίος, μαζί με το αλά Ισλανδία δημοψήφισμα, κατατάσσει την ΕΛΕ στα σημαντικότερα διαπραγματευτικά όπλα για τη διαγραφή του χρέους. Σπεύδει δε να υπενθυμίσει στους Γερμανούς την ώθηση που είχε δώσει στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της χώρας τους η διαγραφή το 1953, στα πλαίσια του Σχεδίου Μάρσαλ, του μισού γερμανικού χρέους από τα οφειλόμενα εκ της συνθήκης των Βερσαλλιών. Χαρακτηρίζει την ελληνική προσπάθεια, την πρώτη του είδους της στην Ευρώπη και συνεχίζει ρωτώντας, πως, αν το ελληνικό χρέος ήταν υποτίθεται στο όνομα του ελληνικού λαού, το χρέος των ιρλανδικών τραπεζών που χρεοκόπησαν, σε ποιανού το όνομα ήταν; Καταλήγει δε, με ένα «Why not go for it?».
Το Irish Left Review χαιρετίζει θερμά την προσπάθεια ΕΛΕ, και παρουσιάζει την πλήρη λίστα των14 Ιρλανδών που υπέγραψαν, μεταξύ των οποίων ο πρόεδρος του τεχνικού επιμελητηρίου της Ιρλανδίας, ο πρόεδρος της ένωσης εργατικών σωματείων UNITE, καθώς και πάρα πολλοί πανεπιστημιακοί.
Η ΕΛΕ είχε επίσης την υποστήριξη της ομάδας Action from Ireland (Afri) η οποία δραστηριοποιείται σε θέματα φτώχειας, δικαιοσύνης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο πρόεδρος της Afri, Andy Storey, δήλωσε ότι λογιστικός έλεγχος θα έπρεπε να διεξαχθεί και στην Ιρλανδία, αναφέρθηκε δε σε συγκεκριμένα παραδείγματα διάσωσης τραπεζών και δη της χρεοκοπημένης Anglo-Irish.
Εκτεταμένες αναφορές είχε το ιρλανδικό Indymedia και το think tank progressive-economy@tasc, δίκτυο προοδευτικών οικονομολόγων.

Από πλευράς αγγλικού τύπου είχαμε το άρθρο του Κ. Λαπαβίτσα στον Guardian, ( ), αλλά δεν διέλαθε και της προσοχής των Financial Times, όπου η ΕΛΕ παρουσιάστηκε στα πλαίσια άρθρου του Alphaville, (4/3/2011), με τίτλο «Interesting, odd and odious sovereign debt ideas».
Ο ισπανικός τύπος τίμησε την πρωτοβουλία με δυο άρθρα στην Εl Pais και την LaVanguardia αντίστοιχα. Το ίδιο και οι Πορτογάλοι με άρθρο στην Jornal de Negocios.
Η ΕΛΕ απασχόλησε και την Ναόμι Κλάιν, η οποία με την ευκαιρία αυτή αφιέρωσε στο πρόβλημα χρέους της Ελλάδας, εκτεταμένο άρθρο με τίτλο «Greece’s People Start To Reclaim Their Economy».
Στην ΕΛΕ αναφέρθηκε και ο Εuro-Οbserver, από τις Βρυξέλλες, με άρθρο υπό τον τίτλο «Pressure grows for independent audit of Greek debt». Καθώς επίσης και το Monthly Review, με το άρθρο του «Call for an Audit Commission on Greek Public Debt».
Δεν χρειάζεται να πούμε ότι στην ΕΛΕ αναφέρθηκαν εκτενώς και οι οργανισμοί ενάντια στο χρέος του τρίτου κόσμου, όπως CADTM, JUBILEE, EURODAD, καθώς επίσης και η οργάνωση ATTAC.
Από την ελληνική πλευρά υπήρξαν δημοσιεύματα σε όλες σχεδόν τις εφημερίδες, στην έντυπη ή ηλεκτρονική τους μορφή, όπως στο ΒΗΜΑ, ΤΑ ΝΕΑ, Ελευθεροτυπία, Καθημερινή, ΑΥΓΗ, Ποντίκι, ΠΡΙΝ, Δρόμος της Αριστεράς, ΕΠΟΧΗ, Ημερησία, ΕΞΠΡΕΣ, Ναυτεμπορική, Athensnews, στα sites Sofokleous 10, euro2day, skai TVXS, in.gr, zougla, Olympia, και άλλα πολλά.

Ιδιαίτερη μνεία θα κάνουμε στον Εθνικό Κήρυκα της Ν. Υόρκης, όπως και στην ιστοσελίδα των Οικολόγων Πράσινων.

Και τέλος τέλος στα δεκάδες ξένα, και εκατοντάδες ελληνικά blogs και sites που από τον Έβρο ως την Κρήτη, και από την Ήπειρο ως τη Μυτιλήνη προέβαλαν την είδηση.

ΕΛΕ. Ένα βήμα μπρος ή κατρακύλα στον γκρεμό

Θεμιστοκλή Δελβιζόπουλου
Στην αρχή, όταν πρωτοδιατυπώθηκε η πρόταση για την δημιουργία της επιτροπής λογιστικού ελέγχου του δημόσιου χρέους, φάνηκε εκ πρώτης όψεως ότι μπορούσε να αφορά και ζητήματα τακτικής. Αφορά δηλαδή την ανάγκη κατανόησης, από την μεριά της εργατικής τάξης, αλλά και ευρύτερων στρωμάτων που πλήττονται από την λαίλαπα της επίθεσης της ελληνικής κυβέρνησης,  του προβλήματος του χρέους και πώς αυτό θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί καλύτερα. Και όσο η άποψη αυτή εκπορευόταν από κύκλους αστών οικονομολόγων ή μικροαστικά καθηγητικά μαυσωλεία δεν είχε και τόσο μεγάλη σημασία. Όταν όμως αυτό αρχίζει να γίνεται έμμονη ιδέα σε μαρξιστικούς κύκλους και οργανώσεις το ζήτημα παίρνει άλλο χαρακτήρα. Πραγματικά είναι απορίας άξιον πώς μια σειρά οργανώσεις, που μέχρι χθες υπεράσπιζαν με πάθος την άρνηση πληρωμής του χρέους, υποχώρησαν σήμερα στην προώθηση μιας αμφισβητούμενης υπόθεσης όπως είναι η ΕΛΕ. Τι συμβαίνει; Γιατί όλα αυτά τα ζικ-ζακ και οι απότομες στροφές στις πολιτικές θέσεις, οι οποίες αντί να ξεκαθαρίζουν προκαλούν μεγαλύτερη σύγχυση στους οπαδούς τους; Τίποτε, όμως, δεν είναι παράξενο. Φαίνεται πως όπως στην αρχή μπήκαν χωρίς κατανόηση στο ζήτημα της υπεράσπισης της άρνησης πληρωμής χρέους, έτσι και σήμερα προσπαθούν να μας πείσουν να προπαγανδίσουμε μια θέση χωρίς καν να μπαίνουν στο κόπο να εξηγήσουν αν αυτό αφορά ζητήματα τακτικής η στρατηγικής. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να καταλάβουμε μόνοι μας τι συμβαίνει. Το μονοσέλιδο που κυκλοφόρησαν λίγο καιρό πριν ξεκινήσουν την προσπάθεια για τη δημιουργία επιτροπής λογιστικού ελέγχου, θα μας βοηθήσει για μια προσέγγιση. Στην πρώτη παράγραφο παίρνουμε μια ιδέα. Γράφουν: «η τρέχουσα πολιτική της ΕΕ και του ΔΝΤ για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους έχει επιφέρει μεγάλο κοινωνικό κόστος στην Ελλάδα. Κατά συνέπεια ο ελληνικός λαός έχει δημοκρατικό δικαίωμα να απαιτήσει πλήρη πληροφόρηση όσον αφορά το χρέος που είναι δημόσιο, η εγγυημένο από το κράτος». Εδώ το ζήτημα τακτικής είναι φανερό, κανένας δεν μπορεί να διαφωνήσει. Όσο μεγαλώνει το «κοινωνικό κόστος» τόσο περισσότερες μάζες, από όλες τις κοινωνικές τάξεις που πλήττονται από τα μέτρα, θα μπαίνουν στον αγώνα, με το δημοκρατικό δικαίωμα να απαιτήσουν να μάθουν πως δημιουργήθηκε αυτό το χρέος. Είναι όμως έτσι; Για να το καταλάβουμε πρέπει να παραθέσουμε τη δεύτερη παράγραφο ολόκληρη. «Ο σκοπός της ΕΛΕ θα είναι η εξακρίβωση των αιτίων του δημόσιου χρέους, των όρων με τους οποίους έχει συναφθεί, καθώς και η χρήση των δανείων. Στη βάση των συμπερασμάτων της η ΕΛΕ θα διαμορφώσει κατάλληλες προτάσεις για την αντιμετώπιση του χρέους, συμπεριλαμβανομένου του χρέους που θα αποδειχτεί παράνομο, μη νομιμοποιημένο, ή απεχθές. Η επιδίωξη της ΕΛΕ θα είναι να συνδράμει την Ελλάδα ώστε να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να αντιμετωπίσει το βάρος του χρέους, επιτρέποντας παράλληλα στη χώρα να διαπραγματευτεί καλύτερα με τους πιστωτές της. Τέλος η ΕΛΕ θα επιχειρήσει να διαπιστώσει ευθύνες για τις προβληματικές συμβάσεις χρέους». Εδώ πια είναι φανερό! Η τακτική υποχώρησε σε στρατηγική και μαζί με αυτήν η ιδεολογία κατρακύλησε στην υπεράσπιση της αστικής οικονομίας και κατ’ επέκταση στην υπεράσπιση της αστικής ιδεολογίας. Το χρέος υπάρχει! Πρέπει να το αναγνωρίσουμε! Θα πρέπει απλώς να λάβουμε τα κατάλληλα μέτρα για να αντιμετωπίσουμε το βάρος του. Αρκεί να εξακριβωθούν τα αίτιά του έτσι ώστε να μπορέσουμε, με κατάλληλες προτάσεις, να το αντιμετωπίσουμε. Η ΕΛΕ μπορεί να μας συνδράμει έτσι ώστε να διαπραγματευτούμε καλύτερα με τους πιστωτές μας. Θαυμάσιος προβληματισμός! Ποιος μπορεί να μας εξηγήσει, όμως, πού διαφέρει αυτή η προβληματική από τις φωνές μερίδας αστών, αλλά και αστών οικονομολόγων τύπου Βεργόπουλου που διαφωνούν με την πολική του ΓΑΠ; Πού διαφέρει αυτός ο προβληματισμός από τις παροτρύνσεις - προτάσεις ρεφορμιστών, τύπου Δραγασάκη ή Μηλιού, περί δυνατότητας αποπληρωμής του χρέους μέσω αναδιαπραγμάτευσης? Αλήθεια η κρίση χρέους που μαστίζει σήμερα την καρδιά του ανεπτυγμένου καπιταλισμού πρέπει να αντιμετωπιστεί με έλεγχο, έστω και δημόσιο, επειδή επιφέρει «μεγάλο κοινωνικό κόστος» στους λαούς του;  Η επόμενη παράγραφος δεν μας βοηθάει και πολύ για να καταλάβουμε. Μένει μόνο στις διαπιστώσεις γεγονότων και όχι στην ανάλυση των αιτίων. Η πραγματικότητα είναι ότι ναι! Όσα «μέτρα» και αν παρθούν δεν θα «καταφέρουν να καθησυχάσουν τις χρηματοπιστωτικές αγορές», ούτε τα «επιτόκια δανεισμού θα πέσουν», γιατί το πρόβλημα είναι ακριβώς εκεί. Είναι στις χρηματοπιστωτικές αγορές που δεν πρόκειται να ησυχάσουν. Το πρόβλημα βρίσκεται ακριβώς στο τεράστιο πλεόνασμα πλασματικού χρήματος που απομυζεί κάθε ικμάδα από το σύστημα και αφαιρεί κάθε δυνατότητα παραγωγικής ανάπτυξης. Η ανάγκη κερδοφορίας αυτού του τέρατος σπρώχνει λαούς ολόκληρους στον όλεθρο, αναγκάζοντάς τους να καταθέτουν στο βωμό της εξυπηρέτησης του χρέους, το σύνολο της παραγωγικής τους δύναμης μαζί με το σύνολο των πλουτοπαραγωγικών πηγών τους. Και αυτό γίνεται αδιαφορώντας αν αυτό τους οδηγεί στην καταστροφή. Αδιαφορώντας ακόμα αν με αυτό τον τρόπο συμπαρασύρει, μέσω της ύφεσης, και τον εαυτό του στον γκρεμό. Η κρίση χρέους εκδηλώνεται σήμερα για άλλη μια φορά, σε ένα πολύ μεγαλύτερο επίπεδο, σαν μια κρίση πλεονάσματος κεφαλαίου που συνυπάρχει με όλο και μεγαλύτερο πλεόνασμα εργασίας. Όσο αυτά τα δύο δεν μπορούν να συνδυαστούν στην παραγωγή τόσο τα δεινά και το « κοινωνικό κόστος» θα μεγαλώνει. Το δίλημμα που μπαίνει στην εποχή μας είναι για άλλη μια φορά ξεκάθαρο. Ή το πλεονασματικό κεφάλαιο θα καταστρέψει την εργασία και τις παραγωγικές δυνάμεις ή η εργασία θα διαγράψει το κεφάλαιο. Όλοι οι άλλοι δρόμοι οδηγούν απλώς την κοινωνία σε αυταπάτες. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι στην εποχή μας δεν χρειάζονται τακτικές, ίσα- ίσα μάλιστα. Την εποχή που τα οράματα της εργατικής τάξης έχουν καταρρεύσει, οι αστικοδημοκρατικές αυταπάτες της δεν έχουν ξεπεραστεί και οι ηγεσίες της είναι διαβρωμένες απ’ το ρεφορμισμό, τα ζητήματα τακτικής είναι κυρίαρχα. Η υπεράσπιση όλων των αστικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων της που σήμερα καταπατούνται βάναυσα από το κεφάλαιο δεν μπαίνει καν σε συζήτηση. Από αυτό όμως, μέχρι το να ελπίζουμε ότι υπάρχει η πιθανότητα, πληρώνοντας οποιοδήποτε τμήμα του χρέους αποφασίσει η ΕΛΕ, μπορεί να ξαναμπούμε στις αγκάλες της ανάπτυξης, τότε ναι, καλλιεργούμε αυταπάτες. Χαρακτηριστικό αυτής της σύγχυσης είναι η προ τελευταία παράγραφος του φυλλαδίου. Αναφέρει συγκεκριμένα. «Για να επιτύχει το στόχο της η ΕΛΕ θα πρέπει να έχει πλήρη πρόσβαση στις συμβάσεις δημόσιου χρέους των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, συμπεριλαμβανομένων των εκδόσεων ομολόγων, αλλά και διμερούς, πολυμερούς, ή άλλης μορφής χρέους και κρατικών υποχρεώσεων. Θα πρέπει να έχει τις απαραίτητες αρμοδιότητες για να απαιτεί σχετικά έγγραφα, να καλεί δημόσιους λειτουργούς σε κατάθεση και να εξετάζει τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Θα πρέπει τέλος, να της δοθεί επαρκές χρονικό διάστημα για να μελετήσει τις συμβάσεις και να εξάγει το πόρισμα της» Λαμπρά!!! Μόνο που ορισμένα ερωτήματα που χρειάζονται απάντηση αναφύονται αυτονόητα απ’ όλη αυτή την καθηκοντολογία της ΕΛΕ. Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι ότι η κυβέρνηση του ΓΑΠ δεν πρόκειται να προχωρήσει στην ίδρυση μιας τέτοιας επιτροπής. Πιστεύω ούτε καμία άλλη κυβέρνηση που δεν θα αισθάνεται την καυτή ανάσα του κινήματος στο σβέρκο της. Άρα συμπερασματικά μόνο μια κυβέρνηση με πιεστική εντολή από μια εξεγερμένη κοινωνία που απαιτεί δικαιοσύνη μπορεί να τη δημιουργήσει. Και προς θεού μην νομισθεί εδώ ότι μιλάμε για μια επαναστατική κυβέρνηση, αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί και κάτω από μια αμιγώς αστική κυβέρνηση. Μια απάντηση σ’ αυτό είναι αναγκαία. Ερώτημα δεύτερο. Πόσος χρόνος πιστεύουμε ότι θα χρειαστεί η επιτροπή για να πραγματοποιήσει όλον αυτό τον άθλο των καθηκόντων της, ένα, δύο, τρία η και περισσότερα χρόνια; Και επειδή η απάντηση δεν είναι εύκολη, προκύπτει αμέσως το τρίτο ερώτημα. Μέχρι η επιτροπή να βγάλει το πόρισμά της, θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε τα χρέη μας; Οι πιστωτές μας θα έχουν την υπομονή να περιμένουν ή θα μας πιέζουν αφόρητα για την αποπληρωμή τους; Και αν ναι, θα κάνουμε στάση πληρωμών περιμένοντας να βγει η απόφαση; Ερώτημα τέταρτο. Μετά το πόρισμα της ΕΛΕ, και με όποιο ποσό αποφασίσει αυτή ότι πρέπει να πληρώσουμε επειδή δεν είναι απεχθές, με ποιο πρωτογενές πλεόνασμα θα μπορέσουμε να κάνουμε «διαπραγμάτευση με τους πιστωτές μας» για να το αποπληρώσουμε; Και μην αρχίσουμε εδώ να βυζαντινολογούμε ότι, παράδειγμα, με τόσο ποσοστό ανάπτυξης, θα έχουμε τόσο ποσοστό πλεονάσματος, γιατί τότε πρέπει να μας εξηγήσουν πώς και σε πόσο χρόνο θα πραγματοποιηθεί αυτή η ανάπτυξη. Τέλος και με βάση όλα τα παραπάνω, προκύπτει όχι μόνο ερώτημα, αλλά και απορία ταυτόχρονα. Γιατί θα πρέπει να πέσουμε σε όλο αυτό τον τακτικισμό; Γιατί δεν μπορούμε να προπαγανδίζουμε στην εργατική τάξη και στην κοινωνία γενικότερα την άρνηση πληρωμής του χρέους, αλλά να την οδηγούμε να ψάχνει να βρει ποιο είναι το επαχθές; Αν αυτό δεν είναι οπισθοχώρηση τότε τι είναι; Η δικαιολογία ότι αυτό χρησιμοποιείται σαν σκαλοπάτι για την ανάπτυξη της συνείδησης της εργατικής τάξης μόνο γέλια μπορεί να προκαλέσει, όταν κινήματα όπως το "Δεν πληρώνω δεν πληρώνω" ξεφυτρώνουν παντού σαν ραπανάκια. Όσοι προτείνουν τέτοιες προπαγανδιστικές τακτικές πιστεύοντας ότι η εργατική τάξη είναι συγχυσμένη ας κοιτάξουν το καθρέπτη τους. Δεν θα απογοητευτούν γιατί στο πρόσωπο τους θα γνωρίσουν το μέγεθος της σύγχυσης της εργατικής τάξης. Όσες αυταπάτες έχει η εργατική τάξη πιστεύοντας ότι το σύστημα έχει μέλλον, άλλες τόσες αυταπάτες έχουν και αυτοί που της προτείνουν να βρει το επαχθές χρέος, να το σβήσει και να πληρώσει το υπόλοιπο, γιατί πιστεύουν ότι ο καπιταλισμός έχει τη δυνατότητα σήμερα να αναπτύξει παραπέρα της παραγωγικές δυνάμεις. Οι άνθρωποι βρίσκονται ακόμα πιο πίσω και απ’ τον Κέινς, όταν έλεγε ότι είναι προτιμότερο να φτωχύνουν εκατό τραπεζίτες, παρά εκατό εκατομμύρια πληθυσμού .

Τοποθέτηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για το θέμα της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του ελληνικού χρέους

Friday, 04 March 2011 10:03

Πάγια θέση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ότι στην σημερινή περίοδο της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και της επίθεσης στα εργατικά - λαϊκά στρώματα, βασική προϋπόθεση για να υπερασπίσουν οι εργαζόμενοι τα δικαιώματά τους είναι η μονομερής στάση πληρωμών και η διαγραφή του χρέους, ως κομμάτι ενός αναγκαίου αντικαπιταλιστικού προγράμματος εργατικής απάντησης στην κρίση, το οποίο περιλαμβάνει ακόμη την έξοδο από το ευρώ και την ευρωζώνη, συνολικά την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την ΕΕ, την εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων με εργατικό-λαϊκό έλεγχο και τη ριζική αναδιανομή εισοδήματος προς όφελος των εργαζομένων.   Ειδικότερα για το χρέος θέση μας είναι ότι η λεγόμενη «κρίση του χρέους» είναι αποτέλεσμα: των τεράστιων πακέτων διάσωσης των τραπεζών από τις «φούσκες» που δημιούργησε η πολιτική τους, της προκλητικής νόμιμης και παράνομης φοροδιαφυγής του μεγάλου κεφαλαίου και των πολυεθνικών, των τεράστιων σκανδάλων κλοπής του δημοσίου χρήματος του εγχώριου και πολυεθνικού κεφαλαίου (τεχνικές εταιρείες, σκάνδαλα SIEMENS, υποβρύχια κλπ) και τέλος της δομικής ανισορροπίας της ευρωζώνης που εντείνει τις ανισορροπίες ανάμεσα στις ισχυρότερες χώρες του ιμπεριαλιστικού πυρήνα και τις υπόλοιπες. Με βάση τα παραπάνω, το χρέος σε ότι αφορά την προέλευσή του αποτελεί αποτέλεσμα της πολιτικής του κεφαλαίου και της ΕΕ, σύμπτωμα της βαθιάς κρίσης του καπιταλισμού και σε ότι αφορά την διαχείρισή του έναν τεράστιο μηχανισμό μεταφοράς πλούτου στους τραπεζίτες και τις άλλες δυνάμεις του κεφαλαίου, αφορμή και στήριγμα της ιστορικής επίθεσης ενάντια στις δυνάμεις της εργασίας. Είναι λοιπόν συνολικά αντιδραστικό και για αυτό η πρότασή μας συμπυκνώνεται στην «παύση πληρωμών -μη αναγνώριση- διαγραφή του χρέους».  Είναι λογική ρήξης με τους εθνικούς και διεθνικούς μηχανισμούς καπιταλιστικής εκμετάλλευσης των λαών. Σε αυτό το πλαίσιο υποστηρίζουμε και το αίτημα του Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους. Το «άνοιγμα των βιβλίων», μπορεί να αποκαλύψει πλατιά στην κοινωνία τους μηχανισμούς του χρέους, να δείξει ποιος δανείστηκε και με ποιους όρους και ποιος καρπώθηκε τα δισεκατομμύρια, να αποκαλύψει ότι το έχουμε πληρώσει κατ’ επανάληψη, να πείσει και τον πλέον δύσπιστο ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την άμεση στάση πληρωμών στο ληστρικό χρέος και τη διαγραφή του και έτσι να συνδεθεί η ίδια και να συμβάλλει με τον τρόπο της στο αίτημα για «παύση πληρωμών,μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους» Εκτιμούμε ότι μια «Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου» του χρέους, στο βαθμό, που κινείται με μια λογική εργατικού και λαϊκού ελέγχου και είναι πλήρως ανεξάρτητη από την κυβέρνηση και τις διάφορες κοινοβουλευτικές επιτροπές εξωραϊσμού και συγκάλυψης των προβλημάτων και τα αστικά κέντρα που προωθούν την αντιδραστική αναδιάρθρωση του χρέους, μπορεί να συμβάλει σημαντικά σε αυτή την προσπάθεια. Θα πρέπει γι’ αυτό το λόγο να απευθυνθεί πρώτα και κύρια στα κινήματα και τα μαχόμενα σωματεία, να στηριχθεί στους αγωνιστές μέσα στους χώρους όπως οι Τράπεζες, οι Δήμοι, το Δημόσιο, που ζουν καθημερινά όχι μόνο τις συνέπειες του χρέους αλλά και γνωρίζουν «από μέσα» τους μηχανισμούς που το γεννούν Παράλληλα η ΕΛΕ δεν μπορεί να αξιοποιηθεί για την νομιμοποίηση αυταπατών για μια άλλη ΕΕ προς όφελος των εργαζόμενων. Δεν μπορεί κανείς να ζητά ταυτόχρονα ΕΛΕ για το χρέος και «ευρωομόλογο»! Λύση σε ρήξη με την διεθνή των τραπεζιτών και των τοκογλύφων και λύση με την συμφωνία τους, όπως ορισμένες δυνάμεις της αριστεράς.  Με βάση τα παραπάνω η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει το αίτημα για τη συγκρότηση ΕΛΕ του ελληνικού χρέους, επιμένοντας στην ανάγκη να έχει σαφή αγωνιστικό, κινηματικό προσανατολισμό, σε ρήξη με κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ και διατηρώντας το αυτονόητο δικαίωμα να ασκήσει κριτική στη δράση ή το λόγο της επιτροπής, όπου αυτά δεν θα συμβαδίζουν με τις απαιτήσεις του κινήματος και την πάλη των εργαζομένων.

