Απόφαση της από 30.08.2015 συνεδρίασης του Π.Σ.Ο.

 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟ 30.08.2015 ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗΣ ΤΟΥ Π.Σ.Ο.

1. Οι πολιτικές εξελίξεις και οι  επερχόμενες εκλογές.

Δυο μήνες μετά το σαρωτικό ΟΧΙ και την ψήφιση του Μνημονίου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η χώρα οδηγείται σε εκλογές κάτω από το βάρος της διάσπασης και της ουσιαστικής κατάρρευσης του ΣΥΡΙΖΑ.

Η κυβέρνηση κατέρρευσε γιατί επέλεξε την προώθηση ενός τρίτου, βάρβαρου και σε ανοιχτή σύγκρουση τόσο με το 61% του συγκλονιστικού ΟΧΙ  όσο και με το μαζικό ρεύμα προς τα αριστερά που την έφερε στην εξουσία και το οποίο αρνείται να αποδεχθεί το συμβιβασμό με τους εκβιαστές, αρνείται να πάει σπίτι του και επιμένει να αντιστέκεται.

Οι αγώνες των τελευταίων  πέντε χρόνων που γκρέμισαν διαδοχικά τις κυβερνήσεις ΓΑΠ, Παπαδήμου και Σαμαρά - Βενιζέλου, αλλά και ο πόθος της εργατικής τάξης και του λαού να τελειώνει με τα μνημόνια  δεν ανακόπηκαν μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ το Γενάρη, όπως έλπιζαν οι διεθνείς εκβιαστές και οι ντόπιοι υποστηριχτές, αλλά ενισχύθηκαν και βάθυναν, όπως έδειξε και η έμπρακτη απάντηση της λαϊκής πλειοψηφίας στα τρομακτικά διλήμματα που της τέθηκαν με αφορμή το δημοψήφισμα..

.

Με αυτές τις αμείωτες προσδοκίες της εργατικής τάξης και του κινήματος, αποφάσισε να συγκρουστεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ υπογράφοντας το νέο Μνημόνιο, ελπίζοντας ότι θα καταφέρει αυτό που δεν μπόρεσαν οι κυρίαρχες δυνάμεις της ΕΕ και τα παραδοσιακά κόμματα της άρχουσας τάξης. Και κατάρρευσε από τα αριστερά, οδηγώντας τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια υπαρξιακή κρίση.

2. Παρά την στήριξη των «μέσων» ο Τσίπρας και ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν είναι «κυρίαρχοι του παιχνιδιού», όπως λένε παραδοσιακοί και νέοι αυλοκόλακες, αλλά σπρώχνει στην έξοδο από το κόμμα και την επιρροή του χιλιάδες αγωνιστές της Αριστεράς. Οι κυοφορούμενες ανακατατάξεις εντός της αριστεράς είναι ιστορικού βεληνεκούς και όχι μια απλή διάσπαση. Οι ανακατατάξεις αυτές γίνονται στην βάση μιας αριστερής διαφωνίας ενάντια στον δεξιό μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Γίνονται κατ' αρχήν από μια σκοπιά εκπροσώπησης ταξικών συμφερόντων, από μια πλευρά αριστερής κριτικής στο ευρώ, την ΕΕ και  κομβικές πολιτικές επιλογές του συστήματος. Κριτική που μάλιστα σε ένα σημαντικό τμήμα της είναι αδιαμεσολάβητη από συγκεκριμένες οργανωτικές μορφές, κάτι που την κάνει εν δυνάμει, μέσα από μια κοινή πορεία, ανοιχτή στην προσέγγιση μιας αντικαπιταλιστικής λογικής.

Σήμερα ανοίγει  η δυνατότητα για την αποκρυστάλλωση βαθιών και ουσιαστικών συμπερασμάτων από όλη την προηγούμενη περίοδο, καθώς η πορεία μέχρι την ψήφιση του Μνημονίου επικυρώνει την χρεοκοπία βασικών όψεων της τακτικής που είχε ξεδιπλώσει ο ΣΥΡΙΖΑ:

• Καταρχήν της διαπραγμάτευσης εντός των πλαισίων του ευρώ και της ΕΕ, της ιδέας δηλαδή μιας πιο φιλολαϊκής διαχείρισης εντός των ορίων που τίθενται από τους θεσμούς αυτούς. Και αυτή η κατάρρευση δεν συντελείται απλά στο πλαίσιο της ιδεολογικής διαπάλης εντός της αριστεράς αλλά αποτελεί πολιτική εμπειρία εντός της κοινωνικής πλειοψηφίας.
• Επιπλέον ηττάται η ιδέα της ενοποίησης/συνύπαρξης τμημάτων της σοσιαλδημοκρατίας με τμήματα της ριζοσπαστικής αριστεράς κάτω από την ηγεμονία της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης. Ηττάται η ενοποίηση ρευμάτων δημοκρατικού σοσιαλισμού και αριστερού ριζοσπαστισμού υπό το αίτημα μιας εντός του συστήματος φιλολαϊκής πολιτικής.
• Κατά τρίτον ηττάται η λογική ότι η έστω και μερική αμφισβήτηση του μνημονιακού πλαισίου περνάει μέσα από την διαχείριση του κράτους με την λογική της συνέχειας, την λογική της συμμαχίας με τα εγχώρια και ξένα κέντρα εξουσίας και όχι αυτής της συγκρότησης του λαού στην κατεύθυνση της σύγκρουσης και της ρήξης, στην κατεύθυνση της ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού και λαϊκού κινήματος.
• Τέλος, καταρρέει η γραμμή η οποία εν πολλοίς κυριάρχησε στην αριστερά τα τελευταία 15 χρόνια, ότι τομίνιμουμ πολιτικό πλαίσιο που αποκρύπτει τις απαραίτητες ρήξεις που προϋποθέτει μια ανατρεπτική, αντισυστημική πολιτική μπορεί να ενώσει λαϊκά στρώματα και να επιβάλει την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών, μπορεί να κλυδωνίσει την κυριαρχία του κεφαλαίου.

3. Βασικός στόχος των κυρίαρχων δυνάμεων την περίοδο αυτή είναι η σταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος για την επιβολή των βάρβαρων μνημονίων, πράγμα που περνάει μέσα από την στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ σαν κύριου κυβερνητικού πόλου για την προώθηση κυβερνήσεων «εθνικής ενότητας». Για μονιμότερες συνεργασίες του ΣΥΡΙΖΑ με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι που ψήφισαν μαζί το νέο Μνημόνιο., (που πιθανή πρόβα γι αυτό αποτελεί η σύνθεση της νέας υπηρεσιακής κυβέρνησης)

Ο δικός μας στόχος στις εκλογές είναι: Να βαθύνει το ρήγμα που άνοιξε διάπλατα το δημοψήφισμα στην κυρίαρχη αστική πολιτική. Να βγει αποδυναμωμένο το στρατόπεδο της διαχείρισης του νέου Μνημονίου. Να ενισχυθεί αποφασιστικά  η Αριστερά που παλεύει εδώ και τώρα για ρήξη και ανατροπή της πολιτικής του μαύρου μετώπου κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ. Στόχος που περνάει μέσα από:

• Την αποφασιστική καταδίκη όλων των μνημονιακών κομμάτων (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ) και των φασιστών της Χρυσής Αυγής, από «αριστερά».
• Την ενίσχυση της πολιτικής που επιδιώκει την ανατροπή των μνημονίων / την ρήξη με τους εκβιαστές και τους οικονομικούς δολοφόνους της ευρωζώνης και της ΕΕ και την  αστική τάξη στην Ελλάδα. Γι  αυτή τη μεγάλη σύγκρουση είναι αναγκαία η ολόπλευρη ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

4. Οι πρωτοβουλίες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η εκλογική της παρέμβαση.

Στις 21 Αυγούστου η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατέθεσε πρόταση εκλογικής και πολιτικής συνεργασίας προς αριστερές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης και της ΛΑ.Ε .

Η βάση της πρότασης ήταν ένα πλαίσιο συγκεκριμένου πολιτικού και ταξικού προσδιορισμού των δύο δρόμων που συγκρούονται στην ελληνική κοινωνία:  από την μια ο δρόμος των φρικτών μνημονίων, της ανεργίας, της διαρκούς επιτροπείας και από την άλλη ο δρόμος της ρήξης με τις δυνάμεις του κεφαλαίου, την ΕΕ και το ΔΝΤ. Ένας δρόμος έξω από ευρώ – ΕΕ, χωρίς χρέος και μνημόνια, με την πεποίθηση  ότι δεν μπορεί να υπάρξει «ενδιάμεση» πρόταση, πρόταση «φιλολαϊκής διαχείρισης» μέσα στα πλαίσια της ευρωζώνης, της ΕΕ και του καπιταλιστικού μονόδρομου. Ένα πλαίσιο πάνω στους βασικούς κόμβους  του προγράμματος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.  

Μ’ αυτό το πλαίσιο απευθυνθήκαμε στην ΛΑ.Ε στην ΜΑΡΣ, το «Σύλλογο Κορδάτο», το «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ», τον « ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ» και σε άλλες κινήσεις και ρεύματα της αριστεράς.

Στο βαθμό που υπήρχε συμφωνία πάνω στο παραπάνω πρόγραμμα, η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αφορούσε μια ισότιμη εκλογική συνεργασία δύο μετώπων και όχι προσχώρηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο μέτωπο της ΛΑ.Ε. 

Μετά από δύο  συναντήσεις που έγιναν με την ΛΑ.Ε  προέκυψε ότι δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για εκλογική συνεργασία, διότι υπάρχει διαφωνία καταρχήν στο προγραμματικό πλαίσιο και την πολιτική  κατεύθυνση. Δεύτερον, στον χαρακτήρα και τον τρόπο συγκρότησης του μετώπου που πρότεινε η ΛΑ.Ε. Τρίτον, στην έλλειψη όρων ισοτιμίας. 

Ειδικά σε ότι αφορά την πολιτική κατεύθυνση –όπως αποτυπώνεται στην δημόσια παρουσία  και το πλαίσιο θέσεων της ΛΑ.Ε, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τοποθετήθηκε κριτικά, εκτιμώντας ότι σε γενικές γραμμές κινείται σε κατεύθυνση «προοδευτικής, ριζοσπαστικής, διαχείρισης και διακυβέρνησης», παρά τις όποιες θετικές ή αρνητικές διατυπώσεις, που κι αυτές έχουν την σημασία τους. Ο χαρακτήρας του μετώπου που προτείνεται από τη ΛΑ.Ε ορίζεται ως «αντιμημονιακός, δημοκρατικός, πατριωτικός, προοδευτικός», πράγμα που δεν εκφράζει τον ριζοσπαστισμό, την ταξικότητα και το πολιτικό βάθος του ΟΧΙ. Δεν κάνει την αναγκαία τομή με  την ρεφορμιστική στρατηγική  του ΣΥΡΙΖΑ που έδειξε στην πράξη ότι καταλήγει σε αδιέξοδο.

