ΛΑΡΙΣΑ: Τρομονόμος κατά ανηλίκων

Βαρύτατες κατηγορίες για συλληφθέντες στο... σωρό

Στις 9 Δεκέμβρη δικάζονται από το Τριμελές Δικαστήριο Ανηλίκων της Λάρισας, οι 11 ανήλικοι «τρομοκράτες» της Λάρισας. Όλα ξεκίνησαν δύο χρόνια πριν, στις 8 Δεκέμβρη 2008. Εκείνο το απόγευμα πραγματοποιούταν στη Λάρισα, όπως και σε δεκάδες πόλεις της Ελλάδας, πορεία για τη δολοφονία του 15χρονου Αλ. Γρηγορόπουλου.

ΝΑΤΑΣΑ ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΥ

Η νεολαιίστική οργή για τη δολοφονία ενός μαθητή από τις σφαίρες του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα είχε ήδη ξέσπασει, και στις περισσότερες πόλεις της χώρας η κανονικότητα είχε… διασαλευτεί.

Σε εκείνη την πορεία η αστυνομία της Λάρισας, αφού έπνιξε την πορεία σε τόνους χημικών, πραγματοποίησε δεκάδες προσαγωγές νεολαίων στο «σωρό», χρησιμοποιώντας βέβαια τις ενδεδειγμένες μεθόδους: ξύλο, βρισιές κ.ά. Αγνοούσαν βέβαια οι αστυνομικοί εκείνη τη στιγμή το… λαβράκι που είχαν πιάσει: Ανάμεσα στους προσαχθέντες ήταν και 19 νέοι, ηλικιών από 14 έως 23 χρονών – το… νέο αίμα της τρομοκρατίας στην Ελλάδα, όπως αποφάνθηκε αργότερα ο εισαγγελέας. Οι αστυνομία συνέλαβε τους 19, οι οποίοι δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους, με τον ίδιο πάνω κάτω τρόπο: τους «μάζεψαν» ξεχωριστά, από διαφορετικά σημεία της πόλης, άσχετα με τις εστίες των επεισοδίων, σε διαφορετικές ώρες.

Οι αστυνομικοί έφτιαξαν τις καρμπόν καταθέσεις τους, οι διευθυντές των τραπεζών κατέγραψαν τις ζημιές των καταστημάτων, και συντάχθηκε το κατηγορητήριο: άλλος κατηγορούνταν για εξύβριση, άλλος γιατί υποτίθεται ότι πετούσε πέτρες, άλλος για φθορές ή γιατί έκλεψε… τέσσερα αναψυκτικά. Μερικοί παραπέμπονταν με την κατηγορία της «εγκληματικής οργάνωσης». Δεν είχε όμως την ίδια γνώμη και η Εισαγγελία Πρωτοδικών της Λάρισας, η οποία ξεπέρασε ακόμη και την αστυνομία: Μόλις έφτασε η υπόθεση στα χέρια της τα πράγματα άλλαξαν άρδην. Το κατηγορητήριο μετατράπηκε ως δια μαγείας σε συλλογικό, δηλαδή όλοι κατηγορούνταν για τις ίδιες πράξεις, χωρίς να εξατομικεύονται οι κατηγορίες.

Τους φορτώθηκαν εννιά κακουργήματα και δύο πλημμελήματα. Κοντολογίς οι 19 νέοι κατηγορήθηκαν για ότι έγινε και δεν έγινε εκείνο το βράδυ στη Λάρισα (κατασκευή μολότοφ, εμπρησμοί, φθορές σε… 36 τράπεζες και ο κατάλογος δεν τελειώνει). Και το κυριότερο: Βαφτίστηκαν «τρομοκράτες», καθώς ενεργοποιήθηκαν οι βαρύτερες διατάξεις του τρομονόμου (παράγραφος 1), που αναφέρονται σε τρομοκρατική οργάνωση. Έτσι κατηγορήθηκαν γιατί συγκρότησαν «διαρκή και δομημένη ομάδα (…), η οποία λειτουργούσε σε οργανωμένη βάση, με κατανεμημένους ρόλους (…) και επιδίωκε τη διάπραξη εμπρησμών και άλλων κακουργημάτων»!!! Κι όλα αυτά, παρά την απουσία οποιουδήποτε ευρήματος, αφού οι αστυνομικοί το μόνο που παρέδωσαν στον ανακριτή ήταν: μια τσάντα, μια πέτρα, ένα άδειο μπουκάλι κρασί, ένα μεταλλικό σωλήνα και ένα σκουφάκι…

Μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια οι οκτώ ενήλικοι της… τρομοκρατικής ομάδας, αρκετοί απ’ τους απ’ τους οποίους προφυλακίστηκαν κιόλας, παραπέμφθηκαν υποχρεωτικά στο Συμβούλιο Εφετών. Ευτυχώς το Συμβούλιο, βλέποντας το οφθαλμοφανές παράλογο και αστήριχτο της υπόθεσης, παρέπεμψε τους οκτώ με κατηγορίες σε βαθμό πλημμελήματος. Παρ’ όλα αυτά οι ανήλικοι «συγκατηγορούμενοι» τους, παραπέμπονται για τις ίδιες πράξεις σε βαθμό κακουργήματος και με ενεργοποιημένες τις διατάξεις του τρομονόμου.

Η όλη υπόθεση των ανήλικων «τρομοκρατών» αποτελεί μια πρόβα τζενεράλε, για τον ολοκληρωτισμό –όχι του μέλλοντος, αλλά του παρόντος μας– που επιδιώκουν να επιβληθεί. Το «πείραμα» της Λάρισας το ενορχήστρωσε η προηγούμενη κυβέρνησης της ΝΔ, επιστρατεύοντας στο… έργο τις αρμόδιες αρχές. Ήθελαν να μετρήσουν αντιδράσεις στο κατασταλτικό (αστυνομικό και νομοθετικό) όργιο, που προετοίμαζαν. Πιάνοντας το νήμα, η παρούσα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ κάνει ένα ακόμη άλμα προς την ίδια κατεύθυνση, της προληπτικής θωράκιση του κράτους, από τις επερχόμενες κοινωνικές εκρήξεις που προκαλεί η πολιτικής της. Έτσι, αντί να καταργήσει το «ιδιώνυμο της κουκούλας», όπως είχε υποσχεθεί από την πρώτη μέρα της εκλογής της, ψήφισε κρυφά (στο θερινό μάλιστα τμήμα της Βουλής, κυρώνοντας μια τελείως άσχετη σύμβαση του ΟΗΕ για το οργανωμένο έγκλημα), σωρεία τροποποιήσεων της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας.

Μάλιστα ο Τρομονόμος Νο 3, της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και της τρόικας, καταργεί τη διάταξη που όριζε ότι δεν συνιστά τρομοκρατική πράξη η τέλεση συγκεκριμένων αδικημάτων όταν συνδέονται με την άσκηση θεμελιωδών ατομικών, πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών, η οποία είχε τεθεί ως ασφαλιστική δικλίδα για τη δίωξη απλών διαδηλωτών. Με λίγα λόγια πλέον όσοι διαδηλώνουν, καταλαμβάνουν ένα κτίριο ή το οδόστρωμα, ή απεργούν είναι… τρομοκράτες. Αν η υπόθεση των… τρομοκρατών της Λάρισας θεωρούταν μέχρι τώρα εξαίρεση, παρέκκλιση σύμφωνα με το νομικό σύστημα και το Σύνταγμα – τώρα πλέον θα είναι ο κανόνας. Το μήνυμα που στέλνουν είναι σαφές: πριν ήσασταν τρομοκρατούμενοι τώρα είσαστε τρομοκράτες. Η Αριστερά, τα κινήματα, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις πρέπει να «σηκώσουν» τώρα το ζήτημα των ανήλικων που παραπέμπονται με τον τρομονόμο. Πρέπει να πιέσουν με κάθε μέσο για την πλήρη αθώωση, την κατάρρευση του κατασκευασμένου κατηγορητηρίου που αφορά και τους 19 συλληφθέντες και την κατάργηση του τρομονόμου. Απαιτείται άμεση συγκρότηση μετώπου για το δημοκρατικό ζήτημα, διαφορετικά τα χειρότεραέρχονται…

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ (ΣτΕ) "ΑΚΥΡΩΝΕΙ" ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ!

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ (ΣτΕ) "ΑΚΥΡΩΝΕΙ" ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ!

Η ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚAΙ Η ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ. ΤΡΙΤΗ 12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – 6.30μμ – Προπύλαια

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΩΝ ΔΙΟΔΙΩΝ Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΩΝ ΔΙΟΔΙΩΝ

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ!

Την ώρα που η κυβέρνηση κόβει μισθούς και συντάξεις καταδικάζοντας στη φτώχεια την εργαζόμενη πλειοψηφία, μειώνει τη φορολογία των εταιριών και, μεταξύ άλλων, αυξάνει τα διόδια! Την ώρα που καταργεί όλα τα δικαιώματα πρόνοιας των πολιτών, στέκει προστατευτικά στο πλάι των εταιρειών εκμετάλλευσης των δημόσιων δρόμων και διώκει ποινικά όσους αγωνίζονται ενάντιά τους! Σ’ αυτή την εθνική οδό που σκοτώνει, με τα μονίμως «εξελισσόμενα» έργα, την ίδια που έχουμε πληρώσει – και συνεχίζουμε να πληρώνουμε με δισεκατομμύρια πλέον άμεσους και έμμεσους φόρους εδώ και δεκαετίες! Σ’ αυτό το δρόμο, που το μόνο που αλλάζει είναι οι νέοι σταθμοί διοδίων που φυτρώνουν, κάθε λίγο, σαν τα μανιτάρια!

Φτάνει πια! Απαιτούμε να κυκλοφορούμε ελεύθερα, χωρίς διόδια! Εμείς δεν χρωστάμε σε κανέναν! Κυκλοφορούμε και αρνούμαστε να πληρώσουμε! Χιλιάδες πλέον εργαζόμενοι και κάτοικοι απ’ όλη την Ελλάδα, συμμετέχουν στο κίνημα «Δεν Πληρώνω», συντονίζονται, κινητοποιούνται και ανοίγουν τα διόδια, για να κυκλοφορούμε ελεύθερα, χωρίς χαράτσια!

Στις 6 Ιούνη πραγματοποιήθηκε πανελλαδική κινητοποίηση και άνοιξαν τα διόδια σε όλη την Ελλάδα. Εκατοντάδες κάτοικοι και εργαζόμενοι από τις Επιτροπές Πολιτών και Εργαζομένων Κατά των διοδίων, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, την Πρωτοβουλία ενάντια στα μέτρα, και τα σωματεία των μεταφορέων της Θεσσαλίας, συμμετείχαν στην κινητοποίηση στους σταθμούς Μοσχοχωρίου και Μακρυχωρίου την ίδια μέρα.

Πρόθυμα σπεύδει η κυβέρνηση στο πλάι των εταιρειών, που μειώνεται η είσπραξή τους! Στέλνει την Αστυνομία στους κατοίκους και εργαζόμενους αγωνιστές, με διαδικασίες εξπρές, χωρίς νόμιμες κλητεύσεις και εισαγγελικές παραγγελίες, με τηλεφωνήματα «περάστε από το Τμήμα δι’ υπόθεσίν σας»… Τι κι’ αν δεν είναι ποινικό αδίκημα η μη καταβολή διοδίων; Κυβέρνηση, αστυνομία και εταιρίες, μπορούν και να παρανομούν… Στην Λάρισα είναι καθεστώς η αυθαιρεσία και ο αυταρχισμός, τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008 όπου ανήλικοι μαθητές κατηγορούνται για σύσταση τρομοκρατικής οργάνωσης και δικάζονται στις 9 του Δεκέμβρη, το πιο μελανό παράδειγμα. Η τροποποίηση του άρθρου 187Α του Π.Κ., όπου η συνδικαλιστική-πολιτική δράση διασαλεύει την σιδερένια πειθαρχία του κεφαλαίου, θεωρείται τρομοκρατική ενέργεια (νέος τρομονόμος) είναι το μέλλον… που μας επιφυλάσσουν.

Δεν μας φοβίζουν! Μας εξοργίζουν! Κανένα λαϊκό δικαίωμα δεν εκχωρούμε στην αστυνομία, την κυβέρνηση και τις εταιρείες! Ούτε την ελεύθερη μετακίνηση ούτε και την ελεύθερη συνείδηση! Οι πολιτικές διώξεις της κοινωνικής και πολιτικής μας δράσης θα πέσουν στο κενό!

Τους δρόμους τους έχουμε χρυσοπληρώσει. Εμείς Δεν χρωστάμε, Δεν πληρώνουμε και Δεν απολογούμαστε για την πολιτική μας συνείδηση και δράση!

Απαιτούμε:

• Να παύσει, τώρα, η πολιτική δίωξη των αγωνιστών του μαζικού κινήματος.

• Να κυκλοφορούμε ελεύθερα, από και προς οποιαδήποτε πόλη της Ελλάδας.

Καλούμε την Παρασκευή στις 6.30 μ.μ. στο Αστυνομικό Μέγαρο Λάρισας συγκέντρωση διαμαρτυρίας.

ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΔΙΟΔΙΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ-ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ

ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΛΑΡΙΣΑΣ

ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ - ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 7 ΟΚΤΩΒΡΗ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Ούτε «ενιαίο» ούτε «μισθολόγιο» το νέο φτωχολόγιο της κυβέρνησης!

Την προηγούμενη εβδομάδα η κυβέρνηση του Μνημονίου και της Τρόικας έδωσε στη δημοσιότητα στοιχεία για την ανισότητα των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων και τις προτάσεις της για νέες περικοπές στις αποδοχές και τα δικαιώματά μας. Βιάζεται να παρουσιάσει «έργο» εν όψει του νέου ελέγχου από την Τρόικα. «Έργο» όμως πρέπει να παρουσιάσουν και τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, που αναπαράγουν με κάθε ευκαιρία τα κυβερνητικά ψεύδη για τον «υπέρογκο» αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων (κάτω από το μέσο όρο της Ε.Ε.), το μισθολογικό κόστος του δημοσίου (στην 11^η θέση της Ε.Ε. των 15!) και κάθε άλλη συκοφαντία θα βοηθήσει το νέο γύρο επίθεσης στον δημόσιο τομέα.

Υπάρχουν τα μικρά ψέματα, τα μεγάλα ψέματα και τα… γραφήματα της κυβέρνησης. Με αυθαίρετες συγκρίσεις (π.χ. μισθός υπαλλήλου ΠΕ στο δημόσιο με μισθό ανειδίκευτου εργάτη στον ιδιωτικό τομέα), χαλκευμένα στοιχεία (υπολογίζοντας τις υπερωρίες στα επιδόματα!) και αυθαίρετους υπολογισμούς προσπαθεί να αποκρύψει την απλή αλήθεια, ότι το 80% των δημοσίων υπαλλήλων πληρώνεται μισθούς που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας στην Ε.Ε. (λιγότερα από 1300 ευρώ το μήνα). Προσπαθεί να ρίξει στους ίδιους τους υπαλλήλους την ευθύνη για την «επιδοματική» πολιτική που υπηρέτησαν διαχρονικά οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, όταν διαπραγματεύονταν με τους κυβερνητικούς συνδικαλιστές έξτρα αμοιβές (επιδόματα, πλασματικά, ειδικοί λογαριασμοί κ.λπ.) για συγκεκριμένους κλάδους ή κατηγορίες εργαζομένων. Τώρα θέλουν να στρέψουν τους υπαλλήλους τον έναν απέναντι από τον άλλον, τη στιγμή που είναι προφανές ότι θα μειώσουν τους μισθούς όλων μας στο επίπεδο των 1000 ευρώ και θα μας βάλουν να κυνηγάμε το «ατομικό μπόνους» μέσα από το σκύψιμο του κεφαλιού στον διευθυντή ή τον πολιτικό προϊστάμενο!

Η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της προσπαθούν να στρέψουν την κοινωνία ενάντια στους δημοσίους υπαλλήλους. Η επίθεση λάσπης δεν έχει ως μόνο στόχο τις αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων. Το «λιγότερο κράτος» που περιγράφεται στο Μνημόνιο και επιδιώκει η κυβέρνηση σημαίνει λιγότερα δημόσια σχολεία, διαλυμένα δημόσια νοσοκομεία, βασικές ελλείψεις στις υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας, ιδιωτικοποιημένες πανάκριβες μεταφορές, ενέργεια, επικοινωνίες. Αυτό που σήμερα παρουσιάζεται ως «φθηνότερο δημόσιο», θα το πληρώσουν αύριο οι εργαζόμενοι ως «καταναλωτές» των ιδιωτικοποιημένων παροχών και υπηρεσιών. Θέλουν να παραδώσουν τμήματα του δημοσίου σε ιδιώτες και να δημιουργήσουν ένα Κράτος-φρούριο, θωρακισμένο και εχθρικό στις ανάγκες και τα δικαιώματα του εργαζόμενου λαού.

Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΑΔΕΔΥ χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τον χαμένο μας μισθό, ενώ τόσα χρόνια έκανε πλάτες στην επιδοματική πολιτική και στις συναλλαγές κάτω από το τραπέζι, συναινώντας στη μη εφαρμογή ακόμη και του υπάρχοντος (ελλιπούς) θεσμικού πλαισίου για τις συλλογικές συμβάσεις στο δημόσιο.

Καμία συμμετοχή στους στημένους διαλόγους της κυβέρνησης. ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ μισθό από τον οποίο να ζούμε με αξιοπρέπεια! Διεκδικούμε πραγματικές συλλογικές διαπραγματεύσεις και συμβάσεις και στον δημόσιο τομέα.

Ενιαία Συλλογική Σύμβαση στο δημόσιο, που θα υπογράφεται από την ΑΔΕΔΥ και θα ορίζει το ελάχιστο όριο αμοιβών για κάθε δημόσιο υπάλληλο. Γνήσιες κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας των Ομοσπονδιών εφ’ όλης της ύλης: για το μισθό, τις συνθήκες και όρους εργασίας και όλα τα εργασιακά θέματα. Να μπορούν οι Ομοσπονδίες, μέσα από τους συλλογικούς αγώνες τους, να υπογράφουν αυξήσεις πάνω από το όριο της ενιαίας ΣΣΕ του δημοσίου. 1400 ευρώ (καθαρά) ο κατώτερος μισθός! Δεν δεχόμαστε καμία περικοπή στο μισθό και τα δικαιώματα των δημοσίων υπαλλήλων και όλων των εργαζόμενων. Όχι στη σύνδεση του μισθού με την «παραγωγικότητα» και όλες τις προσπάθειες πειθάρχησης των δημοσίων υπαλλήλων.

ΜΑΖΙ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ: Δημόσια, δωρεάν και υψηλής ποιότητας παιδεία, υγεία, περίθαλψη, ασφάλιση, δομές κοινωνικής πρόνοιας, πολιτισμό για όλους-ες. Δημόσιες μεταφορές, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες με χαμηλό κόστος για τον λαό. Ενίσχυση των δημόσιων υπηρεσιών και ελεγκτικών μηχανισμών, για να πάψει η ασυδοσία των επιχειρηματιών απέναντι στα δικαιώματα των εργαζόμενων και η αλόγιστη χρήση φυσικών πόρων και δημόσιου πλούτου για το συμφέρον του κεφαλαίου. Προϋπόθεση για όλα αυτά είναι ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΔΝΤ-ΕΕ. Διαγραφή του χρέους-αρνούμαστε να πληρώσουμε ένα χρέος που δεν δημιουργήθηκε από μας ούτε για τις ανάγκες μας. Έξοδο από ΟΝΕ-ΕΕ.

ΟΛΟΙ-ΕΣ στην 24ωρη απεργία του δημοσίου την Πέμπτη 7 Οκτωβρίου

Με μαζικές απεργίες-συνελεύσεις-ανυπακοή στους χώρους δουλειάς να ανατρέψουμε τα σχέδιά τους!

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ-ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ-ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ

Ο βάλτος της Ιρλανδίας το μέλλον της Ελλάδας υπό την κατοχή του ΔΝΤ

Το τέλος της Αργεντινής, που ήταν ο πιο καλός μαθητής του ΔΝΤ, το είδαμε. Καιρός τώρα να παρακολουθήσουμε το άδοξο τέλος μιας ακόμη χώρας – προτύπου που από τη δεκαετία του ’90 μέχρι την Άνοιξη του 2010 αποτελούσε υπόδειγμα όχι μόνο της ντόπιας πολιτικής ελίτ – ποιος ξεχνάει τον Κώστα Σημίτη, ως πρωθυπουργό, να πλέκει το εγκώμιο του «κέλτικου τίγρη» – αλλά και των Βρυξελλών. Ακόμη ηχούν στα αυτιά μας οι παραινέσεις του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Ζαν Κλοντ Τρισέ, στις αρχές του 2010 προς την Ελλάδα να γίνει Ιρλανδία, υιοθετώντας αντιλαϊκές πολιτικές λιτότητας, ως αντίδοτο στην κρίση. «Η Ελλάδα έχει να μιμηθεί ένα μοντέλο και αυτό το μοντέλο είναι η Ιρλανδία», ήταν τα λόγια του. «Η Ιρλανδία είχε εξαιρετικά δύσκολα προβλήματα τα οποία αντιμετώπισε με σοβαρό τρόπο και είναι κάτι που τώρα αναγνωρίζεται από όλους», δήλωνε από τη Φρανκφούρτη. Τα εγκώμιά του αφορούσαν τα μέτρα περικοπών που με πρωτοπόρο τρόπο εφαρμόστηκαν στην Ιρλανδία και οδήγησαν στη φτώχεια το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της. Ειδικότερα, μείωση των μισθών στον δημόσιο τομέα κατά 15%, των κρατικών βοηθημάτων για τα παιδιά κατά 10%, των επιδομάτων ανεργίας κατά 4,1% και των δημοσίων δαπανών συνολικά κατά 7,5%. Αυτό είναι το μοντέλο που υπέδειξε στην Ελλάδα ο Ζαν Κλοντ Τρισέ.

Ο “καλός Ιρλανδός μαθητής”

Τις προηγούμενες μέρες μια σειρά εξελίξεις έφεραν στην επιφάνεια τις επιδόσεις του «καλού ιρλανδού μαθητή», που ο πρόεδρος της ΕΚΤ πρότεινε να ακολουθήσουμε. Με λίγα λόγια, αποτυχία! Το αποτέλεσμα των παραπάνω εξοντωτικών για την λαϊκή πλειοψηφία και κυρίως άδικων μέτρων που εφαρμόσθηκαν ήταν η Ιρλανδία να βουλιάξει ακόμη πιο βαθιά στην ύφεση και η αναξιοπιστία της στις διεθνείς αγορές (αυτό δεν αποτελεί το ύψιστο κριτήριο με το οποίο κρίνεται κάθε πολιτική;) να βρεθεί στο ναδίρ.

Ας δούμε τα γεγονότα με τη σειρά. Η εφαρμογή των παραπάνω κανιβαλικών μέτρων συνέβαλε καθοριστικά ώστε να πειστούν οι διαβόητες αγορές πως το Δουβλίνο είναι διατεθειμένο να εφαρμόσει κάθε αναγκαίο μέτρο που θα εξασφαλίσει την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους της Ιρλανδίας. Κι έτσι μετά την υιοθέτησή τους, το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους, τα επιτόκια των ιρλανδικών ομολόγων κινήθηκαν καθοδικά μαζί με τα συμβόλαια ασφάλισης πιστωτικού κινδύνου (CDS) ενώ ανοδικοί ήταν και οι ρυθμοί μεγέθυνσης του ΑΕΠ. Γεγονός ιδιαίτερα ελπιδοφόρο αν ληφθεί υπ’ όψη ότι το 2009 το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 7,1%. Αξίζει να αναφερθεί πως το δημόσιο χρέος της Ιρλανδίας παρότι είναι γνήσιο τέκνο της τρέχουσας κρίσης, δεν προκαλεί καμιά ανησυχία. Μέχρι πέρυσι δε η πατρίδα του Τζέιμς Τζόυς ήταν από τις ελάχιστες της ευρωζώνης που, σε ότι αφορά το δημόσιο χρέος, εκπληρούσε το κριτήριο του Μάαστριχτ καθώς κυμαινόταν κάτω του 60% του ΑΕΠ και συγκεκριμένα στο 58%. Η εκτίμηση πως η εκτίναξη του δημόσιου χρέους αποτελεί δημιούργημα της κρίσης επαληθεύεται αν δούμε ότι το 2007 κυμαινόταν μόλις στο 28% του ΑΕΠ, για να ανέβει το 2008, όταν ξέσπασε η κρίση στο 37% και το 2009 στο 58%. Κανένας λόγος ανησυχίας ωστόσο ακόμη κι έτσι.

Μοναδική εξαίρεση συνεχίζει να αποτελεί το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού το οποίο είναι το υψηλότερο στην ευρωζώνη, υπερβαίνοντας ακόμη και το ελληνικό, και φθάνει το 12%. Οι προοπτικές δε είναι ακόμη χειρότερες καθώς είναι βέβαιο πως το επόμενο διάστημα το δημοσιονομικό έλλειμμα θα εκτιναχθεί στο 30% του ΑΕΠ, τροφοδοτώντας μια νέα αύξηση του δημόσιου χρέους, που το 2014 εικάζεται ότι θα φθάσει το 136% του ΑΕΠ! Ο λόγος; Τα επιπλέον χρήματα που θα δώσει η (δεξιά) κυβέρνηση του Μπράιαν Κόουεν για να καθαρίσει τον Κόπρο του Αυγεία από την Anglo Irish Bank, υπόδειγμα τράπεζας – ζόμπι, που έχει αφαιμάξει τον κρατικό προϋπολογισμό και ακόμη αδυνατεί να σταθεί στα πόδια της. Ήδη η Anglo Irish Bank, «τράπεζα των κατασκευαστών» όπως λέγεται λόγω της στήριξης που παρείχε στον κατασκευαστικό τομέα τις προηγούμενες δεκαετίες χρηματοδοτώντας την φούσκα του, έχει ξεζουμίσει τους ιρλανδούς φορολογούμενους με 23 δισ., ενώ η προβλεπόμενη επιπλέον ενίσχυσή της με 25 δισ. ευρώ ακόμη, θεωρείται βέβαιο, σύμφωνα με ρεπορτάζ του διεθνούς Τύπου (ενδεικτικά: Financial Times, 21 Σεπτέμβρη 2010) ότι θα οδηγήσει το έλλειμμα στο 30%! Τα 23 δε αυτά δισ. ευρώ είναι κλάσμα μόνο από τα 73 δις. που έχουν συνολικά δοθεί στις τράπεζες!