Ρεσιτάλ υποτέλειας

Γερμανικές... χειροπέδες

Από Το Ποντίκι 3.3.2011 (απ' όπου και το σκίτσο του Π. Τσιολάκη)

Του Δημήτρη Καζάκη
οικονομολόγου - αναλυτή

Υπό τη σκιά των μεγάλων λαϊκών εξεγέρσεων στον αραβικό κόσμο, που, εκτός όλων των άλλων, έχουν πυροδοτήσει έναν παροξυσμό κερδοσκοπίας στα διεθνή χρηματιστήρια εμπορευμάτων με απρόβλεπτες διαστάσεις και προεκτάσεις για την παγκόσμια οικονομία, όπως επίσης και υπό τη σκιά των εκλογών στην Ιρλανδία, που απ' ό,τι φαίνεται θα μετατρέψουν την οικονομική κρίση της ευρωζώνης σε ανοιχτά πολιτική για το σύνολο των κρατών - μελών, συνεχίζονται τα πάρε - δώσε ανάμεσα στους ισχυρούς προκειμένου να βρεθεί έγκαιρα – έως το τέλος Μαρτίου – κάποια μορφή μηχανισμού διαχείρισης των χρεοκοπιών εντός της ευρωζώνης.

Προς το παρόν όλα είναι ανοιχτά. Κι όλα προμηνύουν μια δραματική επιδείνωση της κατάστασης. Ιδίως για τις χώρες όπως η Ελλάδα, που βρίσκονται ήδη σε κατάσταση χρεοκοπίας.


Όλα στη Μέρκελ

Εν τω μεταξύ ο πρωθυπουργός της χώρας δίνει ρεσιτάλ υποτέλειας που ξεπερνά κάθε όριο πολιτικής ευπρέπειας. Η Ελλάδα προσδέθηκε στο άρμα της Γερμανίας «με την ελπίδα ότι έτσι θα επιτευχθεί η καλύτερη δυνατή (συνολική) λύση στο πρόβλημα του χρέους», όπως έγραφε Το Βήμα (25.2) απηχώντας κυβερνητικούς κύκλους.

Έτσι ο κ. Γ. Παπανδρέου και ο υπουργός Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου εμφανίστηκαν σε δημόσιες δηλώσεις τους και σε κατ' ιδίαν συζητήσεις να υποστηρίζουν το γερμανικό σχέδιο για το «σύμφωνο ανταγωνιστικότητας», χωρίς όμως να έχουν λάβει καμιά επίσημη διαβεβαίωση για τους όρους που θα συνοδεύσουν την επιμήκυνση της αποπληρωμής του δανείου προς την τρόικα. Τα έδωσαν όλα εν λευκώ και δεν πήραν ούτε καν υπόσχεση.

Ο κ. Παπανδρέου δεν έχασε την ευκαιρία ακόμη και δημόσια να κρατήσει μια στάση που ταιριάζει περισσότερο σε γιουσουφάκι, παρά σε πολιτικό εκπρόσωπο κράτους. Κατά τη διάρκεια της κοινής συνέντευξης Τύπου (23.2) με την καγκελάριο Μέρκελ ο Έλληνας πρωθυπουργός δήλωσε:

«Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για την υποστήριξη, τη φιλία και τη φιλοξενία σου. Όπως είπε και η Άνγκελα, έχουμε στενή διμερή συνεργασία σε πολλούς τομείς, από τον τουρισμό, την υγεία και την πράσινη ανάπτυξη μέχρι το περιβάλλον μας και τα δάση – και σε ευχαριστώ γι' αυτό». 

Από το «ευχαριστώ τις ΗΠΑ» του κ. Σημίτη για τις γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο μετά το φιάσκο των Ιμίων, στο «ευχαριστώ την Άνγκελα» του κ. Γ. Παπανδρέου για την επιβολή καθεστώτος Νταχάου στην Ελλάδα και την ευρωζώνη.

Και φυσικά η «στενή διμερής συνεργασία» που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός σημαίνει πολύ απλά ότι η Ελλάδα μετατρέπεται σε εμπορική αποικία της Γερμανίας για να πουλά υποβρύχια που γέρνουν και μονοπωλιακά υπερτιμημένα εμπορεύματα, να εκμεταλλεύεται υποδομές, δημόσια περιουσία, ακόμη και δάση. Όλα στη διάθεση των τραπεζιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων της Γερμανίας, που φαίνεται να εξασφάλισαν το δικό τους Ελ Ντοράντο στην Ελλάδα. Η κ. Μέρκελ από την πλευρά της δεν κράτησε ούτε τα προσχήματα:

«Γνωρίζουμε στη Γερμανία και συνειδητοποιούμε ότι έχουμε ένα κοινό νόμισμα και ότι έχουμε πολλά οφέλη από το ενιαίο νόμισμα. Οι εξαγωγικές μας αγορές είναι στην Ευρώπη. Πιο συγκεκριμένα, τα δύο τρίτα των αγορών μας βρίσκονται στην Ευρώπη. Επομένως είναι προς το συμφέρον μας να έχουμε ένα σταθερό ευρώ».

Με άλλα λόγια, για όποιον δεν κατάλαβε, όλα γίνονται για να στηριχθεί το κοινό νόμισμα προς το συμφέρον των εξαγωγικών αγορών της Γερμανίας, που κατά τα δύο τρίτα βρίσκονται στην Ευρώπη.

Επίσης η κ. Μέρκελ αισθάνθηκε μεγάλη ικανοποίηση με το να δηλώσει, όπως κάθε τυπικός αποικιοκράτης, ότι «η Ελλάδα έχει ξεκινήσει να νοικοκυρεύει τα οικονομικά της. Και αυτό το παρακολουθούμε από κοντά και αυτό το βλέπουν και οι άνθρωποι στη Γερμανία. Πιστεύω ότι έχει γίνει ορατό. Βλέπουμε ότι ο δρόμος δεν είναι εύκολος, απαιτεί πολιτική βούληση», ενώ συμπλήρωσε ότι «από τις απεργίες και τις διαμαρτυρίες που γίνονται, μπορούμε να δούμε ότι υπάρχουν και αντιστάσεις» και ότι «όσο πιο σταθερά συνεχιστεί η πορεία αυτή τόσο περισσότερο θα υπάρξει και η πεποίθηση στη Γερμανία ότι η Ελλάδα θα ολοκληρώσει την πορεία αυτή με επιτυχία».

Να θυμίσουμε εδώ ότι παρόμοιες δηλώσεις των ελεγκτών της τρόικας πριν από δυο βδομάδες ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων από την κυβέρνηση για «απαράδεκτη παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας». Αυτή τη φορά ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση σιώπησαν, κοινώς εποίησαν τη νήσσα. Το μόνο που έκανε ο κ. Παπανδρέου είναι να διαβεβαιώσει τους Γερμανούς ότι δεν πρόκειται να επιβαρυνθούν με το ελληνικό χρέος. «Πήραμε ένα δάνειο και θα το αποπληρώσουμε με τόκο όταν ολοκληρωθεί το πρόγραμμα» δήλωσε ο κ. Παπανδρέου.

Εκεί βέβαια που ο πρωθυπουργός έδωσε αληθινά διαπιστευτήρια εθελοδουλίας είναι στη συνέντευξή του με τους Γερμανούς δημοσιογράφους. Με τη συνέντευξή του στην Bild (24.2) κυριολεκτικά ξεπέρασε τον εαυτό του. Ο κ. Παπανδρέου θεώρησε καλό να διαβεβαιώσει τους δημοσιογράφους μιας από τις πιο χυδαίες φυλλάδες που κυκλοφορούν σε γερμανικό και ευρωπαϊκό επίπεδο πως «σας υπόσχομαι ότι η Ελλάδα θα αποπληρώσει και το τελευταίο σεντ».

Σε μια συνέντευξη όπου η αναίδεια, το θράσος και η προκλητικότητα των δημοσιογράφων θα έκανε οιονδήποτε άνθρωπο με στοιχειώδη αξιοπρέπεια να βγει από τα ρούχα του, ο κ. Παπανδρέου, ξεχνώντας για μια ακόμη φορά ότι δεν εκπροσωπεί τον εαυτό του, συνέχισε να απολογείται με τον πιο χυδαίο τρόπο.

Δείτε χαρακτηριστική ερώτηση δημοσιογράφου: «Καταλαβαίνετε την οργή των Γερμανών φορολογούμενων, όταν πρέπει να πληρώσουν για μία χώρα η οποία δεν εκπληρώνει τα καθήκοντά της;». Τι λέτε να απάντησε ο κ. Παπανδρέου; Μήπως τους θύμισε ότι απευθύνονται σε πρωθυπουργό; Μήπως τους έβαλε στη θέση τους λέγοντας ότι δεν μπορούν να κρίνουν το ποια είναι τα καθήκοντα της Ελλάδας; Μήπως τους θύμισε ότι δεν είμαστε υποτελείς του Γερμανικού Ράιχ;

Τίποτε απ' όλα αυτά. Το μόνο που είπε είναι τα εξής: «Κατ' αρχάς πρόκειται για δάνεια, για τα οποία πληρώνουμε τόκους, και όχι για δώρα. Και δεν θέλουμε τα δάνεια για να τα αφήσουμε όλα όπως ήταν. Αλλά, αντιθέτως, προκειμένου να κερδίσουμε χρόνο για τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Κατανοώ την οργή ορισμένων Γερμανών. Εκείνο που μπορώ να κάνω είναι να τους ευχαριστήσω».

Η μόνη αποστολή του κ. Παπανδρέου ήταν να ευχαριστεί ακόμη και τον τελευταίο τζουτζέ της Μέρκελ και της γερμανικής κυβέρνησης διαβεβαιώνοντας ότι αυτός, η κυβέρνηση, η χώρα και ο λαός της θα κάνουν ό,τι θέλουν αυτοί.

Ακάθεκτοι όμως οι Πρετεντέρηδες και οι Καψήδες της Γερμανίας ξαναπυροβόλησαν τον κ. Παπανδρέου λέγοντας: «Δεν είπατε όμως ευχαριστώ, όταν η Bild σας πρότεινε να πουλήσετε ελληνικά νησιά, προκειμένου να μειώσετε τα χρέη σας». Αν νομίζετε ότι ο κ. Παπανδρέου απάντησε λέγοντας ότι η δημόσια περιουσία δεν πουλιέται και ότι θα φέρει και νόμο να το κατοχυρώνει, απατάστε.

«Όχι, δεν ευχαρίστησα γι' αυτό. Κάτι τέτοιο αποκλείεται. Πρέπει να καταλάβετε πόσο σημαντικά είναι αυτά τα νησιά για τους Έλληνες και για την ελληνική ιστορία. Έχουν διατεθεί τεράστια ποσά από τον προϋπολογισμό για την άμυνα, προκειμένου να προστατευτούν τα νησιά που είναι κοντά στις τουρκικές ακτές. Εκτός αυτού, τα νησιά αποτελούν πολιτιστική κληρονομιά, την οποία εκτιμούν και οι Γερμανοί τουρίστες. Αν πουλούσαμε τα νησιά μας σε κάποιους πάμπλουτους, δεν θα είχε πια κανένας πρόσβαση σε αυτά. Θέλουμε να αναπτύξουμε με ευαισθησία και με οικολογικό τρόπο αυτά τα μοναδικά φυσικά τοπία. Αυτό θα μας αποφέρει πολύ περισσότερα».

Με άλλα λόγια, ο κ. Παπανδρέου δεν σκέφτεται, προς το παρόν, να πουλήσει τα ελληνικά νησιά, όχι γιατί είναι δημόσια περιουσία ή εθνικό έδαφος, αλλά γιατί η Ελλάδα έχει ξοδέψει πολλά για την άμυνά τους, υπάρχει ένα είδος συναισθηματικής προσκόλλησης με αυτά και επιπλέον τα φυλάει για να τα χαίρονται οι Γερμανοί τουρίστες.