Για αυτό η ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ εισηγήθηκε προς τις Τοπικές της Επιτροπές την απόρριψη της εκλογικής συνεργασίας με την ΛΑ.Ε. Το σύνολο των ΤΕ που συνεδρίασαν έως τώρα υιοθέτησαν την εισήγηση της ΚΣΕ με συντριπτική πλειοψηφία.

Επομένως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα παρέμβει αυτόνομα στις εκλογές. Καλεί όλες τις δυνάμεις, αγωνιστές και συλλογικότητες που συμφωνούν με μια πολιτική ρήξης / ανατροπής με την πολιτική κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ και το πρόγραμμα στόχων που αποτυπώνεται στο «ανοιχτό κάλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ», στην «κοινή δήλωση» των 4 οργανώσεων κλπ να δώσουν την επερχόμενη εκλογική μάχη από θέσεις πολιτικής και εκλογικής  συνεργασίας με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 

5. Οι άλλες δυνάμεις:

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσπαθήσει να παρουσιάσει μια πορεία «αριστερής» και με «κοινωνική ευαισθησία» διαχείρισης του μνημονίου. Να υποστηρίξει ότι η μη επανεκλογή του θα δικαιώσει την «αριστερή παρένθεση». Να θέσει το ψεύτικο δίλημμα «μνημόνιο με ευρώ η μνημόνιο με δραχμή». Στόχος να διατηρήσει, με την στήριξη της αστικής τάξης και της ΕΕ, την πρωτοκαθεδρία του στο αστικό πολιτικό σύστημα στις μελλοντικές κυβερνητικές λύσεις. Χρειάζεται ισχυρή αντιπαράθεση με την επιχειρηματολογία του.

Η ΝΔ, παρότι φθαρμένη και με κρίση ηγεσίας, προσπαθεί να επανακάμψει φιλοδοξώντας την πρωτοκαθεδρία (με βάση και την κρίση στο ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ) στο νέο μετεκλογικό σκηνικό. Παραμένει ο βασικός εγγυητής του συστήματος και  της «ευρωπαϊκής πορείας της χώρας». Προβάλλει και προωθεί την πολιτική της «εθνικής ενότητας». Επιχειρεί, μέσα από την κριτική σε επιμέρους πλευρές του μνημονίου να αποκαταστήσει τους τραυματισμένους δεσμούς με μικρομεσαία στρώματα.

Το ΠΟΤΑΜΙ, το χαϊδεμένο παιδί των καναλαρχών και της ΕΕ,  με τον ρόλο του στο δημοψήφισμα έδειξε ότι αποτελεί μία από τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις την ελληνική κοινωνία. Συμβάλλει στη σταθερότητα του συστήματος σε κάθε επικίνδυνη στροφή, πιέζει για όλο και πιο αντιδραστικές αλλαγές. Ο ρόλος του παραμένει εξαιρετικά επικίνδυνοςκαι μια ορισμένη διείσδυσή του σε τμήματα της διανόησης και της νεολαίας πρέπει να αντιμετωπιστεί με ιδιαίτερο μέτωπο απέναντί του.

Το ΠΑΣΟΚ θα προσπαθήσει να κερδίσει χώρο «στα κεντροαριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ, οικοδομώντας μια «συνεπή κεντραριστερά». Η στρατηγική του παραμένει η ίδια, παρά την αλλαγή ηγεσίας. Δύσκολα θα καταφέρει να ξεπεράσει τα ιστορικά του αδιέξοδα και πιθανότατα η κατάρρευσή του θα συνεχιστεί.

Συνολικά οι δυνάμεις του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα έχουν υποστεί μια πρόσφατη σκληρή ήττα. Παρά την ευκαιρία που τους δίνει η «προσγείωση προς τον ρεαλισμό» της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, η «συνυπευθυνότητα» και η συνολική τους εμποδίζει την δημιουργία ρεύματος προς τα δεξιά,. Μια μαχητική καμπάνια από τα αριστερά με την καθοριστική συμβολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να τους στερήσει κάθε ελπίδα να σηκώσουν κεφάλι.

Η Χρυσή Αυγή προσπαθεί να εμφανιστεί σαν «πατριωτική αντιμνημονιακή αντιπολίτευση», καραδοκεί να συσπειρώσει τον αντιμνημονιακό, πατριωτικό, αντιαριστερό κόσμο που «προδόθηκε», όπως λένε, για μια ακόμη φορά, τώρα από την αριστερά και τους ΑΝΕΛ.. Δεν πρέπει να υπάρχει κανένας εφησυχασμός, να παλέψουμε για την ισόβια καταδίκη της εγκληματικής συμμορίας αλλά και στο πλευρό των προσφύγων και των μεταναστών  ενάντια στη ρατσιστική ισλαμοφοβία και την Ευρώπη – φρούριο.

6. Βάση και αφετηρία της πολιτικής μας εξόρμησης στις εκλογές είναι το κεντρικό συμπέρασμα που προέκυψε από την τραυματική για τον λαό και την αριστερά εμπειρία της 6μηνης διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Ότι για να καταργηθούν τα μνημόνια χρειάζεται εδώ και τώρα ρήξη και ανατροπή με κεφάλαιο-ΕΕ-ΔΝΤ. Μια ρήξη που μπορεί να την κάνει μόνο ο οργανωμένος λαός με τα όργανα και το μέτωπό του. Για να ανοίξει ο δρόμος για την ανατροπή του καπιταλισμού, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση.

Καμιά «φιλολαϊκή», «ενδιάμεση» και διαχειριστική πρόταση δεν μπορεί να υπάρξει στα πλαίσια του «ευρωπαϊκού» και καπιταλιστικού μονόδρομου. Αυτό είναι ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ όλης της προηγούμενης περιόδου.

Στο κεντρικό ερώτημα ποιος θα κάνει πράξη την ανατροπή της αντεργατικής επίθεσης, απαντάμε: Η ανατροπή περνά μέσα από την πάλη για την αντεπίθεση και ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος, την οικοδόμηση των οργάνων αγώνα κι επιβολής της λαϊκής θέλησης, τον κλονισμό της εξουσίας του κεφαλαίου  και τελικά την κυβέρνηση και την εξουσία των εργαζομένων.

Πάνω στην βάση αυτή προκύπτουν, με βάση την πείρα των μαζών ορισμένα  βασικά συμπεράσματα τα οποία μπορούν και πρέπει να γίνουν μαζικά κτήμα των εργαζόμενων.

Πρώτο: Δεν υπάρχει καμιά περίπτωση για φιλολαϊκές αλλαγές μέσα στο πλαίσιο της ευρωζώνης και της ΕΕ. Η ρήξη/αποδέσμευση από αυτούς τους μηχανισμούς του κεφαλαίου είναι προϋπόθεση για να ζήσει ο λαός.

Δεύτερο: Δεν υπάρχει καμιά περίπτωση για φιλολαϊκές αλλαγές χωρίς ρήξη με την αστική τάξη, ντόπια και ξένη (τραπεζίτες, μονοπωλιακούς ομίλους, πολυεθνικές, εφοπλιστές κ.λπ.), χωρίς να κλονιστεί και τελικά να αφαιρεθεί ο πλούτος, η ιδιοκτησία και η εξουσία των δυνάμεων του κεφαλαίου

Τρίτο: Δεν μπορεί να γίνει «εργαλείο» και «όχημα» για την  ανατροπή μια «αριστερή κυβέρνηση», που  θα εγκλωβίζεται στα όρια του «κοινοβουλευτικού δρόμου» και θα δρα μέσα στα πλαίσια των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών (ΕΕ, ΝΑΤΟ), της εξουσίας του κεφαλαίου και του σημερινού αστικού κράτους, έξω από την δημιουργία και ανάπτυξη  αυτοτελών οργάνων αγώνα κι επιβολής της λαϊκής θέλησης. Αυτή η ρεφορμιστική λογική οδήγησε στη ψήφιση νέου μνημόνιου. Για αυτό και εκδοχές μιας «αληθινής κυβέρνησης της αριστεράς» κινδυνεύουν να επαναλαμβάνουν το ίδιο λάθος.

Τέταρτο: Για να νικήσουμε απαιτείται ένα κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο που να αναμετριέται με τον συνολικό ταξικό αντίπαλο το «μαύρο μέτωπο» κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ, τις κεντρικές του επιλογές, και το σάπιο πολιτικό σύστημα που τις υπηρετεί και να βάζει στόχο την ανατροπή του. Δεν αρκεί το «αντιμνημονιακό» και «αντινεοφιλελεύθερο» μέτωπο

7. Σε σχέση με τις δυνάμεις της αριστεράς.

Το ΚΚΕ θα προσπαθήσει να αξιοποιήσει την βίαιη στροφή του ΣΥΡΙΖΑ για να δικαιώσει όλη του την πολιτική, ανάμεσα σε αυτά  και την στάση του στο δημοψήφισμα, και να αναδειχτεί στον μόνο «συνεπή» πόλο συσπείρωσης. Την επίδραση αυτής της επιχειρηματολογίας δεν πρέπει να την υποτιμήσουμε. Θα δυναμώσει την επίθεση στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά και στην ΛΑ.Ε ως «ανάχωμα».

Με όλα αυτά θα επιχειρήσει να καλύψει την καταστροφική γραμμή αποστασιοποίησης από την αντικαπιταλιστική, αντιΕΕ διέξοδο και την πολεμική του στους πολιτικούς στόχους ρήξης στο σήμερα, που φτάνουν στο σημείο της υιοθέτησης της επιχειρηματολογίας του αντίπαλου ειδικά το θέμα της εξόδου από την ευρωζώνη, που αποτελεί και μια κεντρική αιχμή της αντιπαράθεσης.

Η ΛΑ.Ε από την άλλη πλευρά με την επιστροφή στην στενή «αντιμνημονιακή ρητορική», στο όνομα της πλατύτητας του «αντιμνημονιακού μετώπου»  μοιάζει να μην βγάζει τα αναγκαία συμπεράσματα και έτσι κινδυνεύει να επαναλάβει  την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ από το ‘12 μέχρι σήμερα. Παραγνωρίζοντας ότι τα ζητήματα  της ρήξης με την ευρωζώνη/ΕΕ και την αστική τάξη μπήκαν σαν έμπρακτο δίλημμα στον λαό και σε μεγάλο βαθμό απαντήθηκαν με το μεγαλειώδες ΟΧΙ. 

Παρά τις υπαρκτές διαφορές, πρέπει και μπορούμε να ενώνουμε τις δυνάμεις μας στην κοινή δράση ενάντια σε όλα τα μέτωπα της αντεργατικής επίθεσης.

8. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το επόμενο χρονικό διάστημα, στην πορεία προς και μετά τις εκλογές, θα δώσει όλες της δυνάμεις:

• Στην μάχη για την ανατροπή των μνημονίων  και κάθε κυβέρνησης που τα υπηρετεί.
• Την προβολή του αντικαπιταλιστικού μεταβατικού προγράμματος που αποτελεί την καλύτερη απάντηση απέναντι στους ισχυρισμούς που χρησιμοποιεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, προσπαθώντας να περιθωριοποιήσει την εργατική αντίσταση και την αριστερή αμφισβήτηση. Διαγραφή του χρέους χωρίς καμία διαπραγμάτευση. Ρήξη και έξοδος από ευρώ, ΕΚΤ και ΕΕ. Επιβολή εργατικού ελέγχου στα κλειδιά της οικονομίας, τιε τράπεζες και τις επιχειρήσεις για να τσακίσουμε κάθε προσπάθεια εκβιασμού και φυγάδευσης κεφαλαίων. Δεν χωρούν αυταπάτες ότι κάποια από τα παραπάνω μπορούν να μείνουν για αργότερα. Σε συνθήκες κρίσης του καπιταλισμού όπως σήμερα, το πρόγραμμα της αντικαπιταλιστικής ανατροπής είναι η μοναδική ρεαλιστική διέξοδος.
• Την πιο πλατιά ενωτική δράση μέσα στο κίνημα και τους αγώνες. Μαζί με τα πρωτοπόρα κομμάτια των εργαζόμενων και κάθε μαχόμενη δύναμη της αριστεράς, την ΛΑ.Ε και άλλες δυνάμεις που διαφοροποιούνται από την μνημονιακή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ,, τις δυνάμεις του ΚΚΕ – παρά τον σεχταρισμό της ηγεσίας του.. Θα στηρίξει τις μαζικές, ενωτικές λαϊκές επιτροπές του ΟΧΙ  σαν κύτταρα αγώνα, διαλόγου και όσμωσης των αγωνιστών και των ρευμάτων του κινήματος. Παράλληλα επιδιώκουμε τον κοινή δράση και την συνεργασία σε επίπεδο εργατικών σχημάτων, γειτονιών/αυτοδιοίκησης κλπ με τους αγωνιστές που αποχωρούν διαχωριζόμενοι από τον ΣΥΡΙΖΑ, τον κόσμο που διαφοροποιείται από την αδιέξοδη γραμμή του ΚΚΕ.
• Η πρόταση της ΚΣΕ για πολιτική συνεργασία παραμένει ενεργή. Ως εκ τούτου, συνεχίζουμε σειρά επαφών με όλες τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς και κάθε διαφοροποίηση από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ. Συμβάλλουμε να αναπτυχθεί ο πιο πλατύς διάλογος ανάμεσα σε όλες τις δυνάμεις και ρεύματα που αγωνιούν για την αριστερά που απαιτεί η εποχή μας.
• Στην κατάρτιση των ψηφοδελτίων για τις επερχόμενες εκλογές στόχος είναι η ισότιμη παρουσία γυναικών και νεολαίας. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα συζητήσει την αρχή αυτή για όλη της την συγκρότηση στην πορεία για τη Συνδιάσκεψή της.

9. Το ΠΣΟ καλεί όλες τις δυνάμεις και τους αγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να δώσουν με οργανωμένο τρόπο, ενωτικά και αποφασιστικά και αυτή την μάχη. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με το κύρος της αγωνιστικής της στάσης, της πολιτικής της και την συμβολής της στην λαϊκή νίκη της   5^ης του Ιούλη έχει την ικανότητα και την δύναμη, να ανοίξει νέους δρόμους στην αριστερά  με όλο τον κόσμο που μάχεται και αγωνιά.

Με το βλέμμα στραμμένο στις ιστορικές προκλήσεις και δυνατότητες που ανοίγονται και με την πεποίθηση ότι η ενότητα και η ενίσχυση του μετώπου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς μπορεί να καθορίσει τις εξελίξεις.

Αθήνα 30/08/15

ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΛΑΡΙΣΑΣ: ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΛΑΡΙΣΑΣ: ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ και ώρα 19:30 ΣΤΟ METROPOL

            Από το “ούτε ρήξη ούτε υποταγή” του Γενάρη στο “there is no alternative” και στο 3ο μνημόνιο του Ιουλίου. Από την ελπίδα που έρχεται και την Ευρώπη που αλλάζει, στην αύξηση της ανεργίας και της εξαθλίωσης και στην “ενδεδειγμένη λύση του ΣΥΡΙΖΑ” κατά Μέρκελ. Από το ηρωικό ΟΧΙ των φτωχών στο ΝΑΙ σε όλα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΠΟΤΑΜΙ και επί της ουσίας και της ναζιστικής Χρυσής Αυγής. Δεν υπάρχει χώρος πλέον για άλλες αυταπάτες. Το κοινωνικό ρήγμα βαθαίνει και δεν μπορούν να το σταματήσουν.

            Η Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή (ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.) θα δώσει και σε αυτές τις εκλογές, με όλες τις δυνάμεις της την πολιτική μάχη για να εκφραστεί το κοινωνικό ρήγμα και στην κάλπη. Το ΟΧΙ των ανέργων, των εργαζομένων, της νεολαίας, των μεταναστών αποκτά το νόημά του μόνο έξω από τη συμμορία των Ευρωπαίων μεγαλοεπιχειρηματιών-της ΕΕ του δουλεμπορίου, των ιμπεριαλιστικών πολέμων, του φασισμού και της τρομοκρατίας. Αυτό σημαίνει πραγματικά “ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ”, μέχρι το τέλος των μνημονίων και όλων των αντεργατικών μέτρων που ΕΕ, ΔΝΤ και ΕΚΤ συντονισμένα με τις ελληνικές κυβερνήσεις επιβάλλουν.  Καμία ανοχή και ψευδαίσθηση για τον αντιλαϊκό ρόλο και χαρακτήρα αυτών των οργάνων του μεγάλου κεφαλαίου. Δυνατή και αναγκαία η αποδέσμευση και ρήξη μαζί τους.

            Απέναντι στην εκλογική μάχη, λοιπόν, η τοπική επιτροπή της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α Λάρισας καλεί σε ανοικτή εκδήλωση-συνέλευση τους φίλους και τα μέλη της την Πέμπτη 3/9 και ώρα 19.30 στο Metropol (ισόγειο) σε μια αποφασιστική συζήτηση με θέματα:

1)      τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις

2)      την έκφραση και οργάνωση του “ΟΧΙ μέχρι τέλους” και στην εκλογική μάχη

3)      την αυτοτελή κάθοδο της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α στις εκλογές

4)      την οργάνωση και δράση τόσο μέχρι της 20/9 όσο και μετέπειτα

            Ζούμε σε καιρούς ανάστατους που όμως μόνο αισιοδοξία πρέπει να αποπνέουν για τους εργαζόμενους, για τους ανέργους, τους νέους και όλο το λαό. Κι αυτή η αισιοδοξία προκύπτει  από το ότι εμείς όλοι είμαστε που παράγουμε τον πλούτο της εποχής μας, εμείς όλοι είμαστε ο κινητήριος τροχός της ιστορίας που σε κάθε καμπή της δώσαμε μάχη για την αξιοπρέπεια και την ελευθερία μας. Με αισιοδοξία και σθένος θα δώσουμε και αυτή την εκλογική μάχη, με όπλο το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα του μετώπου και τους κοινωνικούς αγώνες που ξεπηδάνε καθημερινά.

Εμπρός για τις ανταρσίες των δικών μας χρόνων

Αυτόνομα στις εκλογές η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για το «όχι μέχρι τέλους» ενάντια σε χρέος και μνημόνια, κεφάλαιο - ΕΕ - ΔΝΤ

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μετά τη συνεδρίαση του Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου στις 30/8, με την παράλληλη διεξαγωγή δεκάδων τοπικών και κλαδικών συνελεύσεων των επιτροπών σε όλη την Ελλάδα, αποφάσισε να δώσει αυτόνομα τη μάχη των εκλογών της 20^η Σεπτέβρη.

Σε αυτή την περίοδο η ελληνική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι: από τη μια ο δρόμος των φρικτών μνημονίων, της ανεργίας, της διαρκούς επιτροπείας και από την άλλη ο δρόμος της ρήξης με τις δυνάμεις του κεφαλαίου, την ΕΕ και το ΔΝΤ. Ένας δρόμος έξω από ευρώ – ΕΕ, χωρίς χρέος και μνημόνια, με την πεποίθηση ότι δεν μπορεί να υπάρξει «ενδιάμεση» πρόταση, πρόταση «φιλολαϊκής διαχείρισης» μέσα στα πλαίσια της ευρωζώνης, της ΕΕ και του καπιταλιστικού μονόδρομου. Αυτός είναι ο πραγματικός δρόμος του «όχι μέχρι τέλους».

Με το πρόγραμμα, το ψηφοδέλτιο, την προεκλογική της εξόρμηση, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα παλέψει για να ανοίξει αυτός ο άλλος δρόμος από ένα μαχητικό, μαζικό και οργανωμένο λαϊκό κίνημα, με καρδιά και πυρήνα το μαχόμενο κόσμο της δουλειάς.