Πως αντιδράει η κυβέρνηση απέναντι σε αυτή την προοπτική; Με επιπλέον περικοπές και αυξήσεις φόρων που αγγίζουν τα 3 δισ. ευρώ και ισοδυναμούν με το 2% του ΑΕΠ. Έτσι όμως φαίνεται η βαθιά αδικία που συντελείται, η πρωτοφανής σε έκταση αναδιανομή κοινωνικού πλούτου που είναι σε εξέλιξη με πρόφαση την κρίση. Γιατί, μια ματιά στη διαδρομή του χρήματος δείχνει ότι υπαίτιος του ελλείμματος και του χρέους σε δεύτερο χρόνο είναι οι τράπεζες, ενώ ο λογαριασμός μεταβιβάζεται στους δημόσιους υπάλληλους, τους άνεργους και τις εργαζόμενες οικογένειες με παιδιά, που καλούνται να καλύψουν τα ελλείμματα… των τραπεζών!

Η πολιτική όμως αυτή δεν είναι μόνο αυθαίρετη και βαθιά άδικη, αλλά είναι και αναποτελεσματική καθώς το μόνο που εγγυάται (πέρα από τον άκοπο πλουτισμό και την επιβράβευση των κερδοσκόπων και την πτώχευση των εργαζομένων) είναι η διαιώνιση της ύφεσης και ακόμη η αδυναμία δανεισμού και εξυπηρέτησης του ίδιου του χρέους.

Λιτότητα ίσον ύφεση

Το καμπανάκι κινδύνου για την κατάσταση της οικονομίας της Ιρλανδίας έκρουσε η βρετανική τράπεζα Barclay’s, που πριν ενδυθεί όλο θράσος την αμφίεση του αξιόπιστου κριτή κολυμπούσε κι αυτή στην κερδοσκοπία με αποτέλεσμα στα τέλη του 2008 να φθάσει στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Τώρα, η βρετανική τράπεζα εφιστούσε την προσοχή των επενδυτών στο ενδεχόμενο η Ιρλανδία να προσφύγει στο ΔΝΤ, ακολουθώντας τον δρόμο της Ελλάδας (και αφήνοντας μας με την απορία γιατί ένας τόσο αξιόπιστος αναλυτής των τάσεων της αγοράς δεν προέβλεψε την δική του χρεοκοπία πριν διατυπώσει χρησμούς για την χρεοκοπία των άλλων…). Τις ανησυχίες κλήθηκε να διασκεδάσει ο υπουργός Οικονομικών της Ιρλανδίας την προηγούμενη Κυριακή 19 Σεπτέμβρη δηλώνοντας ότι «τα θεμέλια της οικονομικής δομής είναι πολύ ισχυρά». Η ανακοίνωσή του (παρότι κινούταν σε διαμετρικά αντίθετα κατεύθυνση από τις απαράδεκτες δηλώσεις του έλληνα ομολόγου του την ίδια κρίσιμη περίοδο, που παρομοίαζε την Ελλάδα με Τιτανικό, ενθαρρύνοντας στην πράξη τις επιθέσεις κατά των ελληνικών ομολόγων) δεν κατάφεραν να αποκρούσουν τις επιθέσεις. Έτσι στη δημοπρασία ιρλανδικών ομολόγων που έγινε την Τρίτη 21 Σεπτέμβρη τα επιτόκια με τα οποία δανείστηκε το Δουβλίνο άγγιξαν επίπεδα ρεκόρ και (ω του θαύματος!) η προφητεία της Barclay’s (αυτο)εκπληρωνόταν. Συγκεκριμένα τα 4ετή ομόλογα πουλήθηκαν με 4,8% επιτόκιο (από 3,6% τον Αύγουστο) και τα 8ετή με 6% (από 5,1% τον Ιούνη). Το επιτόκιο των 10ετών ομολόγων άγγιξε το 6,7% για πρώτη φορά από την ένταξη της Ιρλανδίας στην ευρωζώνη και τα συμβόλαια ασφάλισης πιστωτικού κινδύνου έφθασαν κι αυτά στο επίπεδο ρεκόρ του 5%. Περιττό να πούμε ότι η άνοδος των επιτοκίων σημαίνει νέα, μυθικά κέρδη για τις τράπεζες – συναδέλφους της Barclay’s (και γιατί όχι και την ίδια;) που κάλυψαν την έκδοση προσφέροντας το χρήμα στην κυβέρνηση.

Τα σύννεφα έγιναν ακόμη περισσότερα πάνω από την Ιρλανδία δύο μέρες αργότερα, την Πέμπτη 23 Σεπτέμβρη, όταν δόθηκαν στη δημοσιότητα τα στοιχεία για τη πορεία του ΑΕΠ της, που επιβεβαίωναν ότι ο πάλαι ποτέ «κέλτικος τίγρης» βυθιζόταν σε ύφεση. Ειδικότερα η αξία των αγαθών και υπηρεσιών κατά το δεύτερο τρίμηνο μειώθηκε κατά 1,2% σε σχέση με το προηγούμενο, τερματίζοντας απότομα τους ασθενικούς μεν αλλά θετικούς ρυθμούς μεγέθυνσης του ΑΕΠ που καταγράφηκαν στο πρώτο τρίμηνο. Τα συμπεράσματα από αυτή την αρνητική εξέλιξη είναι ιδιαίτερα ανησυχητικά, καθώς επιβεβαιώνεται ότι η λιτότητα δεν οδηγεί στην ανάπτυξη αλλά στην εμβάθυνση της ύφεσης. Το προφανές αυτό συμπέρασμα το υιοθετούσε ακόμη και η συντηρητική εφημερίδα Wall Street Journal, στην έκδοση του προηγούμενου Σαββατοκύριακου, 24-26 Σεπτέμβρη, που έγραφε από την πρώτη της κιόλας σελίδα: «Τα εντεινόμενα προβλήματα της Ιρλανδίας εγείρουν ανησυχίες για τη σοφία που υπάρχει πίσω από τα αυστηρά μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας που η πρώην κέλτικη τίγρη και άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν θέσει σε εφαρμογή τα οποία εμποδίζουν τους καταναλωτές και βγάζουν το χρήμα από την οικονομία… Ο κίνδυνος είναι τα οικονομικά προβλήματα της Ιρλανδίας να διευρύνουν τα δημοσιονομικά και τραπεζικά της προβλήματα. Μια πιο αδύνατη οικονομία σημαίνει λιγότερα φορολογικά έσοδα, καθιστώντας δυσκολότερο για την κυβέρνηση να ανταποκριθεί στο στόχο μείωσης του ελλείμματος στο ευρωπαϊκό όριο του 3% μέχρι το 2014. Όσο η οικονομία εξασθενεί για τους ιρλανδούς οφειλέτες θα είναι δυσκολότερο να αποπληρώσουν τα δάνειά τους, επιβαρύνοντας τις τράπεζες της Ιρλανδίας με ακόμη περισσότερα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Αυτό, με τη σειρά του, θα αναγκάσει την ιρλανδική κυβέρνηση να παράσχει ακόμη μεγαλύτερη βοήθεια, υπονομεύοντας έτσι το αξιόχρεό της».

Κατά συνέπεια, η λιτότητα οδηγεί στην ύφεση κι από κει στο ΔΝΤ που θα φέρει νέα λιτότητα. Συμπέρασμα που αποκτά μεγαλύτερη σημασία αν πάρουμε υπ’ όψη μας ότι η Ιρλανδία είναι η πρώτη χώρα που εφάρμοσε τα μέτρα λιτότητας. Κατά συνέπεια βλέποντας τα τωρινά δεινά της μπορούμε να προβλέψουμε τι θα συμβεί σε όλη την Ευρώπη και πολύ περισσότερο στο «πειραματόζωο Ελλάδα» όσο θα βρίσκεται υπό την κατοχή του ΔΝΤ, καθώς στη χώρα μας επιβλήθηκε η πιο βάρβαρη πολιτική άγριων περικοπών, σε έξι μήνες ή ένα χρόνο. Όταν δηλαδή θα έχουν αρχίσει να διαχέονται σε όλη την έκταση και το βάθος της οικονομίας τα μέτρα περικοπών που υιοθετήθηκαν σε όλη την έκταση της γηραιάς ηπείρου το πρώτο εξάμηνο του 2010. Ακόμη και μία ελπίδα να υπήρχε να αποφευχθεί η διπλή ύφεση, πλέον εξαφανίζεται. Το μέλλον που χαράζει επομένως η λιτότητα και οι περικοπές είναι ένας χρόνιος βάλτος ύφεσης και αυξανόμενης ανεργίας, τον οποίο οι πολιτικές ηγεσίες θα επικαλούνται, με την αναίδεια του πατροκτόνου που ζητάει επιείκεια επειδή είναι ορφανός, για να συνεχίσουν να εφαρμόζουν την ίδια καταστροφική πολιτική, παρατείνοντας την στο διηνεκές!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Τρομοκρατία ο συνδικαλισμός
Νέο ιδιώνυμο, 81 χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου 4229 του 1929, έφερε εν κρυπτώ η κυβέρνηση. Τότε το αντικομμουνιστικό ιδιώνυμο επέβαλε μεταξύ άλλων και περιστολή των συνδικαλιστικών ελευθεριών και την απαγόρευση των απεργιών. Ακολουθώντας τα βήματα του Ελ. Βενιζέλου, η σύγχρονη Ελλάδα του Γιώργου Παπανδρέου, του ΔΝΤ και της τρόικας, βαφτίζει τρομοκρατικές πράξεις τις διαδηλώσεις, την ανοιχτή πολιτική και συνδικαλιστική δράση.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ

Το μίνι αυτό πραξικόπημα πέρασε «στα ψιλά», καθώς η τροποποίηση του σχετικού άρθρου 187Α του ποινικού κώδικα έγινε από θερινό τμήμα της Βουλής στα τέλη του Αυγούστου και η απόφαση δημοσιεύτηκε μόλις αυτή την εβδομάδα. Η μακιαβελικής έμπνευσης παρέμβαση των συντακτών της νέας έκδοσης του «τρομονόμου» ήταν να απαλείψουν εκείνη την παράγραφο, η οποία παρείχε δικλείδες ασφαλείας για τα αδικήματα που αποτελούσαν δράση υπέρ της ελευθερίας ή αποσκοπούσαν στην άσκηση θεμελιωδών ελευθεριών, ατομικών, πολιτικών και συνδικαλιστικών. Με μια μονοκοντυλιά η παράγραφος αφαιρέθηκε, αφήνοντας στο εξής έκθετους όλους όσοι τολμήσουν να διασαλεύσουν τη σιδερένια πειθαρχία των κυβερνώντων και όσους αμφισβητήσουν την άνωθεν επιβεβλημένη πειθαρχία στις ειλημμένες αποφάσεις. Στο στόχαστρο μπαίνουν πλέον και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, οι ενώσεις των εργαζομένων που συλλογικά διατρανώνουν τη θέλησή τους και παλεύουν για την κατοχύρωση των συμφερόντων τους.Ο νέος ολοκληρωτισμός που θα στείλει στις αίθουσες των δικαστηρίων και στις φυλακές απεργούς συνδικαλιστές και κάθε πρωτοπόρο εργαζόμενο με την κατηγορία του τρομοκράτη, όσο κι αν θυμίζει το αυταρχικό ελληνικό κράτος των πρώτων δεκαετιών του αιώνα, έρχεται από το μέλλον. Μπορεί και τότε οι αντιθέσεις στη χώρα να οξύνονταν και η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος να δημιουργούσε τρόμο στην κυρίαρχη τάξη, ωστόσο η τωρινή επίθεση εναντίον του δικαιώματος στον αγώνα αποκτά νέα χαρακτηριστικά. Δρα προληπτικά και τρομοκρατικά απέναντι σε κάθε κλάδο που θα τολμήσει να διεκδικήσει και βέβαια απέναντι σε κάθε πολιτική πρωτοπορία. Εντάσσεται σε ένα ολόκληρο σχέδιο καταστολής που περιλαμβάνει και τις προσφιλείς στα ΜΑΤ συλλήψεις «στο σωρό» διαδηλωτών, ενώ καλύπτεται και με το ιδεολογικό ένδυμα του δήθεν αναπόδραστου των μέτρων που ξεσηκώνουν την κοινωνία. Η ειρωνεία είναι ότι το σχέδιο αυτό καλείται να εκτελέσει το λεγόμενο «αριστερό ΠΑΣΟΚ» που βρέθηκε στην κυβέρνηση μετά τον ανασχηματισμό, δηλαδή ο πρώην πρόεδρος της ΕΦΕΕ και νυν υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Χρήστος Παπουτσής.Απέναντι σε ποιον οχυρώνονται; Όχι φυσικά απέναντι στην επίσημη έκφραση του συνδικαλιστικού κινήματος, τη ΓΣΕΕ. Τη συνομοσπονδία που διαβεβαίωσε μόλις αυτή την εβδομάδα πως δεν θα προχωρήσει σε καμία απεργία και όταν το κάνει, φροντίζει η κινητοποίηση να έχει όσο το δυνατό πιο εθιμοτυπικό και συμβολικό χαρακτήρα χρειάζεται, ώστε να περάσει απαρατήρητη. Ούτε φυσικά οι νέες φροντίδες του τρομονόμου αφορούν το ΚΚΕ, το κόμμα που μπορεί τις δεκαετίες πριν τον πόλεμο να αποτελούσε ένα αντίπαλο δέος εξουσίας, ωστόσο σήμερα περιφρουρεί τον ειρηνικό χαρακτήρα κάθε διαδήλωσης, αποφεύγοντας ακόμη και την παρουσία έξω από το... κοινοβούλιο.Στόχος της ποινικοποίησης είναι οι σποραδικές ακόμα αλλά ορατές τάσεις χειραφέτησης του εργατικού κινήματος, που ακόμα και σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας αμφισβητούν τη νομιμότητα της υποταγής στους συσχετισμούς και διεκδικούν δυναμικά. Πρόσφατα παραδείγματα που σίγουρα θορύβησαν τους εμπνευστές των τρομονόμων είναι οι απεργίες στη ΔΕΗ, όπου οι εργάτες καταλαμβάνουν τα ορυχεία, οι εναερίτες κουκουλώνουν τις χαφιεδοκάμερες και οι διαχειριστές κόβουν το ρεύμα. Είναι οι κινητοποιήσεις των λιμενεργατών που υποδέχτηκαν από την πρώτη ημέρα τη νέα κυβέρνηση με κλειστό το λιμάνι του Πειραιά. Οπωσδήποτε είναι και τα μπλόκα των αγροτών που και φέτος άναψαν σαν πυρκαγιά σε όλη τη χώρα.Η σκλήρυνση του τρομονόμου σε βαθμό ολοκληρωτικού παροξυσμού δυστυχώς δεν είναι μεμονωμένο γεγονός. Όσο κι αν ακόμη το Σύνταγμα περιλαμβάνει σχετικές πρόνοιες, οι κυβερνητικές παρεμβάσεις στον ευαίσθητο τομέα των ελευθεριών δείχνουν ότι έχει εκπονηθεί και εκτελείται ένα σχέδιο βαθμιαίας σιδερένιας θωράκισης της αστικής δημοκρατίας απέναντι σε κάθε διαφορετική φωνή. Τρία κορυφαία παραδείγματα σταθμοί από τους τελευταίους μήνες συνηγορούν σε αυτό το συμπέρασμα: Πρώτο, η δολοφονική προβοκάτσια στην απεργία της 5ης Μαΐου, μια πρωτοφανής ενέργεια καταστολής που έδρασε καταλυτικά στον κατευνασμό των κινητοποιήσεων. Δεύτερο, η επιστράτευση των φορτηγατζήδων. Και τρίτο –ίσως και κυριότερο– η προσεχής (το φετινό Δεκέμβριο) δίκη των έντεκα ανηλίκων στη Λάρισα, ορισμένοι εκ των οποίων κατηγορούνται βάσει τρομονόμου για τις κινητοποιήσεις τους στην πόλη το 2008, με αφορμή το θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ο συναγερμός για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις λαϊκές ελευθερίες έχει ανάψει από καιρό. Τώρα γίνεται κόκκινος.
ΠΡΙΝ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2010

Ανταρσία σε κυβέρνηση –ΕΕ –ΔΝΤ

Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική

Saturday, 02 October 2010 14:19

"Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική – Ανταρσία σε κυβέρνηση –ΕΕ –ΔΝΤ" η κίνηση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στην Περιφέρεια Αττικής. Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 30 Σεπτέμβρη η Ανοιχτή Σύσκεψη στην οποία καλούσαν τα μέλη και οι φίλοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπροστά στην μάχη των περιφερειακών εκλογών στην Αττική. Μαζική συμμετοχή αγωνιστών της ευρύτερης αντικαπιταλιστικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, πλούσια συζήτηση για τις δυνατότητες σύνδεσης της εκλογικής καμπάνιας με τις εργατικές αντιστάσεις και τις μάχες σε όλα τα μέτωπα, ιδέες και προτάσεις για το πλαίσιο και τα περιεχόμενα και κυρίως ενθουσιασμός και αποφασιστικότητα να ριχτούμε όλοι μαζί και σε αυτήν την -κεντρικής πολιτικής σημασίας- μάχη. Έγιναν ομόφωνα αποδεκτές οι προτάσεις για το όνομα της κίνησης «Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική – Ανταρσία σε κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ» καθώς και για τους επικεφαλής του ψηφοδελτίου: Άγγελος Χάγιος (Περιφέρεια Αττικής), Γιάννης Σηφακάκης (Αντιπεριφέρεια Κεντρικού Τομέα Αθήνας), Κώστας Παπαδάκης (Αντιπεριφέρεια Βόρειου Τομέα Αθήνας), Χρήστος Μπίστης (Αντιπεριφέρεια Δυτικού Τομέα Αθήνας), Σπύρος Δρίτσας (Αντιπεριφέρεια Νότιου Τομέα Αθήνας), Νίκος Καββαδάς (Αντιπεριφέρεια Πειραιά), Γιάννης Φελέκης (Αντιπεριφέρεια Νήσων), Δημήτρης Σαραφιανός (Αντιπεριφέρεια Ανατολικής Αττικής), Δημήτρης Γράψας (Αντιπεριφέρεια Δυτικής Αττικής). Τέλος, συγκροτήθηκε οργανωτική επιτροπή για να ολοκληρώσει τις επόμενες μέρες την Εκλογική Διακήρυξη και να συγκεκριμενοποιήσει το πρόγραμμα της προεκλογικής καμπάνιας. Απευθυνόμαστε σε κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια που βρέθηκε στους απεργιακούς αγώνες ενάντια στο σφαγείο κυβέρνησης- ΔΝΤ-ΕΕ, στους αγώνες ενάντια στον Καλλικράτη και την εγκατάσταση του ΔΝΤ στους Δήμους, στους αγώνες για την υπεράσπιση των ελεύθερων χώρων από την βουλιμία του κεφαλαίου, στις κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση των μεταναστών από τις ρατσιστικές και φασιστικές επιθέσεις, στους αγώνες για την υπεράσπιση της δημόσιας Παιδείας, της Υγείας και των Συγκοινωνιών, στους αγώνες για την υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων. Για την νίκη των αγώνων, για την ενίσχυση της Αριστεράς της αντικαπιταλιστικής ανατροπής!

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ -ΘΕΣΣΑΛΙΑ

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Λάρισας στηρίζει το ψηφοδέλτιο για τις περιφερειακές εκλογές με τον τίτλο «Αριστερή Παρέμβαση στη Θεσσαλία» και υποψήφιο περιφερειάρχη τον Γενηκομσίου Φάνη ιδιωτικό υπάλληλο.

Η παρουσίαση του ψηφοδελτίου θα γίνει στην επόμενη συνέντευξη τύπου την ερχόμενη εβδομάδα.

Οι εκλογές γίνονται τη στιγμή που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με την ουσιαστική συναίνεση της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, προχωρά μαζί με την τρόικα της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ στην εφαρμογή ενός πραγματικού σφαγείου μέτρων.

Γνωρίζοντας πως μόνο η συνεχής, ανυπόταχτη πάλη του λαού και της νεολαίας μπορεί να βάλει φρένο στα σχέδιά τους, να ανατρέψει την σημερινή κατάσταση και να ακυρώσει το εφιαλτικό μέλλον που μας ετοιμάζουν, παρεμβαίνουμε στις εκλογές της 7^ης Νοεμβρίου για:

Tην καταδίκη των εκπροσώπων της κυβέρνησης στις περιφέρειες ,που υλοποιούν αυτά τα μέτρα. Της ΝΔ που συναινεί, του ΛΑΟΣ που συγκυβερνά. Να μαυριστεί όλο το μέτωπο κεφαλαίου, Ε.Ε , ΔΝΤ. Να καταδικαστεί ο Καλλικράτης. Να ενισχυθεί το ψηφοδέλτιό μας. Να επικοινωνήσουμε με όλους τους αγωνιστές για ένα πιο ισχυρό κίνημα.

Η «ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στη ΘΕΣΣΑΛΙΑ» έχει ως στόχο την δημιουργία ενός κινήματος ανταρσίας και ανατροπής ,που θα παλεύει για :

- Ανατροπή των μέτρων κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.

- Μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους.

- Εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση, με εργατικό έλεγχο. Έξοδος από την ΟΝΕ , το ευρώ.

- Ρήξη-αποδέσμευση από την ΕΕ.

- Απαγόρευση απολύσεων.

-Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Δημόσια δωρεάν υγεία, παιδεία.

- Γενναίες φοροαπαλλαγές στο εργατικό και λαϊκό εισόδημα. Δραστική αύξηση στη φορολογία του κεφαλαίου. Δραστική μείωση των εξοπλιστικών δαπανών.

- Λύση τώρα του προβλήματος της λειψυδρίας στον κάμπο χωρίς καταστροφή του περιβάλλοντος και μακριά από λογικές ιδιωτικοποιήσεων και νέων χαρατσιών.

-Εγγυημένες κατώτερες τιμές για τα αγροτικά προϊόντα , δημιουργία παραγωγικών αγροτικών συνεταιρισμών, καμιά ιδιωτικοποίηση ή διάλυση του ΕΛΓΑ.

Λέμε :

- Όχι στον «Καλλικράτη» και την αντιδραστική μεταρρύθμιση του «τοπικού κράτους».

- Όχι στους μεσογειακούς αγώνες και στην εξόρυξη του λιγνίτη στην Ελασσόνα που οδηγούν στην καταστροφή και την υπερχρέωσή μας.

Καλούμε σε κοινή δράση όσους αγωνίστηκαν και αγωνίζονται ενάντια στην οικολογική καταστροφή και την καταπάτηση ελεύθερων χώρων , ενάντια στα διόδια και τους «κεφαλικούς» φόρους , κόντρα στο ξεκλήρισμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς και των αυτοαπασχολούμενων.

Απεργια στη ΕΕ

Γενική απεργία σήμερα στην Ισπανία

Η Ευρώπη φωνάζει «όχι στη λιτότητα»

Πανευρωπαϊκή Ημέρα Δράσης κατά της λιτότητας έχουν ανακηρύξει τη σημερινή τα ευρωπαϊκά συνδικάτα. Καλώντας σε γενική απεργία στην Ισπανία και σε μεγάλη ευρω-διαδήλωση στις Βρυξέλλες, τα συνδικάτα επιδιώκουν την κινητοποίηση ολόκληρης της Ευρώπης κατά της λιτότητας, που ακολούθησε την κρίση του δημοσιονομικού χρέους.

Την πρωτοβουλία ανέλαβε η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Συνδικάτων (ΕΣΣ), ελπίζοντας να συγκεντρώσει στην πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 100.000 διαδηλωτές που έχουν φθάσει από 30 χώρες για να φωνάξουν «όχι στη λιτότητα».

Η κινητοποίηση θα αποτελέσει τη σημαντικότερη διαδήλωση του είδους από τον Δεκέμβριο 2001, όταν η ΕΣΣ είχε κινητοποιήσει 80.000 ανθρώπους στις Βρυξέλλες για να ζητήσουν «περισσότερο κοινωνική Ευρώπη».περισσοτερα εδω

απολυσεις-απεργια στον τυπο-Αθήνα

Ανελέητο σφυροκόπημα απολύσεων - Κήρυξη 48ωρης απεργίας τώρα!

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Όπως ήταν αναμενόμενο, μετά τον ΔΟΛ, τη σκυτάλη των μαζικών απολύσεων πήρε ο όμιλος Πήγασος του Μπόμπολα προχωρώντας σε 16 απολύσεις (διοικητικών υπαλλήλων και ενός δημοσιογράφου) από χθες, ενώ αύριο αναμένεται να ανακοινωθούν ακόμη 15 απολύσεις από το διαφημιστικό τμήμα.

Οι εργαζόμενοι από όλους τους κλάδους στον Πήγασο πραγματοποίησαν γενική συνέλευση με πρωτοφανή μαζικότητα ζητώντας να κηρυχθεί από τα σωματεία 48ωρη απεργία. Την απόφαση αυτή υιοθέτησε η ΕΠΗΕΑ, που, αν και αρχικά πρότεινε 24ωρη απεργία, υιοθέτησε την κήρυξη 48ωρης απεργιακής κινητοποίησης τόσο στο ΔΟΛ όσο και στον Πήγασο για την ερχόμενη Πέμπτη και Παρασκευή, κίνηση που αποσκοπεί να πλήξει την έκδοση των σαββατιάτικων και κυριακάτικων φύλλων.

