4 ημερη απεργία όλων των εργαζομένων στα ΜΜΕ

Εντυπωσιακή πρεμιέρα για το Debtocracy

Εντυπωσιακή πρεμιέρα για το Debtocracy

  Σταθμό στο χώρο της ηλεκτρονικής –και όχι μόνο- ενημέρωσης και των ανεξάρτητων ντοκιμαντέρ αποτελεί πλέον το πρώτο ελληνικό ντοκιμαντέρ για την κρίση Debtocracy-Χρεοκρατία σε σενάριο-σκηνοθεσία της Κατερίνας Κιτίδη και του ¨Αρη Χατζηστεφάνου.   Μέσα σε λίγες ώρες από το βράδυ της Τετάρτης που έγινε διαθέσιμη η πρώτη –προσωρινή- κόπια του ντοκιμαντέρ είχε περισσότερες από 110.000 προβολές, (σε vimeo , dailymotion και youtube), ενώ έχει δεχτεί ιδιαίτερα θετικά σχόλια από την συντριπτική πλειονότητα των χρηστών του διαδικτύου.  ¨Όπως ανακοίνωσαν οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ μέσω twitter, οι συνεντέυξεις του debtocracy είναι πάρα πολλές και δεν ήταν δυνατόν να συμπεριληφθούν στο σύνολο τους. Το επόμενο διάστημα από το διαδικτυακό χώρο του debtocracy θα γίνουν διαθέσιμα τα mini documentaries για όσους επιθυμούν περισσότερη τεκμηρίωση.

Έχοντας πραγματοποιήσει γυρίσματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αλλά και μέσα από κινούμενα σχέδια και animation, το Debtocracy παρακολουθεί την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας από τη δεκαετία του ’70 και εξηγεί τις έννοιες του απεχθούς και του παράνομου χρέους που βαραίνουν και την Ελλάδα.

Στο Debtocracy μιλούν, μεταξύ άλλων, οι ακαδημαϊκοί Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Σαμίρ Αμίν, Κώστας Λαπαβίτσας και Ζεράρ Ντιμενίλ, ο φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού, ο επικεφαλής της επιτροπής λογιστικού ελέγχου του Ισημερινού Ούγκο Αρίας, ο πρόεδρος του CADTM Ερίκ Τουσέν, δημοσιογράφοι όπως o Άβι Λιούις (συγγραφέας/σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ The Take – Η κατάληψη) και ο Ζαν Κατρμέρ (Liberation). Ακόμη προσωπικότητες όπως ο Μανώλης Γλέζος και η αντιπρόεδρος του γερμανικού κόμματος Die Linke Ζάρα Βάγκενκνεχτ.

Τη μουσική υπογράφει ο Γιάννης Αγγελάκας και το μοντάζ ο Άρης Τριανταφύλλου ενώ την παραγωγή υπογράφει η εταιρεία BitsnBytes του Κώστα Εφήμερου. Την επιστημονική επιμέλεια έχει αναλάβει ο Λεωνίδας Βατικιώτης.

Το φαινόμενο Debtocracy –όπως τονίζουν οι δημιουργοί του-  οφείλεται αποκλειστικά στους εκατοντάδες ανώνυμους και επώνυμους «συμπαραγωγούς» του που κάλυψαν μέσα σε λίγες ημέρες τα έξοδα παραγωγής και συνέχισαν να συνεισφέρουν για τα έξοδα διανομής.

φεστιβάλ Ανοικτού Κώδικα και Ελεύθερου Λογισμικού

OPENFEST 2011 - ΤΕΙ ΠΕΙΡΑΙΑ

Τι είναι το Openfest;

Είναι τo φεστιβάλ Ανοικτού Κώδικα και Ελεύθερου Λογισμικού, το οποίο διοργανώνεται τις ημερομηνίες 9 - 10 Απριλίου 2011 , από σπουδαστές του τμήματος Ηλεκτρονικών Υπολογιστικών Συστημάτων του ΑΤΕΙ Πειραιά και με την υποστήριξη του Εργαστηρίου Λειτουργικών Συστημάτων.

ΚΕRATEA RESISTANCE FESTIVAL

ανακοινωση της Ενωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας για Ημερήσιο Κήρυκα

                                               ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

                                 

      Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΝΩΣΗΣ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΕΡ ΕΛΛΑΔΑΣ  καταγγέλλει την διοίκηση της εφημερίδας «ΗΜΕΡΗΣΙΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ» της Λάρισας , για την μη καταβολή των δεδουλευμένων, των επτά εργαζομένων μεταξύ αυτών  και των δύο φωτορεπόρτερ  που είναι μέλη της Ε.Φ.Ε. καθώς και για την προκλητική  αντεργατική  και απεργοσπαστική ενέργεια της , όπως εκδώσει  την  εφημερίδα  με άλλους εργαζόμενους .

 Θεωρούμε ότι παρόμοιες πρακτικές εντάσσονται στο γενικότερο πλαίσιο της ολομέτωπης επίθεσης που έχει κηρύξει το τελευταίο διάστημα η εργοδοτική πλευρά στα στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα. Με το πρόσχημα της κρίσης, οι εκδότες κλιμακώνουν την αντεργατική τους δράση και αποδύονται σε μια γενικευμένη προσπάθεια τρομοκράτησης των εργαζομένων επισείοντας τη δαμόκλειο σπάθη της απόλυσης, πλήττοντας θεμελιώδεις κοινωνικές ελευθερίες των πολιτών μιας δημοκρατικής χώρας.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΦΕ ζητά άμεσα την ανάκληση της  καταχρηστικής απόφασης της εφημερίδας , και δηλώνει προς κάθε κατεύθυνση ότι παρόμοιες πρακτικές, όπου και από όποιον και εάν επιχειρηθεί να εφαρμοστούν, θα συναντήσουν σθεναρή αντίσταση από το σύνολο των εργαζομένων στα ΜΜΕ.

                                           ΚΑΛΟΥΜΕ

Όλα τα σωματεία, όλους τους εργαζόμενους όπως   αντισταθούν σθεναρά με αγωνιστικές κινητοποιήσεις

                                   ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                    Η ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΜΑΡΙΟΣ ΛΩΛΟΣ                               ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΖΑΧΟΠΟΥΛΟΥ

MME απόλυση

Απόλυση του Άρη Χατζηστεφάνου από τον ΣΚΑΙ

Από τους λίγους που πραγματικά έκανε κάτι σοβαρό και προωθητικό - τον έκοψαν και αυτόν
Απόλυση του Άρη Χατζηστεφάνου από τον ΣΚΑΙ

Μία επιλεκτική απόλυση δημοσιογράφου, αυτή του Άρη Χατζηστεφάνου, πραγματοποιήθηκε πριν από λίγο στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ. Ο συνάδελφος ήταν από τους ελάχιστους που αρνήθηκαν να υπογράψουν τις περιβόητες περικοπές μισθών στις οποίες είχε προχωρήσει προ καιρού ο όμιλος Αλαφούζου. Ο δημοσιογράφος παρουσίαζε την εκπομπή “Infowar” ενώ είναι και ένας εκ των δύο συντελεστών του ντοκιμαντέρ για την κρίση με τίτλο “Deptocracy”. Η αιτιολογία που προκρίθηκε ήταν οι περικοπές του προγράμματος. Και η επίθεση δεν σταμάτησε εκεί. Πριν από λίγο απολύθηκαν και διοικητικοί υπάλληλοι καθώς και τεχνικοί από την τηλεόραση του ΣΚΑΙ. http://diakladikimme.wordpress.com http://athens.indymedia.org

