Υποψήφιοι στις βουλευτικές εκλογές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στον νομό Λάρισας στις 17 Ιούνη

  Οι υποψήφιοι  για τις Βουλευτικές εκλογές της 17 ης  Ιουνίου 
που αποφασίστηκαν μετά από ανοιχτές δημοκρατικές διαδικασίες
 στην συνέλευση μελών  και φίλων του μετώπου ΑΝΤΑΡΣΥΑ Λάρισας που πραγματοποιήθηκε στην Λάρισα.

  Στήθηκε  το κεντρικό εκλογικό περίπτερο στην κεντρική πλατεία (Δικαστικό ,οδ. Μεγ, Αλεξάνδρου)  λειτουργεί καθημερινά πρωί και απόγευμα.Ξεκίνησαν εξορμήσεις  σε εργατικούς χώρους,λαικές αγορές,υπηρεσίες , πόλεις,συνοικίες και χωριά

Οι υποψήφιοι  του μετώπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο νομό Λάρισας

1. Αδάμου Αντώνιος,Γεν. Γραμματέας συλλόγου  συνταξιούχων ΙΚΑ   Ελασσόνας,ανένταχτος

 2. Γενηκομσίου Φάνης, ιδιωτικός υπάλληλος, Σύμβουλος στην Περιφέρεια Θεσσαλίας με την Αριστερή Παρέμβαση'Ανταρσία για την Ανατροπή,μέλος ΠΕ τού Νέου Αριστερού Ρεύματος (ΝΑΡ)

 3. Γκόλτσιου Φανή εκπαιδευτικός,Ελασσόνα,ανένταχτη

 4. Θεοδοσιάδης Πέτρος, ιδιωτικός υπάλληλος,μέλος ΣΕΚ

 5. Καραμπίνη Ζωή, αρχιτέκτονας,συνδικαλίστρια ,σωματείο μισθωτών τεχνικών,νΚΑ 

 6. Κωτσιόπουλος Νικόλαος, οικοδόμος,συνδικαλιστής μέλος ΓΣ συνδικάτου οικοδόμων  Ν.Λάρισας,ανένταχτος

 7. Νάκος Χρίστος, ηλεκτρολόγος μηχανικός (Φάρσαλα) , συνδικαλιστής. σωματείο μισθωτών τεχνικών,ανένταχτος

 8. Παραφέστα Αναστασία, συνταξιούχος ΔΕΗ ,μέλος ΝΑΡ

   

  9. Σκυλογιάννη Κωνσταντίνα, κτηνίατρος, Πρόεδρος  Κτηνιατρικού Συλλόγου    Λάρισας,ανένταχτη


.........................

.................10.Πολύζος Νικόλαος,αγρότης ,μέλος Κομ.Ανανέωσης

 

11.Ταλαχούπης Νίκος ,οικοδόμος ,συνδικαλιστής,μέλος ΓΣ συνδικάτου οικοδόμων νομού Λάρισας

Σύμβαση ντροπής σε γραμμή Μνημονίου υπέγραψε η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ

Σύμβαση ντροπής σε γραμμή Μνημονίου υπέγραψε η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ

Τρεις βδομάδες μετά την καταγγελία των μνημονίων από τον ελληνικό λαό, η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, ένα από τα μεγαλύτερα συνδικάτα, αντί να μπει μπροστά για την αγωνιστική ανατροπή τους, μετατρέπεται σε δούρειο ίππο για την εφαρμογή τους.

Κρυφά από τους εργαζόμενους και σε αναντιστοιχία με τις ανάγκες τους, οι «αντιμνημονιακές» ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ και η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ (ΣΑΔ) προχωρούν στην υπογραφή της πιο επαίσχυντης Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στην ιστορία της ΓΕΝΟΠ. Μια κατ’ όνομα «Συλλογική Σύμβαση» που επικυρώνει τα μνημόνια και τη συντριβή των μισθών, ανοίγει το δρόμο στις απολύσεις και στην εκποίηση ολόκληρης της ΔΕΗ, καθώς:

1. Νομιμοποιεί τις μειώσεις μισθών (35%) που επέβαλαν τα μνημόνια κι οι εφαρμοστικοί νόμοι και παραχωρεί εν λευκώ στη διοίκηση τη δυνατότητα διαμόρφωσης κατά το δοκούν και ανά μήνα τις αμοιβές των εργαζομένων, ώστε να υλοποιούνται οι εντολές της Τρόικας.
2. Αποδέχεται την πλήρη ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, το ξεπούλημα Ορυχείων, Μονάδων Παραγωγής και Δικτύων, λύνει τα χέρια σε κυβέρνηση κι εργοδοσία να προχωρήσουν σε μαζικές απολύσεις «για οικονομοτεχνικούς λόγους».

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ενώ η ΔΕΗ έχει εισαχθεί από 12.5.2012 στο Ταμείο Εκποίησης Δημόσιας Περιουσίας, οι «αριστεροί» - «αντιμνημονιακοί» στη ΓΕΝΟΠ δεν έχουν πει ακόμα ούτε κουβέντα! Είναι οι ίδιοι που τον Οκτώβρη του 2010 συμφώνησαν στον τεμαχισμό της ΔΕΗ σε ανεξάρτητες κι ευπώλητες θυγατρικές, προκειμένου… «να μην βγει η χώρα από το ευρώ και την ΕΕ»!

