Η έξοδος από το ευρώ δεν είναι καταστροφή!

Ένας από τους βασικούς ιδεολογικούς εκβιασμούς που κάνει σήμερα η κυβέρνηση είναι ότι εάν δεν εφαρμοστούν τα μέτρα του Μνημονίου και το Μεσοπρόθεσμο, θα έχουμε έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη και αυτό ισοδυναμεί με εθνική καταστροφή.

Προφανώς και για την κυβέρνηση δεν είναι καταστροφικό να συμμετέχουμε σε μια νομισματική ένωση ανάμεσα σε χώρες με άνισα επίπεδα παραγωγικότητας που λειτουργεί ως εάν η Γερμανία να έκανε καθημερινά ανταγωνιστική υποτίμηση έναντι της Ελλάδας, που αποδιαρθρώνει κρίσιμους κλάδους της ελληνικής οικονομίας, που διευρύνει τα ελλείμματα και το χρέος, που στερεί από το ελληνικό δημόσιο στοιχειώδη εργαλεία άσκησης οικονομικής πολιτικής όπως είναι η αυτοτελής νομισματική επέκταση και η διόρθωση της ισοτιμίας. 

Σίγουρα το ευρώ δεν ήταν καθόλου καταστροφικό για τις τράπεζες που μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τα χαμηλά επιτόκια και τις ροές κεφαλαίων για να τροφοδοτήσουν μια φούσκα καταναλωτικής και στεγαστικής πίστης, για τις πολυεθνικές εταιρίες που μπορούσαν να αποκτήσουν εισαγωγική διείσδυση, για τις επιχειρήσεις που επεδίωκαν επέκταση στα Βαλκάνια διαθέτοντας «ισχυρό νόμισμα», για τα εύπορα κοινωνικά στρώματα που ήθελαν απρόσκοπτα να κάνουν επενδύσεις ή καταθέσεις στο εξωτερικό. Ούτε ήταν καταστροφικό για τους εργοδότες που εκμεταλλεύτηκαν την έκθεση στο διεθνή ανταγωνισμό ως μοχλό για να επιδεινώσουν τις συνθήκες εργασίας και να συμπιέσουν το  πραγματικό κόστος εργασίας.

Όμως, για τον αγρότη που δεν μπόρεσε να αντέξει την εισβολή τεχνητά φτηνών εισαγόμενων προϊόντων, για τον εργαζόμενο της επιχείρησης που έκλεισε, τον υπάλληλο που υφίσταται τη μία περικοπή μετά την άλλη, τον κάτοικο μιας περιοχής που ερημώνει από την ανεργία, τον άρρωστο που του ανακοινώνουν κατάργηση νοσοκομειακών κλινών, πραγματική καταστροφή είναι η παραμονή στο ευρώ.

Υποστηρίζουν οι απολογητές του ευρώ ότι μια ενδεχόμενη έξοδος θα οδηγούσε αυτόματα σε ραγδαία υποτίμηση, απαξίωση των αποταμιεύσεων και εκτίναξη του πληθωρισμού. Όμως, αυτό αποτελεί ιδεολογική λαθροχειρία γιατί σκόπιμα παραβλέπουν ότι η έξοδος από το ευρώ, σε συνδυασμό με ριζοσπαστικές αλλαγές πολιτικής, όπως είναι η εθνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών επιχειρήσεων, ο έλεγχος των κινήσεων κεφαλαίων, η παύση πληρωμών στο ληστρικό χρέος, οι φραγμοί στις ανεξέλεγκτες εισαγωγές, η διατίμηση των κοινωνικά αναγκαίων προϊόντων, συνολικά η πορεία προς τον κοινωνικό δημοκρατικό έλεγχο της οικονομίας, όχι μόνο θα αποτρέψει τέτοια ενδεχόμενα αλλά και θα ανακουφίσει από το κόστος της έκθεσης στη βαρβαρότητα του διεθνοποιημένου καπιταλισμού. Εκτός, βέβαια, και εάν έχουμε χάσει κάθε εμπιστοσύνη στη συλλογική δυνατότητα της εργαζόμενης πλειοψηφίας σε αυτό τον τόπο να μπορεί να καλύψει τις βασικές της ανάγκες μετασχηματίζοντας τις σχέσεις παραγωγής. Όντως, ορισμένα εισαγόμενα σύμβολα καταναλωτισμού μπορεί να ακριβύνουν, αλλά η αξιοποίηση των συλλογικών παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας θα οδηγήσει σε μια πραγματική κοινωνική ευημερία. Σε τελικά ανάλυση τα φτηνά ποιοτικά διατροφικά αγαθά, η δημόσια και δωρεάν παιδεία και υγεία, η διεύρυνση των δημόσιων συγκοινωνιών, η προστασία του περιβάλλοντος, η ανάκτηση της δυνατότητας εγχώριας παραγωγής υψηλής τεχνολογίας είναι προτιμότερα από το να έχουμε φτηνές εισαγόμενες οθόνες plasma.