ΝΑΡ: Εκδήλωση - Συζήτηση

Πρόσκληση σε εκδήλωση - συζήτηση

 Με το κείμενο για την καπιταλιστική κρίση και την Αριστερά, επιχειρούμε να θέσουμε προς συλλογική συζήτηση και διερεύνηση τα θεμελιώδη ερωτήματα που αφορούν το εργατικό κίνημα, την Αριστερά και την επαναστατική προοπτική όπως:

Ü Υπάρχει άλλος δρόμος απέναντι στην κρίση από τον ακολουθούμενο από τις αστικές κυβερνήσεις και τους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και ποιος είναι;

Ü Μπορεί να σταθεί και πώς μια άλλη κοινωνική προοπτική, χωρίς αγορά και εκμετάλλευση, ευρώ και ΕΕ;

Ü Τι Αριστερά χρειάζεται, με ποιο στρατηγικό πρόγραμμα, ποια οργανωτική δομή και λειτουργία, ποια θεωρία, ποιο πολιτισμό και ποια σχέση με το κίνημα, ποια στάση απέναντι στην ιστορία της;

Σε αυτή την κατεύθυνση, διοργανώνουμε εκδήλωση- συζήτηση για την καπιταλιστική κρίση και την αριστερά την Τετάρτη 30 Μάρτη στις 7 μ.μ στο ξενοδοχείο Μετροπόλ με ομιλητή τον Κώστα Μάρκου μέλος της Π.Ε του Νέου Αριστερού Ρεύματος

Νέο Αριστερό Ρεύμα

ΕΠΙΣΧΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΗΜΕΡΗΣΙΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΧΑΡΤΟΥ Ν. ΛΑΡΙΣΑΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Συναδέλφισσες – συν/φοι,

Η Διοίκηση του σωματείου εκφράζει τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη στον αγώνα των επτά εργαζομένων - πέντε τεχνικών και δυο φωτορεπόρτερ - στην εφημερίδα «Ημερήσιος Κήρυκας» Λάρισας που ο εργοδότης τους οφείλει δεδουλευμένες αποδοχές από έξι έως και δέκα πέντε μήνες και είναι σε επίσχεση εργασίας από την προηγούμενη εβδομάδα.

Η εργοδοσία αξιοποιώντας την αντεργατική πολιτική φορτώνει τα βάρη της κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων και προχώρησε σε ένα ακόμα αντεργατικό μέτρο, εκδίδοντας την εφημερίδα με άλλους εργαζόμενους. Πρόκειται για προκλητική ενέργεια βαθιά αντεργατική σε βάρος των εργαζομένων και των δικαιωμάτων τους.

Σωματείο και εργαζόμενοι δεν θα υποκύψουν σε τέτοιες μεθόδους και με τη βοήθεια του Εργατικού Κέντρου και της Ομοσπονδίας, δεν θα το επιτρέψουν.

Καλούμε όλα τα σωματεία, τους εργαζόμενους να εκφράσουν έμπρακτα τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη στους εργαζόμενους του Ημερήσιου Κήρυκα Λάρισας. Είναι ολοφάνερο πλέον ότι οι εργαζόμενοι ένα δρόμο έχουν, το δρόμο του ανυποχώρητου αγώνα που θα έχει στόχο την ικανοποίηση των αναγκών των εργαζομένων και όχι τα κέρδη του κεφαλαίου.

28/3/2011

Αγωνιστικά

Η Διοίκηση

Η υπεροχή του... καπιταλισμού

Από τον ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ

Ο Σαντιάγκο Αλμπα Ρίκο είναι ισπανός φιλόσοφος, συγγραφέας και δοκιμιογράφος. Το ακόλουθο κείμενό του είναι ένα κριτικό σχόλιο για τη σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση.

Ανεργοι ενώ περιμένουν στην ουρά για δουλειά στη Νέα Υόρκη.Ας δούμε πρώτα απ' όλα τι δεν είναι καπιταλιστική κρίση.
*Το ότι 950 εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από πείνα αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.
*Το ότι υπάρχουν 4,75 δισεκατομμύρια φτωχοί σε όλο τον κόσμο, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.
*Το ότι υπάρχουν ένα δισεκατομμύριο άνεργοι σε όλο τον κόσμο, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.
*Το ότι πάνω από το 50% του παγκόσμιου οικονομικά ενεργού πληθυσμού εργάζεται σε επισφαλείς συνθήκες, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.
*Το ότι 45% του παγκόσμιου πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε νερό, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.
*Το ότι 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση στις πιο στοιχειώδεις υπηρεσίες υγείας, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.
*Το ότι 113 εκατομμύρια παιδιά δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση και 875 εκατομμύρια ενήλικες συνεχίζουν να είναι αναλφάβητοι, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.
*Το ότι 12 εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν κάθε χρόνο εξαιτίας απολύτως ιάσιμων ασθενειών, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.
*Το ότι 13 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο εξαιτίας της καταστροφής του περιβάλλοντος, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.
*Το ότι 16.306 είδη, μεταξύ των οποίων το ένα τέταρτο των θηλαστικών, απειλούνται με εξαφάνιση, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.
Ολα αυτά συνέβαιναν πριν από την κρίση. Τι είναι, επομένως, καπιταλιστική κρίση; Πότε αρχίζει μια καπιταλιστική κρίση;

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ , Η ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ.

Του ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗ ΔΕΛΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ
Σήμερα, κανένας πια δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η οικονομική κρίση που πλήττει την ευρωζώνη, αλλά και όλες τις χώρες και τους λαούς του πλανήτη, είναι προϊόν μιας νέας δομικής κρίσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Παρά τη σύγχυση που επικρατεί στα μυαλά αστών και «μαρξιστών» οικονομολόγων το σήμα που εκπέμπεται από παντού είναι πανομοιότυπο. Το σύστημα καταρρέει
Ογδόντα χρόνια μετά την κρίση του 29-30 είναι πια φανερό ότι η τωρινή κρίση-ύφεση αποτελεί κάτι παραπάνω από ένα υφεσιακό κύκλο. Αυτό που είναι σημαντικό είναι το γεγονός ότι αντιστοιχεί σε μια νέα, τρομακτικά μεγαλύτερη φάση από του 29-30, διαρθρωτικής αλλαγής στη συγκεντροποίηση και κυριαρχία του πλασματικού χρηματιστικού κεφαλαίου.

Κάλεσμα για συγκέντρωση Τετάρτη 23-3-2011 700 μ.μ. στην Κεντρική Πλατεία

ΣΥΜΦΩΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩ: ΕΥΡΩ-ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!

Εκποίηση δημόσιου πλούτου μισοτιμής και άγριες περικοπές στους μισθούς

      Η δήθεν επιτυχία του Γ. Παπανδρέου στη σύνοδο των Βρυξελών είναι επιτυχία μόνο για τους τραπεζίτες, το κεφάλαιο και την ΕΕ, την οποία θα πληρώσει πανάκριβα ο λαός με ένα πολύ χειρότερο, ευρωπαϊκό αυτή τη φορά, Μνημόνιο για πάντα Η επιμήκυνση αποπληρωμής των δανείων –ομολογία αποτυχίας του πρώτου Μνημονίου- σημαίνει απλώς ότι οι τράπεζες – τοκογλύφοι θα γδάρουν το λαό για περισσότερα χρόνια. Όσο για τη μείωση του επιτοκίου, αυτή είναι στον αέρα καθώς έρχεται αύξηση των επιτοκίων της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας και το επιτόκιο είναι κυμαινόμενο.