Και για όποιον νομίζει ότι τα ελληνικά νησιά είναι μέρος της εθνικής επικράτειας, με κατοίκους, των οποίων οι ανάγκες και τα προβλήματα έχουν προτεραιότητα έναντι των τουριστών, δεν έχει αντιληφθεί περί τίνος πρόκειται. Στο αναπτυξιακό μοντέλο του κ. Παπανδρέου τα ελληνικά νησιά υπάρχουν μόνο ως «μοναδικά φυσικά τοπία», όπου προφανώς οι κάτοικοι ανήκουν στη χλωρίδα και την πανίδα του τόπου.


Δεδομένη η πτώχευση

Όμως τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά. Ο Κλέμενς Φούεστ του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης διατύπωσε τη γενική εκτίμηση που υπάρχει στους κύκλους των ειδικών: «Πρέπει να αποδεχτούμε το γεγονός ότι η Ελλάδα και η Ιρλανδία είναι χρεοκοπημένες».

Κι επομένως, σύμφωνα με τον Φουέστ, υπάρχουν μόνο δυο τρόποι να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα: Είτε οι ισχυρές οικονομίες θα αναλάβουν μέρος του χρέους των προβληματικών χωρών είτε οι πιστωτές πρέπει να διαγράψουν μέρος του χρέους. «Όμως με την έννοια ότι είναι καλύτερο από το να αρχίσουν μόνες τους οι προβληματικές χώρες να αναδιαρθρώνουν» (Der Spiegel, 24.1).

Το ίδιο περίπου σχολίαζε και η γερμανική Süddeutsche Zeitung (25.2), η οποία παράθετε και σχόλιο του Γερμανού διοικητή της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και Ανάπτυξης Τόμας Μίροφ ότι είναι αδύνατο το ευρωπακέτο διάσωσης να βγάλει την Ελλάδα από τον φαύλο κύκλο των χρεών. «Η αλήθεια είναι ότι το χρέος της Ελλάδας πρέπει να μειωθεί. Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί οφείλουν να αποδεχθούν αυτή την αλήθεια σήμερα και όχι το 2013, όταν θα λήξει το ευρωπακέτο βοήθειας».

Σε ανάλογα συμπεράσματα καταλήγει και η ετήσια έκθεση για την ευρωπαϊκή οικονομία της EEAG, που πρόσκειται στο γνωστό Ινστιτούτο Οικονομικών μελετών του Μονάχου Ifo. Η έκθεση εκτιμά ότι το «πρόγραμμα δάσωσης», που λήγει το 2013, δεν πρόκειται να δώσει την ευκαιρία στην Ελλάδα να βγει ξανά στις αγορές ή να γλιτώσει από τον φαύλο κύκλο του χρέους.

Σύμφωνα με έναν από τους συντάκτες της έκθεσης, τον Γιαν Έγκμπερτ Στουρμ, μπροστά στην Ελλάδα «υπάρχουν διαφορετικές δυνατότητες για να επιλυθεί το πρόβλημα, μία από αυτές είναι και η έξοδος από το ευρώ. Λέμε ξεκάθαρα ότι υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις και είναι δύσκολο να επιλέξει κανείς μία από αυτές. Αυτό που είναι σημαντικό για την Ελλάδα είναι να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της. Συνήθως αυτό γίνεται είτε με εσωτερική υποτίμηση, δηλαδή δραστική μείωση μισθών και εισοδημάτων, είτε με εξωγενή υποτίμηση, δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση με την επιστροφή στη δραχμή» (Deutsche Welle, 23.2).

Το γεγονός ότι, καθώς θα συνεχίζεται η θεραπεία της εσωτερικής υποτίμησης, που σημαίνει όλο και πιο δραστική μείωση μισθών και εισοδημάτων εσαεί, χωρίς να λυτρώνεται η χώρα από τον φαύλο κύκλο του χρέους, αρχίζει να στοιχειώνει τους ειδικούς, τους πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες της ευρωζώνης και των αγορών.

● Τι θα γίνει αν το αδιέξοδο προκαλέσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις;

● Τι θα γίνει αν ο λαός της Ελλάδας πειστεί από την πείρα του ότι δεν πάει άλλο;

● Τι θα γίνει αν η διαμαρτυρία και η αντίσταση μετατραπούν σε ένα δυναμικό κίνημα που απαιτεί τη μονομερή διαγραφή ενός χρέους που έτσι ή αλλιώς δεν μπορεί να πληρωθεί;


Οι εργαζόμενοι θα πληρώσουν το «μάρμαρο»

Όλοι μπορούν να σκέφτονται τα αδιέξοδα, να σχεδιάζουν και να εκπονούν σχέδια για το πώς θα αντιμετωπιστεί το χρέος, εκτός από αυτόν που καλείται τελικά να πληρώσει το μάρμαρο. Τον εργαζόμενο λαό. Αυτός είναι που δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να διανοηθεί ότι μπορεί να επιβάλει τη μη αναγνώριση και την άρνηση πληρωμής του δημόσιου χρέους, μεταφέροντας το κόστος και τις ζημιές από τις πλάτες του στις μεγάλες τράπεζες και τους κερδοσκόπους των αγορών.

Κι όσο από τα ίδια τα πράγματα αποδεικνύεται ότι κάθε προσπάθεια να πληρωθεί το χρέος οδηγεί σε καταστροφικό αδιέξοδο τον λαό και τη χώρα, τόσο εντείνονται οι προσπάθειες να ξεγελαστεί ο απλός κόσμος, να ξεχάσει ότι το βασικό ερώτημα είναι ένα: Μπορεί η χώρα και ο λαός να συνεχίσει να πληρώνει το δημόσιο χρέος, χωρίς να απειλείται άμεσα η ίδια η επιβίωσή του;

Ο άμεσος κίνδυνος να κάνει ο εργαζόμενος λαός δική του υπόθεση τη μη αναγνώριση του χρέους και την άρνηση της πληρωμής του ανάγκασε το κυρίαρχο πολιτικό και οικονομικό σύστημα να καλέσει τις εφεδρείες του. Κι αυτές έρχονται υπό την αιγίδα της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του χρέους (ΕΛΕ). Φαινομενικά ακούγεται καλή ιδέα. Ποιος θα έλεγε όχι στον έλεγχο του χρέους; Κανείς.

Όμως το πρόβλημα είναι ότι το δημόσιο χρέος της χώρας αποτελείται συντριπτικά από ανώνυμα κρατικά ομόλογα, ελεύθερα διαπραγματεύσιμα στις διεθνείς αγορές. Τι μπορεί να ελέγξει κανείς από αυτά; Μόνο το αν έγιναν τυπικά και με τον νόμο οι δημοπρασίες. Αν οι μεσιτείες των τραπεζών που μεσολάβησαν ήταν καταχρηστικές ή όχι. Και γενικά αν έγιναν τίποτε παρανομίες κατά τη διάθεσή τους στην αγορά. Από τη στιγμή που τα κρατικά ομόλογα ρίχνονται στην αγορά η παρακολούθηση της πορείας τους είναι εξαιρετικά δύσκολη έως αδύνατη, προκειμένου να ανακαλυφθούν μίζες και χειραγωγήσεις.

Γι' αυτό άλλωστε τα προτιμούν κυβερνήσεις και δανειστές. Μπορούν με μεγάλη άνεση να κρύψουν τις υπόγειες δοσοληψίες τους. Κι έτσι η παγίδα στήνεται αριστοτεχνικά. Αντί ο λαός να κάνει δική του υπόθεση το να ξεμπερδέψει με το χρέος, αυτό ανατίθεται σε κάποιους ειδικούς που υποτίθεται ότι θα αναλάβουν να διαπιστώσουν ποιο κομμάτι του είναι «παράνομο» για να διαγραφεί.

● Με βάση ποιες αρχές δικαίου;

● Έχουν όλοι οι ειδικοί την ίδια αντίληψη περί δικαίου και αδίκου;

● Από ποια σκοπιά και με βάση ποιανού τα συμφέροντα θα κρίνουν τι είναι δίκαιο από το χρέος και τι όχι;

Δεν τους αρκεί το γεγονός ότι το δημόσιο χρέος της χώρας, στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του, αποτελείται αποδεδειγμένα από κεφαλαιοποιημένους τόκους. Όχι, πρέπει να ανακαλύψουν το «παράνομο» χρέος. Λες και η κεφαλαιοποίηση τόκων δεν είναι μια κατεξοχήν παράνομη και καταχρηστική πρακτική των δανειστών.

Καλούνται να ελέγξουν ένα δημόσιο χρέος που στο μεγαλύτερο μέρος του δεν μπορεί να ελεγχθεί επί της ουσίας. Μόνο και μόνο για να νομιμοποιήσουν την πληρωμή του χρέους από την πίσω πόρτα. Μόνο και μόνο για να πουν στον κόσμο ποιο από το χρέος οφείλει να πληρώσει γιατί δήθεν είναι δίκαιο. Δεν θέλουν να ανακαλύψουν το «παράνομο» χρέος, αλλά να δικαιολογήσουν την αναδιάρθρωση του χρέους με «κούρεμα» που ετοιμάζουν οι κερδοσκόποι, οι αγορές και τα όργανά τους.


Απεχθές χρέος

Μιλούν για «απεχθές» χρέος περιορίζοντας την έννοιά του μόνο στις παράνομες δανειακές συμβάσεις και πρακτικές, αγνοώντας σκόπιμα ότι απεχθές είναι οποιοδήποτε χρέος αναγκάζει έναν λαό και μια χώρα να το πληρώσουν από το υστέρημά τους, από πόρους που χρειάζονται για να επιβιώσουν και να αναπτυχθούν. Άλλωστε, παρά την πρεμούρα των οπαδών της ΕΛΕ να ανακαλύψουν δήθεν τις παράνομες δανειακές συμβάσεις, δεν λένε κουβέντα για τη δανειακή σύμβαση με βάση την οποία επιβλήθηκαν τα απανωτά μνημόνια.

Αν όντως θέλουν να ψάξουν για το παράνομο χρέος, γιατί δεν ξεκινούν με τη δανειακή σύμβαση, που από κάθε άποψη είναι παράνομη και επομένως οφείλει ο ελληνικός λαός να την αρνηθεί και να μην πληρώσει τα δανεικά, καταγγέλλοντας τη Γερμανία, τη Γαλλία και τις άλλες χώρες που την επέβαλαν;

Μην παραξενευτείτε αν δείτε τον κ. Γ. Παπανδρέου, αφού βάλει και την τελευταία υπογραφή για το ξεπούλημα της χώρας, ξαφνικά – ίσως στις ερχόμενες εκλογές – να εμφανίζεται υπέρμαχος της Επιτροπής Ελέγχου του χρέους. Τα στελέχη του, όπως η κ. Λούκα Κατσέλη, έκαναν ήδη την αρχή.

Όμως μην ανησυχείτε. Οι ειδικοί της ΕΛΕ των αντιμνημονιακών είναι καλύτεροι από την επιτροπή σοφών για την οποία μιλούν οι δυνάμεις που επέβαλαν το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση. Έστω κι αν οι δυο τους υπηρετούν την ίδια λογική και έχουν την ίδια στόχευση.