Στην πραγματικότητα, όσοι κινδυνολογούν σήμερα για τις επιπτώσεις τυχόν εξόδου από το ευρώ, ιδίως όσοι προέρχονται από την Αριστερά, μοιάζουν να θεωρούν απόλυτα αυτονόητη και αναγκαία τη σημερινή αρχιτεκτονική των διεθνών συναλλαγών της Ελλάδας και κατά συνέπεια την απουσία οποιουδήποτε προστατευτικού μηχανισμού απέναντι στη βίαιη εσωτερίκευση των πιέσεων από την καπιταλιστική διεθνοποίηση. Πάνω σε αυτή την υπόθεση στηρίζουν τις καταστροφολογικές προβλέψεις τους, παραβλέποντας όλη την γκάμα εργαλείων που υπάρχουν για να προστατευτούν τα λαϊκά στρώματα από αυτή την έκθεση στη συστημική κοινωνική βία του διεθνοποιημένου κεφαλαίου. Σε αυτή την πλήρη αποδοχή της «απελευθέρωσης των διεθνών συναλλαγών» συντονίζονται με τον ίδιο το νεοφιλελευθερισμό που απορρίπτει μετά βδελυγμίας τον «προστατευτισμό». Η άρνηση του «ελεύθερου εμπορίου» και των «ελεύθερων κινήσεων κεφαλαίου» δεν αποτελεί εθνικισμό (εκτός και εάν π.χ. όλο το κίνημα ενάντια στον ΠΟΕ και την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση ήταν εθνικιστικό), αλλά  ρήξη με τον «υπαρκτό ιμπεριαλισμό» της εποχής μας.

Ούτε πρόκειται για «εθνική αναδίπλωση». Η έξοδος από την ΟΝΕ και προοπτικά από την ίδια την ΕΕ, το να σταματήσει η Ελλάδα να είναι οικονομικό «πεδίο βολής» για τις ηγεμονικές χώρες της ΕΕ και τους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οίκους, είναι προϋπόθεση για διεθνείς συναλλαγές και συνεργασίες που να στηρίζονται στην αλληλεγγύη, την ισοτιμία και τη δικαιοσύνη. Επιπλέον, τυχόν έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ, θα αποσταθεροποιούσε το νεοφιλελεύθερο «ευρωπαϊκό οικοδόμημα» θα οδηγούσε σε μια αλυσιδωτή αμφισβήτηση της κυρίαρχης πολιτικής σε όλη την Ευρώπη, άρα θα ήταν μια κίνηση κατεξοχήν διεθνιστική.

Σίγουρα όλα αυτά απαιτούν ριζικές πολιτικές ανατροπές και την απαλλαγή από ένα πολιτικό σύστημα που ταύτισε τη διακυβέρνηση με τον καταναγκαστικό νεοφιλελευθερισμό της «ευρωπαϊκής προοπτικής» και την αναγόρευση των απαιτήσεων των επενδυτών σε υποχρεωτικό γνώμονα πολιτικής. Όμως, αυτό ακριβώς δεν εκφράζει και το πάνδημο «ούστ!» στις πλατείες της οργής;

ενδεχόµενο αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ενωση??

Δρόμοι

του Ρούσσου Βρανά

Τα λόγια του...
... αντήχησαν σαν παραφωνία, την ώρα που η ιρλανδική κυβέρνηση παλεύει να καταστρώσει ένα σχέδιο που θα φέρει το διογκούµενο έλλειµµα της χώρας κάτω του 3% του ΑΕΠ µέχρι το 2014. Αψηφώντας όµως τα κελεύσµατα των Βρυξελλών, ο Μάικ Σόντεν, ανώτατο στέλεχος της ιρλανδικής κεντρικής τράπεζας, µοιάζει µε πρόβατο που έχει ξεφύγει από το µαντρί.