Η ηλεκτρική ενέργεια είναι κοινωνικό αγαθό κι όχι εμπόρευμα. Η τεράστια υποδομή που έχτιζε επί 60 χρόνια ο λαός μπορεί και πρέπει να γίνει εργαλείο για την παραγωγική ανασυγκρότηση σε όφελός του, για να ανοίξει ένας άλλος δρόμος για τη χώρα μας. Μπροστά στο ξεπούλημα της ΔΕΗ και τη μετατροπή του ρεύματος σε κερδοσκοπικό εμπόρευμα υπάρχει μια απάντηση: Εθνικοποίηση ολόκληρου του ηλεκτρενεργειακού τομέα.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα βρεθεί στο πλευρό των ταξικών και αγωνιστικών δυνάμεων που στον αντίποδα των ξεπουλημένων-εργοδοτικών ηγεσιών της ΓΕΝΟΠ,  απευθύνουν κάλεσμα στους εργαζόμενους να μη νομιμοποιήσουν τη ΣΣΕ της ντροπής, ενώ καλούν και τα πρωτοβάθμια σωματεία-μέλη της ΓΕΝΟΠ μαζί με τα κλαδικά συνδικάτα ενέργειας να αναλάβουν πρωτοβουλίες για κοινή δράση με στόχο την ανατροπή των Μνημονίων.

Επιστράτευση της Εθνικής Τράπεζας στο μπλοκ της μαύρης προπαγάνδας

Επιστράτευση της Εθνικής Τράπεζας στο μπλοκ της μαύρης προπαγάνδας

Στο πλαίσιο της «μαύρης προπαγάνδας» εντάχθηκε και η Εθνική Τράπεζα. Η Έκθεσή της για τις επιπτώσεις από την έξοδο από την ευρωζώνη συνειδητά διαστρεβλώνει την πραγματικότητα και στηρίζεται σε αβάσιμες υποθέσεις. Μόνο στόχο έχει να τρομοκρατήσει την κοινωνία και να παρουσιάσει τη μνημονιακή καταστροφή ως αναπόδραστη. Ειδικότερα:

- Η Έκθεση (και όσοι άκριτα την αναπαράγουν) παραβλέπει ότι οι δυνάμεις που απαιτούν την έξοδο από το ευρώ, όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τη συνδέουν με ένα φάσμα ριζοσπαστικών πολιτικών που περιλαμβάνουν την εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων, την επιβολή φραγμών στις κινήσεις κεφαλαίου, τις παρεμβάσεις εναντίον των «αγορών» για την εξασφάλιση βασικών αγαθών και τη διατήρηση των τιμών σε χαμηλά επίπεδα και τη γενναία αναδιανομή εισοδήματος με αυξήσεις στους μισθούς και φορολόγηση του κεφαλαίου και του μεγάλου πλούτου.

- Η Έκθεση κάνει την αβάσιμη υπόθεση ότι εισαγωγή νέου νομίσματος θα σημαίνει τεράστια μείωση του ΑΕΠ παραβλέποντας ότι αυτή – και στα ποσοστά που η Έκθεση αναφέρει – είναι ήδη σε εξέλιξη ως αποτέλεσμα των Μνημονιακών πολιτικών. Σήμερα είναι που έχουμε κατάρρευση, εξαθλίωση και διάλυση του παραγωγικού ιστού. Αντίθετα, χωρίς μνημόνια και ΕΕ θα έχουμε τη δύναμη και τα εργοστάσια να τα αναλάβουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και την πολιτική διάλυσης της αγροτιάς να ανακόψουμε. Γιατί εμείς θεωρούμε ότι πλούτος και ανάπτυξη της κοινωνίας είναι οι εργαζόμενοί της και όχι οι τραπεζίτες του νεοφιλελεύθερου ολέθρου. Μόνο έτσι μπορεί να καταπολεμηθεί και η ανεργία.

- Η αναφορά σε κίνδυνο υπερπληθωρισμού είναι αβάσιμη καθώς μεταφράζει την διολίσθηση της ισοτιμίας σε εσωτερική αύξηση τιμών, όταν όχι μόνο δεν είναι αυτόματη αυτή αλλά και είναι σαφές ότι ριζική αλλαγή πολιτικής, όπως αυτή που προτείνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σημαίνει και έλεγχο των τιμών σε βάρος των αγορών και εθνικοποιήσεις και εξασφάλιση των βασικών αγαθών σε κοινωνικά δίκαιες τιμές.

- Πάνω από όλα η Έκθεση δεν λέει σε τι κατάσταση είμαστε σήμερα και κυρίως τη συνθήκη καταστροφής που θα βρεθούμε εάν εφαρμοστούν τα μνημόνια και αφήσουμε την κοινωνία να αιμορραγεί στο όνομα της παραμονής στο ευρώ.

Η κοινωνία και το κίνημα δεν πρόκειται να τρομάξουν με εύκολα προπαγανδιστικά τρικ. Με τους αγώνες τους μπορούν και πρέπει να επιβάλουν τη ρήξη με ευρώ και ΕΕ.

Του Κίμωνα Ρηγόπουλου. Ο Πάνος ήταν ο αριστερός της γειτονιάς. Μακρονησιώτης και μπαρουτοκαπνισμένος, είχε χτίσει φάλαγγα τον φάλαγγα και εξορία την εξορία τον μύθο του. Αυτός, βέβαια, υπηρετούσε μόνο την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ιστορία του τόπου του.
Ο μύθος του ήταν έργο της γειτονιάς. Ήταν το συλλογικό πόνημα των άλλων.
Αχ αυτοί οι άλλοι, που κεντούσαν σταυροβελονιά τα πάθη και τα παθήματα του γείτονα για να συνδέονται δωρεάν- οι τζαμπατζήδες της ιστορίας- με το ανθρώπινο των ανθρώπων.

Όταν περνούσε ο Πάνος και χαιρετούσε, μια σκιά δέους απλωνόταν και ένας ψίθυρος διαβρωτικός: τουλάχιστον αυτός είναι ιδεολόγος. Δεν καταλάβαινα, αλλά ένιωθα. Αργότερα, όταν πέρασα από τα κλασσικά εικονογραφημένα στον μαρξισμό χωρίς ενδιάμεσες στάσεις, ανακάλυψα και την σκοπιμότητα του μύθου. Ο Πάνος δεν ήταν πια μόνο ο Άγιος Γιώργης που σκότωνε το καταραμένο φίδι, αλλά και το πεισματάρικο υποκείμενο της ιστορίας, ο εντολοδόχος της συμπαντικής αρμονίας.
Αυτός που διευκόλυνε με τις πράξεις του  την επικράτηση της ιστορικής αναγκαιότητας. Έτσι ο Άγιος Γιώργης έγινε Ρόζα, έγινε Λένιν, έγινε Τρότσκι, έγινε Τσε.