·         Ψήφο στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ

·         ΟΧΙ υποταγή σε μνημόνιο, χρέος, ευρώ και ΕΕ

·         Σύγκρουση και ανατροπή κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ

Απόφαση της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την εκλογική – πολιτική συνεργασία, 27/8

Απόφαση της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την εκλογική – πολιτική συνεργασία, 27/8

Απόφαση της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την εκλογική – πολιτική συνεργασία
Στην κρίσιμη περίοδο μετά το σαρωτικό ΟΧΙ και την ψήφιση του Μνημονίου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατέθεσε πρόταση εκλογικής και πολιτικής συνεργασίας προς αριστερές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης και της ΛΑ.Ε .
Πρόταση πάνω σε ένα πλαίσιο συγκεκριμένου πολιτικού και ταξικού προσδιορισμού των δύο δρόμων που συγκρούονται στην ελληνική κοινωνία:  από την μια ο δρόμος των φρικτών μνημονίων, της ανεργίας, της διαρκούς επιτροπείας και από την άλλη ο δρόμος της ρήξης με τις δυνάμεις του κεφαλαίου, την ΕΕ και το ΔΝΤ. Ένας δρόμος έξω από ευρώ – ΕΕ, χωρίς χρέος και μνημόνια, με την πεποίθηση  ότι δεν μπορεί να υπάρξει «ενδιάμεση» πρόταση, πρόταση «φιλολαϊκής διαχείρισης» μέσα στα πλαίσια της ευρωζώνης, της ΕΕ και του καπιταλιστικού μονόδρομου.
Μια πρόταση που περιέχει συγκεκριμένο πλαισίο στόχων που περιλαμβάνει: ανατροπή όλων των μνημονίων νέων και παλιών και των εφαρμοστικών τους νόμων καθώς και όποιας κυβέρνησης επιχειρήσει να τα εφαρμόσει, άμεση, «μονομερής» ικανοποίηση των αιτημάτων του εργατικού και λαϊκού κινήματος, εθνικοποίηση  του τραπεζικού συστήματος και στρατηγικών επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση, με εργατικό και λαϊκό έλεγχο, παύση πληρωμών στους δανειστές τοκογλύφους, μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους, άμεση έξοδο από την ευρωζώνη, ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ, έξοδο από το ΝΑΤΟ - σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό, υπεράσπιση και διεύρυνση των εργατικών και λαϊκών δημοκρατικών δικαιωμάτων.
Στο βαθμό που υπήρχε συμφωνία πάνω στο παραπάνω πρόγραμμα, η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αφορούσε μια εκλογική συνεργασία δύο μετώπων και όχι προσχώρηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο μέτωπο της ΛΑ.Ε. Μια εκλογική συνεργασία ισότιμη, που θα αποτυπωνόταν στο όνομα (ΛΑΕ - ΑΝΤΑΡΣΥΑ), στην κατάρτιση των ψηφοδελτίων και την εκλογή αντιπροσώπων και στις ανοιχτές δημοκρατικές διαδικασίες συγκρότησης. 
Από την όλη συζήτηση προέκυψαν επιπλέον ορισμένα σημαντικά ζητήματα όπως η στάση της ΛΑΕ σε ενδεχόμενη έλλειψη κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ ή η δυνατότητα κατάργησης των μνημονίων μέσα στα πλαίσια της ΕΕ.
Μετά τις συναντήσεις που έγιναν με την ΛΑ.Ε πήραμε τις παρακάτω απαντήσεις:
α) Το πρόγραμμα της εκλογικής συνεργασίας έχει ολοκληρωθεί για τη ΛΑ.Ε και είναι αυτό που  έχει αποσταλεί στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεν υπάρχει δυνατότητα ουσιαστικών αλλαγών στην φάση αυτή, ούτε θα υπάρξει «άλλο πρόγραμμα της εκλογικής συνεργασίας». Είναι, κατά τη γνώμη τους, επαρκές πρόγραμμα για μια «αντιμνημονιακή - δημοκρατική - πατριωτική συνεργασία».
β) Σ’ αυτή τη βάση, η θέση και οι διατυπώσεις για την ΕΕ δεν μπορούν να αλλάξουν, παραμένει η θέση «ρήξη με τις νεοφιλελεύθερες επιλογές και πολιτικές της ΕΕ».
γ) Θα μπορούσαν να υπάρχουν κάποιες επιπλέον αναφορές στο ρόλο του οργανωμένου λαού και των κινημάτων στην υλοποίηση του προγράμματος.
δ) Στο ερώτημα  για τη στάση της ΛΑ.Ε σε περίπτωση έλλειψης αυτοδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ, απάντησε ότι δεν θα υπάρξει σε καμία περίπτωση συνεργασία με μνημονιακή κυβέρνηση .
ε) Στις εκλογές θα κατέβει η ΛΑ.Ε, η οποία είναι μετωπικό σχήμα και όχι κόμμα. Δεν υπάρχει περίπτωση εκλογικής συνεργασίας που θα περιλαμβάνει το όνομα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή άλλης συλλογικότητας στον τίτλο.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τοποθετήθηκε κριτικά πάνω στο προγραμματικό πλαίσιο  που προτάθηκε από την ΛΑ.Ε. Σε γενικές γραμμές το πλαίσιο της ΛΑ.Ε κινείται σε κατεύθυνση «προοδευτικής, ριζοσπαστικής, διαχείρισης και διακυβέρνησης», παρά τις όποιες θετικές ή αρνητικές διατυπώσεις -που κι αυτές έχουν την σημασία τους. Ο χαρακτήρας του μετώπου που προτείνεται ορίζεται ως «αντιμημονιακό, δημοκρατικό, πατριωτικό», πράγμα που δεν εκφράζει τον ριζοσπαστισμό, την ταξικότητα και το πολιτικό βάθος του ΟΧΙ. Επιπλέον, η συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου αν δεν έχει δημοκρατική οργάνωση κινδυνεύει να διαμορφώσει χαρακτηριστικά συγκεντρωτισμού, αρχηγισμού, επιστροφής στις χειρότερες παραδόσεις της αριστεράς που πρέπει να ξεπεραστούν
Με βάση τα παραπάνω η εισήγηση της ΚΣΕ προς τις συνελεύσεις και το ΠΣΟ είναι ότι δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για εκλογική συνεργασία με την ΛΑ.Ε.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα ολοκληρώσει τον κύκλο των επαφών της με τις δυνάμεις στις οποίες απευθύνθηκε και θα πάρει στο ΠΣΟ της Κυριακής 30/8 την οριστική απόφαση για την εκλογική της παρέμβαση.
Με το βλέμμα στραμμένο στις ιστορικές προκλήσεις και δυνατότητες που ανοίγονται και με την πεποίθηση ότι η ενότητα και η ενίσχυση του μετώπου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς μπορεί να καθορίσει τις εξελίξεις.

Αθήνα 27/08/15
 http://antarsya.gr/node/3238

Ανοιχτό κάλεσμα πολιτικής συνεργασίας

ΑΝΟΙΧΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

Συναγωνιστές / σύντροφοι,

Στις 5 του Ιούλη οι εργαζόμενοι και ο λαός είπαν ένα μεγαλειώδες ΟΧΙ δείχνοντας ότι έχουν την θέληση και την δύναμη να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Λίγες μέρες μετά η κυβέρνηση ψήφισε το τρίτο επαχθές μνημόνιο, με το οποία κλιμακώνεται η επίθεση του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΔΝΤ με στόχο το ξεπέρασμα της κρίσης του καπιταλισμού σε βάρος των εργαζόμενων και του λαού.

Το μνημόνιο προωθεί τις αντιδραστικές «μεταρρυθμίσεις» και την πιο σκληρή εκμετάλλευση της εργατική τάξης με την μόνιμη λιτότητα, την αντιασφαλιστική καταιγίδα, την βάναυση φορολεηλασία, την μονιμοποίηση των μισθών πείνας και της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων. Την εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας. Την αντιδραστικοποίηση της δημόσιας διοίκησης. Την ενίσχυση των μεγάλων επιχειρήσεις σε βάρος των μικρομεσαίων και των λαϊκών συμφερόντων, την συντριβή της μικρής και μεσαίας αγροτιάς. Αυτό είναι το πρόγραμμα της κοινωνικής καταστροφής που προωθείται.

Η συμφωνία αυτή αποτελεί μια κατάφωρη παραβίαση κάθε δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας, μια σύγχρονη αποικιοκρατία των υπερεθνικών μηχανισμών της ΕΕ και των πολυεθνικών. Οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις αυτής της εξέλιξης, αν δεν ανατραπούν θα είναι πολύ βαριές.

Μέσα από τις μάχες των τελευταίων μηνών και πρώτα από όλα την μεγαλειώδη μάχη του ΟΧΙ φάνηκε καθαρά ότι:

• Οι ΕΕ–ΕΚΤ–ΔΝΤ αποτελούν μια λυκοσυμμαχία οικονομικών δολοφόνων εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων. Δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή λύση μέσα σε ευρωζώνη και ΕΕ, ούτε «έντιμος συμβιβασμός» με τις δυνάμεις αυτές. Κατέρρευσε η λογική «ούτε ρήξη-ούτε υποταγή».
• Σύσσωμη η ελληνική αστική τάξη, με τα κόμματά της, τα επιμελητήρια και τα ΜΜΕ της, έχει συνδέσει τα συμφέροντά της με την προσκόλληση στα διεθνή ιμπεριαλιστικά κέντρα, όπως απέδειξε το αρραγές αστικό μέτωπο του ΝΑΙ και η λυσσαλέα και με όλα τα μέσα προσπάθεια για την επιβολή του.
• Δεν υπάρχει αριστερά που να υπογράφει και να ψηφίζει μνημόνια. Ο ΣΥΡΙΖΑ διάβηκε το Ρουβίκωνα. Η κυβέρνησή του αντικειμενικά ανήκει στο αντίπαλο στρατόπεδο. Η ψήφιση του 3ου μνημονίου δημιουργεί τον ιστορικό κίνδυνο να ταυτιστεί η Αριστερά με τη μνημονιακή πολιτική στα μάτια του κόσμου της εργασίας. Για αυτό επιβάλλονται αναβαθμισμένα καθήκοντα για τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, για όλες τις ανατρεπτικές δυνάμεις της κοινωνίας.

Το ΚΚΕ με την αδιέξοδη στάση του αδυνατεί να συμβάλλει στον λαϊκό ριζοσπαστισμό. Αρνείται την ανάγκη ρήξης εδώ και τώρα με την ευρωζώνη και την ΕΕ ενισχύοντας αντικειμενικά την προπαγάνδα των συστημικών δυνάμεων. Με την βαθιά λαθεμένη στάση του στο δημοψήφισμα γύρισε την πλάτη στις λαϊκές διαθέσεις, και στον αγώνα για ένα όχι του λαού.

Για αυτό σήμερα είναι αναγκαία μια «άλλη αριστερά», που θα τιμήσει το μεγάλο λαϊκό ΟΧΙ, εξοπλίζοντας τον λαό με τα πολιτικά εφόδια που χρειάζεται για να πάει αυτόν τον αγώνα μέχρι τέλους. Μια αριστερά που δεν θα φοβάται να μιλήσει καθαρά για τις ρήξεις και ανατροπές που θα χρειαστούν για να αποτινάξουμε τη μνημονιακή βαρβαρότητα της ΕΕ, του ΔΝΤ και του μεγάλου κεφαλαίου.



ΑΝΑΓΚΗ ΒΑΘΙΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

Σαν ΑΝΤΑΡΣΥΑ πιστεύουμε ότι η βαθιά δομική κρίση του καπιταλισμού και η μνημονιακή κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ ανοίγει ένα πολύ μεγάλο πλούτο στρατηγικών ερωτημάτων κρίσιμων για την ίδια την ύπαρξη της αριστεράς.

Η χαρακτήρας της κρίσης και της απάντησης σε αυτή, ο χαρακτήρας των σημερινών ιμπεριαλιστικών μηχανισμών της ΕΕ και η δυνατότητα ή όχι της μεταρρρύθμισής τους, ο «αριστερός κυβερνητισμός», η σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική είναι μερικά από αυτά.