6 Μαρτίου 1910: Η Εξέγερση του Κιλελέρ

Aπό τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα ο θεσσαλικός κάμπος γίνεται πεδίο μιας από τις πιο οξυμένες μορφές της ταξικής πάλης. Oι κολλήγοι ξεσηκώνονται ενάντια στους μεγαλοτσιφλικάδες. Στην Kαρδίτσα, Λάρισα, Tσουλάρ, Kιλελέρ οι κολλίγοι επαναστατούν και προβάλλουν το μοναδικό αίτημά τους που είναι η ανακατανομή της γης που βρίσκεται στα χέρια ολίγων μεγαλογαιοκτημόνων. Σε αυτήν ακριβώς την εξέγερση, η οποία για μία ολόκληρη περίοδο είχε αποκλεισθεί από τα σχολικά εγχειρίδια, θα αναφερθούμε, αποτυπώνοντας και τις συνθήκες μέσα από τις οποίες αναδύθηκε.
META THN ΠPOΣAPTHΣH THΣ ΘEΣΣAΛIAΣ
Aπό τη σύσταση του ελληνικού κράτους ο καπιταλισμός αναπτύσσεται αργά και βασανιστικά, ήδη η αστική τάξη έχει προδώσει το ρόλο της και έχει συμμαχήσει με τους τσιφλικάδες ξεπουλώντας πρώτα πρώτα την εθνική ανεξαρτησία της χώρας. Tο αστοτσιφλικάδικο μπλοκ αφήνει άλυτο το γεωργικό πρόβλημα, το πρόβλημα της διανομής της γης που η ύπαρξη των τσιφλικιών το έκανε ακόμη μεγαλύτερο. Παράλληλα μεγάλωναν και οι μάζες των ακτημόνων καλλιεργητών. H κατάσταση αυτή πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις με την προσάρτηση της Θεσσαλίας στην Eλλάδα. Oι προσδοκίες των Θεσσαλών αγροτών και όχι μόνο, οι οποίοι ήταν καθηλωμένοι επί αιώνες στα τσιφλίκια των Tούρκων γαιοκτημόνων, ότι μετά την ένωση τα κτήματα θα περνούσαν στα χέρια τους διαψεύστηκαν. Tα μεγάλα τουρκικά τσιφλίκια περιήλθαν εξ αγοράς στα χέρια των Eλλήνων χρυσοκάνθαρων της εποχής οι οποίοι τα μετέτρεψαν σε τεράστιες κεφαλαιοκρατικής υφής γεωργικές επιχειρήσεις. Aμέσως μετά τη συνθήκη του Bερολίνου (παραχώρηση) οι Tούρκοι τσιφλικάδες και οι μικροκτηματίες κονιάρηδες έσπευσαν να πουλήσουν τη γη τους. Bαθύπλουτοι Έλληνες της διασποράς X. Zωγράφος, E. Zάππας, Στεφάνοβιτς, Mπαλτατζής και πολλοί άλλοι αγόρασαν στη Θεσσαλία τεράστιες εκτάσεις γης. Oι ιδιοκτησίες αυτές αποτελούσαν το 50-60% των καλλιεργούμενων εκτάσεων και εργάζονταν σ' αυτές το 50% του αγροτικού πληθυσμού της Θεσσαλίας. Aυτή ακριβώς την κερδοσκοπική δραστηριότητα του ομογενειακού κεφάλαιου κάλυψε απολύτως η ελληνική κυβέρνηση του Xαριλάου Tρικούπη.
Γίνεται κατανοητό ότι οι μισοφεουδαρχικές σχέσεις παραγωγής ακόμη κυριαρχούν στην ύπαιθρο, ο ελληνικός καπιταλισμός αντί να συγκρουστεί με παλαιές σχέσεις διαπλέκεται μαζί τους διαμορφώνοντας ένα πλαίσιο που καθόρισε, μαζί με την εξάρτηση από το ξένο κεφάλαιο, τη στρεβλή παραπέρα πορεία του. H αστοτσιφλικάδικη αντίδραση κυριαρχεί πολιτικά και οικονομικά.
Tο μέλλον της αγροτιάς είναι σκληρό. Oι συνθήκες εργασίας άθλιες. H εφαρμογή της ελληνικής αγροτικής νομοθεσίας και η κατάργηση των όποιων προνομίων της Oθωμανικής περιόδου οδήγησε τους αγρότες να υπογράψουν νέα κολληγικά συμβόλαια που τους μετατρέπουν από καλλιεργητές με κάποια δικαιώματα σε ακτήμονες. Eίναι πλέον απροστάτευτοι, ελεύθεροι εργάτες γης στο έλεος του μεγαλογαιοκτήμονα.
O τσιφλικάς έχει τη δυνατότητα να προσλαμβάνει ή να απολύει τον κολλήγο χωρίς καμιά δικαιολογία, σύμφωνα δε με τον εσωτερικό κανονισμό των τσιφλικιών ο κολλήγος δεν είχε κανένα ιδιοκτησιακό δικαίωμα στην οικία που έμενε, όφειλε να παράγει ορισμένη ποσότητα καρπών από την οποία έπρεπε να δίνει το ένα τρίτο, ενώ σε περίπτωση θανάτου η οικογένειά του διωχνόταν από το τσιφλίκι. (σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά; ) Kάτω απ' την αυστηρή επίβλεψη των ρουφιάνων σουμπασήδων (επιστατών) χιλιάδες οικογένειες ζούσαν σαν δουλοπάροικοι στα 400 περίπου θεσσαλικά τσιφλίκια. Oι δυνατότητες διαμαρτυρίας και οι προσπάθειες οργάνωσης αντιμετωπίζονταν από την αστυνομία και τις δικαστικές αρχές με σκληρό και άδικο τρόπο σ' όφελος των τσιφλικάδων, πολλοί από τους οποίους ήταν και βουλευτές.
OI ΠPΩTEΣ ΠPOΣΠAΘEIEΣ OPΓANΩΣHΣ
Oι αγροτικές μάζες κατανοούν ότι το πρόβλημα της διανομής της γης δεν πρόκειται να λυθεί. O θεσσαλικός κάμπος γίνεται ένα καμίνι που σιγοβράζει και το αίτημα της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης των τσιφλικιών προβάλλει ως μοναδική λύση. Mεταξύ 1904 και 1907 ιδρύονται ο πρώτοι γεωργικοί σύνδεσμοι με στόχο την απαλλοτρίωση. O Kεφαλονίτης Mαρίνος Aντύπας το 1906 διατρέχει ολόκληρη τη Θεσσαλική γη προπαγανδίζοντας την αναγκαστική απαλλοτρίωση με αποζημίωση των γαιοκτημόνων. O Aντύπας καταδικάζεται σε φυλάκιση για την προσβολή του A. Σλήμαν υποστηρικτή των τσιφλικάδων. Tο 1907 σκοτώνεται από πληρωμένους δολοφόνους. Eίναι γεγονός ότι οι σοσιαλιστικές ιδέες από τις οποίες διαπνέονταν και ο Mαρίνος Aντύπας, στήριζαν τα αγροτικά αιτήματα.

Oι μικροί σοσιαλιστικοί όμιλοι που ήδη είχαν δημιουργηθεί έθεσαν κοινωνικά ζητήματα και σε ορισμένες περιπτώσεις σοσιαλιστές προσπάθησαν να καθοδηγήσουν τις αγροτικές προσπάθειες για το ζήτημα της απαλλοτρίωσης της γης. Δίπλα ακριβώς και ο Bόλος με το πρώτο Eργατικό Kέντρο και τους απεργούς εργάτες να συγκρούονται με την αστυνομία η οποία χρησιμοποιεί σφαίρες για να τους αντιμετωπίσει. Σιγά σιγά ωριμάζει η ιδέα της παναγροτικής πανθεσσαλικής κινητοποίησης. Tο 1909 ιδρύεται στην Kαρδίτσα ο Γεωργικός Πεδινός Σύλλογος με πρόεδρο το δικηγόρο Δ. Mπούσδρα που θέτει ως προτεραιότητα την απαλλοτρίωση, για το λόγο αυτό οργανώνεται συλλαλητήριο.
Oι φωνές των διανοούμενων των επαγγελματιών εφημερίδων της Θεσσαλίας, αλλά και προσωπικοτήτων του αστικού χώρου απηχούν τις απόψεις των αγροτών. Aπό τις αρχές του αιώνα ο αγώνας για τη διανομή των τσιφλικιών στρέφεται και εναντίον του κράτους που στο μεταξύ έχει γίνει ο μεγαλύτερος γαιοκτήμονας στη Θεσσαλία. Περισσότερα από 500.0000 στρέμματα έχουν περιέλθει για εκμετάλλευση στο θεσσαλικό Γεωργικό Tαμείο και σε κατά τόπους επιτροπές διαχείρισης. O μηχανισμός ιδιοποίησης και σφετερισμού της κρατικής γης αποδείχθηκε ληστρικότερος από τους ιδιώτες τσιφλικάδες. Tο καλοκαίρι του 1909 κοινοποιούνται σε ολόκληρα χωριά μαζικές αγωγές εξώσεων που πυροδοτούν την ατμόσφαιρα. Προοδευτικά η αντίσταση των κολλήγων κατά των εξώσεων και των άλλων αυθαιρεσιών των τσιφλικάδων διευρύνεται και από απλή αγροτική διαμαρτυρία μετατρέπεται σε κίνημα πανθεσσαλικού χαρακτήρα με πλατιά κοινωνική βάση και ισχυρή υποστήριξη από τα αστικά κέντρα (ο εμπορικός σύλλογος Bόλου τάσσεται υπέρ της διανομής της γης) με κεντρικό αίτημα την άμεση απόδοση της γης στους καλλιεργητές της. H όποια θετική προσμονή από το στρατιωτικό κίνημα στο Γουδί διαψεύδεται, γεγονός που απελευθερώνει ακόμη περισσότερο την αγροτική διαμαρτυρία. Tο Φλεβάρη του 1910 συγκροτείται η Πανθεσσαλική επιτροπή ενώ παράλληλα πραγματοποιούνται και άλλα τοπικά συλλαλητήρια και διαδηλώσεις με μεγάλη επιτυχία στις μεγάλες πόλεις της Θεσσαλίας. Oι ηγέτες των αγροτών τον ίδιο μήνα απαιτούν από την κυβέρνηση την αποδοχή της λύσης της απαλλοτρίωσης. Για το λόγο αυτό διοργανώνονται νέα συλλαλητήρια στις θεσσαλικές πόλεις. Tο αίτημα «η γη στους καλλιεργητές της» μετατρέπεται σε πανελλήνιο σύνθημα στην ύπαιθρο. O θεσσαλικός κάμπος είναι καζάνι έτοιμο να εκραγεί.
KIΛEΛEP
Στα τέλη του Φλεβάρη οι κινητοποιήσεις γίνονται με επιτυχία. Xιλιάδες αγρότες με μαύρες και κόκκινες σημαίες και μερικοί από αυτούς οπλισμένοι συμμετέχουν. H οργάνωση των διαδηλώσεων ήταν ελλιπής και η απειρία των αγροτών δεδομένη. H αγανάκτηση των εξεγερμένων τους οδηγούσε σε πράξεις βίας κατά των τσιφλικάδων και του κράτους. Oι κινητοποιήσεις περνάνε σε νέο επίπεδο και η σύγκρουση με τις αρχές είναι ορατή.
Στις 6 Mαρτίου προγραμματίστηκε συλλαλητήριο στη Λάρισα και στις 8 Mαρτίου ξανά στην Kαρδίτσα, στα Tρίκαλα και τα Φάρσαλα. H Λάρισα παρουσιάζει θέαμα στρατοκρατούμενης πόλης. Σύμφωνα με τοπική εφημερίδα έφιππες περιπολίες διέτρεχαν τους δρόμους και φρουρές σκαπανέων και πυροβολητών φρουρούσαν τα δημόσια κτίρια. Παρά την τρομοκρατία με ελληνικές, κόκκινες και μαύρες σημαίες άοπλοι οι αγρότες κατέκλυζαν την πλατεία Θέμιδος στη Λάρισα από τις 8 το πρωί.

Στο Kιλελέρ (σημερινή Kυψέλη) περίπου διακόσιοι κολλήγοι με τραγούδια και ζητωκραυγές κατεβαίνουν στις γραμμές του τρένου για να πάνε στο συλλαλητήριο της πόλης. Προσπαθούν να ανέβουν στο τρένο. H στρατιωτική δύναμη των 50 ανδρών αντιδρά. Oι κολλήγοι συνειδητοποιούν ότι δεν προλαβαίνουν το συλλαλητήριο στη Λάρισα και στην απελπισία τους πυροβολούν την αμαξοστοιχία και απομακρύνονται. Ένα χιλιόμετρο πιο κάτω οκτακόσιοι περίπου αγρότες σταματούν το τρένο και επιδιώκουν να ανεβούν σ' αυτό σκαρφαλώνοντας. O στρατός πυροβολεί στο ψαχνό με αποτέλεσμα να σκοτωθούν δύο διαδηλωτές και να τραυματισθούν βαριά άλλοι εφτά. Tο τρένο συνεχίζει την πορεία του στο σταθμό Tσουλάρ (Mελία) το περιμένουν πεντακόσιοι κολλήγοι. O στρατός εμποδίζει και πάλι την επιβίβαση των αγροτών οι οποίοι και πάλι προσπαθούν να ανεβούν στο τρένο. Πυροβολούν και δυο αγρότες πέφτουν στο χώμα. Tραυματίζονται συνολικά 15 αγρότες.
H είδηση για τα επεισόδια στους σταθμούς Kιλελέρ και Tσουλάρ φτάνουν στη Λάρισα. Tο νέο φανατίζει τους διαδηλωτές ενώ αρκετοί ζητούν να αναβληθεί το συλλαλητήριο για την επομένη «Aύριον και ένοπλον εφώναζον».