Και το αίσθημα της ηθικής υπεροχής διαπερνούσε την αριστερή μου συνείδηση για να γονιμοποιήσει τον αγώνα, που χωρίς αυτό θα παρέμενε ισοβίως άνοστος, ισοβίως άγονος, ισοβίως δέσμιος των δυσμενών συσχετισμών.

Μετά φτάσαμε αισίως στην μεταπολίτευση και «απαισίως» στα χρόνια της εξαργύρωσης των τίτλων, κίβδηλων και αυθεντικών, από τον μεγάλο αργυραμοιβό, το ΠΑΣΟΚ. Άνθρωποι εξουθενωμένοι, στην «απ’έξω» του συστήματος, άρχισαν να καταθέτουν τα τιμαλφή της συνείδησής τους και αντ’αυτών αποκτούσαν
τα καθρεφτάκια της ένταξης σε μια «νομιμότητα» που είχε ακόμα να δώσει.

Ο καπιταλισμός παρείχε στους ιθαγενείς αρκεί να υπέγραφαν ευσεβώς στο κομματικό πελατολόγιο. Δοκιμασμένη από την μετεμφυλιακή δεξιά συνταγή, που είχε επιπλέον να δελεάσει με το γαρνίρισμα της αποκατάστασης-ηθικής και οικονομικής- των αγωνιστών της αντίστασης. Τα «περήφανα γηρατειά» του Ανδρέα Παπανδρέου έπαιρναν επιτέλους, σχεδόν άκοπα, την εκδίκησή τους.

Η αριστερά αγκομαχούσε να επιβιώσει ως ηθικό αίτημα του εξανθρωπισμού του ανθρώπου κόντρα στο φουσκωμένο ρεύμα της εκτεταμένης συναλλαγής. Αυτό που η κυρίαρχη αριστερά είχε ως ύστατο επιχείρημα, δηλαδή η ΕΣΣΔ, κατέρρευσε εν τω μεταξύ. Το υπαρκτό παράδειγμα ενός άλλου κόσμου για τον οποίον αξίζει κανείς να θυσιαστεί, αποδείχτηκε φούσκα. Το αίσθημα της ηθικής υπεροχής, τσακισμένο από τον σταλινικό πραγματισμό, κατάντησε περίγελως των νικητών, κάτι σαν τα ράκη μιας ουτοπίας αιρετικών. Θυμάμαι ακόμα ένα γιαπάκι του ’90 να έχει στο μπρελόκ του το σήμα της ΕΣΣΔ και να μου το δείχνει ειρωνευόμενος. Σαν να μου έλεγε: ιδού λοιπόν το ταριχευμένο σώμα σου, ανόητε αριστερέ.

2012. Πώς πέρασαν τα χρόνια, ε; Η μεγαλύτερη κρίση, δομική ή όχι, δεν ξέρω, του καπιταλισμού εξοντώνει ανθρώπους. Ένα δαιμονικό εντομοκτόνο στα χέρια τους σκορπάει τον θάνατο. Αλλά είμαστε έντομα; Και αν δεν είμαστε, αν δεν έρπουμε έχοντας εγκαταλείψει την όρθια στάση, τι κάνουμε; Θα σηκωθούμε και θα παλέψουμε. Και η «χρηστική» αριστερά θα αποκτήσει την αξία χρήσης της μόνο αν ξαναγίνει και Άη Γιώργης. Μόνο αν τα «άλματα της ιστορίας» επιχειρηθούν από το εφαλτήριο της ηθικής μας υπεροχής. Μόνο αν ο κομμουνιστής Πάνος της γειτονιάς συναντηθεί στα μαρμαρένια αλώνια με τους απέναντι έχοντας στην φαρέτρα του την ουτοπία του άλλου κόσμου. Ένας κόσμος που διευρύνει την συνείδησή μας τόσο ώστε να τον δικαιούμαστε. Ένας κόσμος όπου ο πολιτισμός του είναι ήδη εγκατεστημένος στις σχέσεις μας. Ένας κόσμος όπου οι «προσωπικότητες της αριστεράς» είναι τα πρόσωπα της αριστεράς. Ένας κόσμος όπου θριαμβεύει η καταχτημένη από τώρα συντροφικότητα. Ένας κόσμος όπου οι καριερίστες της συμφοράς είναι ήδη απολιθώματα.

Μπορούμε; Μπορεί να προχωρήσει έτσι η αριστερά; Μπορούμε εμείς να προχωρήσουμε με μια τέτοια αριστερά; Αυτά δεν είναι ρητορικά ερωτήματα. Είναι η ιστορική αναγκαιότητα που βιάζεται να προικίσει τη μοίρα των ανθρώπων με τον σοσιαλισμό των ανθρώπων.

Σύντροφοι, ό,τι έγραψα ίσως θεωρηθεί από κάποιους επιλήσμονες του πανανθρώπινου προορισμού μας ως ανεδαφικό, ως λογοτεχνία που φλυαρεί πάνω στα συντρίμια, ως αφ’υψηλού θέαση της «πραγματικής» ζωής. Όμως όταν το έδαφος τρίζει συθέμελα, εμείς, οι επαρκείς σεισμογράφοι, δεν απαντούμε μόνο με το τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι. Δεν αναλύουμε για να αθροίσουμε αλλά για να συνθέσουμε την μελωδία των άνω θρωσκόντων. Καλούμαστε να απαντήσουμε με τους όρους εκείνης της ηθικής που περιέχει το παρόν ως το άνθος του μέλλοντος.