Από πολλές πλευρές και από χιλιάδες αγωνιστές την περίοδο αυτή μπαίνουν παρόμοια και άλλα ερωτήματα και επιχειρούνται σημαντικές απαντήσεις. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πιστεύει ότι πρέπει να ανοίξει ένας τέτοιος πλατύς διάλογος, με κατά το δυνατό οργανωμένο τρόπο συνεισφέροντας σε αυτόν, στο μέτρο των δυνάμεών της, με τις επεξεργασίες της για τον αντικαπιταλιστικό αγώνα, τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό της εποχής μας.



ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΟΥ ΟΧΙ ΤΗΣ ΡΗΞΗΣ

Παράλληλα οι συγκλονιστικές εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος, το πέρασμα του ΣΥΡΙΖΑ στο στρατόπεδο του μνημονίου και η ανεπάρκεια του ΚΚΕ, κάνουν επιτακτικά τα αναγκαία βήματα για μια άλλη αριστερά. Μια αριστερά που θα τιμήσει το μεγάλο λαϊκό ΟΧΙ, ενάντια στην ΕΕ, το ΔΝΤ και το κεφάλαιο «μέχρι το τέλος».

Το δικό μας ΟΧΙ στο δημοψήφισμα είναι ένα μεγάλο ΝΑΙ στη ρήξη. Για έναν άλλο δρόμο χωρίς μνημόνια και χρέος, χωρίς ευρώ και ΕΕ. Για μια αντεπίθεση των λαϊκών αγώνων.

Σήμερα απαιτείται αγώνας για να μην περάσουν τα νέα μνημόνια και οι νέες αποικιοκρατικές δανειακές συμβάσεις.Απαιτείται η πιο πλατιά εργατική και λαϊκή ενότητα για την ανατροπή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και όποιας κυβέρνησης εφαρμόζει μνημονιακή πολιτική, με όποιο «χρώμα» και σύνθεση. Ρήξη με τους δανειστές, την ΕΕ και τις δυνάμεις του κεφαλαίου, απέναντι στην νέα «εθνική συναίνεση» της υποταγής.

Βήμα σε αυτό είναι η δημιουργία λαϊκών συνελεύσεων και επιτροπών του «ΟΧΙ της ρήξης» σε χώρους δουλειάς σε συνδικάτα στις γειτονιές, για να οργανωθεί ο λαός. Παράλληλα απαιτούνται θαρραλέα βήματα στην συγκρότηση ενός άλλου ταξικά ανασυγκροτημένου εργατικού κινήματος. Για το ξεπέρασμα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας της ΓΣΕΕ, που στήριξε το ντροπιαστικό ΝΑΙ, την κοινή δράση και συντονισμό των κινημάτων και των μαχόμενων δυνάμεων της Αριστεράς. Για μια νέα άνοιξη των αγώνων των εργαζόμενων ,της νεολαίας, των άνεργων, των αγροτών, του λαού μας.

Πιστεύουμε πως συνολικά μπροστά στον λαό ανοίγονται καθαρά δύο δρόμοι: Από την μια ο δρόμος των φρικτών μνημονίων, της ανεργίας, της διαρκούς επιτροπείας. Και από την άλλη ο δρόμος της ρήξης με ΕΕ, ΔΝΤ, με τις πολυεθνικές και τους τραπεζίτες, έξω από ευρώ – ΕΕ, χρέος και μνημόνια. Ο δρόμος της ανατροπής της αντιδραστικής πολιτικής σήμερα, με προοπτική και στρατηγικό στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού, και του μετασχηματισμού της κοινωνίας σε σοσιαλιστική κατεύθυνση, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.



Η ιστορική εμπειρία του προηγούμενου διαστήματος έδειξε καθαρά ότι αυτοί οι δύο δρόμοι είναι ασύμβατοι. Ότι δεν μπορεί να υπάρξει «ενδιάμεση» πρόταση, πρόταση «φιλολαϊκής διαχείρισης» μέσα στα πλαίσια της ευρωζώνης, της ΕΕ και του καπιταλιστικού μονόδρομου.



Άμεσοι πολιτικοί στόχοι είναι:

• ανατροπή όλων των μνημονίων νέων και παλιών και των εφαρμοστικών τους νόμων, και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ η όποιας άλλης κυβέρνησης, με όποια «χρώμα» και σύνθεση προωθεί την εφαρμογή και υλοποίησή τους.
• άμεση, «μονομερής» ικανοποίηση των αιτημάτων του εργατικού και λαϊκού κινήματος, όπως η προστασία των ανέργων, οι αυξήσεις των μισθών, των συντάξεων και του λαϊκού εισοδήματος, η διεκδίκηση των δικαιωμάτων της νέας γενιάς, η υπεράσπιση των μικρομεσαίων στρωμάτων και της φτωχής και φτωχομεσαίας αγροτιάς από την μνημονιακή καταστροφή.
• εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και στρατηγικών επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση, με εργατικό και λαϊκό έλεγχο. 
• παύση πληρωμών στους δανειστές τοκογλύφους, την μη αναγνώριση και τη διαγραφή του χρέους.
• άμεση έξοδο από το ευρωζώνη, την ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ.
• υπεράσπιση και διεύρυνση των εργατικών και λαϊκών δημοκρατικών δικαιωμάτων ενάντια στην εργοδοτική βία, την κρατική καταστολή, τον μνημονιακό εξευτελισμό της Βουλής, στη δικτατορία των μιντιοκρατών, τη συρρίκνωση των συνδικαλιστικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, την αστυνομοκρατία και το νεοφασισμό.

Αυτό το πρόγραμμα μπορεί να επιβληθεί από ένα πλατύ μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων στηριγμένο στη δύναμη και το κίνημα του οργανωμένου, αγωνιζόμενου και ενωμένου λαού, της εργατικής τάξης και της μαχητικής νεολαίας..

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνει κάλεσμα πολιτικής συνεργασίας στις ριζοσπαστικές δυνάμεις που έδωσαν την μάχη για το «όχι της ρήξης» και το «όχι μέχρι το τέλος». Σε όλες τις δυνάμεις με αντικαπιταλιστικό, αντιιμπεριαλιστικό, αντιΕΕ και ανατρεπτικό προσανατολισμό. Στους αγωνιστές/ες που μάτωσαν κυριολεκτικά στα κινήματα τα προηγούμενα χρόνια. Τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ που συγκρούονται με τη αστική μνημονιακή πολιτική, την κυβέρνηση και το κόμμα που την εφαρμόζει. Σε αυτούς που ασφυκτιούν από την άγονη γραμμή του ΚΚΕ.

Καλούμε κάθε οργάνωση και συλλογικότητα της αριστεράς που κατανοεί την κρισιμότητα των στιγμών σε ένα συντροφικό διάλογο, για μια πολιτική και κινηματική συνεργασία που θα μπορέσει να δώσει πραγματική ελπίδα, που δεν θα προδώσει τη λαϊκή εντολή του σαρωτικού 62%, για τερματισμό όλης αυτής της βάρβαρης πολιτικής. Που θα υπερασπίσει την αριστερά που «σηκώνει το γάντι», τιμά τις λαϊκές προσδοκίες, ανοίγει δρόμους αγώνα και χειραφέτησης.

Απόφαση Κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής ΑΝΤΑΡΣΥΑ, 19/8/2015

ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ


1. Το έγκλημα κατά των εργαζομένων και του λαού με την υπερψήφιση από την πλειοψηφία των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ μαζί με αυτούς των ΑΝΕΛ, της ΝΔ, του Ποταμιού και του ΠΑΣΟΚ του 3ου μνημονίου.


Με το 3ο μνημόνιο, κλιμακώνεται η επίθεση κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ κατά του λαού, βαθαίνει η εκμετάλλευση των εργαζομένων, αναπτύσσεται η φτώχεια και την ανεργία, προωθούνται ιδιαίτερα οι αντιδραστικές αστικές αναδιαρθρώσεις, ενισχύονται οι μεγάλοι όμιλοι σε βάρος των μικρομεσαίων και των λαϊκών συμφερόντων, συντρίβεται η μικρομεσαία αγροτιά, γενικεύονται οι ιδιωτικοποιήσεις και η αρπαγή του δημόσιου πλούτου από τις πολυεθνικές, κλιμακώνεται η φορολεηλασία των λαϊκών στρωμάτων και μετατρέπονται οι συντάξεις σε επιδόματα κηδείας.


Το 3ο μνημόνιο καταργεί κάθε έννοια δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας. Επικυρώνει το πραξικόπημα ΕΕ-ΔΝΤ-κυβέρνησης και αστικών κομμάτων ενάντια στο μεγαλειώδες λαϊκό ΟΧΙ.

Αποδεικνύει πως δεν μπορεί να υπάρχει πολιτική προς όφελος του λαού εντός του ευρώ και της ΕΕ, χωρίς ρήξη και ανατροπή του καπιταλιστικού μονόδρομου.


2. Η ψήφιση του 3ου μνημονίου αποτελεί μια ιστορική χρεοκοπία της ρεφορμιστικής αριστεράς, των πιο βασικών πολιτικών και ιδεολογικών παραδοχών της. Η λογική «ούτε ρήξη, ούτε υποταγή», η κατάργηση των μνημονίων και η αναζήτηση φιλολαϊκών λύσεων εντός της ευρωζώνης, της ΕΕ και του καπιταλιστικού μονόδρομου, χωρίς σύγκρουση με την αστική τάξη και τις επιλογές της, ο «αριστερός κυβερνητισμός», το «αντινεοφιλελεύθερο» και «αντιμνημονιακό» μέτωπο σε αντίθεση με τον συνολικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και μέτωπο είναι μερικά από τα ζητήματα τα οποία πρέπει να ανοίξουν σε μια πλατιά συζήτηση μέσα στον αριστερό κόσμο


3. Από σήμερα κιόλας ξεκινά ο αγώνας για την ανατροπή του 3ου μνημονίου, της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ και όποιας κυβέρνησης επιχειρεί να τα εφαρμόσει, της δανειακής του σύμβασης, των προηγούμενων μνημονίων. Για την διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών και δικαιωμάτων των εργαζόμενων και της νεολαίας.


Η ολόπλευρη όξυνση των κοινωνικών και των πολιτικών αντιθέσεων το επόμενο διάστημα, δημιουργεί την δυνατότητα αγώνων για ρήγμα και ανατροπή της αντιδραστικής επίθεσης του κεφαλαίου. Παρά την ολόπλευρη στήριξη των κέντρων του συστήματος στην κυβέρνηση η πολυπόθητη για το σύστημα πολιτική σταθερότητα δεν θα έρθει. Το σαρωτικό ΟΧΙ έχει ανοίξει βαθύ ρήγμα και δεν μπορεί εύκολα να ανακοπεί. Αντίθετα και ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπει σε φάση απαξίωσης και φθοράς.