Mετά από λίγο η πληροφορία ότι ο στρατός εμποδίζει τους αγρότες να εισέλθουν στην πόλη απ' τη μεριά των Φαρσάλων τους οδηγεί στο σημείο εκείνο της πόλης όπου επακολουθεί σύγκρουση με αρκετούς τραυματίες (ο ένας αργότερα πεθαίνει). O στρατός προσπαθεί με τη βία να διαλύσει τους συγκεντρωμένους. Mε πυροβολισμούς και παρά τις συνεχείς επελάσεις του ιππικού οι αγρότες συγκεντρώνονται και πάλι στην πλατεία και η συγκέντρωση πραγματοποιείται. Oμιλητές ο Nτίνος Nούσιας από τα Φάρσαλα και Γ. Σχοινάς αντιπρόσωπος του κοινού των Θεσσαλών. Tο ψήφισμα εγκρίνεται δια βοής. «O γεωργικός λαός απαιτεί την άμεσον επιψήφισιν των τσιφλικιών και τη διανομή των Zαππείων κτημάτων».
Mετά τα γεγονότα της Kαρδίτσας, της Λάρισας, του Tσουλάρ και του Kιλελέρ επικρατεί κλίμα τρομοκρατίας στη Θεσσαλία. H αυτοτσιφλικάδικη αντίδραση θορυβείται από τις ένοπλες συγκρούσεις και τον μαχητικό ξεσηκωμό όλου του θεσσαλικού κάμπου. H ρευστότητα στην πολιτική σκηνή και η μετάδοση της φλόγας της εξέγερσης και σε άλλες περιοχές ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα για την αντίδραση. Ένα μεγάλο κύμα συλλήψεων απλώθηκε στην περιοχή. Δήμαρχοι, αγρότες, φοιτητές θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για τα γεγονότα. Παράλληλα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τα γεγονότα οργανώθηκαν διαδηλώσεις παντού και υψώθηκε στο Eργατικό Kέντρο Bόλου μαύρη σημαία. Tρεις μήνες μετά τα γεγονότα του Κιλελέρ 71 άτομα μεταξύ των οποίων ο Δ. Μπούσδρας και άλλοι 36 Καρδιτσιώτες συνελήφθησαν και δικάστηκαν στη Χαλκίδα. Παρά τις έντονες κρατικές παρεμβάσεις και πιέσεις οι θεωρούμενοι ως πρωτεργάτες αθωώθηκαν στα δικαστήρια. Tο αγροτικό όμως ζήτημα της διανομής της γης παραμένει...
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του εισαγγελέα Λιβαδειάς, Γεωργιάδη, μετέπειτα εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που σε μια αποστροφή του λόγου του στο δικαστήριο είπε: «Η κολιγία είναι δικαίωμα ενοχικόν, εταιρεία ή μίσθωσις και συνεπώς οι κατηγορούμενοι δεν εδικαιούντο να δημιουργήσωσι ταραχάς… Αγροτικό ζήτημα δεν υφίσταται… Ο Θεσσαλός δεν είναι γεωργός αλλά κτηνοτρόφος. Αρνείται να καλλιεργήσει πλέον των είκοσι στρεμμάτων. Παρασύρεται ευκόλως… Σπαταλά την περιουσίαν του στα μανάβικα… Τρώγει αχλάδια σαν γουρούνι. Υπάρχουν και καλοί Θεσσαλοί. Αλλ’ οι πλείστοι εξ αυτών είναι τεμπέληδες και ζωοκλέπται» (Γ. Κορδάτος, σελ. 193). (Αυτός πρέπει να είναι το ίνδαλμα του Πάγκαλου, η "πηγή έμπνευσης του...) Τέτοιοι άνθρωποι που εκσφενδονίζουν τέτοιες ασυναρτησίες και είναι γεμάτοι μίσος για τους αγρότες γίνονται εισαγγελείς του Αρείου Πάγου. Ομως σε όλες τις περιπτώσεις οι αγρότες αθωώθηκαν από τους ενόρκους.

Το διήμερο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Κρίση του καπιταλισμού και κρίση του χρέους


Το διήμερο (25/2 και 26/2) που διοργάνωσε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο ήταν εξαιρετικά πετυχημένο. Οι ενδιαφέρουσες συζητήσεις διεξήχθηκαν σε κατάμεστο και τις δυο μέρες αμφιθέατρο.
Την πρώτη μέρα το θέμα ήταν «Κρίση του καπιταλισμού και κρίση του χρέους». Δείτε από αυτή τη μέρα τα βίντεο που ακολουθούν καθώς και φωτογραφίες.
Λ. Βατικιώτης
vatikiotis from www.aformi.gr on Vimeo.
Σ. Μαρκέτος
marketos from www.aformi.gr on Vimeo.
Α. Βούλγαρης
voulgaris from www.aformi.gr on Vimeo.
Σ. Κοντογιάννης
kontogianis from www.aformi.gr on Vimeo.
Δ. Θανασούλας
thanasoulas from www.aformi.gr on Vimeo.
Κ. Λαπαβίτσας
lapavitsas from www.aformi.gr on Vimeo.
Παρεμβάσεις στη συζήτηση
Π. Γκαργκάνας
garganas from www.aformi.gr on Vimeo.
Σ. Κουβελάκης


Άγγελος Κ

Η κυβέρνηση φέρει την ευθύνη για τη ζωή των 300 απεργών πείνας εργατών μεταναστών

Σε κρίσιμη φάση έχει μπει ο αγώνας των 300 απεργών πείνας μεταναστών εργατών, αφού δεκάδες έχουν μεταφερθεί ήδη στα νοσοκομεία με σοβαρά προβλήματα. Η ανάγκη για αλληλεγγύη και στήριξη του αγώνα μεγαλώνει. Τεράστιες είναι οι ευθύνες της κυβέρνησης. Όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της η «Επιτροπή Σωματείων, Συνδικαλιστών, Εργαζομένων και Ανέργων» που συγκροτήθηκε από σωματεία και εργαζόμενους σε κλάδους για τον αγώνα των 300 απεργών μεταναστών εργατών «Η κυβέρνηση δεν μπορεί να «νίπτει τας χείρας της»: φέρει ακέραια την ευθύνη για την απελπισία των 300 απεργών πείνας, φέρει ακέραια και την ευθύνη για την υγεία και τη ζωή τους! 

 

Τα αιτήματα των απεργών πείνας είναι αιτήματα όλου του εργατικού κινήματος: ενάντια στην εκμετάλλευση, ενάντια στη μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, ενάντια στην προσπάθεια να καταπατηθεί κάθε δικαίωμα των εργαζόμενων, ντόπιων ή μεταναστών.

Για τρεις δεκαετίες ήδη, οι μετανάστες στη χώρα μας ζουν σε καθεστώς μόνιμης ομηρίας και αποτελούν τα πιο εύκολα  θύματα των εργοδοτών. Αναγκάζονται να δουλεύουν με τους χειρότερους όρους, χωρίς δικαιώματα, ασφάλιση ή περίθαλψη. Συχνά στην ουρά για το μεροκάματο, αντί για το λογιστή συναντούν τον ασφαλίτη που κάλεσε ο εργοδότης για να τους απελάσει! Σε μια χώρα που αρνείται να τους «αναγνωρίσει», αρνείται να τους προσφέρει τα στοιχειώδη, αρνείται να τους αφήσει ακόμη και να φύγουν, αλλά ψάχνει τα εξιλαστήρια θύματά της στης Γης τους κολασμένους.

 

Παρουσιάζουν ως «παράνομους» τους απεργούς, τους μετανάστες, τους αγρότες, τους πολίτες που αρνούνται να πληρώσουν τα χαράτσια στα διόδια, προκειμένου να κρύψουν ότι παράνομη είναι η πολιτική του Μνημονίου που καταστρέφει κάθε κοινωνικό αγαθό και κάθε εργασιακό δικαίωμα στο βωμό του κέρδους! Δεν είναι μόνο οι μετανάστες χωρίς χαρτιά: η ίδια πολιτική θέλει να μας μετατρέψει όλους σε εργαζόμενους χωρίς χαρτιά: χωρίς ένσημα, χωρίς βιβλιάριο υγείας, χωρίς δικαίωμα σύνταξης, χωρίς ελπίδα. Όμως, το φόρτωμα του «αναθέματος» στις πλάτες των μεταναστών  χρησιμοποιείται  για να  απαλλαγούν  οι οικονομικά και πολιτικά κυρίαρχοι από τις ευθύνες τους  για την κρίση.

Άλλωστε, τα τεράστια ρεύματα προσφυγιάς και μετανάστευσης είναι αποτέλεσμα των επεμβάσεων που προκαλούν οι ίδιες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών, των δρόμων ενέργειας και των αγορών. Είναι αποτέλεσμα τυραννικών καθεστώτων (όπως αυτά του Μπεν Αλί και του Μουμπάρακ), που στηρίζονται από τις ΗΠΑ, την ΕΕ, τον ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ. Μήπως δεν είναι υπεύθυνες για την προσφυγιά και οι ελληνικές κυβερνήσεις, που στέλνουν στρατεύματα στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στο Κόσσοβο και σε κάθε νέα «διεθνή σταυροφορία»;

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να «νίπτει τας χείρας της»: φέρει ακέραια την ευθύνη για την απελπισία των 300 απεργών πείνας, φέρει ακέραια και την ευθύνη για την υγεία και τη ζωή τους!

.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑΣ

.

Συναντιέται με τις κινητοποιήσεις για τις συγκοινωνίες, την υγεία, την παιδεία, τις συλλογικές συμβάσεις, με τους αγώνες ενάντια στην ανεργία, στο σύγχρονο δουλεμπόριο, την ένταση της εκμετάλλευσης, με τις απεργίες ενάντια στην πολιτική του Μνημονίου, της ΕΕ και της Τρόικας.»

ΝΕΟΑΡΙΣΤΕΡΟΡΕΥΜΑ  

Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ

Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι' αυτό μισώ τους αδιάφορους.

Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα.

Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει.

Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν.

Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;

Μισώ τους αδιάφορους και γι' αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ' αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι' αυτό που έκανε και ειδικά γι' αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.

Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ' αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ' αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ' αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι' αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους.
11 Φεβρουαρίου 1917
*Ο Αντόνιο Γκράμσι (Antonio Gramsci, Άλες Σαρδηνίας, 23 Ιανουαρίου 1891 - Ρώμη, 27 Απριλίου 1937) ήταν Ιταλός συγγραφέας, πολιτικός επιστήμονας και γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΛΑΡΙΣΑΣ

Απλά   μαθήματα  κυβερνητικού  συνδικαλισμού  παραδίδει  η  ανεκδιήγητη  ΠΑΣΚ στην ΕΛΜΕ  Λάρισας. Με  κείμενό της μας  επιτίθεται  για  μικροκομματικά  παιχνίδια ,ποια, αυτή που επί  14 μήνες  (από τότε που το ΠΑΣΟΚ είναι στην κυβέρνηση) έχει καταψηφίσει όλες τις απεργιακές κινητοποιήσεις  του κλάδου ,ενώ  δύο μήνες πριν τις εκλογές καλούσε σε  πενθήμερες απεργίες!! Προφανώς   μετά την νίκη του ΠΑΣΟΚ όλα  έγιναν μια χαρά ….και δυό τρομάρες  λέμε εμείς. Την ώρα  που  πάνε  να  κλείσουν  τα  μισά  σχολεία  και να  χαθούν χιλιάδες  οργανικές στην χώρα ,η ΠΑΣΚ  αντί να κάνει αγώνα  κατά  των  συγχωνεύσεων  «κόβει» βόλτες  στα  γραφεία της  περιφερειακής  διεύθυνσης  και  παλεύει για να μην  εκδηλωθεί καμιά  αντίδραση  από τους συναδέλφους. Την ώρα  που  εκατοντάδες  μαθητές  διαδηλώνουν στην Ελασσόνα μαζί με τους  γονείς τους και τους καθηγητές τους  προσπαθώντας να σώσουν τα  σχολεία της περιοχής από το λουκέτο που επιχειρεί η Θάτσερ-Διαμαντοπούλου  το «σοβαρό» ΔΣ της ΕΛΜΕ στην ουσία δεν  υπάρχει. Την ώρα που η κυρία Πράντζου (περιφερειακή διευθύντρια) δηλώνει  δημόσια ότι για τα προβλήματα της εκπαίδευσης είναι υπεύθυνοι οι εκπαιδευτικοί  οι συνδικαλιστές του ΔΣ της ΕΛΜΕ είτε κάνουν τα  στραβά μάτια ,είτε χαριεντίζονται μαζί της κάνοντας επίδειξη καλών τρόπων.  Η  θρασύτητά τους βέβαια είναι μεγάλη  και γνωστή στους  συναδέλφους ,αυτοί είναι άλλωστε που μέσω του αιρετού τους στο ΑΠΥΣΔΕ (σε  συμφωνία με την αιρετή της ΔΑΚΕ) πριν λίγο καιρό ψήφισαν πρώτοι σε όλοι την Ελλάδα την εκτός νομού μετακίνηση εκπαιδευτικού χωρίς  δική του αίτηση!!!!! Είναι οι ίδιοι συνδικαλιστές  της ΠΑΣΚ και της ΔΑΚΕ που επί χρόνια  «μοιράζουν» θέσεις διευθυντών και άλλων στελεχών  στα μέλη τους (ανάλογα την κυβέρνηση) με στόχο να  αναπαράγονται και οι ίδιοι ως μηχανισμός  συνδικαλιστικής εξουσίας. Καλούμε  τους  συναδέλφους  να  σηκώσουν το  ανάστημά τους κόντρα και μακριά από τον πράσινο-γάλαζο κυβερνητικό συνδικαλισμό  δημιουργώντας  συνθήκες  ανασυγκρότησης του  συνδικάτου αλλά και  προϋποθέσεις  ανατροπής  του  εκπαιδευτικού και εργασιακού μεσαίωνα που  διαμορφώνει η  κυρίαρχη  πολιτική. Δεν  έχουμε  αυταπάτες πως  αυτή  η μάχη θα  είναι εύκολη αλλά είμαστε  πεισμένοι πως μπορούμε να την κερδίσουμε  στο  πλευρό των  εργαζομένων και των παιδιών τους. Κανείς  δεν  πρέπει  πλέον  να  έχει  αυταπάτες ότι  αυτόν δεν θα τον  αγγίξουν οι  επιχειρούμενες  καταστροφικές αλλαγές. Ο οδοστρωτήρας  της   κυβερνητικής  πολιτικής  δεν  πρόκειται  να σταματήσει μπροστά σε  αιρετούς  και  λοιπούς  «εξυπηρετητές». Εάν δεν αντιδράσουμε  τώρα  μπροστά  στις  καταργήσεις δεκάδων οργανικών στο νομό μας αλλά και στην νέα περικοπή που έρχεται μέσω του ενιαίου μισθολογίου-φτωχολογίου το Σεπτέμβρη θα βρεθούμε δυστυχώς σε  χειρότερη θέση. Μόνη  λύση  είναι η συλλογική δράση  τώρα  με  αγώνες  διάρκειας  και  ανατρεπτικούς στόχους με ένα  συνδικάτο ανασυγκροτημένο και  αγωνιστικό. Όλοι  στις  γενικές   συνελεύσεις και στις  κινητοποιήσεις των  τοπικών κοινωνιών  για  την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου και της  εργασίας μας. Γιατί ούτε μαζί τα φάγαμε ,αλλά πολύ περισσότερο,  ούτε  πρέπει να τα πληρώσουμε , εμείς , οι μαθητές μας και ο εργαζόμενος λαός.          

Τοποθέτηση Αριστερης Παρέμβασης Θεσσαλίας στο Περ.Συμβούλιο

Η τοποθέτηση του περιφερειακού συμβούλου της Αριστερής Παρέμβασης στη Θεσσαλία –Ανταρσία για την ανατροπή- Γενηκομσίου Φάνη στο Περιφερειακό Συμβούλιο της Πέμπτης 24-2-2011 σχετικά με τον κανονισμό του Π. Σ. και τις καταργήσεις - συγχωνεύσεις Σχολικών μονάδων. 

στον σύνδεσμο

 

ΛΑΡΙΣΑ -Απεργιακη πορεία 23 Φεβρ 11 -εργατικές κινησεις-παρεμβασεις-ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Με πρωτοφανή απεργιακή κινητοποιήση, παλμό και οργή ο κόσμος της δουλειάς και στη Λάρισα δημιούργησε στις 23 Φεβρουαρίου άλλον έναν μεγάλο σταθμό στις συνεχιζόμενες πανεργατικές απεργίες ενάντια στην βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, της τρόϊκας και του μνημονίου. Η οργή έκδηλη σε όλα τα μπλοκ σωματείων, εργαζόμενων και φοιτητών που κατέβηκε στους δρόμους, φωνάζοντας συνθήματα να φύγει η κυβέρνηση και η πολιτική της. Χρειάζεται να δοθεί συνέχεια, σε ένα μεγάλο εργατικό, απεργιακό, διακλαδικό και συντονισμένο κίνημα ανατροπής της επίθεσης, για να φύγει η κυβέρνηση και η τρόϊκα, να ανατραπεί η αντιλαίκή πολιτική στο σύνολό της. Οι  μεγάλες  συγκεντρώσεις σε  όλες τις πόλεις της  Ελλάδας δείχνουν ότι  οι  εργαζόμενοι όχι μόνο δεν υποχωρούν αλλά ρίχνονται  στην μάχη με  όλο και μεγαλύτερο πάθος και οργή. Τους  καλούμε να  συνεχίσουν την πάλη τους  μέσα  στα  σωματεία και στις  γειτονιές  αταλάντευτα  με  στόχο την ανατροπή  της  κυβέρνησης και της  αντιλαϊκής πολιτικής που εφαρμόζει με την συναίνεση της ΝΔ και του φασιστικού ΛΑΟΣ  και σε  συνεργασία με την τρόικα.


ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ  ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ  ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ    ΛΑΡΙΣΑΣ

Φωτογραφίες από κομμάτι της μεγάλης απεργιακής πορείας στην Λάρισα.όπου χιλιάδες αεργαζόμενοι,άνεργοι ,υποαπασχολούμενοι και νεολαία συμμετείχαν.
Μελανό σημείο η μικροένταση που δημιουργήθηκε όταν η φρουρά την υγειονομικής ζώνης του ΠΑΜΕ και ενώ η πορεία είχε προχωρήσει ,'εμεινε πίσω για να φράξει τον δρόμο στα υπολοιπα μπλόκ που ακολουθούσαν  στην μέση της κεντρικής πλατείας της Λάρισας,που δεν ήταν και λίγα.
Οι εργατικές κινήσεις-παρεμβάσεις,
το μετωπο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ,
η Ταξική πορεία,
η καταληψη του ΙΝΕ(ΓΣΕΕ),
η αντιρατσιστική πρωτοβουλία,
Ο Φοιτητικός Σύλλογος της Βιοχημείας(Πανεπιστημιο Θεσσαλίας),
η Ανεξάρτητη Μαθητική Κίνηση ,με συνολικό  πάνω απο 500 -700 άτομα

ΑΠΕΡΓΙΑ 23 ΦΛΕΒΑΡΗ

Όλοι στην  προσυγκέντρωση των Εργατικών Παρεμβάσεων – Συσπειρώσεων
στην πλ. Νομαρχίας στις 10 π.μ

Απεργία 23 Φλεβάρη: Παλλαϊκός Ξεσηκωμός!

Οι ανακοινώσεις των προγραμμάτων κοινωνικού ολοκαυτώματος από την κυβέρνηση, την τρόικα και την Ευρωπαϊκή Ένωση (Μνημόνιο 4, Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Σταθερότητας 2012-2015, Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης) κάνουν πλέον καθαρό σε όλο το λαό ότι η ακολουθούμενη πολιτική οδηγεί σε ένα μαρτύριο χωρίς τέλος για τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τη νεολαία. Το γενικό ξεπούλημα όσο – όσο ολόκληρου του δημόσιου πλούτου για 50 δισεκατομμύρια (με συνέπεια την ιδιωτικοποίηση όλης της ζωής μας), η επιβολή της διάλυσης των συλλογικών συμβάσεων για να μειωθούν δραματικά οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα (μέσω των επιχειρησιακών συμβάσεων), σε συνδυασμό με τις άγριες περικοπές των μισθών του δημοσίου, που συμφώνησε ουσιαστικά η κυβέρνηση με ΕΕ και ΔΝΤ, ξεπερνούν πλέον κάθε όριο. Απειλούν να ρίξουν στην εξαθλίωση μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού. Η δήθεν ενόχληση της κυβέρνησης από τις δηλώσεις των εκπροσώπων της τρόικας και η εκ των υστέρων χλιαρή διαμαρτυρία αποτελούν κακοστημένη παράσταση, αποτέλεσμα της οργής που προκάλεσε στην κοινωνία η ανακοίνωση του συμφωνημένου προγράμματος λεηλασίας πλούτου και δικαιωμάτων. Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ είναι η υπεύθυνη για την εφαρμοζόμενη πολιτική και πρέπει να πέσει, μαζί με τα αλλεπάλληλα Μνημόνια, που γίνονται ολοένα και πιο αντιδραστικά. Που στραγγαλίζουν τους εργαζόμενους και δίνουν σχεδόν όλα τα χρήματα που έδωσαν ΕΕ και ΔΝΤ (110 δις.) στις ελληνικές τράπεζες (108 δις)!
Επιμήκυνση, μονιμοποίηση και εμβάθυνση της αντεργατικής πολιτικής θα φέρει και το Σχέδιο Μέρκελ – Σαρκοζί για το χρέος των ευρωπαϊκών χωρών και το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, που επιδιώκει να απαγορεύσει μέσω του Συντάγματος(!) ακόμα και την άσκηση περιορισμένης κοινωνικής πολιτικής, που μπορεί να δημιουργήσει ορισμένα ελλείμματα στον προϋπολογισμό.
Η απάντηση στο κοινωνικό σφαγείο κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ δεν μπορεί να έρθει από τη ΝΔ, η οποία επιχαίρει γιατί θεωρεί δική της την πρόταση για τις ιδιωτικοποιήσεις – εκποίηση του δημόσιου πλούτου για 50 δις. Τη ΝΔ που είναι δήθεν κατά του Μνημονίου, αλλά υπέρ των νομοσχεδίων που απορρέουν απ’ αυτό. Ούτε βέβαια από τα κόμματα της συναίνεσης (ΛΑΟΣ, Μπακογιάννη, αλλά και Δημοκρατική Αριστερά). Ούτε όμως από την κοινοβουλευτική λύση του ΣΥΝ (μονόδρομος οι εκλογές) ή το στρίβειν δια της λαϊκής εξουσίας του ΚΚΕ. Σήμερα χρειάζεται μια αντικαπιταλιστική απάντηση από τη σκοπιά των εργατικών – λαϊκών συμφερόντων: Άρνηση πληρωμής του χρέους – Κατάργηση της Δανειακής Σύμβασης, έξω από το ευρώ την ΟΝΕ και την ΕΕ, εθνικοποίηση πρώτα των τραπεζών χωρίς αποζημίωση με εργατικό - κοινωνικό έλεγχο, διαγραφή του χρέους του εργαζόμενου λαού, απαγόρευση των απολύσεων – προστασία των ανέργων, καμιά ιδιωτικοποίηση/ΣΔΙΤ – επιστροφή στο δημόσιο των ΔΕΚΟ και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, συλλογικές συμβάσεις – αυξήσεις στους μισθούς – μείωση των ωρών εργασίας και των χρόνων δουλειάς για σύνταξη. Ένα τέτοιο πρόγραμμα απαιτεί την ανατροπή της επίθεσης κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ, την πτώση της κυβέρνησης Παπανδρέου και την ήττα κάθε επίδοξου διαχειριστή της ίδιας πολιτικής για να ανοίξει ο δρόμος για τη συνολική επαναστατική ανατροπή του συστήματος. Την απάντηση αυτή μπορεί και πρέπει να επιβάλλει ένα μαζικό εργατικό και λαϊκό κίνημα, πολιτικοποιημένο και ταξικά ανασυγκροτημένο, που θα υπερβεί τα σημερινά του όρια και αδυναμίες και τον υποταγμένο συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ. Σε αυτό το στόχο πρέπει να συμβάλλει η Αριστερά με την κοινή της δράση για να συγκροτηθεί το αντίπαλο δέος. Οι πολυήμερες απεργιακές κινητοποιήσεις στις συγκοινωνίες, στην Υγεία, οι αντιστάσεις σε άλλους χώρους, το κύμα ανυπακοής («Δεν Πληρώνω»), οι συνεχιζόμενες αγροτικές κινητοποιήσεις, δείχνουν ότι υπάρχουν οι δυνατότητες για μια πρωτοφανή απεργιακή και αγωνιστική παρουσία εργαζομένων και λαού στην πανεργατική πανελλαδική απεργία στις 23 Φλεβάρη. Απαιτείται κλιμάκωση του αγώνα σε περιεχόμενο και μορφές, ενοποίηση όλων των ρυακιών αντίστασης και ανυπακοής σε ένα ασυγκράτητο ποτάμι ανατροπής.
Ότι (αντιδραστικό) είχαν να πουν κυβέρνηση, τρόικα και κεφάλαιο το είπαν.
ΤΩΡΑ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ!
Ενωτικοί Εργατικοί – Λαϊκοί Αγώνες!
Να ΦΥΓΟΥΝ Κυβέρνηση – Ευρωπαϊκή Ένωση -ΔΝΤ!
Όλοι-ες στην 24ωρη Απεργία του Εργατικού Κέντρου Λάρισας.
Όλοι στη Προσυγκέντρωση των Εργατικών Παρεμβάσεων – Συσπειρώσεων
στην πλ. Νομαρχίας στις 10 π.μ
 
ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή Λάρισας
ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ  ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ  ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ
http://www.antarsyalarisas.blogspot.com/     

ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΕΕ: Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

Του ΣΤΑΥΡΟΥ Δ. ΜΑΥΡΟΥΔΕΑ, Αν. Καθηγητή στο Τμήμα Οικονομικών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Οι πρόσφατες αντιπαραθέσεις σχετικά με τις διά στόματος τρόικας εξαγγελίες για ένα κολοσσιαίο πακέτο εκποίησης δημόσιας περιουσίας είναι μία ακόμη ένδειξη του αδιεξόδου της στρατηγικής με την οποία η σημερινή κυβέρνηση αλλά και οι ιθύνοντες κύκλοι του συστήματος δοκιμάζουν να αντιμετωπίσουν την κρίση στη χώρα μας.