2 σχολια για το υβρίδιο των Ανεξ.Ελληνων ,και την γαλάζια πολυκατοικία

Το υβρίδιο των Ανεξάρτητων Ελλήνων

Σαρξ εκ της σαρκός της ΝΔ, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Καμμένου πλασάρονται ως αντιμνημονιακή δύναμη, ενώ στην πραγματικότητα το πρόγραμμά τους βρίσκεται στην ίδια κατεύθυνση με άλλη ονομασία.
Η διγλωσσία των Ανεξάρτητων Ελλήνων δεν είναι τωρινό φαινόμενο, άλλωστε προκάλεσε θυμηδία όταν αποκαλύφθηκε ο ίδιος ο κος Καμμένος, σαν έτοιμος από καιρό και διψασμένος για εξουσία, να προσπαθεί να βρει τρόπο να σχηματίσει κυβέρνηση με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που πριν αποκαλούσε «προδότες».
Τώρα έχει ξεκαθαρίσει και το δήθεν αντιμνημονιακό του προφίλ: σύμφωνα με τους εκπροσώπους του κόμματος, πρόθεσή τους είναι να καταγγείλουν μεν το Μνημόνιο, αλλά όχι τη Δανειακή Σύμβαση (η οποία ως προϋπόθεση έχει όλους τους όρους του Μνημονίου!). Απλώς δηλαδή θα αλλάξει όνομα το Μνημόνιο και θα ονομαστεί «Εθνικό Σχέδιο Δράσης», όμως η ανεργία, η φτώχεια, η συμπίεση μισθών και συντάξεων, οι απολύσεις από το δημόσιο, η διάλυση του κράτους πρόνοιας θα συνεχιστούν. Άλλωστε, όλα τα παραπάνω, μαζί με πολλές ακροδεξιές θέσεις (για το λαϊκό κίνημα, το μεταναστευτικό, τα δικαιώματα κ.ά.) περιλαμβάνονται επίσης στο πρόγραμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων.
Εξάλλου η αποδοχή της υποχρέωσης της αποπληρωμής του χρέους, συνέπεια της οποίας είναι το Μνημόνιο, αλλά και η αποδοχή του ευρώ, ήταν αναμενόμενο να οδηγήσουν αργά ή γρήγορα σε αποδοχή του Μνημονίου ή κάποιας παραλλαγής του.
Στο δημόσιο λόγο τους σήμερα οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δεν επιτίθενται στα κόμματα της Αριστεράς, προκειμένου να συντηρήσουν την εικόνα του μπλοκ των «αντιμνημονιακών δυνάμεων». Στην πραγματικότητα όμως εξυπηρετούν καθαρά τα συμφέροντα του κεφαλαίου, έχουν ως βασικό εχθρό τη μαχόμενη Αριστερά και το λαϊκό κίνημα. Εκφράζουν την ανάγκη του κεφαλαίου να ενσωματώσει τα μικρομεσαία στρώματα που καταστρέφονται από το Μνημόνιο, σε ένα πλήρως ενσωματωμένο πλαίσιο επενδυμένο με πατριωτικές κορώνες.
Δεν μπορεί να υπάρξει καταγγελία του Μνημονίου και μάλιστα από τη σκοπιά της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας, και πολύ περισσότερο «κυβέρνηση της Αριστεράς», με τη στήριξη ή την ψήφο ανοχής από το κόμμα του κου Καμμένου.

Αντιλαϊκή, νεοφιλελεύθερη και ακροδεξιά η γαλάζια πολυκατοικία.

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τις δηλώσεις του Αντ. Σαμαρά στην Εκλογική Συνδιάσκεψη της Ν.Δ.

Πραγματικά αποκαλυπτική αλλά και ταυτόχρονα ιδιαίτερα εξοργιστική ήταν η ομιλία του Αντώνη Σαμαρά, στις 26 Μαΐου, από το βήμα της εκλογικής συνδιάσκεψης της Ν.Δ. Μίλησε μπροστά στο κοινό της διευρυμένης πλέον δεξιάς πολυκατοικίας, από τον καταδικασμένο από τη λαϊκή θέληση πρώην πρωθυπουργό Καραμανλή, μέχρι την Ντόρα μετά την αποτυχημένη της ατομική προσπάθεια αλλά και την ακροδεξιά τρόικα των Άδωνη, Βορίδη και Πλεύρη. Όλοι μαζεμένοι για την κοινή προσπάθεια, να συνεχιστεί η καταστροφική μνημονιακή πολιτική, να διαφυλαχτεί η εκμετάλλευση και η ομαλή πορεία αφαίμαξης του ελληνικού λαού.
Η αλήθεια είναι ότι μπροστά στον τρόμο, να μαυρίσει ο λαός εκ νέου τη μνημονιακή πολιτική και να χάσουν την εξουσία, φανερώνουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Το πρόσωπο της συντηρητικής δεξιάς, του φθόνου προς την κοινωνία και τους εργαζόμενους, του ρατσισμού και του εμφυλιοπολεμικού αντικομουνισμού. Ο Αντώνης Σαμαράς αφιέρωσε όλη του την ομιλία για να επιτεθεί στην Αριστερά, προσπαθώντας να αυτοπαρουσιαστεί ως ο υπερασπιστής του νέου. Το νέο, υποτίθεται, υπερασπίζονται οι υπουργοί του μαύρου μετώπου του Παπαδήμ(ι)ου, οι διεφθαρμένοι καριερίστες, επαγγελματίες της «κωλοτούμπας». Ως νέο προσπαθούν να πλασάρουν την αναπαλαιωμένη σκουριά του νεοφιλελευθερισμού, της κόλασης των εργαζομένων και του παράδεισου για τους εργοδότες, τους επενδυτές τους διεθνείς τοκογλύφους. Ως νέο, τη μισαλλοδοξία και το ρατσισμό, αυτοί που ευθύνονται για τα κοινωνικά αδιέξοδα και τη φτώχεια.
Όμως, όσο και αν το θέλουν, ο λαός δεν έχει μνήμη χρυσόψαρου. Και πρέπει στις εκλογές να τους στείλει μια και καλή στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Δεν είναι παρά σωματοφύλακες της δημοσιονομικής σταθερότητας, της μέγγενης του χρέους, του ευρώ και της Ε.Ε. Είναι καιρός, θαρρετά, να διεκδικήσουμε μια διαφορετική πορεία, χωρίς χρέος, μνημόνια, ευρώ και Ε.Ε. Ένα μέλλον για τους εργαζόμενους και τη νεολαία.     