4. Στην κατεύθυνση αυτή απαιτείται αντεπίθεση του μαζικού εργατικού λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος, με τη συμβολή και την κοινή δράση όλων των μαχόμενων δυνάμεων της Αριστεράς, από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την αντικαπιταλιστική αντιιμπεριαλιστική Αριστερά, μέχρι το ΚΚΕ και τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ που θα επιλέξουν την ρήξη με την μνημονιακή πολιτική και την έμπρακτη συμβολή στο κίνημα.


5. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα στηρίξει με όλες της τις δυνάμεις την ελπιδοφόρα διαδικασία δημιουργίας λαϊκών πρωτοβουλιών για το ΟΧΙ, που ήδη υπάρχουν σε πολλές γειτονιές και πόλεις και της «πρωτοβουλίας για το ΟΧΙ μέχρι το τέλος». Παλεύουμε για την ανάπτυξή τους, την συμβολή τους στην οργάνωση του λαού, τηνανασύνταξη του κινήματος, τον τοπικό και πανελλαδικό τους συντονισμό.


ΟΧΙ μέχρι το τέλος σημαίνει συνολικό ΟΧΙ στα μνημόνια παλιά και νέα, ΟΧΙ στο χρέος – παύση πληρωμών και διαγραφή του, ΟΧΙ κι έξοδος από ευρώ και από ΕΕ, ΟΧΙ κι επίθεση στα εγχώρια μεγάλα συμφέροντα της ολιγαρχίας του πλούτου, των τραπεζών και των ΜΜΕ. Η λογική του ΟΧΙ μέχρι το τέλος θα είναι το πολιτικό νεύρο ενός μεγάλου εργατικού λαϊκού αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής του νέου μνημονίου και της κυβέρνησής του.


6. Στις συνθήκες που δημιουργούνται νέες δυνάμεις και ρεύματα αγωνιστών αναζητούν σε αντικαπιταλιστική ανατρεπτική κατεύθυνση. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί το δυναμικό αυτό να την ενισχύσει, να ενταχθεί στις γραμμές της, να δυναμώσει το μέτωπο της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής αριστεράς.


Μια ισχυρή ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να συμβάλει θετικά στις σοβαρές ανακατατάξεις που βρίσκονται σε εξέλιξη. Να συμβάλει στην πολιτική συνεργασία των δυνάμεων της Αριστεράς, κοινωνικών και πολιτικών, εργατικών και νεανικών, που έδωσαν την μάχη για το ΟΧΙ μέχρι το τέλος, με στόχο την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης.


Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνει κάλεσμα πολιτικής συνεργασίας στις ριζοσπαστικές δυνάμεις που έδωσαν την μάχη για το «όχι της ρήξης» και το «όχι μέχρι το τέλος», και όλους όσους στηρίζουν τις αντίστοιχες πρωτοβουλίες. Σε όλες τις δυνάμεις με αντικαπιταλιστικό, αντιιμπεριαλιστικό, αντιΕΕ και ανατρεπτικό προσανατολισμό. Στους αγωνιστές/ες που μάτωσαν κυριολεκτικά στα κινήματα τα προηγούμενα χρόνια. Τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ που συγκρούονται με τη αστική μνημονιακή πολιτική, την κυβέρνηση και το κόμμα που την εφαρμόζει. Σε αυτούς που ασφυκτιούν από την άγονη γραμμή του ΚΚΕ.


Πολιτική βάση αυτής της συνεργασίας αποτελούν το πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΜΑΡΣ, η κοινή δήλωση – κάλεσμα που συνυπέγραψαν προ λίγων ημερών η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η ΜΑΡΣ, η Κίνηση Κομμουνιστών “Εργατικός Αγώνας” και το κίνημα “Δεν Πληρώνω”.


Το αναγκαίο πολιτικό περιεχόμενο, όπως αποτυπώνεται στο ανοιχτό κάλεσμα της ΚΣΕ προκύπτει από τους πολιτικούς κόμβους που αναδεικνύει η επίθεση του ταξικού αντίπαλου, η κοινωνική καταστροφή που αντιμετωπίζει ο λαός, από το προχώρημα στις λαϊκές συνειδήσεις στην συγκλονιστική περίοδο του δημοψηφίσματος.


7. Η ΚΣΕ καλεί τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να οργανώσουν την δράση τους το αμέσως επόμενο διάστημα. Να μπουν μπροστά στην λαϊκή πάλη. Να αναπτύξουν τον ειλικρινή και συντροφικό διάλογο. Να ενισχύσουν την ενότητα και την αλληλεγγύη. Όλο και μεγαλύτερα κομμάτια εργαζόμενων και νεολαίας κοιτάνε προς την πλευρά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Πρέπει και μπορούμε να ανταποκριθούμε στα καθήκοντα που μας αντιστοιχούν.


ΚΣΕ 20.08.15.

Για τη συγκυρία μετά το τέλος των ψευδαισθήσεων

Γράφει ο Γιώργος Καλημερίδης (απο pandiera.gr)

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ έχει ήδη ψηφίσει με διαδικασίες εξπρές το τρίτο Μνημόνιο ως απόρροια της συμφωνίας στις 12 Ιούλη. Το τρίτο Μνημόνιο, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από και τα δύο προηγούμενα, δεν αποτελεί απλά ένα σύνολο μεμονωμένων αντιλαϊκών μέτρων λιτότητας, αλλά ένα συνολικό και ολοκληρωμένο πρόγραμμα νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης του ελληνικού καπιταλισμού. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα ολοκληρωτικής ανάπλασης του ελληνικού καπιταλισμού που αγγίζει κάθε διάσταση της κοινωνικής ζωής: από τη μορφή των εργασιακών σχέσεων και τον τρόπο λειτουργίας του αστικού κράτους και των κοινωνικών του υπηρεσιών μέχρι τη φαινομενικά αθώα πώληση του γάλακτος και του ψωμιού. Δεν υπάρχει επομένως διάσταση της κοινωνικής ζωής που να μη μετασχηματίζεται από το νέο μνημονιακό πρόγραμμα.

Όσοι προσπαθούν, από τη μεριά της κυβέρνησης, να κατακερματίσουν το πρόγραμμα και να μονώσουν τις επιμέρους πλευρές του ανάμεσα στη “δύσκολη” δημοσιονομική διάσταση και στην “ελπιδοφόρα” αναπτυξιακή, απλά αποκρύπτουν τον ενιαίο και ολοκληρωτικό χαρακτήρα του και κυρίως την πολύ συγκεκριμένη πολιτική στόχευσή του: την προσπάθεια, δηλαδή, υπέρβασης της κρίσης από τη μεριά των δυνάμεων του κεφαλαίου μέσα από το τσάκισμα των εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Οι διάφορες πλευρές του Μνημονίου απλά αλληλοτροφοδοτούνται, υπηρετώντας πιστά την καπιταλιστική επίθεση στον κόσμο της εργασίας και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα και με ανοικτές τις πολιτικές εξελίξεις εν όψει εκλογών και ευρύτερης ανασυγκρότησης του πολιτικού συστήματος είναι αναγκαίο για τον κόσμο του κινήματος να αποτιμήσει, όσο το δυνατόν πιο αναλυτικά, το πώς φθάσαμε στην τόσο γρήγορη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ και της ηγετικής του ομάδας από ένα κόμμα μεταρρυθμιστικό ασφαλώς, αλλά αριστερών κινηματικών αναφορών σε βασικό εκφραστή σήμερα των πιο επιθετικών καπιταλιστικών συμφερόντων και σε κύριο εγγυητή της μνημονιακής πολιτικής σταθερότητας. Θεωρώ, εξαρχής, ότι είναι λάθος η συζήτηση να περιοριστεί μόνο στη συγκυρία του δημοψηφίσματος και στην γρήγορη μετάβαση από το ηρωικό ΌΧΙ του ελληνικού λαού στην κατάπτυστη συμφωνία στις 12 Ιούλη. Ούτε είναι απολύτως σωστό να περιοριστεί η συζήτηση στην πορεία της διαπραγμάτευσης από τις 25 Γενάρη και μετά .

Η γνώμη μου είναι ότι ο τρόπος με τον οποίο πορεύθηκε πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 και μετά, τουλάχιστον, σε μεγάλο βαθμό προδιέγραψε και το πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησής του και το τελικό αποτέλεσμα της λεγόμενης διαπραγμάτευσης με το ευρωπαϊκό ιμπεριαλιστικό κέντρο. Αυτή η αναγκαιότητα του αναστοχασμού των τριών τελευταίων χρόνων προκύπτει όχι από τη διάθεση μιας εκ των υστέρων πολιτικής δικαίωσης των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά από τις πολιτικές ανάγκες της νέας περιόδου. Αποτελεί και σωστά κοινός τόπος σε όλες τις δυνάμεις του κινήματος και σε εκείνη την Αριστερά που δεν έχει παραδοθεί στη θατσερική πεποίθηση ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση ότι το κύριο καθήκον της νέας περιόδου είναι να εκφραστεί και να βαθαίνει πολιτικά το ωστικό ριζοσπαστικό κύμα που δημιούργησε το δημοψήφισμα στις 5 Ιούλη.

Ένας τέτοιος αναστοχασμός είναι αναγκαίος διότι υπάρχει ο σοβαρός κίνδυνος να επιδιώξουμε να εκφράσουμε και να συνεχίσουμε το ΌΧΙ του ελληνικού λαού, αναπαλαιώνοντας ή ανακυκλώνοντας ότι ακριβώς χρεοκόπησε τελικά στις 12 Ιούλη με την υπογραφή της συμφωνίας. Στις 12 Ιούλη δεν χρεοκόπησαν απλά οι πολιτικές αυταπάτες της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ένα σύνολο πολιτικών αντιλήψεων και πρακτικών που ηγεμόνευσαν σε όλο το “σύστημα ΣΥΡΙΖΑ” και συχνά και πολύ πιο πέρα από αυτόν, διαπερνώντας ευρύτερες δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς και του κινήματος.

Θα επικεντρωθώ σε δύο μόνο διαστάσεις που κατά τη γνώμη μου χρεοκόπησαν με τον πιο ηχηρό τρόπο με την υπογραφή της συμφωνίας στις 12 Ιούλη και τη ψήφιση τελικά του τρίτου Μνημονίου.

α. Ο ευρωπαϊσμός ως ιδεολογία και πολιτική αντίληψη

Με τον πιο εμφανή και δραματικό τρόπο αποδείχτηκε πως η διαπραγμάτευση πάνω στο έδαφος της ευρωζώνης και η προσδοκία φιλολαϊκών λύσεων χωρίς ρήξη με την Ε.Ε ήταν επικίνδυνες πολιτικές αυταπάτες που γρήγορα κατέρρευσαν. Ο ευρωπαϊσμός όμως τμημάτων της ριζοσπαστικής διανόησης που κυριαρχούν στο πολιτικό σκηνικό της Αριστεράς ξεπερνά το ζήτημα απλά του νομίσματος ή της ενδεχόμενης αναγνώρισης του ταξικού χαρακτήρα της Ε.Ε.