Ωστόσο, προκειμένου να επιτευχθεί η συμμετοχή όλων των κλάδων των εργαζομένων σε μια δυναμική 48ωρη απεργία που θα πλήξει αποτελεσματικά τα συμφέροντα των εργοδοτών των δύο μεγαλύτερων εκδοτικών συγκροτημάτων απαιτείται η κήρυξη της απεργίας και από την ΕΣΗΕΑ και την ΕΤΗΠΤΑ (Ένωση Τεχνικών), γεγονός που φαίνεται αρκετά χλωμό αφού ο Σόμπολος έχει γίνει ήδη άφαντος. Ενδεικτικό της κατάστασης είναι ότι τα μέλη του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ δεν παραβρέθηκαν στη γενική συνέλευση στα Μέσα του συγκροτήματος Μπόμπολα ενώ στη συνέλευση του ΔΟΛ προχθές πήγε μόνο ο Ράμμος.

Ακολουθεί το ψήφισμα της γενικής συνέλευσης των εργαζομένων στον όμιλο Πήγασος:

Μετά τις αναίτιες και αιφνιδιαστικές απολύσεις συναδέλφων μας οι εργαζόμενοι, διοικητικοί, δημοσιογράφοι και τεχνικοί, αποφάσισαν σήμερα σε έκτακτη Γενική Συνέλευση να απαντήσουν στην επίθεση της εργοδοσίας με 48ωρη απεργία την Πέμπτη 30 Σεπτεμβρίου και την Παρασκευή 1 Οκτωβρίου.

Οι εργαζόμενοι ενωμένοι διακήρυξαν τη βούλησή τους να αποτρέψουν τις απολύσεις και εξέφρασαν την αποφασιστικότητά τους να διασφαλίσουν τις θέσεις εργασίας τους, ιδιαίτερα την κρίσιμη αυτή περίοδο που διανύουμε. Ταυτόχρονα καλούν τα σωματεία τους να στηρίξουν δυναμικά την απόφαση για την 48ωρη απεργιακή κινητοποίηση , και όποια άλλη απεργιακή κινητοποίηση χρειαστεί αμέσως μετά, προκειμένου να μην χαθεί καμία θέση εργασίας και να ανακληθούν οι απολύσεις.

Οι απολύσεις στον Πήγασο δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο. Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλα εκδοτικά συγκροτήματα. Προσπαθούν να φορτώσουν την κρίση στις πλάτες των εργαζόμενων. Το μοναδικό μας όπλο είναι η αλληλεγγύη και η επαγρύπνηση.

Η Γενική Συνέλευση των Εργαζομένων στον όμιλο Πήγασος

Μετά τις 25 απολύσεις της 31ης Αυγούστου η διεύθυνση της Ελευθεροτυπίας προχώρησε σε απολύσεις ακόμη 18 τεχνικών . Έτσι, αύριο, Τετάρτη, 29/9, πραγματοποιείται συνέλευση όλων των εργαζομένων, όλων των κλάδων και των ειδικοτήτων στην εφημερίδα.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι στον ΔΟΛ απολύθηκαν ακόμη 7 διοικητικοί υπάλληλοι.

Αφερεγγυοι Ελληνες καπιταλιστες στην Βουλγαρία

Τη δική τους απάντηση στις πτωχεύσεις επιχειρήσεων και τη μη καταβολή μισθών έδωσαν Βουλγάρες εργάτριες στην πόλη Ντούπνιτσα, οι οποίες παρά την ανεργία, αρνούνται να εργαστούν σε ένα νέο εργοστάσιο που ανήκει σε Έλληνα επιχειρηματία.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας Standard, με τίτλο «ράπτριες αποφάσισαν να εκδικηθούν τις ελληνικές επιχειρήσεις στη Βουλγαρία», επί ένα μήνα ο επιχειρηματίας προσφέρει 130 θέσεις εργασίας, αλλά δεν υπάρχουν υποψήφιοι να τις καλύψουν.

Η απάντηση που ήρθε από το γραφείο εξεύρεσης εργασίας της πόλης ήταν ότι παρά την μεγάλη ανεργία δεν υπάρχουν άτομα που επιθυμούν να δουλέψουν στο εργοστάσιό του Έλληνα επιχειρηματία.

Στη Ντούπνιτσα υπάρχουν εκατοντάδες εξειδικευμένες ράπτριες, αλλά όλες έχουν αποφασίσει να μην ξαναδουλέψουν για Έλληνες, επειδή κλείνουν τις επιχειρήσεις τους και φεύγουν νύχτα χωρίς να πληρώσουν μισθούς.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, τον περασμένο Μάρτιο έκλεισε το μεγαλύτερο εργοστάσιο ραφής ρούχων στην πόλη «Ντούπνιτσα Τεξτίλ». Οι ιδιοκτήτες Χριστόφορος και Δημοσθένης είπαν στις εργάτριες ότι κοντεύουν να χρεοκοπήσουν και θα πάνε στην Ελλάδα να ζητήσουν χρηματοδότηση και εξαφανίστηκαν χωρίς να πληρώσουν μισθούς για τους τελευταίους τρεις μήνες.

Παρόμοιο τρόπο εξαφάνισης επέλεξε και ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης «Ελένη Στυλ», «πωλώντας στη συνέχεια τις μηχανές και την παραγωγική μονάδα, αλλά στο προσωπικό δεν έδωσε δραχμή».

Μνημόνιο μέχρι το 2020, το 2030 και βάλε…

Επέκταση του μνημονίου για πολλά χρόνια ακόμη ζήτησε ο Γ. Παπακωνσταντίνου

Οι χειρότερες προοπτικές επιβεβαιώνονται για την τύχη της Ελλάδας υπό την κατοχή του ΔΝΤ και της ΕΕ, με βάση τις τελευταίες κινήσεις της κυβέρνησης και ειδικότερα την επίσκεψη του υπουργού Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου, στην πρωτεύουσα του Τέταρτου Ράιχ. Αυτό που διαφαίνεται είναι ότι το ΔΝΤ ήρθε …για να μείνει και όχι να φύγει σε δύο χρόνια, όταν τυπικά λήγει η ισχύς του μνημονίου οπότε και οι κυβερνητικοί, επισήμως πάντα, προβλέπουν ότι η Ελλάδα θα μπορεί να βγει και να δανειστεί εκ νέου από τις αγορές. περισσότερα εδώ

Πόρισμα - καταπέλτης

Εγκληματικές ευθύνες της Μαρφίν

Πόρισμα - καταπέλτης χαρακτηρίστηκε –και όχι άδικα– το πόρισμα της Επιθεώρησης Εργασίας (που βγήκε προχθές στη δημοσιότητα) αναφορικά με τις ευθύνες της Μαρφίν στον τραγικό θάνατο τριών εργαζομένων στο υποκατάστημά της στη Σταδίου, στις 5 Μάη, ύστερα από δολοφονική εμπρηστική επίθεση.

Και τι δεν περιλαμβάνει: Η μοναδική έξοδος κινδύνου στο υποκατάστημα ήταν κλειδωμένη, ενώ το τηλεχειριστήριο που θα μπορούσε να την ανοίξει αγνοούνταν! Το κτίριο δεν διέθετε πιστοποιητικό πυρασφάλειας ενώ υπήρχε παντελής έλλειψη εκπαίδευσης των υπαλλήλων και σχεδίου διάσωσης για την αντιμετώπιση φωτιάς. Κατά τα άλλα, ο πολύς Α. Βγενόπουλος θέλει «να σώσει τη χώρα». Μάλιστα, πιθανόν να θρηνούσαμε περισσότερα θύματα, εάν –για καθαρά συμπτωματικούς λόγους εξαερισμού– δεν είχε μείνει ανοικτή μια πόρτα στο δεύτερο όροφο, από την οποία απέδρασαν από το φλεγόμενο κτίριο 14 υπάλληλοι. Δηλαδή, δεν φτάνει που η διοίκηση της Μαρφίν έκλεισε 27 εργαζόμενους σε μέρα γενικής απεργίας σε ένα υποκατάστημα δίπλα στο πέρασμα της διαδήλωσης, αποδεικνύεται ότι αυτό το κτίριο ήταν κυριολεκτικά κλουβί θανάτου. Για όλους αυτούς τους λόγους το υπεράνω υποψίας Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ) επέβαλε …«το μέγιστο από τη νομοθεσία προβλεπόμενο πρόστιμο, ύψους πενήντα χιλιάδων ευρώ». Και μπορεί οι 50.000 ευρώ να είναι ένα αστείο ποσό, αλλά υπογραμμίζει τις ευθύνες της διοίκησης της Μαρφίν.

Έτσι αποκαλύπτεται ότι η μεγαλύτερη προβοκάτσια κατά του μεγαλειώδους απεργιακού ξεσηκωμού της 5ης Μάη φέρει και τις εγκληματικές ευθύνες της συγκεκριμένης εργοδοσίας.

Οι τρομερές ευθύνες της Μαρφίν δεν απαλλάσσουν ούτε κατά διάνοια όσους σχεδίασαν και υλοποίησαν –κρυμμένοι πίσω από κουκούλες– τη δολοφονική επίθεση, μια ενέργεια απολύτως εχθρική και ξένη προς το μαζικό κίνημα και την Αριστερά. Προξενεί μάλιστα εντύπωση το γεγονός ότι η έρευνα της αστυνομίας για την ανακάλυψη των αυτουργών έχει βαλτώσει. Ίσως κάποιοι να θέλουν να παραμείνει αυτή η υπόθεση στο σκοτάδι.

νέος «τρομονόμος»?

Η κυβέρνηση ετοιμάζεται για σύγκρουση με την κοινωνία

Συνέντευξη του δικηγόρου Κώστα Παπαδάκη στην Μ Διονέλλη και στην εφημερίδα "Δρόμος της Αριστεράς"

- Μέσα στον Αύγουστο ψηφίστηκε και στις 20 Σεπτεμβρίου δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως ο νέος «τρομονόμος». Ποιος είναι ο στόχος του;

- Στην ουσία μιλάμε για τον «τρομονόμο» Νο3, ο οποίος παρεμβαίνει σε θεμελιώδεις συνταγματικές και πολιτικές ελευθερίες περιστέλλοντας τες και, κατ' ουσία, καταργώντας τες. Ο συγκεκριμένος νόμος (3875/2010) έρχεται να χαρακτηρίσει ως τρομοκρατική πράξη κακουργηματικού χαρακτήρα κάθε διαδήλωση, κατάληψη, φθορά ξένης περιουσίας, αδικήματα για τα οποία συχνά πυκνά παραπέμπονται συμμετέχοντες σε μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις. Μόνο που από δω και πέρα, θα παραπέμπονται ως τρομοκράτες.

- Τι ίσχυε μέχρι σήμερα;

- Στον προηγούμενο «τρομονόμο» (3251/2004) είχε ενσωματωθεί μια ευρωπαϊκή απόφαση-πλαίσιο με βάση την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Συγκεκριμένα, στο άρθρο 8 εκείνου του νόμου αναφερόταν πως δεν συνιστά «τρομοκρατική πράξη» η τέλεση συγκεκριμένων αδικημάτων (κακουργημάτων και πλημμελημάτων), εάν αυτά «εκδηλώνονται ως προσπάθεια εγκαθίδρυσης δημοκρατικού πολιτεύματος ή ως δράση υπέρ της ελευθερίας, ή αποσκοπούν στην άσκηση θεμελιώδους ατομικής, πολιτικής ή συνδικαλιστικής ελευθερίας». Και σε εκείνη τη διάταξη ο νομικός κόσμος είχε σταθεί επικριτικά. Την είχαμε ονομάσει τότε «διάταξη-φερετζέ», γιατί ενώ θεωρητικά απέτρεπε τη δίωξη του φρονήματος και της ανοιχτής πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης, ουσιαστικά όλα αυτά ετίθεντο υπό την κρίση του εκάστοτε δικαστηρίου. Σήμερα, με την κατάργηση του συγκεκριμένου άρθρου, καταργείται ακόμα και ο φερετζές...

- Τι προβλέπεται στις νέες διατάξεις;

- Εκτός από τον κακουργηματικό χαρακτήρα που αποκτούν πλέον όλες οι πράξεις που αναφέραμε πιο πάνω, τώρα πια προβλέπονται και ποινές κάθειρξης για όσους θεωρηθεί ότι «βοηθούν» στην τέλεση τους. Συγκεκριμένα, ο νέος νόμος προβλέπει πως «όποιος παρέχει ουσιώδεις πληροφορίες ή υλικά μέσα με σκοπό να διευκολύνει ή να υποβοηθήσει για τη διάπραξη κακουργηματικών πράξεων, τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών». Πρακτικά αυτό σημαίνει πως αν φωνάξεις σε μια ομάδα διαδηλωτών «προσέξτε από εκεί έρχεται η αστυνομία», κινδυνεύεις να βρεθείς για δέκα χρόνια στη φυλακή.

- Δίνεται, όμως, η δυνατότητα να βρεθείς στη φυλακή και πριν ακόμα ξεκινήσει η διαδήλωση...