Η Ιρλανδία...
... θα πρέπει να εξετάσει το ενδεχόµενο να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ενωση, αν αυτή µας εµποδίσει να λάβουµε τις δικές αποφάσεις για τη διαχείριση της οικονοµίας µας, είπε το µέλος της επιτροπής της ιρλανδικής κεντρικής τράπεζας, που έχει διατελέσει διευθυντικό στέλεχός της. Και αµφισβήτησε έτσι την «ορθοδοξία» που πρεσβεύει πως οι περιφερειακές χώρες είναι αδύνατον να επιβιώσουν χωρίς την Ευρωπαϊκή Ενωση. «Ας αναρωτηθούµε για λίγο γιατί τα χέρια µας είναι δεµένα τώρα που είµαστε µέλη της Ενωσης», γράφει ο Μάικ Σόντεν στο βιβλίο του «Ανοιχτή διαφωνία», που αναφέρεται στην οικονοµική κρίση. «Αν η Ευρωπαϊκή Ενωση δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στις ανάγκες µας τώρα που αναζητούµε µια λύση, µήπως θα έπρεπε να την αναζητήσουµε αλλού;». Και προχωρώντας τα επιχειρήµατά του ακόµη παραπέρα, καταλήγει: «Η συµµετοχή µας στην Ευρωπαϊκή Ενωση πρέπει να είναι ισορροπηµένη από κάθε άποψη, ιδιαίτερα σε σχέση µε τον πολιτισµό µας, µε την κυριαρχία µας και µε το τίµηµα που πληρώνουµε. Μήπως έχουµε ασύνετα παραδώσει όλες αυτές τις αξίες της κοινωνίας µας ως τίµηµα για τη συµµετοχή µας στην Ευρωπαϊκή Ενωση;».
Ο Μάικ Σόντεν...
... που είναι τραπεζίτης καριέρας, δεν αποκλείει κανένα ενδεχόµενο. Και λέει πως ίσως είναι προτιµότερο οι Ιρλανδοί να πάψουν πια να κοιτούν προς Ανατολάς και να κοιτάξουν προς Δυσµάς. Εστω κι αν αυτό µπορεί να σηµάνει την αποχώρηση της χώρας τους από την Ευρωπαϊκή Ενωση και την ένταξή της σε µια νέα συµµαχία µε τις ΗΠΑ, ως η πεντηκοστή πρώτη πολιτεία της. «Μπορεί κάτι τέτοιο να µας φαίνεται σήµερα αδιανόητο», λέει, «όµως το ίδιο αδιανόητη φαινόταν και πριν από πενήντα χρόνια η σκέψη να συµµετάσχουµε στην Ευρωπαϊκή Ενωση ή στις Ηνωµένες Πολιτείες της Ευρώπης». Βέβαια, κάτι τέτοιο θα σήµαινε απώλεια της ιρλανδικής κυριαρχίας. «Η παράδοση της εθνικής κυριαρχίας µας θα ήταν κάτι απαράδεκτο. Οµως αυτό ακριβώς έχουµε κάνει σήµερα, αφού δεν µπορούµε να πάρουµε αποφάσεις για την οικονοµία της χώρας µας χωρίς να αναφερθούµε στην Ευρωπαϊκή Ενωση ή στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα».
Ο αποστάτης...
... τραπεζίτης γνωρίζει καλά πως οι απόψεις του θα αποδοκιµαστούν ζωηρά, τόσο από τους Ευρωπαίους όσο και από την κυβέρνηση της χώρας του. Αν και η ιρλανδική «Ιντιπέντεντ» αποκαλύπτει πως είχε ενηµερώσει τον υπουργό Οικονοµίας γι’ αυτές τις απόψεις του προτού ακόµη αυτός τον διορίσει µέλος της νεοσύστατης επιτροπής της κεντρικής τράπεζας. Οµως, η κρίση των περιφερειακών ευρωπαϊκών χωρών είναι τόσο βαθιά, που οδηγεί ακόµη και στους πιο παρακινδυνευµένους αναπροσανατολισµούς.

πηγή: Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Απεργια στη ΕΕ

Γενική απεργία σήμερα στην Ισπανία

Η Ευρώπη φωνάζει «όχι στη λιτότητα»

Πανευρωπαϊκή Ημέρα Δράσης κατά της λιτότητας έχουν ανακηρύξει τη σημερινή τα ευρωπαϊκά συνδικάτα. Καλώντας σε γενική απεργία στην Ισπανία και σε μεγάλη ευρω-διαδήλωση στις Βρυξέλλες, τα συνδικάτα επιδιώκουν την κινητοποίηση ολόκληρης της Ευρώπης κατά της λιτότητας, που ακολούθησε την κρίση του δημοσιονομικού χρέους.