      Το νέο αντεργατικό Σύμφωνο για το Ευρώ και οι νέες δεσμεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης σημαίνουν: Ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας για να συγκεντρωθούν 50 δισ. ευρώ μέχρι το 2015, που σημαίνει εκποίηση μισοτιμής όλων των ΔΕΚΟ και πωλήσεις (έστω κι αν βαφτιστούν αξιοποίηση πολλών δεκαετιών) δημόσιας γης μεγάλης έκτασης, με πρώτο το Ελληνικό. Ψήφιση νόμου – πλαίσιου ή συνταγματική αναθεώρηση για να υπάρξει νομική δέσμευση για τη διατήρηση  του ελλείμματος σε μηδενικά σχεδόν επίπεδα. Αυτό σημαίνει στραγγαλισμό κάθε κοινωνικού δικαιώματος και διάλυση των υποδομών, κατάργηση του δικαιώματος ενός λαού ή μιας κυβέρνησης να αποφασίζει για το μέλλον του. Ο ζουρλομανδύας της Μέρκελ, του Μάαστριχτ και του νεοφιλελευθερισμού γίνεται πια στραγγαλιστικός για κάθε κοινωνικό δικαίωμα.

      Υπάρχει δρόμος εργατικής απάντησης στην κρίση, για να αυξηθούν οι μισθοί και οι συντάξεις, να μειωθούν οι ώρες και τα χρόνια δουλειάς, για συλλογικές συμβάσεις και συλλογικά δικαιώματα, για νέες θέσεις εργασίας, για προστασία των ανέργων: Απειθαρχία στην ΕΕ, έξοδος από ευρώ και ΕΕ., Άρνηση του χρέους Παύση πληρωμών. Εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο των τραπεζών, των επιχειρήσεων και των υποδομών κοινής ωφέλειας. Απαγόρευση των απολύσεων, απαλλοτρίωση της περιουσίας των καπιταλιστών που κλείνουν επιχειρήσεις και πετούν εργάτες στο δρόμο. Δραστική φορολογία του μεγάλου πλούτου και των κερδών, φοροελαφρύνσεις στους εργαζόμενους και τους ανέργους. Απαιτείται η κλιμάκωση, ο συντονισμός του αγώνα, με απεργίες, διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις σε μια μάχη διαρκείας

      Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Λάρισας καλεί όλους τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τη νεολαία, τους αυτοαπασχολούμενους την Τετάρτη 23.3.2011 στις 7.00 μ.μ. στην Κεντρική Πλατεία  για να απαιτήσουμε να ανατραπεί η κανιβαλική αντεργατική πολιτική της Κυβέρνησης του αίσχους και το ισοπεδωτικό Σύμφωνο για το Ευρώ.

                                                                      

ΑΝΤΑΡΣΥΑ Λάρισας

Καρδίτσα-ΝΑΡ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ   ΝΕΟΥ   ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ

Ανοιχτή  εκδήλωση- συζήτηση-παρουσίαση  διοργανώνει το ΝΑΡ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ ΣΤΙΣ 23  ΜΑΡΤΗ-TETAΡΤΗ  ΣΤΙΣ 20.ΟΟ  ΣΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΚΙΕΡΙΟΝ (ημιώροφος) για την ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ στα πλαίσια του 3ου  συνεδρίου.
Επιχειρούμε να θέσουμε τα θεμελιώδη ερωτήματα. Να σκιαγραφήσουμε τις πρώτες απαντήσεις, ανοιχτές στο δημιουργικό διάλογο, στη ζωογόνα συντροφική κριτική-αυτοκριτική και στην επιστημονική έρευνα εντός του ΝΑΡ και της ν.ΚΑ, στο ευρύτερο δυναμικό της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στις μαχόμενες πρωτοπορίες του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος, στη ριζοσπαστική διανόηση, στη «συλλογική σοφία» των δρώντων επαναστατικών υποκειμένων.
● Υπάρχει άλλος δρόμος απέναντι στην κρίση από τον ακολουθούμενο από τις αστικές κυβερνήσεις και τους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και ποιος είναι;
● Μπορεί να σταθεί και πώς μια άλλη κοινωνική προοπτική, χωρίς αγορά και εκμετάλλευση, ευρώ και ΕΕ;
● Τι Αριστερά χρειάζεται, με ποιο στρατηγικό πρόγραμμα, ποια οργανωτική δομή και λειτουργία, ποια θεωρία, ποιο πολιτισμό και ποια σχέση με το κίνημα, ποια στάση απέναντι στην ιστορία της;


ΝΕΟ   ΑΡΙΣΤΕΡΟ   ΡΕΥΜΑ   ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

κάλεσμα για συγκέντρωση Δευτέρα 6.30 μ.μ. στην Κεντρική Πλατεία

ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΡΑΒΙΚΩΝ ΛΑΩΝ   

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταδικάζει με τον πιο αποφασιστικό τρόπο τα σχέδια ιμπεριαλιστικής επίθεσης και επέμβασης στη Λιβύη, από δυνάμεις του ΝΑΤΟ, με την κάλυψη της απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Η επέμβαση αυτή σε καμία περίπτωση δεν γίνεται για να προστατεύσει το λαό της Λιβύης από τη στρατιωτική καταστολή του αντιδραστικού εκφυλισμένου καθεστώτος Καντάφι, αλλά για να επιβάλλει την κυριαρχία των ισχυρών καπιταλιστικών κρατών στην πετρελαιοπαραγωγό Λιβύη και στην ευρύτερη περιοχή, που κλονίζεται από τις εξεγέρσεις των λαών .

Η απελευθέρωση του λιβυκού λαού από το καταπιεστικό καθεστώς Καντάφι θα είναι έργο των δικών του αγώνων και της διεθνιστικής αλληλεγγύης, δεν θα έρθει από τις κανονιοφόρους και τα βομβαρδιστικά του ιμπεριαλισμού. Αντίθετα, οι ΗΠΑ, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ θα φέρουν νέα δεσμά και νέα δεινά.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταδικάζει ιδιαίτερα την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να συμμετέχει στις πολεμικές επιδρομές, διαθέτοντας τις ΝΑΤΟϊκές βάσεις, αλλά και δυνάμεις ναυτικού και αεροπορίας.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Λάρισας με αίσθημα ευθύνης, καλεί όλες τις μαχόμενες δυνάμεις του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος, σωματεία, συλλόγους, συνδικαλιστικές οργανώσεις, συνδικαλιστικές παρατάξεις ,όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς σε συγκέντρωση τη Δευτέρα 21.3.11 στις 6.30 μ.μ. στην Κεντρική Πλατεία για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στο Λιβυκό Λαό και να απαιτήσουμε την απεμπλοκή τη χώρας μας από πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς.

Όχι στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη!

Όχι στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη!