- Ακριβώς. Συγκεκριμένα, στο άρθρο 187Α του Ποινικού Κώδικα επέρχεται τροποποίηση σύμφωνα με την οποία όποιος απειλεί σοβαρά με την τέλεση των «κακουργημάτων» που προαναφέραμε και με αυτό τον τρόπο προκαλεί τρόμο, τιμωρείται με φυλάκιση, τουλάχιστον, δύο ετών. Πρακτικά, η ανακοίνωση μιας διαδήλωσης ή μιας κατάληψης μπορεί να θεωρηθεί ότι προκαλεί τρόμο και άρα οι διοργανωτές να συλληφθούν καινά οδηγηθούν στη φυλακή.

- Τι προβλέπεται για τους «αόρατους» μάρτυρες;

- Υπάρχουν σοβαρές αλλαγές, ως προς το ζήτημα της προστασίας μαρτύρων. Με τον προηγούμενο «τρομονόμο» το δικαστήριο δεχόταν ανώνυμες μαρτυρικές καταθέσεις, αλλά ήταν υποχρεωμένο να αποκαλύψει στον κατηγορούμενο το όνομα του μάρτυρα, εφόσον εκείνος (ο κατηγορούμενος) το ζητούσε. Η δυνατότητα αυτή πλέον αφαιρείται, αφού το δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί το αίτημα αυτό εφόσον αιτιολογήσει γραπτά τους λόγους της άρνησης. Η αλλαγή αυτή μπορεί να στείλει σε πολυετείς καθείρξεις κατηγορούμενους για «τρομοκρατία» με βάση καταθέσεις ανθρώπων που δεν θα δουν και δεν θα ακούσουν ποτέ δια ζώσης, ώστε να μπορούν να αντικρούσουν τους ισχυρισμούς τους.

- Θεωρείτε τυχαίο το χρόνο της ψήφισης του συγκεκριμένου νόμου;

- Καθόλου τυχαίος δεν είναι. Η κυβέρνηση, που υποτίθεται ότι ευαγγελίζεται τη διαβούλευση και τον διάλογο με την κοινωνία και τους φορείς, ψήφισε εν κρύπτω, στα μουλωχτά το συγκεκριμένο νόμο, κατακαλόκαιρο, σε Θερινό Τμήμα της Βουλής. Δεν υπήρξε η παραμικρή διαβούλευση με την κοινωνία ή με τον νομικό κόσμο. Στην ουσία, η κυβέρνηση ετοιμάζεται. Αναμένει κοινωνική έκρηξη και ενισχύει το οπλοστάσιο της με νομοθετήματα που έχουν μόνο στόχο να περιστείλουν τις θεμελιώδεις ελευθερίες των πολιτών.

Με την Αριστερά της νίκης και της ανατροπής

Στην εκλογική μάχη

Οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές της 7ης Νοέμβρη έχουν τεράστια πολιτική σημασία. Είναι η πρώτη, συνολική πολιτική αναμέτρηση μετά τις βουλευτικές εκλογές της 4/10/09, με το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, μετά το μνημόνιο και τον «Καλλικράτη». Θα γίνουν σε συνθήκες που η κανιβαλική αντεργατική επίθεση με το μνημόνιο της τρόικας κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ θα κλιμακώνεται.

Σε συνθήκες που τα βάρη της διεθνούς, βαθιάς και δομικής, καπιταλιστικής κρίσης συνεχίζουν να φορτώνονται στις πλάτες των εργαζομένων, με μια παγκόσμια αναδιανομή εισοδημάτων: Από τις 15 Σεπτέμβρη 2008, την κατάρρευση της Λίμαν Μπράδερς και το λεγόμενο «κράχ του 21ου αιώνα» μέχρι σήμερα, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί έδωσαν 14 τρισ. δολάρια για τη «σωτηρία» των τραπεζών (περίπου το 1/3 του παγκόσμιου ΑΕΠ) και αντίστοιχα στην Ελλάδα 78 δισ. ευρώ (περίπου το 1/3 του ελληνικού ΑΕΠ). Στο ίδιο διάστημα προστέθηκαν παγκοσμίως 30 εκατομμύρια καινούργιοι άνεργοι! Οι κυρίαρχοι κύκλοι ομολογούν ότι η καταιγίδα του μνημονίου θα συνεχιστεί για πολλά χρόνια μετά το 2012, ενώ ο ασφαλιστικός προκρούστης των «αντεξουσιαστών της εξουσίας» έφτασε μέχρι το έτος 2060!

Οι εκλογές θα γίνουν μέσα σε ένα καινούργιο πολιτικό σκηνικό, που το συνδιαμορφώνουν σε αλληλεπίδραση: Η προώθηση και επιβολή του νεοσυντηρητικά μεταλλαγμένου ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ως αποτελεσματικότερου διαχειριστή της επίθεσης. Η συγκρότηση και λειτουργία του «μαύρου μετώπου» συναίνεσης - άτυπης συγκυβέρνησης της τρόικας ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑΟΣ, με τη ΝΔ να διαφωνεί τάχα με το μνημόνιο (στα λόγια), να συμφωνεί πρακτικά σε όλα τα αντιλαϊκά μέτρα του, να ζητά ένα διαφορετικό «μείγμα» τους! Η σικέ ή έστω αναποτελεσματική αντιπολίτευση του υποταγμένου συνδικαλισμού και της διαχειριστικής και ρεφορμιστικής Αριστεράς (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, παρά τις διαφορές τους). Η επιχειρούμενη βαθύτερη νεοσυντηρητική αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού με νέα κόμματα (π.χ. Ντόρας Μητσοτάκη, Κύρκου - Κουβέλη κ.ά.), με τον «Καλλικράτη» και το νέο εκλογικό νόμο, τις πολιτικές συμμαχίες του ΠΑΣΟΚ προς τα δεξιά και προς τα αριστερά του, τους δήθεν ανεξάρτητους - αχρωμάτιστους - ακομμάτιστους και «αντιμνημονικούς» υποψήφιους. Η μετατροπή ολόκληρης της ΕΕ σε δεύτερο και χειρότερο ΔΝΤ, με τη γενίκευση του λεγόμενου «μηχανισμού στήριξης». Η επιχειρούμενη παραπέρα αντιδραστικοποίηση και «γερμανοποίηση» της ΕΕ με τις έξι προτάσεις της Μέρκελ: Προέγκριση των εθνικών προϋπολογισμών από τα όργανα της ΕΕ και τυπική επικύρωσή τους από τα εθνικά κοινοβούλια, κατάργηση των ελλειμμάτων με τροποποίηση των εθνικών Συνταγμάτων, κόψιμο επιδοτήσεων της ΕΕ, κατάργηση της ψήφου μιας χώρας στα όργανα της ΕΕ, συντεταγμένη - ελεγχόμενη χρεοκοπία της, αποβολή και διώξιμό της από το ευρώ, την ΟΝΕ ή και την ΕΕ. Στις συνθήκες αυτές γίνεται φανερό ότι η πολιτική σημασία των επερχόμενων δημοτικών και περιφερειακών εκλογών υπερβαίνει κατά πολύ το μνημόνιο και τον «Καλλικράτη». Χωρίς καμία υπερβολή, υπερβαίνει και τη σημασία των ευρωεκλογών και των βουλευτικών εκλογών του 2009.

Στη μάχη των εκλογών της 7ης Νοέμβρη για τους κυρίαρχους κύκλους, τα κόμματά τους, τα ΜΜΕ τους, τα συμφέροντά τους, κρίνονται πολλά: Η αποδοχή, έγκριση και κυρίως η κλιμάκωση της καταιγίδας του μνημονίου, του «Καλλικράτη» και γενικότερα της αντιλαϊκής πολιτικής της τρόικας κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ. Η προώθηση, επιλογή και επιβολή όλης της «βεντάλιας» των τοπικών, υπερτοπικών, περιφερειακών και κεντρικών διαχειριστών της αντιλαϊκής πολιτικής και το καλύτερο «μείγμα» τους. Η εξασφάλιση σικέ, συναινετικής αντιπολίτευσης, τοπικής και κεντρικής. Η βαθύτερη νεοσυντηρητική αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού. Η ενεργητική ή και παθητική ενσωμάτωση και εκτόνωση της εργατικής αγανάκτησης και της νεολαιίστικης οργής, που διευρύνονται και βαθαίνουν. Η παρεμπόδιση και καθήλωση των βαθύτερων ανατρεπτικών, αντικαπιταλιστικών - επαναστατικών τάσεων και αναζητήσεων. Έτσι εξηγούνται οι εντατικές και συντονισμένες προσπάθειες των κυρίαρχων κύκλων, της κυβέρνησης και των ΜΜΕ για «αποπολιτικοποίηση» των εκλογών ή για ελεγχόμενη, επιμέρους, «μίνι» και «λάιτ» πολιτικοποίησή τους. Με αξιοποίηση και προβολή «αντιμνημονιακών» φιλοκυβερνητικών - φιλοΕΕ υποψηφίων ή ακόμα και με κατευθυνόμενη αποχή από τις εκλογές. Έτσι ώστε «κατόπιν εορτής», το βράδυ των εκλογών, τα κοράκια των καναλιών να μιλάνε για έγκριση της αντιλαϊκής πολιτικής. Να παίρνουν τα πινέλα και να βάφουν αυθαίρετα, αντιαισθητικά και φασιστικά τους δήμους και τις περιφέρειες πράσινες, μπλε ή πράσινο-μπλε.

Αντίθετα, για ευρύτερες, σκεπτόμενες και μαχόμενες δυνάμεις της εργατικής τάξης, των εργαζομένων και της νεολαίας, στις εκλογές της 7ης Νοέμβρη κρίνονται εντελώς διαφορετικά ζητήματα: Όχι μόνο η μαζικότητα, αλλά κυρίως το πολιτικό βάθος της καταδίκης της αντιλαϊκής πολιτικής, υπάρχουσας και επερχόμενης, κεντρικής και τοπικής, ενιαία και συνολικά. Η βαθιά και ουσιαστική καταδίκη, ενιαία και συνολικά, του μνημόνιου, του «Καλλικράτη», της κυβέρνησης και της ΕΕ. Δεν διορθώνονται, παρά μόνο ανατρέπονται το μνημόνιο, ο «Καλλικράτης», η κυβέρνηση, η ΕΕ. Δεν υπάρχει ουσιαστική αντίθεση στο μνημόνιο ή στον «Καλλικράτη», χωρίς ταυτόχρονη συνολική αντίθεση στην κυβέρνηση και στην ΕΕ.

Κυρίως κρίνεται, το αν και κατά πόσο την «επόμενη μέρα» των εκλογών θα δημιουργηθούν ευνοϊκότεροι όροι και προϋποθέσεις για τα μεγάλα ζητούμενα: Για ενωτικούς, μαζικούς, νικηφόρους και αποτελεσματικούς αγώνες απέναντι στη νέα επίθεση. Για μια μαχητική εργατική αριστερή αντιπολίτευση απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική δήμων - περιφερειών - κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ, με ένα συνολικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης. Για ένα νέο, ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα, υπεράσπισης και ριζικής βελτίωσης της θέσης των εργαζομένων. Για ένα συνολικό πολιτικό αντίπαλο δέος απέναντι στην κυρίαρχη αστική πολιτική. Όλα αυτά σημαίνουν ευρύτερη κατανόηση της ανάγκης, συμμετοχή στο διάλογο και ενεργητική πολιτική συμβολή σε συγκεκριμένα βήματα για τη συγκρότηση άλλης Αριστεράς. Αριστεράς εργατικής, ενωτικής και μετωπικής, σκεπτόμενης και μαχόμενης, βαθιά δημοκρατικής και αυτοκριτικής, αντιδιαχειριστικής, αντικαπιταλιστικής και αντιϊμπεριαλιστικής, επαναστατικής και σύγχρονα κομμουνιστικής. Τα ενωτικά και αντικαπιταλιστικά ψηφοδέλτια που στηρίζουν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΝΑΡ, παλεύουν και θα συμβάλουν:

Πρώτο, στη βαθιά και ουσιαστική καταδίκη και ανατροπή του μνημόνιου, με ένα ανατρεπτικό πρόγραμμα πάλης. Με βασικούς πολιτικούς άξονες την παύση πληρωμών, τη διαγραφή του ληστρικού ιμπεριαλιστικού χρέους, την εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων, χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο, τη φορολόγηση του κεφαλαίου, τη μείωση των εξοπλισμών, την έξοδο από ΟΝΕ - ευρώ, τη συνολική ρήξη - αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την ΕΕ.

Δεύτερο, στην αποτελεσματική καταδίκη και ανατροπή του «Καλλικράτη». Που οικοδομεί ένα ακόμα πιο αντιδημοκρατικό και γραφειοκρατικό, πιο εχθρικό στους εργαζόμενους και στη νεολαία, πιο φορομπηχτικό και ανταποδοτικό, πιο στενά δεμένο με τις τράπεζες και το κεφάλαιο, πλήρως ενσωματωμένο στο κεντρικό κράτος και στην ΕΕ «τοπικό κράτος». Καμιά διαχειριστική αυταπάτη, ότι οι δήμοι και οι περιφέρειες μπορούν τάχα να γίνουν όργανα πάλης, λαϊκός θεσμός ή «αυτοδιαχειριζόμενες» νησίδες!

