Οδηγίες φωτιά άφησε πίσω της η τρόικα (Πριν, 8 Αυγούστου 2010)

• Νέο μνημόνιο κι έκτακτα μέτρα περικοπών από φθινόπωρο
• Με το ένα τρίτο του ΑΕΠ, ισούνται τα 78 δισ. που έχουν πάρει μέχρι στιγμής οι τράπεζες από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ
Ποτέ άλλοτε από ιδρύσεως του καπιταλισμού δεν έχει ηγηθεί της οικονομικής μεγέθυνσης κλάδος που να είναι τόσο βαθιά χρεοκοπημένος, τόσο ανήμπορος να πορευτεί από μόνος του χωρίς κρατικά δεκανίκια και τελικά τόσο παρασιτικός όσο οι τράπεζες! Μάρτυρας τα 25 δισ. που θα λάβουν από την κυβέρνηση μέσω τροπολογίας, όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου, την Πέμπτη. Αν δε σε αυτά τα χρήματα προσθέσουμε και τα άλλα δώρα που έχουν λάβει μέχρι στιγμής οι τράπεζες (από τη ΝΔ 28 δισ., κι από το ΠΑΣΟΚ 15 δισ. μέσω του μνημονίου κι άλλα 10 δισ. μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) τότε το συνολικό ποσό που έχουν πάρει φτάνει τα 78 δισ., που ισοδυναμεί με το ένα τρίτο του ΑΕΠ, της αξίας δηλαδή των προϊόντων και υπηρεσιών που παράγει η χώρα σε μια χρονιά. Από μια άλλη σκοπιά το ποσό αυτό πλησιάζει τα χρήματα που θα δανειστεί το ελληνικό δημόσιο από τον μηχανισμό ΔΝΤ – ΕΕ. Καρατομούνται δηλαδή ένα – ένα τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα εργαζομένων, νεολαίας και συνταξιούχων για να βρούν λεφτά οι τράπεζες να καλύψουν τις μαύρες τρύπες.
Για την κυβέρνηση η προκλητική αυτή ένεση προς τους χρεοκοπημένους τραπεζίτες (που με βάση τα αποτελέσματα των πρόσφατων στρες τεστ χαίρουν κατά τ’ άλλα… άκρας υγείας) «αποτελεί αναγκαία κίνηση για να μπορέσει να στηριχθεί και η πραγματική οικονομία». Έτσι αναφέρει η ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών. Μα τα ίδια έγραφαν και τις άλλες φορές που άνοιγαν τα ταμεία του δημοσίου για τους Σάιλοκ των τραπεζών. Και το αποτέλεσμα ήταν ο ρυθμός επέκτασης των δανείων να ακολουθεί βήματα χελώνας. Σιγά που θα αύξαναν τις δανειοδοτήσεις στα νοικοκυριά ή τις επιχειρήσεις οι τραπεζίτες! Αυτό που έκαναν ήταν να μπαλώσουν όπως – όπως τα ανοίγματά τους. Το ίδιο θα κάνουν και τώρα, το ίδιο θα κάνουν και την επόμενη φορά που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα τους ανοίξει τα κρατικά ταμεία.
Αν κάτι αποδεικνύει όμως περίτρανα η κρατική απλοχεριά είναι ότι λεφτά υπάρχουν! Λεφτά μπορούν να βρεθούν! Όλα αυτά τα επιχειρήματα που ακούμε από τους κορυφαίους υπουργούς της κυβέρνησης και τον ίδιο τον πρωθυπουργό όταν κόβουν τις συντάξεις, μειώνουν τους μισθούς και αυξάνουν τους έμμεσους φόρους είναι φθηνές δικαιολογίες για να περάσει χωρίς κραδασμούς η πολιτική τους. Κι αυτή η πολιτική αποτελεί το αναγκαίο συμπλήρωμα των δανεικών κι αγύριστων που παίρνουν κάθε τρεις και λίγο οι τραπεζίτες. Η μείωση δηλαδή των συντάξεων και των μισθών κι η αύξηση του ΦΠΑ από το 19% στο 23% ήταν ο λογαριασμός που πλήρωσε η κοινωνία για να μπορεί ο κάθε Παπακωνσταντίνου και η Τρόικα να κόβουν λευκές επιταγές στους τραπεζίτες.
Πως μπορεί άλλωστε να παραβλέψει κανείς την χρονική σύμπτωση του ελέγχου της Τρόικας με την ανακοίνωση για τη στήριξη των τραπεζών – τυχαίο είναι; Φάνηκε δηλαδή ότι η Τρόικα την ίδια ώρα που έδινε τις οδηγίες – φωτιά για τους εργαζόμενους, από την άλλη υποδείκνυε στην κυβέρνηση να δώσει τα 25 δισ. στους τραπεζίτες, επιβεβαιώνοντας έτσι την αποστολή της και το βαθύτερο ζητούμενο της προσφυγής στον μηχανισμό εξόντωσης ΔΝΤ – ΕΕ: Η διάσωση με κάθε μέσο του χρεοκοπημένου χρηματοπιστωτικού συστήματος και η επιστροφή στον μεσαίωνα για όλους εμάς.