19.03.11

Το ΝΑΡ καταδικάζει την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ να επιβάλλει ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στη Λιβύη, όπως αποφάσισε πριν λίγες μέρες και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, και την ετοιμότητα του ΝΑΤΟ να υλοποιήσει την απόφαση, προβαίνοντας σε επιπλέον αεροπορικά πολεμικά πλήγματα καθώς και σε γενικευμένες στρατιωτικές επιθέσεις.   Οι αποφάσεις αυτές δεν έχουν σε τίποτα να κάνουν με την προστασία του λιβυκού λαού, για την οποία οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Αγγλίας, της Ιταλίας και των άλλων ευρωπαϊκών χωρών δεν έχουν το παραμικρό ενδιαφέρον. Είναι χυδαία πρόκληση να εμφανίζονται όλοι αυτοί, πρώην και νυν συνεργάτες των αυταρχικών και αντιδραστικών καθεστώτων στην Β. Αφρική, ως υπερασπιστές των λαϊκών ελευθεριών και των κοινωνικών δικαιωμάτων. Τα αστικά κράτη δεν ενδιαφέρονται για το αίμα που κυλάει στο έδαφος, αλλά για το πετρέλαιο που είναι αποθηκευμένο, σε μεγάλες ποσότητες και εξαιρετική ποιότητα στο υπέδαφος. Δεν ενδιαφέρονται για τη δημοκρατία αλλά για τη χειραγώγηση και την καταστολή κάθε γνήσια λαϊκής εξέγερσης όπως στην Τυνησία και την Αίγυπτο. Τη «δημοκρατία» των ιμπεριαλιστών, την πληρώνουν με το αίμα τους οι λαοί στην Παλαιστίνη,  στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και σε ολόκληρο τον κόσμο. Ενδιαφέρονται, ωστόσο, να ξεπεράσουν την ιστορική κρίση του καπιταλισμού, επεκτείνοντας τον βάρβαρο κοινωνικό πόλεμο που έχουν εξαπολύσει κατά των εργαζομένων μέχρι και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και επιβάλλοντας  βαθύτερες  αναδιαρθρώσεις για λογαριασμό του κεφαλαίου και στην περιοχή αυτή.   Η απόλυτη αντίθεση μας στην ιμπεριαλιστική επέμβαση δεν σημαίνει κανενός είδους ανοχή στο καταπιεστικό και εκφυλισμένο καθεστώς Καντάφι και στις αποτροπιαστικές  ενέργειες των στρατιωτικών του δυνάμεων ενάντια στους διαδηλωτές που αγωνίζονται για την ανατροπή του, για πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα. Η κατάκτηση αυτών των δικαιωμάτων και η απελευθέρωση από το καθεστώς της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης θα είναι αποκλειστικό έργο του ίδιου του λιβυκού λαού, με την αλληλεγγύη του διεθνούς εργατικού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Και δεν μπορεί παρά να γίνει ενάντια και στις δυνάμεις εκείνες του αστικού κατεστημένου που, στο όνομα της ελευθερίας, προσκαλούν τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα και  τα γαλλικά Μιράζ να επέμβουν για στήριξη μιας δικής τους εξουσίας που, αναμφίβολα, θα φέρει νέα δεινά για το λιβυκό λαό και νέες απειλές ενάντια στις εξεγερτικές τάσεις στην περιοχή.   Το ΝΑΡ καταγγέλλει την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που, μαζί με το ΛΑΟΣ και τη ΝΔ, και, σε συνέχεια της αντεργατικής επίθεσης που προωθεί με την ΕΕ και το ΔΝΤ, ταυτίζεται πλήρως με την ιμπεριαλιστική στρατηγική. Καταγγέλλει την επαίσχυντη απόφαση της για συμμετοχή  της χώρας στις πολεμικές επιχειρήσεις με οπλισμένα αεροπλάνα και θέτοντας στη διάθεση των δυνάμεων επέμβασης τις βάσεις στη Σούδα και στο Άκτιο Η κυβέρνηση, βάζοντας σε άμεσο κίνδυνο και τη ζωή στρατιωτών, σπέρνει ανέμους και θα θερίσει θύελλες.   Καλούμε το μαζικό κίνημα, τις εργατικές, νεολαιίστικες οργανώσεις, τις δυνάμεις της Αριστεράς να συμβάλλουν σε ένα μαχητικό, διεθνιστικό, αντιπολεμικό κίνημα, κατά της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Λιβύη που ετοιμάζουν Ευρωπαίοι και Αμερικανοί καπιταλιστές και το οποίο θα μπορεί να συγκρουστεί και να ακυρώσει κάθε απόπειρα ελληνικής συμμετοχής.

Παρισινή Κομμόύνα

140 χρόνια από την Κομμούνα του Παρισιού 17.03.11 Συμπληρώνονται αυτές τις μέρες 140 χρόνια από την Κομμούνα του Παρισιού (18 Μαρτίου-28 Μαίου 1871).   Οι απόπειρες κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης και ανασύστασης της εργατικής πολιτικής στη νέα εποχή του καπιταλισμού δεν μπορούν παρά να επιχειρήσουν την αποτίμηση της εμπειρίας του προηγούμενου εργατικού κινήματος. Η Κομμούνα είναι ο κόμβος της μετάβασης από το παρελθόν στο μέλλον. Είναι η απόδειξη της ταξικής συνείδησης των αδικημένων, το πρώτο βήμα της Ιστορίας μας, η ρεαλιστική θεώρηση της δύναμής μας, το πέρασμα από την ανυπακοή στην αντεπίθεση. Είναι η πρώτη άνοιξη των λαών, η πρώτη εξουσία των εργατών. Δεν πρόκειται για ιστοριογραφία, ούτε απλώς για εκτίμηση του παρελθόντος. Πρόκειται για μια ανασύσταση της εμπειρίας, της γνώσης του παρελθόντος από την πολιτική και θεωρητική σκοπιά του σήμερα και του αύριο. Ο κομμουνισμός για μας είναι η κίνηση που καταργεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων όχι μόνο στο παρόν μα και στο μέλλον και στο παρελθόν.συνέχεια εδώ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

  

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ    ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ    ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

                                   

                  ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ  ΓΙΑ ΔΣ  ΕΛΜΕ                           

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ  ΑΝΤΩΝΗΣ   ΠΕ02  ( ΓΕΛ  ΑΜΠΕΛΩΝΑ)

ΘΑΝΟΥ   ΕΦΗ    ΠΕ8  (2η ΕΠΑΣ )

ΚΑΛΑΪΤΖΙΔΟΥ  ΣΟΦΙΑ   ΠΕ02  (ΓΥΜΝΑΣΙΟ & Λ.Τ. ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ)

ΜΠΙΚΑ  ΔΗΜΗΤΡΑ   ΠΕ11  (6ο ΓΕΛ ΛΑΡΙΣΑΣ)

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ  ΔΗΜΗΤΡΗΣ  ΠΕ09  (ΓΥΜΝΑΣΙΟ & Λ.Τ. ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ)

ΣΙΑΜΟΣ  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ  ΠΕ18  (ΑΒΕΡΩΦΕΙΟΣ ΕΠΑΣ )

ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ  ΠΕ02  (ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΔΟΜΕΝΙΚΟΥ)

            Η κυβέρνηση ξεπουλά το δημόσιο, ληστεύει το λαϊκό εισόδημα, γκρεμίζει την περίθαλψη, την εκπαίδευση, την κοινωνική ασφάλιση, τις συγκοινωνίες, τους κοινωφελείς οργανισμούς, τις δημόσιες υπηρεσίες. Με πρόφαση την κρίση δημοσιονομικού χρέους σαρώνονται τα κατακτημένα με ιδρώτα και αίμα δικαιώματα των εργαζομένων. Η κυβένηση και οι «πρόθυμοι»(ΝΔ, ΛΑΟΣ, τύπος, κανάλια) καλλιεργούν το αλληλοφάγωμα των εργαζόμενων, συκοφαντούν και απαγορεύουν δικαστικά τις δυναμικές απεργίες και ασκούν ακραία αστυνομική καταστολή.