Τρίτο, στην αποφασιστική καταδίκη και ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, καθώς και κάθε επίδοξου διαχειριστή ή συν-διαχειριστή της ίδιας νεοσυντηρητικής πολιτικής, με μαζικούς εργατικούς πολιτικούς αγώνες.

Τέταρτο, στην ανατρεπτική καταδίκη της ΕΕ με την πολιτική γραμμή της συνολικής αντικαπιταλιστικής ρήξης, ανατροπής, αποδέσμευσης απ’ αυτήν και της εργατικής εξουσίας ως συμβολής στη διάλυση της ΕΕ και σε μια άλλη διεθνοποίηση, εργατική - σοσιαλιστική, με σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική. Μετά το μνημόνιο, η ΕΕ έχει απονομιμοποιηθεί πλήρως. Κατέρρευσε και το τελευταίο σαθρό επιχείρημα του Ανδρέα Παπανδρέου, ότι τάχα «το κόστος αποδέσμευσης είναι μεγαλύτερο από το κόστος της παραμονής»! Η χασούρα μόνο από το έλλειμμα του αγροτικού εμπορικού ισοζυγίου με την ΕΕ έχει ξεπεράσει τα 50 δισ. ευρώ (2 - 3 δισ. ευρώ το χρόνο), πέρα από τις άλλες ολέθριες κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες για τους εργαζόμενους.

Η ψήφος στα ανατρεπτικά ψηφοδέλτια που στηρίζουν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΝΑΡ, είναι ένα μικρό αλλά πολύ ουσιαστικό βήμα συμβολής σε νικηφόρους και αποτελεσματικούς αγώνες της «επόμενης μέρας», στην ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, στο διάλογο και την κοινή δράση όλης της Αριστεράς, αντί για το σημερινό κανιβαλικό ενδοαριστερό ή και εσωκομματικό «εμφύλιο», που εμποδίζει σοβαρά την ενότητα της εργατικής τάξης και την ανατροπή της επίθεσης. Κυρίως, συμβολή στη συγκρότηση του πόλου - μετώπου της Αριστεράς της ανατροπής και της νίκης. Της σύγχρονης κομμουνιστικής Αριστεράς, που απαιτούν οι ανάγκες των εργαζομένων, οι εκρηκτικές αντιθέσεις του καιρού μας, οι σύγχρονες υλικές δυνατότητες της εποχής μας.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΕΣΥΛΑΣ (αναδημοσιευση εφημ.ΠΡΙΝ)

Οικονομική αποσύνθεση

Από Το Ποντίκι 16.9.2010, απ' όπου και το σκίτσο του Soloup

Του Δημήτρη Καζάκη
οικονομολόγου - αναλυτή

Η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας έχει μετατραπεί σ’ ένα από τα πιο αγαπημένα κλισέ των κυρίαρχων οικονομικών και πολιτικών κύκλων όταν πρόκειται να δικαιολογήσουν την πολιτική και τις επιλογές τους. Υπάρχει πράγματι πρόβλημα με την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας; Τεράστιο.

Όμως αυτό δεν οφείλεται στο «εργατικό κόστος» (από τα χαμηλότερα της Ευρώπης) ούτε στους «άγριους» συνδικαλιστές που «τρομάζουν» τους επενδυτές, ούτε στην κρατική γραφειοκρατία, που υποτίθεται ότι με τη διαφθορά της προσβάλλει τα χρηστά ήθη των ξένων κεφαλαίων που θέλουν να επενδύσουν στην Ελλάδα. Η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική.

Η ανταγωνιστικότητα μιας οικονομίας απηχεί τη θέση που αυτή κατέχει στον διεθνή καταμερισμό εργασίας. Με άλλα λόγια, η ανταγωνιστικότητα εξαρτάται από το πώς μια οικονομία συμμετέχει στην παγκόσμια οικονομία και τι ζητά να αποκομίσει από τη διεθνή οικονομική ζωή. Μια οικονομία έρμαιο των δυνάμεων της παγκόσμιας αγοράς, που εξαρτά την ανάπτυξή της από την προσέλκυση ξένου κεφαλαίου και επενδύσεων, δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ανταγωνιστικότητας.

Αυτή είναι η ουσία του προβλήματος ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας. Η επιλογή να στηριχθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας στο φθηνό «εργατικό κόστος» και ως εκ τούτου στην υψηλή κερδοφορία και το ειδικό καθεστώς προνομίων για τις μεγάλες επενδύσεις υπήρξε καταστροφική. Επειδή όχι μόνο η ανταγωνιστικότητα επιδεινώθηκε ραγδαία, αλλά οδήγησε και στην παραγωγική αποσύνθεση την ελληνική οικονομία.

Την προηγούμενη εβδομάδα δημοσιεύτηκε η ετήσια έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ για την Παγκόσμια Ανταγωνιστικότητα, που έδειξε ραγδαία υποχώρηση της Ελλάδας κατά 12 θέσεις: εμφανίζεται στην 83η θέση σε 156 χώρες, από την 71η το 2009.

Καταρχάς να πούμε ότι η έκθεση αυτή δεν συντάσσεται με αντικειμενικά οικονομικά και αναπτυξιακά κριτήρια, αλλά κυρίως με βάση ερωτηματολόγια προς τους επιχειρηματίες κάθε χώρας. Για την Ελλάδα απάντησαν λίγο πάνω από εκατό επιχειρηματίες, αδιευκρίνιστων λοιπών στοιχείων, ενώ υπεύθυνος για την επιτόπια έρευνα ήταν ο ΣΕΒ. Επομένως η έκθεση απηχεί περισσότερο το πόσο «ελκυστική» θεωρείται μια οικονομία από τη σκοπιά των πολύ μεγάλων επιχειρήσεων, παρά την αντικειμενική κατάσταση της ανταγωνιστικότητάς της.


«Φταίνε οι μισθοί»!

Παρ' όλα αυτά η έκθεση υπήρξε αφορμή για να μας φλομώσουν κυριολεκτικά με τα ίδια και τα ίδια. Για την πτώση της ανταγωνιστικότητας φταίνε πάλι οι μισθοί, οι απαιτήσεις των εργαζομένων που τρομάζουν τους επενδυτές, η κρατική γραφειοκρατία και κωλυσιεργία, η ανυπαρξία κινήτρων για επενδύσεις, οι ανεπαρκείς απελευθερώσεις των αγορών και φυσικά η υψηλή φορολογία των επιχειρήσεων. Ποια είναι όμως η αλήθεια;

Από τον Πίνακα 1 διαπιστώνουμε κάθετη πτώση της παγκόσμιας θέσης της Ελλάδας όλη τη δεκαετία του ευρώ. Από την 36η θέση το 2001, σύμφωνα πάντα με την έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, στην 83η το 2010.

Οι συντάκτες της έκθεσης εντοπίζουν ως κύρια αιτία της πτώσης τη ραγδαία επιδείνωση του «μακροοικονομικού περιβάλλοντος» της ελληνικής οικονομίας. Με άλλα λόγια, η ένταξη της χώρας στο ευρώ πυροδότησε μια ένταση των εσωτερικών ανισορροπιών στην οικονομία της, που οδήγησε στη ραγδαία διεθνή υποβάθμισή της, ακόμη και από τη σκοπιά του κεφαλαίου. Θυμηθείτε τα παραμύθια περί «ισχυρής Ελλάδας» εντός του «ισχυρού ευρώ» και θα καταλάβετε περί τίνος πρόκειται.

Η ραγδαία αυτή επιδείνωση συνέβη ακριβώς την εποχή του ανοίγματος της ελληνικής οικονομίας υπό καθεστώς ευρώ. Το 2008 η εξάρτηση της ελληνικής οικονομίας από το εξωτερικό εμπόριο είχε φτάσει σχεδόν στο 35% του ΑΕΠ (εισαγωγές και εξαγωγές), που σηματοδότησε και ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά ανοίγματος στο παγκόσμιο εμπόριο των οικονομιών της Ευρωζώνης. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Η εκτίναξη του εμπορικού ελλείμματος σε πρωτοφανή για την ελληνική οικονομία επίπεδα. Το 2008 έφτασε στο 18,5% του ΑΕΠ της χώρας.

Η πτώση για το 2009 και το 2010 δεν απηχεί κάποια βελτίωση, αλλά τη συρρίκνωση όλων των ζωτικών δεικτών της ελληνικής οικονομίας λόγω της κρίσης. Η ελληνική οικονομία έχει καταντήσει να είναι τόσο εξαρτημένη από το εξωτερικό εμπόριο, κυρίως τις εισαγωγές, ώστε η κρίση επιδρά κατασταλτικά πάνω του. Όσο περισσότερο λοιπόν η Ελλάδα του ισχυρού ευρώ ανοίχτηκε σαν οικονομία τόσο περισσότερο βάθυνε το εξωτερικό της έλλειμμα.

Τι φταίει γι' αυτό; Μήπως οι μισθοί των εργαζομένων; Στον Πίνακα 2 βλέπουμε την εξέλιξη του πραγματικού κατά μονάδα «εργατικού κόστους» και ταυτόχρονα τη μεταβολή της μέσης κερδοφορίας του κεφαλαίου στην Ελλάδα τις δυο τελευταίες δεκαετίες.

Αυτές τις δυο δεκαετίες διαρκούς μονόπλευρης λιτότητας, υπονόμευσης ασφαλιστικών και εργασιακών απολαβών, απελευθερώσεων και απορρυθμίσεων, κατάφεραν οι κυβερνήσεις να μειώσουν το πραγματικό κατά μονάδα «εργατικό κόστος» πάνω από 15% και να εκτοξεύσουν τα κέρδη πάνω από 78%! Τη δεκαετία του ευρώ, αν και το πραγματικό κατά μονάδα «εργατικό κόστος» φαίνεται να είχε μείωση γύρω στο 4%, η κερδοφορία του κεφαλαίου γνώρισε πραγματική έξαρση με άνοδο πάνω από 47%!

Η ψαλίδα αυτή μεταξύ κερδών και αμοιβών της εργασίας αποτελεί την ουσία των τεράστιων οικονομικών και κοινωνικών αδιέξοδων που αντιμετωπίζει όχι μόνο το μέσο νοικοκυριό σήμερα, αλλά και η οικονομία ως σύνολο.

Η επίσημη οικονομική μυθολογία από τη δεκαετία του '80 ήθελε όλα τα προβλήματα να πηγάζουν από μια δήθεν «έλλειψη κερδών», από «υπερβολικές» απαιτήσεις των εργαζομένων, από «αγκυλώσεις» της αγοράς και από την «κλειστή οικονομία» της χώρας.

Σήμερα η οικονομία και η κοινωνία ασφυκτιούν κυριολεκτικά από την υπερπληθώρα κερδών, την απελπιστική συμπίεση του «εργατικού κόστους», την απελευθέρωση των πιο παρασιτικών και αντιπαραγωγικών μονοπωλίων της αγοράς και το «άνοιγμα της οικονομίας» στην ταχύτερη παραγωγική της περιθωριοποίηση διεθνώς.

Παρ' όλα αυτά οι κυβερνήσεις θριαμβολογούσαν για την ταχύρρυθμη «ανάπτυξη» της χώρας. Όμως, στην πραγματικότητα αυτό που παρατηρήθηκε ήταν μια πλασματική επέκταση της εσωτερικής ζήτησης, που στηρίχθηκε κυρίως στην έξαρση των ιδιωτικών και δημόσιων χρεών.


252 δισ. εκτός Ελλάδας!

Τι απέγιναν τα ιδιωτικά κέρδη που γνώρισαν τέτοια έξαρση; Οτιδήποτε άλλο εκτός από επενδύσεις στην παραγωγή. Με το ευρώ και την ελευθερία κίνησης κεφαλαίου, τα ιδιωτικά κέρδη βρήκαν την ευκαιρία να μεταναστεύσουν από την Ελλάδα για να κερδοσκοπήσουν στις διεθνείς αγορές μετοχών, ομολόγων, παραγώγων κ.λπ. Όσο περισσότερο ανοιγόταν η ελληνική οικονομία υπό καθεστώς ευρώ, τόσο μεγαλύτερη ήταν και η ροή πόρων προς το εξωτερικό.

Χαρακτηριστικός είναι και ο Πίνακας 3 (εξαγωγή κεφαλαίου για κερδοσκοπικές τοποθετήσεις στο εξωτερικό και εμπορικό έλλειμμα της χώρας). Διαπιστώνουμε ότι τη δεκαετία του ευρώ διοχετεύτηκαν στο εξωτερικό με τη μορφή αμοιβών, κερδών, τόκων, καταθέσεων, repos και επενδύσεων σε μετοχές και χρεόγραφα του εξωτερικού πάνω από 252 δισ. ευρώ! Θυμηθείτε ότι στις 31.12.2009 το δημόσιο χρέος της χώρας ανερχόταν σε λίγο πάνω από 298 δισ. ευρώ!