Ο αριστερός ευρωπαϊσμός, εδώ και δύο δεκαετίες, βασίζεται στην πολύ ευρύτερη ιδεοληψία ότι η πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης είναι μια διαδικασία ιστορικά μη αντιστρέψιμη, ανεξάρτητα από το ταξικό της περιεχόμενο και κατά συνέπεια κάθε διαδικασία ρήξης ενός κοινωνικού σχηματισμού με αυτήν δεν μπορεί παρά να οδηγεί στον εθνικό απομονωτισμό, την όξυνση των εθνικών αντιπαραθέσεων και την κυριαρχία ανορθολογικών πολιτικών ιδεολογιών. Η συμμετοχή στην Ε.Ε, υπό μια έννοια, συμβολίζει τη συμμετοχή μας σε ένα προοδευτικό ευρωπαϊκό πολιτιστικό και πολιτικό κεκτημένο που ξεκινάει από το Διαφωτισμό και τη Γαλλική Επανάσταση και φτάνει μέχρι τον Γκράμσι και τις καλύτερες στιγμές του ευρωπαϊκού εργατικού κινήματος. Ρήξη επομένως, στα πλαίσια αυτού του προβληματισμού, σημαίνει και ρήξη με αυτό το κεκτημένο.

Το συγκεκριμένο ρεύμα σκέψης, ενώ με μεγάλη ευκολία είναι πρόθυμο να αναγνωρίσει το “εθνικό” ως μια απλή διανοητική κατασκευή της κυρίαρχης τάξης αποδέχεται πλήρως την έννοια της “Ευρώπης”, όχι πλέον ως ιδεολογική κατασκευή αλλά ως μια οικουμενική υπερβατική πραγματικότητα. Ο σωβινισμός της ευρωπαϊκής ιδεολογίας που έχει υιοθετηθεί έστω και με προσπάθειες ριζοσπαστικής νοηματοδότησής του από τη ελληνική αριστερή διανόηση καταλήγει τελικά στον ελιτισμό του κοσμοπολιτισμού και στη διευκόλυνση της ακροδεξιάς ρητορικής.

Αυτή η ιδεολογία κατέρρευσε οριστικά το φετινό Ιούλη. Από το 2010 και μετά αποδεικνύεται περίτρανα πως η συμμετοχή στην Ε.Ε οδηγεί στην επιβεβαίωση των χειρότερων πολιτικών φόβων όλων των ευρωπαϊστών, αριστερών και μη, με την κυριαρχία των ακροδεξιών πολιτικών ιδεολογιών σε όλη την Ευρώπη, την υιοθέτηση από την ίδια την Ε.Ε ακροδεξιών πολιτικών ιδεολογημάτων (θεωρία των δύο άκρων – εξίσωση συχνά ακόμη και της Γαλλικής Επανάστασης με τον ολοκληρωτισμό), την ενίσχυση των εθνικών ανταγωνισμών των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών χωρών και την προσπάθεια οικοδόμησης μιας γερμανικής Ευρώπης. Η Ε.Ε δεν θυμίζει τον κόσμο του Καντ, αλλά ένα καρλσμιτιανό καθεστώς εκτάκτου ανάγκης, μια σύγχρονη καπιταλιστική Βαστίλη που επιδιώκει να τσακίσει κάθε δημοκρατική διεκδίκηση και λαϊκό αίτημα.

Τα παραπάνω έχουν μια τρέχουσα πολιτική χρησιμότητα. Η πεποίθηση ότι η ρήξη με την Ε.Ε συνιστά πράξη απομονωτισμού και εθνικολαϊκισμού δεν χαρακτηρίζει μόνο την ηγετική ομάδα Τσίπρα-Δραγασάκη, αλλά και πολλές τάσεις της σημερινής αριστερής αντιπολίτευσής της. Αντίστοιχα, η αποδοχή της ευρωπαϊκής ενοποίησης ως δεδομένης και αναμφισβήτητης με κάποια επιθυμητή ανεξαρτησία στη νομισματική πολιτική και με παρεμβάσεις νεοκεϋνσιανού τύπου περισσότερο ή λιγότερο ριζοσπαστικές, με στόχο γενικά την “ανάπτυξη” είναι κοινός τόπος όλου του συγκεκριμένου χώρου. Είναι ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος, με την ευρεία έννοια του όρου που προώθησε τον ευρωπαϊσμό ως πολιτική ιδεολογία στο εργατικό κίνημα τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Και εδώ είναι το κρίσιμο. Χωρίς να υποτιμούσε τη ρήξη με την ευρωζώνη είναι εξίσου σημαντικό να αναρωτηθούμε σε πιο βαθμό ο γενικός ευρωπαϊσμός του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου νομιμοποίησε, διευκόλυνε και προδιέγραψε την τελική πορεία του αριστερού κυβερνητικού εγχειρήματος και τις πολιτικές επιλογές που κυριάρχησαν το τελευταίο εξάμηνο.

Αντίστοιχα, ο αναλυτικός διαχωρισμός συμμετοχή στην Ε.Ε/αποχώρηση από την ευρωζώνη κρύβει μεγάλες αυταπάτες και για το σχεδιασμό της ελληνικής άρχουσας τάξης αλλά και για τους πολιτικούς και οικονομικούς σχεδιασμούς του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού. Η θέση ότι μέσα στην Ε.Ε του Δημοσιονομικού Συμφώνου, των στοχευμένων ευρωπαϊκών δράσεων και της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής μπορεί να υπάρξει παραγωγική ανασυγκρότηση δεν απέχει πολύ από την πεποίθηση μιας αμοιβαία επωφελούς συμφωνίας στο όνομα της κοινής ευρωπαϊκής μας πορείας.

Εν συντομία, στο ζήτημα της σχέσης με την Ε.Ε ήταν καθοριστικό στην πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία και στον τρόπο διαχείρισής της. Η προσπάθεια οικοδόμησης μιας αντι-νεοφιλελεύθερης νησίδας μέσα στην Ε.Ε , με ή χωρίς ευρώ, αποτέλεσε και αποτελεί τον κοινό πολιτικό τόπο όλων των τάσεων της κυβερνητικής Αριστεράς. Αυτή η θέση θεωρούμε ότι χρεοκόπησε οριστικά και δεν μπορεί να ανακυκλωθεί με νέους πολιτικούς όρους.

β. Ο κυβερνητισμός

Ο κυβερνητισμός είναι η δεύτερη διάσταση που ενοποίησε όλες τις τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ στην πορεία προς την εξουσία από το 2012 και μετά. Με την έννοια του κυβερνητισμού εννοούμε την υποτίμηση των κοινωνικών αγώνων στο όνομα του εκλογικού σχεδιασμού και των κυβερνητικών λύσεων, τη διαμόρφωση “ιδιόμορφων” πολιτικών συμμαχιών με τμήματα του παλιού πολιτικού κατεστημένου με στόχο τη διεύρυνση της εκλογικής επιρροής, τη στρογγυλοποίηση του πολιτικού λόγου, προκειμένου να διασφαλιστεί ο αναγκαίος πολιτικός ρεαλισμός και κυρίως τη συνδιαλλαγή με τα ποικίλα αστικά κέντρα εξουσίας ως το αναγκαίο τίμημα για την πολιτική βιωσιμότητα της αριστερής διακυβέρνησης.

Η πολιτική πορεία από “το καμιά θυσία για το ευρώ” προς το μινιμαλιστικό πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης που νομιμοποιούσε ποικίλες όψεις του μνημονιακού κεκτημένου μέχρι την τελική παράδοση στον κανιβαλισμό του Τρίτου Μνημονίου δεν ήταν απλά το αποτέλεσμα της ηγεμονίας της ομάδας Τσίπρα-Δραγασάκη, αλλά το αναγκαίο σύμπτωμα του κυβερνητισμού που διαπερνούσε όλες τις τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ . Ο ίδιος ο αυτοπεριορισμός της αριστερής κριτικής στην πορεία προς το Γενάρη του 2015 στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ είναι ενδεικτικός της απόλυτης ηγεμονίας του κυβερνητισμού. Είναι ο κυβερνητισμός που διευκόλυνε την κυριαρχία των δεξιών σοσιαλφιλελεύθερων πολιτικών τάσεων και όχι κάποια φανταστική εκτροπή από το δημοκρατικό κομματικό κεκτημένο. Μια πραγματικότητα που έχει επαναληφθεί και με τη διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 80, απλά σήμερα η μεγάλη ταχύτητα της πολιτικής ενσωμάτωσης στον αστισμό είναι ένδειξη του βαθμού αντιδραστικοποίησης του καπιταλισμού της εποχής μας.

Αλλά και μετά την ανάληψη των κυβερνητικών καθηκόντων και μολονότι η συμφωνία στις 20 Φλεβάρη αποτελούσε ισχυρή πολιτική ένδειξη για το πού θα οδηγηθεί η διαπραγμάτευση αυτό που πρυτάνευσε ως κυρίαρχη πολιτική λογική ήταν η υπεράσπιση της αριστερής κυβέρνησης και όχι η πάλη του εργατικού κινήματος. Όσοι /ες δρούμε στο μαζικό κίνημα αυτό που συναντούσαμε από το Γενάρη και μετά ήταν η λυσσαλέα προσπάθεια πολλών, οι οποίοι σήμερα διαφοροποιούνται από τα αριστερά, να περιορίσουν το κίνημα και τις διεκδικήσεις του στα όρια της υπάρχουσας κυβερνητικής διαχείρισης. Το “μη βιάζεστε ας περιμένουμε το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης” και “μη θέτετε μαξιμαλιστικούς στόχους που θα επαναφέρουν το μαύρο μέτωπο” ήταν οι βασικές πολιτικές θέσεις του χώρου ΣΥΡΙΖΑ στο κοινωνικό πεδίο.

Η λογική της ανάθεσης, η επικέντρωση στο κοινοβουλευτικό επίπεδο και στα ατελείωτα Eurogroup, η μείωση των προσδοκιών και των στόχων πάλης και η αποφυγή να ανοίξει στο λαό οποιαδήποτε δύσκολη συζήτηση διαμόρφωναν ένα πεδίο ευρύτερων πολιτικών συγκλίσεων. Ακόμη και σήμερα το μεγαλύτερο μέρος της κριτικής περιορίζεται στενά στους κυβερνητικούς χειρισμούς και όχι στην παντελή απουσία συγκεκριμένης πολιτικής γραμμής στο μαζικό κίνημα.