Την πρωτοβουλία ανέλαβε η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Συνδικάτων (ΕΣΣ), ελπίζοντας να συγκεντρώσει στην πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 100.000 διαδηλωτές που έχουν φθάσει από 30 χώρες για να φωνάξουν «όχι στη λιτότητα».

Η κινητοποίηση θα αποτελέσει τη σημαντικότερη διαδήλωση του είδους από τον Δεκέμβριο 2001, όταν η ΕΣΣ είχε κινητοποιήσει 80.000 ανθρώπους στις Βρυξέλλες για να ζητήσουν «περισσότερο κοινωνική Ευρώπη».περισσοτερα εδω

Ευρωζώνη και αγορές καυγαδίζουν για την Ελλάδα

Ευρωζώνη και αγορές καυγαδίζουν για την Ελλάδα

Του Δημήτρη Καζάκη οικονομολόγου - αναλυτή

Από την εποχή που επιβλήθηκε το μνημόνιο στην Ελλάδα ξεκίνησε μια περίοδοςσιγής στις διεθνείς αγορές σχετικά με τα ελληνικά ομόλογα. Σύμφωνα με τη «Frankfurter Allgemeine Zeitung» (23.8) «οι αποδόσεις στα ελληνικά ομόλογα είναι εδώ και δύο μήνες σταθερές (...). Πριν από μερικούς μήνες τα ελληνικά ομόλογα ήταν στο επίκεντρο της ευρωκρίσης, αλλά από το τέλος Ιουνίου έπεσαν σε ένα είδος θερινής νάρκης». Η κατάσταση αυτή επιβλήθηκε αφού όσοι μπόρεσαν κατόρθωσαν να επανατοποθετηθούν στην αγορά ή νααπαλλάξουν τον εαυτό τους από μεγάλο μέρος των ελληνικών ομολόγων που κατείχαν.

Με την εκτίναξη των επιτοκίων στα ύψη βρέθηκαν αρκετά επενδυτικά κεφάλαια να μην μπορούν να κάνουν τίποτε περισσότερο παρά να κρατήσουν τα ελληνικά ομόλογα, ώστε να μην αναγκαστούν να τα πουλήσουν με μεγάλη ζημιά. Έτσι η αγορά ελληνικών ομολόγων μπήκε σε μια περίοδο σχετικής στασιμότητας, με πολλούς επενδυτές να περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία «εν αναμονή των αποτελεσμάτων του πακέτου εξυγίανσης που εφαρμόζει η ελληνική κυβέρνηση» («Frankfurter Allgemeine Zeitung»).

Αυτά τα «πακέτα ομολόγων» είναι που βρίσκονται πίσω από τις έντονες πιέσεις για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Αν σκεφτεί κανείς ότι στη διάρκεια μόνο του τελευταίου εννεαμήνου το ελληνικό τριετές ομόλογο αναφοράς έχασε πάνω από το 20% της τρέχουσας αξίας του στην αγορά και το 10ετές ομόλογο πάνω από το 35%, τότε ο κάτοχος αυτών των ομολόγων έχει δυοεπιλογές: είτε να πουλήσει τα ομόλογά του στην αγορά χάνοντας σημαντικό μέρος της ονομαστικής τους αξίας είτε να περιμένει και να πιέζει για την αναδιάρθρωση του χρέους.

Η αναδιάρθρωση, ακόμα και όταν προβλέπει σημαντικό «κούρεμα» της αξίας των ομολόγων, γίνεται πάντα στη βάση της ονομαστικής τους αξίας και όχιτης αξίας που έχουν τη δεδομένη στιγμή στην αγορά. Επομένως, οι κάτοχοι των ομολόγων, που βλέπουν την τρέχουσα αξία τους να κατρακυλάει, δεν έχουν παρά να ποντάρουν σε μια συμφωνία αναδιάρθρωσης, η οποία δεν θα προβλέπει «κούρεμα» μεγαλύτερο από τις ζημιές που έχουν υποστεί ήδη στην αγορά. Ταυτόχρονα τα αυξημένα επιτόκια των νέων ομολόγων που θα αντικαταστήσουν τα παλιά θα δώσουν μια νέα ευκαιρία για κέρδη ή τουλάχιστον για ισοφάρισμα των απωλειών.