Οι συζητήσεις και το πολιτικό πρόγραμμα των Αναιρέσεων 2012 στην Αθήνα

Οι συζητήσεις και το πολιτικό πρόγραμμα των Αναιρέσεων 2012 στην Αθήνα

Αναιρέσεις

29.05.12

Πλούσιο είναι στις φετινές «Αναιρέσεις» και το πολιτικό πρόγραμμα, με ενδιαφέρουσες συζητήσεις, πάνελ και στρογγυλά τραπέζια. Στο «καυτό» πολιτικό και προεκλογικό τοπίο, οι «Αναιρέσεις 2012» επιδιώκουν να παρέμβουν ανοίγοντας και οργανώνοντας τη συζήτηση γύρω από τα επίδικα πολιτικά ζητήματα. Εκδηλώσεις για τις νέες προσκλήσεις που αντιμετωπίζει η αριστερά, αλλά και για το φαινόμενο της ανάδυσης του φασισμού σαν απάντηση στη κρίση του συστήματος. Εκδηλώσεις για τη σχέση ηγεμονίας-εξουσίας και της απάντησης του μαχόμενου μαρξισμού στην κρίση, καθώς και διαλέξεις για σημαντικά θεωρητικά ζητήματα. Σε αυτά τα πλαίσια ξεχωρίζουν οι διεθνείς συμμετοχές στη φετινή διοργάνωση. Τα πάνελ των εκδηλώσεων του φεστιβάλ θα τιμήσουν ο Μαρξιστής θεωρητικός Leo Panich, όπως και ο μελετητής του έργου του Γκράμσι, Peter Thomas, και φυσικά πολλοί αγωνιστές της αριστεράς και των κινημάτων καθώς και διανοούμενοι από τη χώρα μας. . Δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα των συζητήσεων παρακάτω:

Τελευταία ανανέωση ( 29.05.12 )

Διαβάστε περισσότερα...

Tοπικές του Μ.Α.Α. ειναι με ρήξη και ανατροπή ,κατεβαίνουν με ΑΝΤΑΡΣΥΑ

1. Απόφαση ΤΕ Αιγάλεω-Χαϊδάρι-Αγία Βαρβάρα του ΜΑΑ:
   "Η Τοπική Επιτροπή Αιγάλεω του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής θεωρώντας οτι η καθημερινά μαχομενη Αριστερα μπορει να δημιουργησει τις συνθηκες για την αντικαπιταλιστική ανατροπή,πιστεύοντας οτι η αξιοπρέπεια και η δικαίωση του λαού μπορεί να προκύψει ΜΟΝΟ μεσα απ τους αγώνες στους δρόμους,στις πλατείες και τους χώρους δουλειάς στηρίζει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και με κοινή απόφαση της Τοπικής Επιτροπής Αιγάλεω Χαιδαριου και Αγιας Βαρβαρας απο κοινού προτείνουν τη συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη Β´ Αθήνας του συντρόφου Πέτρου Παπανικολάου απο το ΜΑΑ.Η κοινή μας δράση έχει ξεκινήσει ήδη απο τις Αυτοδιοικητικεs εκλογές με τη δημιουργία της παράταξης "Ρήγμα στα Δυτικά"."
2.   ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;
   
   
         Και τώρα τί, μπροστά σ’ αυτό που καταρρέει; Σ’ αυτό που μάταια προσπαθεί να βρει λύσεις από ένα σάπιο και παλαιωμένο οπλοστάσιο; Που ακόμη κι αυτή τη στιγμή της κατάρρευσής του κατακλέβει τον παραγόμενο πλούτο της εργασίας;
          Τη στιγμή που με τον πιο  δυνατό τρόπο έχει ανοίξει διάπλατα το φως για μια άλλη ανάπτυξη, μια άλλη κοινωνία. Της κοινωνίας εκείνης που μόνο η αριστερά οραματίζεται και αγωνίζεται γι αυτήν.
   Όμως ποιάς αριστεράς;
   -          Αυτής που αποφεύγει τις έννοιες ρήξη και ανατροπή, που πιστεύει πως θα ξεπεράσει την κρίση με την βοήθεια ή έστω την ανοχή των Αρσένηδων, Παπαδήμων  και των εντολοδόχων τους; Που όσο ψηλώνει το εκλογικό τους μπόϊ, τόσο πιο πολύ απομακρύνονται από το στόχο της ανατροπής του σάπιου καπιταλισμού, εγκλωβίζοντας ταυτόχρονα αρκετούς συντρόφους παρασυρόμενοι από τον ενθουσιασμό και την επιθυμία της εκλογικής νίκης;
   -          Της αριστεράς που οραματίζεται αυτό που κατέρρευσε, που όσο, ούτε αντέχει ούτε ανέχεται (ενώ το ίδιο θα’πρεπε να επιδιώκει) τη δημιουργική κριτική, τόσο πιο πολύ απομονώνεται και με αφορισμούς και άναρθρες κραυγές κατακεραυνώνει τους δήθεν εχθρούς της. Συντρόφους με τους οποίους βρέθηκε όχι λίγες φορές μαζί στους αγώνες για ένα καλύτερο ελπιδοφόρο αύριο;
   -          Ή της αριστεράς της ανατροπής και της ρήξης με την καπιταλιστική βαρβαρότητα; Της αριστεράς που αποτίναξε  ένα μεγάλο μέρος της σεχταριστικής σκουριάς που είχε συσσωρευτεί πάνω της από τις ήττες και τις στρεβλώσεις του παρελθόντος και μας  δίνει τη δυνατότητα να ονειρευτούμε ξανά το πέρασμα «από το βασίλειο της αναγκαιότητας στο βασίλειο της ελευθερίας»;
       Σύντροφοι της αντικαθεστωτικής αριστεράς που δεν βρισκόμαστε σήμερα μαζί,  σύντροφοι όλοι εσείς που ελπίζετε στην υλοποίηση των υποσχέσεων της ηγεσίας της ρεφορμιστικής αριστεράς,  τέλος σύντροφοι εγκλωβισμένοι στα αδιέξοδα της γραφειοκρατικής ηγεσίας  του Περισσού δηλαδή μ’ όλους εσάς που έχουμε βρεθεί μαζί στους δρόμους, στις πλατείες, στους τόπους δουλειάς μπορεί να βρεθούμε μαζί με το ελπιδοφόρο μετωπικό σχήμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
      Μπορεί και πρέπει ακόμη και τώρα – σ’αυτή την εκλογική μάχη αλλά και το κυριότερο μετά απ’ αυτήν – όλα τα αντικαπιταλιστικά αριστερά σχήματα, να διευρύνουμε ακόμη πιο πολύ την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, να δείξουμε πως είναι πιο πολλά  ποσοτικά και ποιοτικά αυτά που μας ενώνουν, παρά αυτά που μας χωρίζουν.
       Για να δείξουμε πως το όραμα της ανατροπής και όχι της μεταρρύθμισης, παραμένει ζωντανό και επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε.
       Στις 17  Ιουνίου αλλά κυρίως μετά απ’ αυτή ας δυναμώσουμε τις γραμμές της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.
   