 Το ρημαγμένο «νέο» σχολείο της αμάθειας…

Η εκπαίδευση γίνεται βορά στο θηρίο της ανταγωνιστικότητας. Στοίβαγμα σε 30ρια τμήματα, κλείσιμο σχολείων, αναγκαστικές μετακινήσεις μαθητών, περικοπές χρηματοδότησης, περιπλάνηση εκπαιδευτικών, αύξηση ωραρίου, κατάργηση αρμοδιοτήτων του συλλόγου διδασκόντων, διευθυντές – μάνατζερ, μέντορες – αξιολογητές, σχολεία – φυλακτήρια, παραδομένα σε Καλλικράτειους δήμους και σπόνσορες, εκπαιδευτικοί – παιδονόμοι, διεκπεραιωτές ιδιωτικών προγραμμάτων, δεξιοτήτων και προσόντων, με μισθό στο έλεος προϊσταμένων – αξιολογητών. Γονείς χρηματοδότες του «νέου» σχολείου και της παραπαιδείας.

  Ο κατήφορος δεν έχει πάτο. Αυτή η πολιτική πρέπει να ανατραπεί!

  Με σωματεία  σε  αγωνιστική κατεύθυνση και όχι πρασινο-γάλαζα παραμάγαζα  εκκολαπτήρια διευθυντάδων και συμβούλων.

   Καλούμε  τους  συναδέλφους  να  σηκώσουν το  ανάστημά τους κόντρα και μακριά από τον πράσινο-γάλαζο κυβερνητικό συνδικαλισμό  δημιουργώντας  συνθήκες  ανασυγκρότησης του  συνδικάτου αλλά και  προϋποθέσεις  ανατροπής  του  εκπαιδευτικού και εργασιακού μεσαίωνα που  διαμορφώνει η  κυρίαρχη  πολιτική. Δεν  έχουμε  αυταπάτες πως  αυτή  η μάχη θα  είναι εύκολη αλλά είμαστε  πεισμένοι πως μπορούμε να την κερδίσουμε  στο  πλευρό των  εργαζομένων και των παιδιών τους. Κανείς  δεν  πρέπει  πλέον  να  έχει  αυταπάτες ότι  αυτόν δεν θα τον  αγγίξουν οι  επιχειρούμενες  καταστροφικές αλλαγές. Ο οδοστρωτήρας  της   κυβερνητικής  πολιτικής  δεν  πρόκειται  να σταματήσει μπροστά σε  αιρετούς  και  λοιπούς  «εξυπηρετητές». Εάν δεν αντιδράσουμε  τώρα  μπροστά  στις  καταργήσεις δεκάδων οργανικών στο νομό μας αλλά και στην νέα περικοπή που έρχεται μέσω του ενιαίου μισθολογίου-φτωχολογίου το Σεπτέμβρη θα βρεθούμε δυστυχώς σε  χειρότερη θέση. Μόνη  λύση  είναι η συλλογική δράση  τώρα  με  αγώνες  διάρκειας  και  ανατρεπτικούς στόχους με ένα  συνδικάτο ανασυγκροτημένο και  αγωνιστικό.

ΣΤΙΣ  ΕΚΛΟΓΕΣ  16 ΜΑΡΤΗ                                                                                                                           ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ  -  ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ                                                                                                                   ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ  ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ  ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ                                                                  

ΓΙΑ   ΕΝΑ   ΣΩΜΑΤΕΙΟ    ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ  -  ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ  - ΤΑΞΙΚΟ 

Μνημόνιο για πάντα από τις Βρυξέλλες

Τεράστια προσπάθεια παραπληροφόρησης ξεκίνησαν τα κυβερνητικά παπαγαλάκια για να πείσουν ότι το «Σύμφωνο για το Ευρώ» και οι ρυθμίσεις για το ελληνικό κρατικό χρέος, που αποφασίστηκαν στην προχθεσινή σύνοδο της ευρωζώνης, είναι προς όφελος του λαού. Κι όμως, η περιβόητη επιμήκυνση του δανείου είναι καταγραφή της αποτυχίας του Μνημονίου και αναγκαία συνθήκη για να πάρουν οι «δανειστές» (τοκογλύφοι - τραπεζίτες) τα λεφτά «τους» πίσω, δηλαδή τα δικά μας λεφτά. Όσο για τη μείωση του επιτοκίου, αυτή θα αναιρεθεί σε λίγους μήνες, αφού το επιτόκιο είναι κυμαινόμενο και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα αυξήσει τα επιτόκια χορηγήσεων. Όσα έδωσε η κυβέρνηση - «δώστα όλα» στο κεφάλαιο είναι πραγματικά τραγικά. Θα οδηγήσουν σε ευρω-φτώχεια, σε ένα ακόμα χειρότερο Μνημόνιο αέναης διάρκειας, χωρίς ελπίδα. Κατ’ αρχήν, επιβεβαιώθηκε η υποχρέωση να εκποιηθεί δημόσια περιουσία για να συγκεντρωθούν 50 δισ. ευρώ μέχρι το 2015. Θα ξεπουληθούν κοψοτιμής όλες οι ΔΕΚΟ, ανεβάζοντας το κόστος ζωής σημαντικά. Αλλά αυτές δεν φτάνουν: H μετοχική αξία του κρατικού κομματιού όλων των εισηγμένων ΔΕΚΟ στο χρηματιστήριο είναι 6,5 δισεκατομμύρια. Λείπουν 43 δισ. και κάτι ψιλά... Καταλαβαίνετε τι ξεπούλημα δημόσιας γης θα γίνει... Δεύτερο, υπάρχει σαφής κατεύθυνση να ορισθεί με νομικό δεσμευτικό τρόπο (συνταγματική αναθεώρηση ή νόμος - πλαίσιο) η υποχρέωση διατήρησης του ελλείμματος σε μηδενικά σχεδόν επίπεδα. Ο ζουρλομανδύας της Μέρκελ, του Μάαστριχτ και του νεοφιλελευθερισμού γίνεται πια στραγγαλιστικός για κάθε κοινωνικό δικαίωμα. Τρίτο, τίθεται σαφής στόχος να μειωθούν οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων, έτσι ώστε να πιέζουν σε ακόμα πιο χαμηλά επίπεδα και τις αμοιβές του ιδιωτικού τομέα. Όσο για τις τελευταίες, μπαίνει επιτακτικά ο στόχος να σπάσει όχι μόνο οποιαδήποτε σύνδεσή τους με τον πληθωρισμό (άρα θα φτωχύνουν ακόμη περισσότερο οι εργαζόμενοι), αλλά και να υπονομευθούν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις για τις συμβάσεις. Τέλος, κάθε κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη κάθε χρόνο να καταθέτει σχέδιο τήρησης του «Συμφώνου για το Ευρώ», άρα η πολιτική μπαίνει στον αυτόματο πιλότο των Βρυξελλών, της ΕΕ, των τραπεζών και του κεφαλαίου. Το κοινωνικό ολοκαύτωμα πρέπει να εγκριθεί στην επόμενη σύνοδο, στις 24-25 Μάρτη. Θα στείλουν οι εργαζόμενοι σε όλη τη χώρα μήνυμα ανυπακοής και ανατροπής.