Η Ευρωζώνη, μέσω του «μηχανισμού στήριξης», της εν λευκώ αποδοχής κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ, της ασφυκτικής λιτότητας και των νέων όρων «οικονομικής διακυβέρνησης» που επεξεργάζονται οι ευρωκρατούντες, έχει μετατραπεί σε ένα κλειστό καρτέλ που φροντίζει αποκλειστικά για τη στήριξη των ευρωπαϊκών τραπεζών. Αυτό έχει ενισχύσει τις ανησυχίες των διεθνών αγορών και κυρίως εκείνων των κύκλων που εκτιμούν ότι η «διάσωση» των ευρωπαϊκών τραπεζών θα γίνει εις βάρος τους.

Ιδίως σε μια συγκυρία που επιδεινώνονται δραματικά οι άμεσες προοπτικές της παγκόσμιας οικονομίας και η ασφυκτική λιτότητα που έχει επιβληθεί στην ευρωζώνη, όχι μόνο δεν φέρνει αποτέλεσμα, αλλά αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς παράγοντες αυτής της επιδείνωσης. Κι αυτό δεν φαίνεται μόνο από τα αποτελέσματα της πολιτικής του μνημονίου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Ιρλανδία, η οποία ακολουθεί τις συνταγές της πιο αυστηρής λιτότητας κατ’ εντολήν της Ε.Ε., χωρίς να της έχει επιβληθεί μνημόνιο και χωρίς να έχει αντίστοιχο πρόβλημα δημοσίου χρέους με την Ελλάδα. Η κατάσταση της χώρας πάει από το κακό στο χειρότερο, μόνο και μόνο γιατί καλείται να ξελασπώσει τις τράπεζες. Το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η Ιρλανδία, χάρις στο ευρώ και τις συνταγές της Ε.Ε., έχει χτυπήσει καμπανάκια στις διεθνείς αγορές.

«Αν υπάρχει μια χώρα που αποδεικνύει σε τι χάλι έχει βρεθεί το κοινό νόμισμα, αυτή δεν είναι η Ελλάδα ούτε η Ισπανία ή η Πορτογαλία. Είναι η Ιρλανδία. Όταν οι χώρες παραβαίνουν τους κανόνες και κατόπιν μπαίνουν σε μπελάδες, αυτό δεν αποτελεί έκπληξη. Όμως, αν ακολουθούν πιστά και κατά γράμμα τους κανόνες και παρ’ όλα αυτά αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα, αυτό σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά με αυτό καθ’ αυτό το σύστημα», σχολίαζε πρόσφατα ο Μάθιου Λιν του Bloomberg (30/8). «Αν η λιτότητα δεν λειτουργεί για την Ιρλανδία, αποκλείεται να βοηθήσει την Ελλάδα, την Πορτογαλία ή την Ισπανία. Ολόκληρο το πείραμα της νομισματικής ένωσης είναι καταδικασμένο εάν οι ηγέτες του ευρώ δεν εγκαταλείψουν την απλοϊκή τους συνταγή».

Η εκτίναξη λοιπόν των επιτοκίων και των spreads των ελληνικών ομολόγων δεν έχει να κάνει μόνο με την κατάσταση στην Ελλάδα, αλλά και με τη γενικότερηπεποίθηση που αρχίζει να κυριαρχεί στις διεθνείς αγορές ότι η κρίση της Ευρωζώνης και ο τρόπος αντιμετώπισής της από τους ευρωκρατούντες απειλεί να καταβαραθρώσει το σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας. Η Γουόλ Στριτ, το Σίτι του Λονδίνου και οι ασιατικές κεφαλαιαγορές δεν έχουν καμιά διάθεση να υποστούν ένα νέο ισχυρό κραχ τους ερχόμενους μήνες προκειμένου να «διασωθούν» οι ευρωπαϊκές τράπεζες. Ειδικά από τη στιγμή που η οικονομία των ΗΠΑ χάνει συνεχώς έδαφος και δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος μιας παγκόσμιας ανάκαμψης.

Στην απαίτηση των διεθνών αγορών για άμεση αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, πριν να είναι πολύ αργά, ο Όλι Ρεν και οι ευρωκρατούντες απαντούν ότι δεν ήρθε ακόμα η ώρα. Ζητούν παράταση χρόνου για να προλάβουν να θέσουν σε λειτουργία τον νέο μηχανισμό «οικονομικής διακυβέρνησης» και δημοσιονομικής εποπτείας σε επίπεδο Ε.Ε. Στο άρθρο που αναφέραμε ο Όλι Ρεν υπόσχεται ότι «έχω την πρόθεση να προωθήσω έως το τέλος Σεπτεμβρίου ένα νομοθετικό πακέτο για τη μεταρρύθμιση της διακυβέρνησης».