   
                                                                                                            Λάζαρος Θερμογιάννης
                                                                                            Πρώην Δήμαρχος Μεταμόρφωσης Αττικής

Κοινή δήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της κομμουνιστικής οργάνωσης ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

[2012-05-27] Κοινή δήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της κομμουνιστικής οργάνωσης ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Κοινή δήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της κομμουνιστικής οργάνωσης ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

1. Οι εκλογές της 6ης του Μάη έδωσαν ένα ισχυρό πλήγμα στο «μαύρο μέτωπο των δυνάμεων του μνημονίου», του ΔΝΤ, της ΕΕ του κεφαλαίου. Στην ήττα των δυνάμεων αυτών αποτυπώθηκαν οι μεγάλοι αγώνες και τα κινήματα της περιόδου, η δίχρονη αντίσταση της εργατικής τάξης και του λαού. Η απόρριψη του πολιτικού συστήματος και της πολιτικής του Μνημονίου κατευθύνθηκε κυρίως προς την αριστερά, πράγμα που αντικειμενικά ανοίγει νέες δυνατότητες για την ανάπτυξη και κλιμάκωση των λαϊκών αγώνων το επόμενο διάστημα.

2. Οι δυνάμεις του κεφαλαίου, τρόικα και συνολικά το «μαύρο μέτωπο» επιχειρούν ήδη να αντεπιτεθούν, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα. Από τους αφόρητους εκβιασμούς και την κινδυνολογία πάνω στον λαό έως την προσπάθεια αφομοίωσης και ευνουχισμού του ξεκάθαρου μηνύματος καταδίκης του Μνημονίου της 6ης του Μάη με επιμέρους, προσωρινές παραχωρήσεις που θα αφήνουν άθικτο όλο τον μηχανισμό επιτροπείας και κυριαρχίας της τρόικα και της ΕΕ, τους στόχους και την κατεύθυνση της ασκούμενης πολιτικής.

3. Για να γίνει το επόμενο ακόμα πιο ισχυρό βήμα καταδίκης του Μνημονίου και απαλλαγής των εργαζόμενων από τον εφιάλτη της συνέχισης αυτής της πολιτικής απαιτείται η ανάπτυξη ενός εργατικού και λαϊκού κινήματος, στην βάση του προγράμματος εκείνου που μπορεί να βελτιώσει ριζικά την ζωή των εργαζόμενων, να αποκρούσει τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης, σε ρήξη με τις βασικές επιλογές των κυρίαρχων δυνάμεων και του αστικού πολιτικού συστήματος, με βασικά σημεία:

• άμεση καταγγελία μνημονίων και δανειακών συμβάσεων - κατάργηση εφαρμοστικών νόμων
• παύση πληρωμών - μονομερής διαγραφή του χρέους εκτός αυτού προς τα ασφαλιστικά ταμεία
• έξοδος από ευρώ και ΕΕ
• εθνικοποίηση τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο
• αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Απαγόρευση των απολύσεων. Κατάργηση των αντεργατικών-αντιλαϊκών νόμων και αποκατάσταση των Συλλογικών Συμβάσεων και διαπραγματεύσεων. Κατάργηση των χαρατσιών και των φορομπηχτικών νόμων. Διαγραφή των χρεών των εργατικών οικογενειών και των φτωχών αγροτών, των αυτοαπασχολουμένων και των επαγγελματιών που προλεταριοποιούνται.
• Ικανοποίηση των ώριμων διεκδικήσεων του εργατικού συνδικαλιστικού και νεολαιίστικου κινήματος

4. Οι δυνάμεις της επαναστατικής αριστεράς επιδιώκουν την επιβολή και την εφαρμογή αυτού του προγράμματος στοχεύοντας και διεκδικώντας την κυβερνητική και τη συνολική ταξική εξουσία της εργατικής τάξης, βασισμένη στους αγώνες, τις οργανώσεις και τα όργανα της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού. Η πορεία αυτή θα είναι αντικειμενικά πορεία ρήξης με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό, όχι διαχείρισής του.