Ταυτόχρονα το συνολικό εμπορικό έλλειμμα της χώρας ανήλθε τη δεκαετία του ευρώ σε 476 δισ. ευρώ. Το έλλειμμα αυτό καλύφθηκε εν μέρει από το ισοζύγιο υπηρεσιών (τουρισμός) και άδηλους πόρους, αφήνοντας τελικά ένα συνολικό έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών στη δεκαετία του ευρώ της τάξης των 175 δισ. ευρώ. Αν σκεφτούμε ότι την ίδια δεκαετία το δημόσιο χρέος αυξήθηκε γύρω στα 155 δισ. ευρώ, καταλαβαίνουμε ότι η κύρια ώθηση στον δημόσιο δανεισμό δεν δόθηκε από τα όποια κρατικά ελλείμματα, αλλά πρώτα και κύρια από τα εξωτερικά ελλείμματα της χώρας.


Παρακράτος διαφθοράς

Μα καλά, τι έγιναν τα λεφτά από την Ε.Ε.; Είναι γνωστή η φιλολογία που θέλει τις μεταβιβάσεις από την Ε.Ε. ως ένα ισχυρό παράγοντα ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας την προηγούμενη δεκαετία. Τα μεγάλα και μικρά έργα, τα προγράμματα και οι πρωτοβουλίες που χρηματοδοτήθηκαν από τα ταμεία της Ε.Ε. όμως όχι μόνο δεν βοήθησαν στην παραγωγική ανάπτυξη της χώρας, αλλά ούτε καν δόθηκαν για τον σκοπό αυτόν!

Τα κονδύλια και τα «πλαίσια στήριξης» δίνονται από την Ε.Ε. με μόνο σκοπό να συντηρηθεί μια ολόκληρη «βιομηχανία» αρπαχτής, εξαγορασμένης συνείδησης και κρατικοδίαιτης ιδιωτικής πρωτοβουλίας για έργα και προγράμματα «κοινοτικής επιλογής» και όχι εθνικής προτεραιότητας και ανάγκης.

Χάρις σ’ αυτά στήθηκε ένα ολόκληρο παρακράτος ειδικών διευθύνσεων, υπηρεσιών, ιδιωτικών συμβούλων και εταιρειών με μόνο σκοπό την απορρόφησή τους. Ένα εντελώς παρασιτικό κύκλωμα που μέσω των ευρωπαϊκών κονδυλίων έβαλε χέρι και στο σύνολο των «εθνικών πόρων». Πάνω σ’ αυτό το κύκλωμα στήθηκε η άνευ προηγουμένου έξαρση της πολιτικής διαφθοράς που γνωρίσαμε όλα τα τελευταία χρόνια.

Το σύνολο των καθαρών μεταβιβάσεων που εισέπραξε η χώρα από την Ε.Ε. την περίοδο 2000-2009 ανήλθε γύρω στα 42 δισ. ευρώ. Τα κονδύλια αυτά δόθηκαν για έργα και προγράμματα κοινοτικής επιλογής, όπως είπαμε. Όχι μόνο τα δημόσια οικονομικά της χώρας, αλλά και ολόκληρη η οικονομία προσανατολίστηκε στην απορρόφηση και την αξιοποίηση αυτών των κονδυλίων, χωρίς να νοιάζεται κανένας από τους κυβερνώντες για τις τραγικές συνέπειες.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι για κάθε 1 δισ. ευρώ που εισέπραξε η χώρα τη δεκαετία του ευρώ αυξήθηκε το εμπορικό της έλλειμμα κατά 11 δισ. ευρώ, ενώ το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών κατά 4 δισ. ευρώ και για να καλυφθούν οι τρύπες αυτές το Δημόσιο χρειαζόταν να αυξήσει το χρέος του πάνω από 3,5 δισ. ευρώ! Αυτή ήταν η μεγάλη προσφορά των κοινοτικών κονδυλίων στην ανάπτυξη της χώρας.


Περισσεύουν οι «ξένες επενδύσεις»...

Μην νοιάζεστε, όμως, όλα αυτά θα λυθούν αν κατορθώσουμε και προσελκύσουμε ξένες επενδύσεις και κεφάλαια. Και να τα κροκοδείλια δάκρυα της διατεταγμένης δημοσιογραφίας. Πώς θα έρθουν ξένα κεφάλαια αν ο Έλληνας δεν είναι καλός και υπάκουος, αν η Ελλάδα δεν γίνει «ελκυστική» για τους ξένους επενδυτές;

Μόνο που, για μια ακόμη φορά, όλοι αυτοί που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους γιατί δεν έρχονται ξένα κεφάλαια στη χώρα, λένε ψέματα. Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα είναι μια από τις προνομιακές χώρες υποδοχής ξένων κεφαλαίων λόγω του υψηλού μέσου ποσοστού κέρδους στην οικονομία της, του υψηλότερου στην Ευρωζώνη. Ο Πίνακας 4 παρουσιάζει την καθαρή διεθνή επενδυτική θέση της Ελλάδας την περίοδο 2000-2009.

Τι δείχνει ο πίνακας; Τη δεκαετία του ευρώ η Ελλάδα μετατράπηκε σε ιδιαίτερο πόλο έλξης κεφαλαίων από το εξωτερικό. Η καθαρή εισροή κεφαλαίων από το εξωτερικό έφτασε μέσα στη δεκαετία έως και 95% του ΑΕΠ (2007), από 37,6% το 2000 και 45,6% το 2001. Πόσες χώρες υπάρχουν, όχι μόνο στην Ευρωζώνη, αλλά και παγκόσμια, που παρουσιάζουν τέτοια εισροή κεφαλαίων ως προς το ΑΕΠ τους; Ελάχιστες.

Επομένως η ελληνική οικονομία δεν πάσχει από έλλειψη ξένων κεφαλαίων. Αντίθετα πάσχει, νοσεί βαθύτατα από αυτή καθαυτή την προσέλκυση αυτών των κεφαλαίων. Κι αυτό διότι, προκειμένου η ελληνική οικονομία να γίνει ελκυστική στα ξένα κεφάλαια, μετατράπηκε σε παράδεισο χρηματοπιστωτικής αγυρτείας και κερδοσκοπίας. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μια οικονομία με την παραγωγή της να συρρικνώνεται και να καταστρέφεται μπορεί να γίνει ελκυστική στους επενδυτές της διεθνούς αγοράς.

Όπως ήταν φυσικό, προσέλκυσε και τα ανάλογα κεφάλαια. Έτσι σε κάθε 1.000 ευρώ καθαρής εισροής κεφαλαίου από το εξωτερικό, τα 720 ευρώ πηγαίνουν σε επενδύσεις χαρτοφυλακίου που κατά κύριο λόγο έχουν ως σκοπό την κερδοσκοπία με εγχώριους κρατικούς τίτλους χρέους και μετοχές, τα 285 ευρώ πηγαίνουν να «ξεπλυθούν» μέσω καταθέσεων και repos στις εγχώριες τράπεζες και μόλις 15 ευρώ εισέρχονται ως άμεσες επενδύσεις.

Όμως ακόμη κι αυτές οι άμεσες επενδύσεις αφορούν την εξαγορά και την συγχώνευση επιχειρήσεων. Κι αυτό είναι ένα γενικό φαινόμενο της παγκόσμιας αγοράς. Στις μέρες μας οι αγορές έχουν οδηγηθεί σε τέτοιο επίπεδο συγκέντρωσης κεφαλαίου ώστε οι διεθνείς άμεσες επενδύσεις τους είναι κατά 95% εξαγορές και συγχωνεύσεις, όταν σε ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο έως και τη δεκαετία του ’80 το αντίστοιχο ποσοστό δεν ξεπέρασε το 40%.

Με άλλα λόγια, οι πολυεθνικές σήμερα δεν μπαίνουν ούτε καν στον κόπο να επενδύσουν εξαρχής, για να διεκδικήσουν την αγορά από τον διεθνή ή τον τοπικό ανταγωνισμό, απλώς εξαγοράζουν ή απορροφούν τους ανταγωνιστές τους, περιορίζοντας δραστικά τα όποια περιθώρια δράσης σε οποιαδήποτε άλλη επιχειρηματική μορφή. Με τον τρόπο αυτό οι πολυεθνικές έχουν τη δυνατότητα να μετεμφυτεύουν τον εξοντωτικό ανταγωνισμό σε οποιαδήποτε αγορά του κόσμου, όσο περιθωριακή ή προφυλαγμένη κι αν είναι.

Στη βάση αυτή οι σύγχρονες αγορές έχουν μεταβληθεί σε «συγκοινωνούντα δοχεία», όπου βασιλεύει η αδυσώπητη αναμέτρηση δύναμης ανάμεσα σε γιγαντιαία επιχειρηματικά συγκροτήματα. Σ' αυτή την αναμέτρηση δεν υπάρχουν ούτε όρια ούτε κανόνες: τα πάντα είναι στη διάθεση του ανταγωνισμού για την επικράτηση του ισχυρότερου. Ακόμη και ο πόλεμος έχει πια μετατραπεί σε μέσο οικοδόμησης μιας πιο ανταγωνιστικής παγκόσμιας οικονομίας.

Στο πλαίσιο αυτό η λογική που θέλει να στηρίξει την ανάπτυξη της χώρας στην προσέλκυση κεφαλαίων από το εξωτερικό και στην εμπιστοσύνη των αγορών είναι απολύτως σίγουρο ότι θα οδηγήσει την Ελλάδα στην πτώχευση και στην κατάρρευση.

Το μεγάλο στοίχημα της χώρας μας είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας της. Δίχως αυτήν είναι αδύνατον να διεκδικήσει μια νέα καλύτερη θέση στον διεθνή καταμερισμό εργασίας. Είναι αδύνατον να αποφύγει τις εξαρτήσεις και τις δουλείες που την έχουν οδηγήσει στη σημερινή κατάντια.

Μπορεί να γίνει αυτό με το ευρώ και μάλιστα υπό καθεστώς χρεοκοπίας; Τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι όχι μόνο δεν μπορεί να γίνει, αλλά όσο συνεχίζεται η ίδια πορεία τίθεται υπό αμφισβήτηση η ίδια η επιβίωση της ελληνικής οικονομίας, της χώρας και του λαού της.

Επομένως χρειάζεται όσο το δυνατόν πιο γρήγορα να απελευθερωθεί η χώρα και ο λαός από τα δεσμά του ευρώ και του χρέους ώστε να προχωρήσει στην αναγκαία παραγωγική ανασυγκρότηση, η οποία είναι δυνατή μόνο στη βάση μιας γενναίας και ριζικής αναδιανομής εισοδημάτων και πλούτου υπέρ των εργαζομένων.

7ο ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΛΑΡΙΣΑΣ

Παρασκευή και Σάββατο , 24-25 Σεπτεμβρίου στην Κεντρική Πλατεία της Λάρισας
Συζητήσεις, εκθέσεις, προβολές ,βιβλιοπωλείο , παιδότοποςΣυναυλίες 24/9 ώρα: 9.30μμNomesΠλην ΕνόςBlue MatterΝόστος
25/9 ώρα:9.30μμRenovatioNoMindBaildsa BandSkaribas
Αναμεταδίδει όσες

διάφορες ειδησεις αρθρα
1.Μαθήματα αλληλεγγύης από τους μη απολυμένους στο "Κανάλι 1" του Πειραιά
2.ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στις ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ
ΜΕ ΜΑΧΗΤΙΚΟΥΣ ΕΝΙΑΙΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ
3.Ο φασισμός της «συλλογικής ευθύνης»
Το τελευταίο διάστημα, με κύριο δίαυλο την τηλεόραση, έχει αρχίσει μια φοβερή προσπάθεια συλλογικής ενοχοποίησης της ελληνικής κοινωνίας για το δημοσιονομικό χάλι της χώρας και το υπέρογκο κρατικό χρέος.
Καθημερινά σχεδόν, απελπισμένοι απολογητές της στρατηγικήςκυβερνητικής επιλογής για υπαγωγή στο ΔΝΤ κρώζουν απωθητικά καταλογίζοντας ευθύνη ανεξαιρέτως σε κάθε Έλληνα πολίτη. Το απεχθές δόγμα της «συλλογικής ευθύνης», το οποίο εμμέσως πλην σαφέστατα επιχειρεί να απαλλάξει το πολιτικό προσωπικό και το πολιτικό σύστημα από κάθε δική του ευθύνη για το άθλιο κατάντημα της χώρας, θυμίζει έντονα τη δικαιολογητική βάση στην οποία στηρίχθηκε η ολοσχερής καταστροφή της Γερμανίας αμέσως μετά την ήττα του ναζισμού.
Σύμφωνα με αυτή τη λογική, ο κάθε Γερμανός ήταν υπεύθυνος για τα ναζιστικά εγκλήματα. Όπως κάθε κομμουνιστής ήταν υπεύθυνος μετά τον ελληνικό εμφύλιο, όπως κάθε Εβραίος, Τσιγγάνος,ομοφυλόφιλος κ.λπ. ήταν μίασμα για την αρία φυλή νωρίτερα, όπως κάθε Παλαιστίνιος είναι σήμερα a priori επικίνδυνος για το κράτος του Ισραήλ.
4.Καιροσκόποι του κερατά