Ζητούν την πτώχευση

Η αγωνία των ευρωκρατούντων είναι να εξασφαλίσουν αρκετό χρόνο για να μετατρέψουν την Ευρωζώνη σε Νταχάου κατά τις προτάσεις και τα πρότυπα του αρχιερέα Σόιμπλε. Όχι μόνο για να τιμωρούν έγκαιρα και αποφασιστικά τους «παραβάτες» που ξέφυγαν από τον «δρόμο της αρετής», αλλά και να διαθέτουν τις αναγκαίες διαδικασίες ελεγχόμενης πτώχευσης χωρών σαν την Ελλάδα χωρίς να θίγεται η συνοχή και η ισχύς του ευρώ.

Έτσι η Ελλάδα έχει βρεθεί εγκλωβισμένη σε μια διαπραγμάτευση για το χρέος της που γίνεται ερήμην της και εις βάρος της. Το όλο ζήτημα είναι πότε, με ποιον τρόπο και προς όφελος ποιου θα προχωρήσει η διαδικασία της ελεγχόμενης πτώχευσης για τη χώρα.

Όταν λοιπόν εμφανίζονται σήμερα ορισμένοι και προτείνουν αναδιάρθρωση του χρέους με «κούρεμα» 20%, 30% ή και 50% επί της ονομαστικής αξίας των ελληνικών ομολόγων, η πρόταση αυτή μπορεί να φαντάζει στον αφελή ωςσημαντική μείωση του χρέους. Στην πραγματικότητα όμως κρύβει την προσπάθεια αφενός να αποζημιωθούν οι κάτοχοι των ομολόγων του ελληνικού χρέους για τις ζημιές που έχουν ήδη υποστεί λόγω της κρίσης. Και αφετέρου να τους εξασφαλίσει νέες, καλύτερες αποδόσεις.

Οι προτάσεις αναδιάρθρωσης του χρέους δουλεύουν πάντα υπέρ του δανειστή, του κερδοσκόπου, του τοκογλύφου. Πρώτα και κύρια διότι ισοδυναμούν με άμεση επίσημη πτώχευση της χώρας. Και τι σημαίνει πτώχευση; Σημαίνειπαράδοση στους δανειστές. Αυτός είναι και ο λόγος που όσοι διεθνείς αναλυτές προτείνουν αναδιάρθρωση χρέους με «κούρεμα» μιλούν κατ’ ουσία για «συντεταγμένη πτώχευση». Κι αυτό στην πράξη σημαίνει πτώχευση της χώρας ύστερα από συμφωνία με τους δανειστές της και υπό διεθνή κηδεμονία.

Επομένως όσοι προτείνουν αναδιάρθρωση του χρέους με «κούρεμα» ή χωρίς ως εναλλακτική λύση απέναντι στο μνημόνιο στην ουσία ζητούν να επιταχυνθούνοι διαδικασίες επίσημης πτώχευσης της χώρας υπό καθεστώς κατοχής και δήμευσης. Ιδίως αν αυτή συμβεί εντός της Ευρωζώνης...

Ο πρόεδρος του ΔΣΑ κ. Δ. Παξινός, που ηγείται μιας εξαιρετικής πρωτοβουλίας προσφυγής εναντίον του μνημονίου, σε μια ιδιαιτέρως σημαντική ημερίδα – που δυστυχώς πέρασε στα «ψιλά» της ενημέρωσης – για τον αποικιοκρατικό χαρακτήρα της δανειακής σύμβασης, στις 15.7, είπε στην προσφώνησή του ότι «αυτό που χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ψυχή».

Πράγματι χρειάζεται ψυχή σήμερα για να τα βάλεις με το καθεστώς του μνημονίου. Χρειάζεται όμως περισσότερη ψυχή για να μην δεχτείς τη Σκύλλα ή τη Χάρυβδη ως πεπρωμένο αυτού του τόπου. Χρειάζεται ψυχή για νααρνηθείς την άνωθεν επιβαλλόμενη πτώχευση της χώρας υπό καθεστώς μνημονίου ή αναδιάρθρωσης του χρέους. Χρειάζεται ψυχή για να πεις ότι το χρέος δεν το δημιούργησε ο λαός και άρα η μόνη έντιμη, καθαρή και επωφελής λύση για τον ίδιο και τη χώρα είναι να μην το αναγνωρίσει και να αρνηθεί την πληρωμή του.