5. Η στάση μας στην εξωκοινοβουλευτική πάλη και σε κοινοβουλευτικό επίπεδο απέναντι στην προτεινόμενη αριστερή κυβέρνηση ή «κυβερνήσεις με την συμμετοχή της αριστεράς», και γενικά σε κάθε κυβέρνηση καθορίζεται με κριτήριο την προώθηση των αμέσων στόχων και διεκδικήσεων του εργατικού και λαϊκού κινήματος, σε ρήξη με την πολιτική και τις θέσεις των δυνάμεων του κεφαλαίου, της ΕΕ, του ΔΝΤ. Μία αριστερή κυβέρνηση για επαναδιαπραγμάτευση και όχι ριζική ανατροπή και καταγγελία των δανειακών συμβάσεων, των Μνημονίων και των ασφυκτικών ορίων που θέτει η γενικότερη πολιτική της ΕΕ δεν μπορεί να έχει την ανοχή μας. Θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα την Αριστερά σε ενσωμάτωση, οπισθοχώρηση και οδυνηρή ήττα και θα διαψεύσει τις λαϊκές προσδοκίες και ελπίδες.

6. Προϋπόθεση για κάθε επί μέρους κατάκτηση και για συνολικότερες ανατροπές υπέρ της εργατικής τάξης και του λαού σε μια κατεύθυνση ρήξης και αποδέσμευσης από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς του ευρώ και της ΕΕ είναι η αποφασιστική ενίσχυση της επαναστατικής Αριστεράς και του λαϊκού κινήματος

7. Με βάση τις παραπάνω κοινές εκτιμήσεις η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ συνεργάζονται στην επερχόμενη κρίσιμη εκλογική μάχη. 

Οι δύο οργανώσεις διατηρούν το δικαίωμα αυτοτελούς προβολής των ιδιαίτερων απόψεών τους.

Η αναγκαιότητα της αριστερής κριτικής στον ΣΥΡΙΖΑ

Submitted by aristeroblog on Fri, 2012-05-25 09:26

Printer-friendly version

   Γιώργος Ρούσης

Το τελευταίο διάστημα, πέρα από την απολύτως δικαιολογημένη αντίδραση  όσων  με απαράδεκτο τρόπο αντιμετωπίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως την άλλη όψη του νομίσματος του μαύρου μετώπου, αναπτύσσεται  μια όλο  και πιο  έντονη επιθετικότητα ενάντια  σε όσους  τολμούν να του ασκήσουν κριτική από τα αριστερά.

 

Αυτή στοχεύει όλους εκείνους, πρόσωπα ή συνιστώσες της ριζοσπαστικής αριστεράς , που  υποστηρίζουν ότι οι προτάσεις του  είναι ανεπαρκείς  για μια φιλολαϊκή έξοδο από την κρίση, και τούτο διότι κινούνται εντός των τειχών του οικοδομήματος μέσα στο οποία   δημιουργήθηκε η κρίση.

 

Μάλιστα το βασικό επιχείρημα αυτής της κριτικής είναι ότι οι εξ’ αριστερών επικριτές του ΣΥΡΙΖΑ, κουβαλούν νερό στο μύλο των μνημονιακών δυνάμεων,  γιατί φοβίζουν τον κόσμο ο οποίος χρεώνει και στον ΣΥΡΙΖΑ τις «εξτρεμιστικές» τους απόψεις, και έτσι τον αποδυναμώνει εκλογικά, τη στιγμή που η μάχη ανάμεσα σε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι θα κριθεί οριακά.

 

Έτσι λοιπόν κάθε αναφορά σε έξοδο από το ευρώ, -τη στιγμή που οι  ίδιοι οι Ευρωπαίοι οδεύουν προς πολλές ευρωζώνες - ή  σε ρήξη με την ΕΕ, πολύ περισσότερο η αναφορά σε αντικαπιταλιστικά –αντιμπεριαλιστικά μέτρα, και βεβαίως η αναφορά σε όρους  όπως  καπιταλισμός (ως υπαίτιος της παγκόσμιας κρίσης ) ή  σοσιαλισμός (ως προοπτική),  αποφεύγονται επιμελώς.

 

Ταυτόχρονα  ουδείς από τους κριτικούς της αριστερής κριτικής δεν έχει αρθρώσει μια λέξη για να  αποδείξει  ότι δεν πρόκειται ο ΣΥΡΙΖΑ να εξελιχθεί σε νέο αριστερό ανάχωμα του συστήματος , κάτι που είναι σαφές ότι επιδιώκει τόσο η ντόπια αστική τάξη, όσο και οι ξένοι δυνάστες μας.

 

Έτσι, και μάλιστα όχι από κυβερνητική θέση ,   απέναντι στις πιέσεις των ξένων , την τρομολαγνεία και τον πιο χυδαίο αντικομμουνισμό του Σαμαρά, ο ΣΥΡΙΖΑ υπογράφει  πιστοποιητικά  νομιμοφροσύνης σε ευρώ, ΕΕ, και υπόσχεται ότι πασχίζει για την «ευρωπαϊκή κοινωνική συνοχή».