Η ΕΛΕ και ο ΤΥΠΟΣ

Η ελληνική πρωτοβουλία για τη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) του συσσωρευμένου δημόσιου χρέους δημιουργήθηκε στα χνάρια ανάλογων πρωτοβουλιών χωρών της Λατινικής Αμερικής και όπως και οι πρότυπες κινήσεις, φιλοδοξεί να προσλάβει λαϊκό και κινηματικό χαρακτήρα, πέρα και έξω από τις συνήθεις εξεταστικές επιτροπές της βουλής ή ανάλογες επιτροπές «σοφών», που σε αντιπερισπασμό θα μπορούσαν να συγκροτηθούν από τα «πάνω».

Η πρωτοβουλία έκανε ντεμπούτο στις 3 του Μάρτη, με συνέντευξη τύπου στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ, μπροστά σε κατάμεστη αίθουσα και σε ενθουσιώδες, εμφανώς υποστηρικτικό ακροατήριο, με διάθεση συνεισφοράς και συμμετοχής.

Η ανταπόκριση του ελληνικού και διεθνούς τύπου, (εφημερίδες και ηλεκτρονικά μέσα), υπήρξε αρκετά ενθαρρυντική, ενώ η έκταση που δόθηκε, για ευνόητους λόγους, από τα ιρλανδικά μέσα ήταν ανέλπιστα μεγάλη.

Ενδεικτικά, θ’ αναφερθούμε στο δημοσίευμα των Irish Times, (4/3/2011), το οποίο εκτιμά ότι μια τέτοια προσπάθεια θα μπορούσε κάλλιστα ν’ απλωθεί και στην Ιρλανδία, ενώ στη συνέχεια, επισημαίνει το γεγονός ότι ιρλανδοί πανεπιστημιακοί, συγγραφείς και ακτιβιστές, όπως ο συγγραφέας Fintan O’Toole και ο πρώην βοηθός γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Denis Halliday, έσπευσαν εξ αρχής να υποστηρίξουν την ελληνική προσπάθεια, υπογράφοντας την έκκληση.

Ιδιαίτερα εκτενή αναφορά κάνει και ο δημοφιλής ιρλανδός οικονομολόγος, συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός David McWilliams, ο οποίος, μαζί με το αλά Ισλανδία δημοψήφισμα, κατατάσσει την ΕΛΕ στα σημαντικότερα διαπραγματευτικά όπλα για τη διαγραφή του χρέους. Σπεύδει δε να υπενθυμίσει στους Γερμανούς την ώθηση που είχε δώσει στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της χώρας τους η διαγραφή το 1953, στα πλαίσια του Σχεδίου Μάρσαλ, του μισού γερμανικού χρέους από τα οφειλόμενα εκ της συνθήκης των Βερσαλλιών. Χαρακτηρίζει την ελληνική προσπάθεια, την πρώτη του είδους της στην Ευρώπη και συνεχίζει ρωτώντας, πως, αν το ελληνικό χρέος ήταν υποτίθεται στο όνομα του ελληνικού λαού, το χρέος των ιρλανδικών τραπεζών που χρεοκόπησαν, σε ποιανού το όνομα ήταν; Καταλήγει δε, με ένα «Why not go for it?».
Το Irish Left Review χαιρετίζει θερμά την προσπάθεια ΕΛΕ, και παρουσιάζει την πλήρη λίστα των14 Ιρλανδών που υπέγραψαν, μεταξύ των οποίων ο πρόεδρος του τεχνικού επιμελητηρίου της Ιρλανδίας, ο πρόεδρος της ένωσης εργατικών σωματείων UNITE, καθώς και πάρα πολλοί πανεπιστημιακοί.
Η ΕΛΕ είχε επίσης την υποστήριξη της ομάδας Action from Ireland (Afri) η οποία δραστηριοποιείται σε θέματα φτώχειας, δικαιοσύνης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο πρόεδρος της Afri, Andy Storey, δήλωσε ότι λογιστικός έλεγχος θα έπρεπε να διεξαχθεί και στην Ιρλανδία, αναφέρθηκε δε σε συγκεκριμένα παραδείγματα διάσωσης τραπεζών και δη της χρεοκοπημένης Anglo-Irish.
Εκτεταμένες αναφορές είχε το ιρλανδικό Indymedia και το think tank progressive-economy@tasc, δίκτυο προοδευτικών οικονομολόγων.

Από πλευράς αγγλικού τύπου είχαμε το άρθρο του Κ. Λαπαβίτσα στον Guardian, ( ), αλλά δεν διέλαθε και της προσοχής των Financial Times, όπου η ΕΛΕ παρουσιάστηκε στα πλαίσια άρθρου του Alphaville, (4/3/2011), με τίτλο «Interesting, odd and odious sovereign debt ideas».
Ο ισπανικός τύπος τίμησε την πρωτοβουλία με δυο άρθρα στην Εl Pais και την LaVanguardia αντίστοιχα. Το ίδιο και οι Πορτογάλοι με άρθρο στην Jornal de Negocios.
Η ΕΛΕ απασχόλησε και την Ναόμι Κλάιν, η οποία με την ευκαιρία αυτή αφιέρωσε στο πρόβλημα χρέους της Ελλάδας, εκτεταμένο άρθρο με τίτλο «Greece’s People Start To Reclaim Their Economy».
Στην ΕΛΕ αναφέρθηκε και ο Εuro-Οbserver, από τις Βρυξέλλες, με άρθρο υπό τον τίτλο «Pressure grows for independent audit of Greek debt». Καθώς επίσης και το Monthly Review, με το άρθρο του «Call for an Audit Commission on Greek Public Debt».
Δεν χρειάζεται να πούμε ότι στην ΕΛΕ αναφέρθηκαν εκτενώς και οι οργανισμοί ενάντια στο χρέος του τρίτου κόσμου, όπως CADTM, JUBILEE, EURODAD, καθώς επίσης και η οργάνωση ATTAC.
Από την ελληνική πλευρά υπήρξαν δημοσιεύματα σε όλες σχεδόν τις εφημερίδες, στην έντυπη ή ηλεκτρονική τους μορφή, όπως στο ΒΗΜΑ, ΤΑ ΝΕΑ, Ελευθεροτυπία, Καθημερινή, ΑΥΓΗ, Ποντίκι, ΠΡΙΝ, Δρόμος της Αριστεράς, ΕΠΟΧΗ, Ημερησία, ΕΞΠΡΕΣ, Ναυτεμπορική, Athensnews, στα sites Sofokleous 10, euro2day, skai TVXS, in.gr, zougla, Olympia, και άλλα πολλά.

Ιδιαίτερη μνεία θα κάνουμε στον Εθνικό Κήρυκα της Ν. Υόρκης, όπως και στην ιστοσελίδα των Οικολόγων Πράσινων.

Και τέλος τέλος στα δεκάδες ξένα, και εκατοντάδες ελληνικά blogs και sites που από τον Έβρο ως την Κρήτη, και από την Ήπειρο ως τη Μυτιλήνη προέβαλαν την είδηση.