Υπάρχει όμως και μια άλλη πολύ πιο σημαντική διάσταση του κυβερνητισμού ως πολιτικής θέσης και αντίληψης. Ο κυβερνητισμός είχε ως άμεση συνέπεια την κυριαρχία μιας αντίληψης για την “ανάπτυξη”, η οποία ορίζεται ως μια ουδέτερη κοινωνική διαδικασία οικονομικής μεγέθυνσης και δημιουργίας απασχόλησης, από την οποία θα κερδίσει όλη η κοινωνία. Το δίπολο ανάπτυξη / ύφεση διαπερνά τον επίσημο λόγο της κυρίαρχης Αριστεράς και επιβάλλει την πεποίθηση ότι η Αριστερά παλεύει γενικά για την “ανάπτυξη” σε αντιπαράθεση με την υφεσιακή πολιτική του κουαρτέτου. Με αυτό τον τρόπο, η αντιπαράθεση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας μεταμφιέζεται σε αντιπαράθεση της χώρας γενικά με τον ξένο παράγοντα, με συνέπεια την ανάγκη διαμόρφωσης ενός εθνικού σχεδίου απεμπλοκής από τα Μνημόνια. Αυτή η στρατηγική στόχευση ενοποίησε όλο το συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, ανεξάρτητα από τις διαφοροποιήσεις στο πεδίο της τακτικής.

Η διάσταση αυτή αποτυπώνεται και στις πιο ριζοσπαστικές τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Πολύ συχνά η ρήξη με την ευρωζώνη δεν γίνεται αντιληπτή από την οπτική της εργατικής χειραφέτησης, της αντιιμπεριαλιστικής πάλης και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, αλλά από την οπτική των αναπτυξιακών προοπτικών που θα προκύψουν από την ανάκτηση του εθνικού νομίσματος. Συνεπώς η ρήξη γίνεται αντιληπτή όχι ως ένα πολιτικό πρόγραμμα της εργαζόμενης πλειοψηφίας, με σαφή αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό, αλλά ως ένα διαταξικό σχέδιο οικονομικής ανάκαμψης που καθιστά, τελικά, αδιαφανή τον ίδιο τον καπιταλισμό.

Ο τρόπος με τον οποίο κινήθηκε η αστική τάξη την εβδομάδα του δημοψηφίσματος αποδεικνύει περίτρανα πως οποιοδήποτε διαδικασία ρήξης με το ευρωπαϊκό κεκτημένο από την μεριά των εργαζομένων θα αντιμετωπιστεί με το πιο λυσσαλέο και επιθετικό τρόπο. Υπό αυτή την έννοια δεν έχει νόημα να μιλάμε για σχέδιο α ή β της χώρας, αλλά για την αναγκαία εργατική-λαϊκή απάντηση στην καπιταλιστική επίθεση.

Συμπερασματικά

Με βάση τα παραπάνω μια -δυο σκέψεις . Είναι πραγματικά εντυπωσιακή, μετά τις 12 Ιούλη, η απουσία οποιασδήποτε αυτοκριτικής για ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού δυναμικού που συμμετείχε στο ΣΥΡΙΖΑ. Εννοώ, πιο συγκεκριμένα, την έλλειψη μιας ουσιαστικής συζήτησης για την πορεία του συγκεκριμένου εγχειρήματος και τις πολιτικές του αντιφάσεις που οδήγησαν τελικά και στη σημερινή κατάρρευσή του ως κόμμα τουλάχιστον της ριζοσπαστικής Αριστεράς, καθώς έχει μέλλον ακόμη ως φορέας της πολιτικής των Μνημονίων. Τη στιγμή που γίνονται εκ νέου σχέδια για τη συγκρότηση νέων παναριστερών πολιτικών μετώπων, καλό και διδακτικό θα ήταν να αποτιμηθεί σε βάθος η κατάρρευση μιας συγκεκριμένης εκδοχής ενότητας της Αριστεράς.

Οφείλουμε να θυμηθούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν προϊόν μιας πλατιάς ενότητας της Αριστεράς από την αριστερή σοσιαλδημοκρατία μέχρι τις οργανώσεις της επαναστατικής Αριστεράς, μαοϊκών ή τροτσκιστικών αναφορών και του κόσμου των κοινωνικών κινημάτων. Ο αντισεκταρισμός του, η ικανότητα της μαζικής απεύθυνσης, η σύγκλιση πάνω στο μίνιμουμ αναγκαίο πρόγραμμα και η αξιοποίηση των καλύτερων ιστορικών παραδόσεων της Αριστεράς (ΕΑΜ-ΕΔΑ) αποτελούσαν τα συγκριτικά του πλεονεκτήματα σε σχέση με τον υποτιθέμενο αριστερισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον ιδιότυπο σεκταρισμό του ΚΚΕ. H λογική της απλής άθροισης οργανώσεων και πολιτικών δυνάμεων και η επικέντρωση στο κοινοβουλευτικό πεδίο, υπό την ηγεμονία του ευρωπαϊσμού- κυβερνητισμού αποδείχτηκαν τελικά ότι δεν επαρκούσαν. Μετά τη βίαιη ωρίμανση όλων μας το τελευταίο 6μηνο καλό είναι να αποφύγουμε γνωστές αλλά σε μεγάλο βαθμό αποτυχημένες πολιτικές πρακτικές.

Η ανάγκη να βρει, με μαζικούς όρους, αριστερή ριζοσπαστική έκφραση το 61% του ελληνικού λαού που τόλμησε να αμφισβητήσει την τρομοκρατία του κεφαλαίου απαιτεί μια διαφορετική πορεία από αυτήν που διαμόρφωσε το ΣΥΡΙΖΑ, διαφορετικά η σημερινή τραγωδία μπορεί να μετατραπεί σε φάρσα. Απαιτεί μια Αριστερά με σαφή θέση για την Ε.Ε, με κινηματικό -εργατικό χαρακτήρα πέρα από τα όρια του κυβερνητισμού και με μια ξεκάθαρη θέση για τη ρήξη και την αποδέσμευση με την Ε.Ε και το ευρώ από την οπτική του αντικαπιταλιστικού προγράμματος, της αντικαπιταλιστικής πάλης, της εργατικής εξουσίας και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Σε αυτό το πλαίσιο η μετωπική συμπόρευση όλου του αγωνιστικού δυναμικού του κόσμου της Αριστεράς, των ριζοσπαστικών πολιτικών ρευμάτων, και των ανένταχτων αγωνιστών των κινημάτων μπορεί να φέρει την πραγματική ελπίδα.

πηγή : http://www.pandiera.gr

Ο λαός θα Ο λαός θα αταργήσει την ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου

Ο λαός θα καταργήσει την ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου

Αμέσως μετά την ψήφιση του 3ου μνημονίου, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προχώρησε στο ξεπούλημα των 14 περιφερειακών αεροδρομίων, υλοποιώντας την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων που κατήγγειλε μέχρι τώρα.

Η πολιτική των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και του υπόλοιπου μνημονιακού μπλοκ έγινε «μονόδρομος» για την κυβέρνηση Τσίπρα μετά την επιλογή να πληρώσει το ληστρικό χρέος. Πρώτη συνέπεια η τήρηση των μνημονιακών δεσμεύσεων και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου για χάρη της κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου σε Ελλάδα και Ευρώπη, όπου δεσπόζει το γερμανικό. Αυτό που διασφάλισε σε «τιμή ευκαιρίας» τα 14 αεροδρόμια επωφελούμενο από τα μνημόνια και το καθεστώς επιτροπείας της χώρας από ΕΕ και ΔΝΤ.

Αυτές είναι οι «μεταρρυθμίσεις» των μνημονίων. Ξεπούλημα που βαφτίζεται επένδυση από τα γερμανικά συμφέροντα που βάζουν στο χέρι υποδομές τεράστιας αξίας που χτίστηκαν με το υστέρημα του λαού. Φτηνή προπαγάνδα τα περί προβληματικού δημοσίου, όταν η ΦΡΑΠΟΡΤ που άρπαξε τα αεροδρόμια ελέγχεται από το γερμανικό δημόσιο.

Το ξεπούλημα υποδομών που είναι αναγκαίες για την καθημερινή ζωή και πηγή δημόσιου πλούτου δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Ο εξευτελισμός του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ δε δεσμεύει το λαό. Τώρα αρχίζει ο αγώνας ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις των αεροδρομίων. Για την ακύρωσή τους, για να δώσουν λόγο όλοι όσοι τις μεθόδευσαν, για το πέρασμα τους σε δημόσια ιδιοκτησία και τη λειτουργία τους με κοινωνικό και εργατικό έλεγχο και με βάση τις ανάγκες του λαού.

Να σταματήσει κάθε δίωξη και να δικαιωθούν οι απλήρωτοι ναυτεργάτες της ΝΕΛ

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει τη μαζική προσαγωγή την Τρίτη 18/8 των διαμαρτυρόμενων απλήρωτων ναυτεργατών της ΝΕΛ έξω από το Μαξίμου όπου ζητούσαν συνάντηση με εκπροσώπους της κυβέρνησης. Τελικά παρά τις διαβεβαιώσεις για συνάντηση, τους επιτέθηκε η αστυνομία γιατί «ενοχλούσαν» με τη διαμαρτυρία τους ενοίκους του Μαξίμου!

Οι αγωνιζόμενοι ναυτεργάτες, απλήρωτοι εδώ και έξι μήνες, πέρα από τη βρόμικη και άθλια τακτική της εργοδοσίας έχουν να αντιμετωπίσουν και την κρατική καταστολή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Τα όργανα και οι μηχανισμοί ενός κράτους που επιτρέπει την εργοδοτική ασυδοσία με νόμιμους και παράνομους τρόπους, δείχνουν ότι εχθρός είναι ο εργαζόμενος λαός.

Η κυβέρνηση Τσίπρα συνεχίζει την αντεργατική πολιτική της καταστολής και της αστυνομικής βαρβαρότητας των προκατόχων της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, γιατί αυτή είναι προϋπόθεση για να επιβάλλει το τρίτο αντιλαϊκό μνημόνιο που συμφώνησε με ΕΕ-ΔΝΤ.

Να σταματήσει τώρα κάθε δίωξη των εργαζομένων της ΝΕΛ, να σταματήσει η ασυλία της εργοδοσίας και να πληρωθούν οι εργαζόμενοι, με παράλληλη διασφάλιση της εργασίας τους.

Για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι την κρίση των ναυτιλιακών εταιριών η οριστική λύση είναι δημόσιος φορέας ναυτικών συγκοινωνιών, με κοινωνικό και εργατικό έλεγχο, λειτουργία με βάση τις κοινωνικές ανάγκες, τα εργασιακά δικαιώματα και το σεβασμό στο περιβάλλον.