 

Παράλληλα: 

 

- δεν θεωρεί σκόπιμο να προβεί σε καμιά  αυτοκριτική για παρελθούσες αμαρτίες, τύπου υπερψήφισης του  Μάαστριχτ,  ή για πιο πρόσφατες μικρότερες νοθείες όπως πχ η συμμετοχή νυν βουλευτών και άλλων στελεχών του  στις εκλογές για τα όργανα των ΑΕΙ με βάση το νόμο  Διαμαντοπούλου ,

 

- αμβλύνει  σε καθημερινή σχεδόν βάση τις αρχικές του τοποθετήσεις, πόσω μάλλον τις προγραμματικές δεσμεύσεις του,

 

-εξοβελίζει από το λεξιλόγιο του τον όρο καταγγελία,

 

-απευθύνεται  στην καθεστωτική ΔΗΜΑΡ για σχηματισμό κυβέρνησης και αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο αυτή να λειτουργήσει με την ανοχή των πιο συντηρητικών δυνάμεων,

 

-νεκρανασταίνει τον καταδικασμένο στη λαϊκή συνείδηση Αρσένη και τον  προτείνει για υπηρεσιακό πρωθυπουργό, 

 

-προβάλλει  όλο και περισσότερο τα πιο δεξιά στελέχη του, ενώ  τα αριστερά του όλο και πιότερο αυτολογοκρίνονται,

 

-εναγκαλίζεται με τέως συμβούλους των Τσοχατζόπουλου και Γ. Παπανδρέου,

 

-προαναγγέλλει το μετασχηματισμό του σε νέα μεγάλη  δημοκρατική παράταξη,

 

-φαντασιώνεται ότι θα αλλάξει τους συσχετισμούς στην Ευρώπη σε συμμαχία με τους υποστηριχτές του  Ολάντ, τη  στιγμή που ο ίδιος  καλεί την Ελλάδα να εκπληρώσει όλες  τις υποχρεώσεις της.

 

Μια τέτοια στάση όμως, δεν μπορεί παρά να γεννήσει τον ακόλουθο προβληματισμό στον καλοπροαίρετο αριστερό που έχει τη πολιτική διαύγεια να τον απασχολεί  κι’ ένα βήμα παραπέρα από το ντέρμπυ των εκλογών.

 

Έστω  ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατορθώνει να σχηματίσει κυβέρνηση με τη συνεργασία άλλων δυνάμεων όπως η ΔΗΜΑΡ. Το βέβαιο είναι ότι αυτή η κυβέρνηση είναι αδύνατον να κοντράρει έστω και κατ’ ελάχιστο το ξένο  και ντόπιο κεφάλαιο, κάτι απαραίτητο αν θέλει να πάρει τα όποια φιλολαϊκά μέτρα, δίχως τη στήριξη ενός ισχυρού  λαϊκού κινήματος. Όταν όμως στο όνομα της απόσπασης μιας ψήφου πίσω από το παραβάν, η ριζοσπαστικοποίηση αυτού του κινήματος σε αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση , αντί  να προωθείται, γίνεται προσπάθεια να μετριαστεί, ή ακόμη χειρότερα  όταν θεωρείται ότι θα φοβίσουμε το λαό αν ορίσουμε με σαφήνεια ποιοι είναι οι στόχοι και οι αντίπαλοι του, τότε με μαθηματική ακρίβεια το παιγνίδι της επόμενης μέρας έχει χαθεί.

Ακόμη λοιπόν και αυτή  η οπορτουνιστική, επιφανειακή και κοντόφθαλμη κριτική της αριστερής κριτικής στον ΣΥΡΙΖΑ,  αποτελεί ένα επιπρόσθετο λόγο άσκησης της,  ένας επιπρόσθετο λόγο  για να καταδειχτεί ότι  αυτή, όχι  μόνον δεν βλάπτει  τα λαϊκά συμφέροντα, αλλά τα ενισχύει.

 

Από την ίδια οπτική γωνία και η ψήφος σε ριζοσπαστικές δυνάμεις όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όχι μόνον δεν είναι χαμένη ψήφος, όπως διατείνονται όσοι πρόσφατα ενστερνιστήκαν αυτό το κλασικό επιχείρημα του δικομματισμού,  άλλα είναι μια άλλη ποιοτικά ψήφος που σε βάθος χρόνου, και όχι μόνον εκλογικά, ενισχύει το ριζοσπαστισμό και αποδυναμώνει την προσπάθεια διαμόρφωσης μιας ενσωματώσιμης  αριστεράς .

Το βέβαιο είναι ότι αν ευοδωθεί αυτή η προσπάθεια, αυτό θα είναι αρνητικό και όσοι  αναμένουν κάτι τέτοιο για να δικαιωθούν θα πρέπει να γνωρίζουν ότι μια ήττα μιας κυβέρνησης υπό τον ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από τη δικαίωση τους,   θα χρεωθεί στη σύμπασα αριστερά, και το πιο σημαντικό είναι ότι θα οδηγήσει σε βαθειά απογοήτευση όλο αυτόν τον κόσμο που μέσα στο μαύρο σκοτάδι, είδε στον ΣΥΡΙΖΑ κάποια αχτίδα φωτός.

 

Γι’ αυτό και πρέπει να πασχίσουμε να διασώσουμε και να ενισχύσουμε τον αριστερό  ριζοσπαστισμό, μόνο ικανό να διαφυλάξει  αυτήν την  ελπίδα και να  μετατρέψει το όνειρο  σε πραγματικότητα, μόνο ικανό να συγκρατήσει το τσουνάμι της απογοήτευσης, που θα προκληθεί  κατά την απευκταία αλλά λίαν πιθανή περίπτωση, που ο ΣΥΡΙΖΑ θα  ενσωματωθεί και το ΚΚΕ θα καταβαραθρωθεί.

Μπορεί να εφαρμοστεί ένα αριστερό κυβερνητικό πρόγραμμα μέσα στην ΕΕ;

Γιώργος Βασσάλος*



Η Ελλάδα είναι ενταγμένη εδώ και τριάντα χρόνια στο θεσμικό οικοδόμημα της ΕΟΚ (1981) και μετέπειτα ΕΕ, είκοσι χρόνια στην ενιαία αγορά (1992) και δέκα χρόνια στον ενιαίο νόμισμα (2001). Για κανένα από αυτά τα στάδια ‘ευρωπαϊκής ενσωματώσης’ δεν έγινε, όχι απλά δημοψήφισμα, αλλά ούτε καν ένας αξιοπρεπής δημόσιος διάλογος σχετικά με τις πολύ πρακτικές συνέπειες τους. 

 

Μια καθυστερημένη συζήτηση με το πιστόλι στον κρόταφο...............

συνέχεια εδώ