ΕΛΕ. Ένα βήμα μπρος ή κατρακύλα στον γκρεμό

Θεμιστοκλή Δελβιζόπουλου
Στην αρχή, όταν πρωτοδιατυπώθηκε η πρόταση για την δημιουργία της επιτροπής λογιστικού ελέγχου του δημόσιου χρέους, φάνηκε εκ πρώτης όψεως ότι μπορούσε να αφορά και ζητήματα τακτικής. Αφορά δηλαδή την ανάγκη κατανόησης, από την μεριά της εργατικής τάξης, αλλά και ευρύτερων στρωμάτων που πλήττονται από την λαίλαπα της επίθεσης της ελληνικής κυβέρνησης,  του προβλήματος του χρέους και πώς αυτό θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί καλύτερα. Και όσο η άποψη αυτή εκπορευόταν από κύκλους αστών οικονομολόγων ή μικροαστικά καθηγητικά μαυσωλεία δεν είχε και τόσο μεγάλη σημασία. Όταν όμως αυτό αρχίζει να γίνεται έμμονη ιδέα σε μαρξιστικούς κύκλους και οργανώσεις το ζήτημα παίρνει άλλο χαρακτήρα. Πραγματικά είναι απορίας άξιον πώς μια σειρά οργανώσεις, που μέχρι χθες υπεράσπιζαν με πάθος την άρνηση πληρωμής του χρέους, υποχώρησαν σήμερα στην προώθηση μιας αμφισβητούμενης υπόθεσης όπως είναι η ΕΛΕ. Τι συμβαίνει; Γιατί όλα αυτά τα ζικ-ζακ και οι απότομες στροφές στις πολιτικές θέσεις, οι οποίες αντί να ξεκαθαρίζουν προκαλούν μεγαλύτερη σύγχυση στους οπαδούς τους; Τίποτε, όμως, δεν είναι παράξενο. Φαίνεται πως όπως στην αρχή μπήκαν χωρίς κατανόηση στο ζήτημα της υπεράσπισης της άρνησης πληρωμής χρέους, έτσι και σήμερα προσπαθούν να μας πείσουν να προπαγανδίσουμε μια θέση χωρίς καν να μπαίνουν στο κόπο να εξηγήσουν αν αυτό αφορά ζητήματα τακτικής η στρατηγικής. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να καταλάβουμε μόνοι μας τι συμβαίνει. Το μονοσέλιδο που κυκλοφόρησαν λίγο καιρό πριν ξεκινήσουν την προσπάθεια για τη δημιουργία επιτροπής λογιστικού ελέγχου, θα μας βοηθήσει για μια προσέγγιση. Στην πρώτη παράγραφο παίρνουμε μια ιδέα. Γράφουν: «η τρέχουσα πολιτική της ΕΕ και του ΔΝΤ για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους έχει επιφέρει μεγάλο κοινωνικό κόστος στην Ελλάδα. Κατά συνέπεια ο ελληνικός λαός έχει δημοκρατικό δικαίωμα να απαιτήσει πλήρη πληροφόρηση όσον αφορά το χρέος που είναι δημόσιο, η εγγυημένο από το κράτος». Εδώ το ζήτημα τακτικής είναι φανερό, κανένας δεν μπορεί να διαφωνήσει. Όσο μεγαλώνει το «κοινωνικό κόστος» τόσο περισσότερες μάζες, από όλες τις κοινωνικές τάξεις που πλήττονται από τα μέτρα, θα μπαίνουν στον αγώνα, με το δημοκρατικό δικαίωμα να απαιτήσουν να μάθουν πως δημιουργήθηκε αυτό το χρέος. Είναι όμως έτσι; Για να το καταλάβουμε πρέπει να παραθέσουμε τη δεύτερη παράγραφο ολόκληρη. «Ο σκοπός της ΕΛΕ θα είναι η εξακρίβωση των αιτίων του δημόσιου χρέους, των όρων με τους οποίους έχει συναφθεί, καθώς και η χρήση των δανείων. Στη βάση των συμπερασμάτων της η ΕΛΕ θα διαμορφώσει κατάλληλες προτάσεις για την αντιμετώπιση του χρέους, συμπεριλαμβανομένου του χρέους που θα αποδειχτεί παράνομο, μη νομιμοποιημένο, ή απεχθές. Η επιδίωξη της ΕΛΕ θα είναι να συνδράμει την Ελλάδα ώστε να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να αντιμετωπίσει το βάρος του χρέους, επιτρέποντας παράλληλα στη χώρα να διαπραγματευτεί καλύτερα με τους πιστωτές της. Τέλος η ΕΛΕ θα επιχειρήσει να διαπιστώσει ευθύνες για τις προβληματικές συμβάσεις χρέους». Εδώ πια είναι φανερό! Η τακτική υποχώρησε σε στρατηγική και μαζί με αυτήν η ιδεολογία κατρακύλησε στην υπεράσπιση της αστικής οικονομίας και κατ’ επέκταση στην υπεράσπιση της αστικής ιδεολογίας. Το χρέος υπάρχει! Πρέπει να το αναγνωρίσουμε! Θα πρέπει απλώς να λάβουμε τα κατάλληλα μέτρα για να αντιμετωπίσουμε το βάρος του. Αρκεί να εξακριβωθούν τα αίτιά του έτσι ώστε να μπορέσουμε, με κατάλληλες προτάσεις, να το αντιμετωπίσουμε. Η ΕΛΕ μπορεί να μας συνδράμει έτσι ώστε να διαπραγματευτούμε καλύτερα με τους πιστωτές μας. Θαυμάσιος προβληματισμός! Ποιος μπορεί να μας εξηγήσει, όμως, πού διαφέρει αυτή η προβληματική από τις φωνές μερίδας αστών, αλλά και αστών οικονομολόγων τύπου Βεργόπουλου που διαφωνούν με την πολική του ΓΑΠ; Πού διαφέρει αυτός ο προβληματισμός από τις παροτρύνσεις - προτάσεις ρεφορμιστών, τύπου Δραγασάκη ή Μηλιού, περί δυνατότητας αποπληρωμής του χρέους μέσω αναδιαπραγμάτευσης? Αλήθεια η κρίση χρέους που μαστίζει σήμερα την καρδιά του ανεπτυγμένου καπιταλισμού πρέπει να αντιμετωπιστεί με έλεγχο, έστω και δημόσιο, επειδή επιφέρει «μεγάλο κοινωνικό κόστος» στους λαούς του;  Η επόμενη παράγραφος δεν μας βοηθάει και πολύ για να καταλάβουμε. Μένει μόνο στις διαπιστώσεις γεγονότων και όχι στην ανάλυση των αιτίων. Η πραγματικότητα είναι ότι ναι! Όσα «μέτρα» και αν παρθούν δεν θα «καταφέρουν να καθησυχάσουν τις χρηματοπιστωτικές αγορές», ούτε τα «επιτόκια δανεισμού θα πέσουν», γιατί το πρόβλημα είναι ακριβώς εκεί. Είναι στις χρηματοπιστωτικές αγορές που δεν πρόκειται να ησυχάσουν. Το πρόβλημα βρίσκεται ακριβώς στο τεράστιο πλεόνασμα πλασματικού χρήματος που απομυζεί κάθε ικμάδα από το σύστημα και αφαιρεί κάθε δυνατότητα παραγωγικής ανάπτυξης. Η ανάγκη κερδοφορίας αυτού του τέρατος σπρώχνει λαούς ολόκληρους στον όλεθρο, αναγκάζοντάς τους να καταθέτουν στο βωμό της εξυπηρέτησης του χρέους, το σύνολο της παραγωγικής τους δύναμης μαζί με το σύνολο των πλουτοπαραγωγικών πηγών τους. Και αυτό γίνεται αδιαφορώντας αν αυτό τους οδηγεί στην καταστροφή. Αδιαφορώντας ακόμα αν με αυτό τον τρόπο συμπαρασύρει, μέσω της ύφεσης, και τον εαυτό του στον γκρεμό. Η κρίση χρέους εκδηλώνεται σήμερα για άλλη μια φορά, σε ένα πολύ μεγαλύτερο επίπεδο, σαν μια κρίση πλεονάσματος κεφαλαίου που συνυπάρχει με όλο και μεγαλύτερο πλεόνασμα εργασίας. Όσο αυτά τα δύο δεν μπορούν να συνδυαστούν στην παραγωγή τόσο τα δεινά και το « κοινωνικό κόστος» θα μεγαλώνει. Το δίλημμα που μπαίνει στην εποχή μας είναι για άλλη μια φορά ξεκάθαρο. Ή το πλεονασματικό κεφάλαιο θα καταστρέψει την εργασία και τις παραγωγικές δυνάμεις ή η εργασία θα διαγράψει το κεφάλαιο. Όλοι οι άλλοι δρόμοι οδηγούν απλώς την κοινωνία σε αυταπάτες. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι στην εποχή μας δεν χρειάζονται τακτικές, ίσα- ίσα μάλιστα. Την εποχή που τα οράματα της εργατικής τάξης έχουν καταρρεύσει, οι αστικοδημοκρατικές αυταπάτες της δεν έχουν ξεπεραστεί και οι ηγεσίες της είναι διαβρωμένες απ’ το ρεφορμισμό, τα ζητήματα τακτικής είναι κυρίαρχα. Η υπεράσπιση όλων των αστικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων της που σήμερα καταπατούνται βάναυσα από το κεφάλαιο δεν μπαίνει καν σε συζήτηση. Από αυτό όμως, μέχρι το να ελπίζουμε ότι υπάρχει η πιθανότητα, πληρώνοντας οποιοδήποτε τμήμα του χρέους αποφασίσει η ΕΛΕ, μπορεί να ξαναμπούμε στις αγκάλες της ανάπτυξης, τότε ναι, καλλιεργούμε αυταπάτες. Χαρακτηριστικό αυτής της σύγχυσης είναι η προ τελευταία παράγραφος του φυλλαδίου. Αναφέρει συγκεκριμένα. «Για να επιτύχει το στόχο της η ΕΛΕ θα πρέπει να έχει πλήρη πρόσβαση στις συμβάσεις δημόσιου χρέους των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, συμπεριλαμβανομένων των εκδόσεων ομολόγων, αλλά και διμερούς, πολυμερούς, ή άλλης μορφής χρέους και κρατικών υποχρεώσεων. Θα πρέπει να έχει τις απαραίτητες αρμοδιότητες για να απαιτεί σχετικά έγγραφα, να καλεί δημόσιους λειτουργούς σε κατάθεση και να εξετάζει τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Θα πρέπει τέλος, να της δοθεί επαρκές χρονικό διάστημα για να μελετήσει τις συμβάσεις και να εξάγει το πόρισμα της» Λαμπρά!!! Μόνο που ορισμένα ερωτήματα που χρειάζονται απάντηση αναφύονται αυτονόητα απ’ όλη αυτή την καθηκοντολογία της ΕΛΕ. Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι ότι η κυβέρνηση του ΓΑΠ δεν πρόκειται να προχωρήσει στην ίδρυση μιας τέτοιας επιτροπής. Πιστεύω ούτε καμία άλλη κυβέρνηση που δεν θα αισθάνεται την καυτή ανάσα του κινήματος στο σβέρκο της. Άρα συμπερασματικά μόνο μια κυβέρνηση με πιεστική εντολή από μια εξεγερμένη κοινωνία που απαιτεί δικαιοσύνη μπορεί να τη δημιουργήσει. Και προς θεού μην νομισθεί εδώ ότι μιλάμε για μια επαναστατική κυβέρνηση, αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί και κάτω από μια αμιγώς αστική κυβέρνηση. Μια απάντηση σ’ αυτό είναι αναγκαία. Ερώτημα δεύτερο. Πόσος χρόνος πιστεύουμε ότι θα χρειαστεί η επιτροπή για να πραγματοποιήσει όλον αυτό τον άθλο των καθηκόντων της, ένα, δύο, τρία η και περισσότερα χρόνια; Και επειδή η απάντηση δεν είναι εύκολη, προκύπτει αμέσως το τρίτο ερώτημα. Μέχρι η επιτροπή να βγάλει το πόρισμά της, θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε τα χρέη μας; Οι πιστωτές μας θα έχουν την υπομονή να περιμένουν ή θα μας πιέζουν αφόρητα για την αποπληρωμή τους; Και αν ναι, θα κάνουμε στάση πληρωμών περιμένοντας να βγει η απόφαση; Ερώτημα τέταρτο. Μετά το πόρισμα της ΕΛΕ, και με όποιο ποσό αποφασίσει αυτή ότι πρέπει να πληρώσουμε επειδή δεν είναι απεχθές, με ποιο πρωτογενές πλεόνασμα θα μπορέσουμε να κάνουμε «διαπραγμάτευση με τους πιστωτές μας» για να το αποπληρώσουμε; Και μην αρχίσουμε εδώ να βυζαντινολογούμε ότι, παράδειγμα, με τόσο ποσοστό ανάπτυξης, θα έχουμε τόσο ποσοστό πλεονάσματος, γιατί τότε πρέπει να μας εξηγήσουν πώς και σε πόσο χρόνο θα πραγματοποιηθεί αυτή η ανάπτυξη. Τέλος και με βάση όλα τα παραπάνω, προκύπτει όχι μόνο ερώτημα, αλλά και απορία ταυτόχρονα. Γιατί θα πρέπει να πέσουμε σε όλο αυτό τον τακτικισμό; Γιατί δεν μπορούμε να προπαγανδίζουμε στην εργατική τάξη και στην κοινωνία γενικότερα την άρνηση πληρωμής του χρέους, αλλά να την οδηγούμε να ψάχνει να βρει ποιο είναι το επαχθές; Αν αυτό δεν είναι οπισθοχώρηση τότε τι είναι; Η δικαιολογία ότι αυτό χρησιμοποιείται σαν σκαλοπάτι για την ανάπτυξη της συνείδησης της εργατικής τάξης μόνο γέλια μπορεί να προκαλέσει, όταν κινήματα όπως το "Δεν πληρώνω δεν πληρώνω" ξεφυτρώνουν παντού σαν ραπανάκια. Όσοι προτείνουν τέτοιες προπαγανδιστικές τακτικές πιστεύοντας ότι η εργατική τάξη είναι συγχυσμένη ας κοιτάξουν το καθρέπτη τους. Δεν θα απογοητευτούν γιατί στο πρόσωπο τους θα γνωρίσουν το μέγεθος της σύγχυσης της εργατικής τάξης. Όσες αυταπάτες έχει η εργατική τάξη πιστεύοντας ότι το σύστημα έχει μέλλον, άλλες τόσες αυταπάτες έχουν και αυτοί που της προτείνουν να βρει το επαχθές χρέος, να το σβήσει και να πληρώσει το υπόλοιπο, γιατί πιστεύουν ότι ο καπιταλισμός έχει τη δυνατότητα σήμερα να αναπτύξει παραπέρα της παραγωγικές δυνάμεις. Οι άνθρωποι βρίσκονται ακόμα πιο πίσω και απ’ τον Κέινς, όταν έλεγε ότι είναι προτιμότερο να φτωχύνουν εκατό τραπεζίτες, παρά εκατό εκατομμύρια πληθυσμού .