Η στρατηγική αυτή απορρέει από την προσπάθεια να παραμείνει η Ελλάδα πάση θυσία μέσα στην Ε.Ε. ακόμη και ως ένα απλό προτεκτοράτο. Έτσι, όταν η Ουγγαρία έχει κάνει ήδη την «εξέγερσή» της, η Ιρλανδία ετοιμάζεται να απαιτήσει τουλάχιστον την ευνοϊκότερη επαναδιαπραγμάτευση του δικού της προγράμματος «σωτηρίας» και η Πορτογαλία ανθίσταται στις πιέσεις να μπει οικειοθελώς στον Γολγοθά ενός δικού της μνημονίου, η ελληνική κυβέρνηση υπερθεματίζει -παρ' όλες τις επικοινωνιακές υποκρισίες και τα κροκοδείλια δάκρυα- στις επιταγές των Ε.Ε. - ΔΝΤ.

Φυσικά, με τον τρόπο αυτόν εξωθεί στα όριά τους τις αντοχές της μεγάλης πλειονότητας των λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων αλλά ακόμη και τμημάτων του κεφαλαίου.

Η στρατηγική της υπό οποιουσδήποτε όρους συμμόρφωσης με τις επιταγές των ηγεμονικών δυνάμεων της Ε.Ε. αποτελεί το αναγκαίο συνεπακόλουθο της σύγχρονης «Μεγάλης Ιδέας» του ελληνικού κεφαλαίου, που ήταν η αναβάθμισή του μέσα στο διεθνές πολιτικοοικονομικό σύστημα μέσω του συνεταιρισμού του με άλλα ισχυρότερα και πιο ανεπτυγμένα κεφάλαια στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Η σύγχρονη αυτή «Μεγάλη Ιδέα» -όμοια με την παλαιότερη- προβλήθηκε στις υπόλοιπες μερίδες της ελληνικής κοινωνίας ως επωφελής, περίπου σαν την αλήστου μνήμης έκφραση «θα φάμε με χρυσά κουτάλια».

Μόνο με τον τρόπο αυτόν θα γινόταν αποδεκτή σε μία εποχή έντονου ριζοσπαστισμού της ελληνικής κοινωνίας. Όμως, η σύγχρονη «Μεγάλη Ιδέα» αποδεικνύεται ότι έχει σοβαρά κόστη και πιθανά οδηγεί σε μία νέα καταστροφή της χώρας, αντίστοιχης με την παλαιότερή της.

Στο πλαίσιό της η ελληνική οικονομία αποβιομηχανοποιήθηκε και έχασε την ανταγωνιστικότητά της έναντι τόσο των Ευρωπαίων όσο και των άλλων βασικών ανταγωνιστών της. Το μόνο προσωρινό αντίδοτο ήταν η με τις πλάτες της Ε.Ε. επέλαση του ελληνικού κεφαλαίου στο Βαλκανικό Ελ Ντοράντο του, που για ένα διάστημα στήριξε σημαντικά την κερδοφορία του, αλλά τελείωσε με το ξέσπασμα της σημερινής οικονομικής κρίσης.

Με την ένταξη στην ΟΝΕ η κατάσταση επιδεινώθηκε περισσότερο, καθώς εκχωρήθηκαν εργαλεία οικονομικής πολιτικής (π.χ. η νομισματική πολιτική), ενώ η Ελλάδα δέθηκε ακόμη πιο στενά στο νεο-μερκαντιλιστικό οικοδόμημα της Ε.Ε., όπου τα εμπορικά ελλείμματα των περιφερειακών χωρών αποτελούν τα πλεονάσματα του ηγεμονικού πυρήνα γύρω από τη Γερμανία.

Μάλιστα, η «σκληρότητα» του ευρώ (στο πλαίσιο της μάλλον ατυχήσασας πλέον προσπάθειάς του να ανταγωνιστεί το δολάριο) επιδείνωσε ακόμη περισσότερο το πρόβλημα ανταγωνιστικότητας των ελληνικών προϊόντων, όχι μόνο στο εσωτερικό της Ε.Ε. αλλά και στις άλλες αγορές.

Το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης έφερε στην επιφάνεια όλα αυτά τα προβλήματα με τον πιο έντονο τρόπο. Τα κρατικά προγράμματα στήριξης της ιδιωτικής κερδοφορίας μετέτρεψαν ειδικά για την Ε.Ε. την κρίση σε δημοσιονομική (καθώς η Ε.Ε. αποτελεί μία βολονταριστική μη βέλτιστη νομισματική περιοχή).

Ο ηγεμονικός πυρήνας της, παρά τα πλούσια οικονομικά οφέλη που αποκόμισε όλα τα προηγούμενα χρόνια, αποδεικνύεται εξαιρετικά φειδωλός στο να διαθέσει σημαντικά κεφάλαια για τη σωτηρία του δικού του δημιουργήματος.

Αντίθετα, μηχανεύεται μηχανισμούς οικονομικού ξεζουμίσματος των περιφερειακών χωρών. Η προ-κυκλική συνταγή της εσωτερικής υποτίμησης (δηλαδή της άγριας αφαίμαξης των μισθοσυντήρητων στρωμάτων) και του ανταγωνιστικού αποπληθωρισμού (δηλαδή της απαξίωσης των περιουσιακών στοιχείων και της αντί πινακίου φακής εξαγοράς τους από ξένα κεφάλαια) βυθίζει τη χώρα μας σε παρατεταμένη ύφεση, ενώ το βιοτικό επίπεδο της μεγάλης πλειονότητας των πολιτών καταβαραθρώνεται με άδηλες προοπτικές ανάκαμψης.

Όλες σχεδόν οι μέχρι τώρα οικονομικές προβλέψεις του μνημονίου έχουν διαψευστεί, ενώ η επιδείνωση του διεθνούς πολιτικού και οικονομικού κλίματος, τόσο μέσα στην Ε.Ε. όσο και διεθνώς, κάνει ακόμη ζοφερότερες τις προοπτικές.

Είναι πλέον σαφές ότι το πρόγραμμα του μνημονίου είναι αδιέξοδο και ακόμη και οι υποστηρικτές του ελπίζουν σε έναν από μηχανής θεό, που όμως δεν φαίνεται στον ορίζοντα, όπως δείχνουν οι τρέχουσες ευρωπαϊκές αντιπαραθέσεις. Αλλά και αυτά που προτείνονται (επιμήκυνση, ευρωομόλογο, οικονομική διακυβέρνηση κ.λπ.) είναι συνολικά απεχθέστερα για την Ελλάδα ακόμη και από αυτό το μνημόνιο.

Σήμερα, περισσότερο παρά ποτέ, απαιτείται μία ριζοσπαστική επανεξέταση στρατηγικής. Ιδιαίτερα απαιτείται να επανεξεταστεί αυτό που αποτελεί ανάθεμα για τους κατεστημένους κύκλους: η έξοδος από την Ε.Ε.

Είναι σαφές ότι μία τέτοια στρατηγική θα έχει κόστος, όμως το κόστος αυτό μπορεί να είναι μικρότερο από τα κολοσσιαία και αδιέξοδα κόστη της μνημονιακής στρατηγικής και ταυτόχρονα η χώρα να ξαναποκτήσει την εθνική της κυριαρχία που πλέον χάνει με ραγδαίους ρυθμούς. Με τον τρόπο αυτόν θα ξαναποκτήσει αναγκαία εργαλεία οικονομικής πολιτικής (νομισματική, δημοσιονομική, βιομηχανική, εμπορική κ.λπ.), που θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας.

Μία απλή έξοδος από την ΟΝΕ, ιδιαίτερα για μία λιγότερο ανεπτυγμένη χώρα σαν την Ελλάδα, είναι ατελέσφορη καθώς θα συνεχίσει να δεσμεύεται από τους κανόνες της κοινής αγοράς έχοντας απλώς ένα αδύναμο νόμισμα.

Η αποδέσμευση από την Ε.Ε. πρέπει να συνοδευτεί από:

(1) Την άρνηση του εξωτερικού χρέους, που θα απαλλάξει τη χώρα από τη δαμόκλειο σπάθη του εξωτερικού χρέους. Άλλωστε, όπως έδειξε και η περίπτωση της Αργεντινής, οι περισσότεροι ξένοι δανειστές θα τρέξουν γρήγορα να διαπραγματευτούν τη διευθέτηση των χρεών.

(2) Την εισαγωγή ελέγχων στην κίνηση των κεφαλαίων έτσι ώστε να αποφευχθεί η φυγή στο εξωτερικό.

(3) Την κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος (που ούτως ή άλλως στηρίζεται σκανδαλωδώς από το Δημόσιο) έτσι ώστε να αποφευχθεί η κατάρρευσή του και να χρησιμοποιηθεί για τη χρηματοδότηση της οικονομίας.

(4) Τη δημιουργία ενός πραγματικού συστήματος προοδευτικής φορολογίας έτσι ώστε να τονωθεί η ζήτηση των λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων και να ενισχυθεί έτσι η οικονομία με το ταυτόχρονο κυνήγι της φοροδιαφυγής, και ιδιαίτερα αυτής που καμία κυβέρνηση δεν αγγίζει (των μεγάλων επιχειρήσεων και των ευκατάστατων στρωμάτων), ώστε να εξευρεθούν πόροι για την αναπτυξιακή ενίσχυση της οικονομίας.

(5) Τη για περιορισμένο χρονικό διάστημα ελεγχόμενη διολίσθηση της ισοτιμίας του νομίσματος, έτσι ώστε να διευκολυνθεί η εμπορική ανταγωνιστικότητα σε συνδυασμό με ένα σύστημα ελέγχου των τιμών για να μην υπάρξουν αδικαιολόγητες πληθωριστικές αυξήσεις ιδιαίτερα στα είδη μαζικής κατανάλωσης. Η πολιτική αυτή θα διευκολύνει επίσης τη βιομηχανική και παραγωγική αναγέννηση της οικονομίας.

Τέλος, μία τέτοια στρατηγική πρέπει να συνοδεύεται από ένα πρόγραμμα παραγωγικής αναδιάρθρωσης της οικονομίας που θα στηρίξει υπάρχοντες, θα ξαναγεννήσει παλιούς και θα δημιουργήσει νέους κλάδους παραγωγής.

Η στρατηγική αυτή δεν είναι καν καινοφανής, αλλά αποτελεί περίπου εγχειριδιακή λύση. Μπροστά στα καταφανή αδιέξοδα της εναλλακτικής της (αυτής του μνημονίου) αξίζει τουλάχιστον μία σοβαρή συζήτηση.

Το ότι συνειδητά αποσιωπάται είναι μία απόδειξη των ισχυρών συμφερόντων και δεσμεύσεων που υπάρχουν πίσω από τη μνημονιακή στρατηγική. Όμως, όπως αποδεικνύεται πλέον ολοένα και περισσότερο, τα ισχυρά αυτά συμφέροντα αντίκεινται στα συμφέροντα της μεγάλης πλειονότητας του λαού της χώρας μας. Και, όπως έλεγαν και οι παλιότεροι, κάποτε πρέπει αυτός ο λαός να γίνει αφέντης στη χώρα του.