Η καυτή ατζέντα που άφησε πίσω της η Τρόικα περιλαμβάνει: την ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ και άλλων ζημιογόνων ΔΕΚΟ, ευρείες ιδιωτικοποιήσεις με απώτερο ζητούμενο την στήριξη κάθε αεριτζή – απατεώνα που θέλει να βγάλει λεφτά εκμεταλλευόμενος τη δημόσια περιουσία (κι εδώ είναι ενδεικτικά όσα προβλέπονται για τη ΔΕΗ και περιγράφονται επαρκώς στο άρθρο του Στέφανου Πράσσου στη σελίδα 17), το άνοιγμα των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων, περικοπές στην υγεία, μείωση στις αποδοχές των δημοσίων μέσω του ενιαίου μισθολογίου κ.α.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι ακόμη και τα παραπάνω μέτρα δεν αρκούν για να καλυφθούν οι στόχοι που έχουν τεθεί στο μνημόνιο οικονομικής κατοχής! Τα καθαρά έσοδα το πρώτο εξάμηνο του έτους αυξήθηκαν κατά 7,2% σε σχέση με το αντίστοιχο εξάμηνο του 2009, έναντι στόχου για αύξηση κατά 13,7%. Ο στόχος της συγκράτησης των δαπανών έχει υλοποιηθεί λόγω της άτυπης παύσης πληρωμών που έχει επιβάλει το δημόσιο στις δαπάνες του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (που εμφανίζονται μειωμένες κατά 2,5 δισ. περίπου ευρώ το πρώτο εξάμηνο του 2010 ή κατά 40% περίπου σε σχέση με πέρυσι όταν ο στόχος ήταν 4%) και στις καθυστερήσεις των επιστροφών φόρου προς τις επιχειρήσεις και τους ιδιώτες. Η αποτυχία δηλώνεται επίσης από την εκτίναξη του πληθωρισμού στο 5,5% τον Ιούλιο, που αποτελεί ρεκόρ για τα τελευταία 13 έτη και την παραμονή των σπρεντ στα ύψη κι ειδικότερα στις 8 μονάδες! Από φθινόπωρο επίσης οι εισπρακτικοί μηχανισμοί θα βρεθούν αντιμέτωποι με τις αλυσιδωτές επιπτώσεις της ύφεσης και της ανεργίας. Αυτοί οι παράγοντες θα καταστήσουν αναγκαία την αναθεώρηση του μνημονίου είτε άμεσα είτε έμμεσα (δια του προϋπολογισμού που θα το υπερκεράσει σε αυστηρότητα) και την επιβολή νέων εξοντωτικών μέτρων ως απαραίτητο όρο ώστε τον Δεκέμβρη να μπορέσει η κυβέρνηση να πάρει την επόμενη… δόση της. Η επίσκεψη επομένως της Τρόικας τον Οκτώβρη πρέπει να τύχει την δέουσας υποδοχής.
Σε αυτό το πλαίσιο που το ένα αντιλαϊκό μέτρο θα φέρνει το άλλο οι στόχοι ανατροπής του μνημονίου σε συγκερασμό με την κρατικοποίηση των τραπεζών που έχουν ούτως ή άλλως φαλιρίσει, την παύση πληρωμών του δημοσίου χρέους και την έξοδο από την ευρωζώνη αποτελούν κοινωνική αναγκαιότητα και όρο για την εφαρμογή μιας φιλολαϊκής πολιτικής με γενναίες και άμεσες αυξήσεις στους μισθούς, τις συντάξεις και τα επιδόματα ανεργίας. Αιτήματα που συνιστούν τους ακρογωνιαίους λίθους μια σύγχρονης αριστερής, εργατικής πολιτικής.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η... δεξιά Ουγγαρία αντιστέκεται στο ΔΝΤ!

Του Δημήτρη Καζάκη
οικονομολόγου - αναλυτή

Το σκίτσο είναι του Πάνου

Τι συμβαίνει με την Ουγγαρία;Τόλμησε να αγνοήσει το ΔΝΤ και να αψηφήσει τα «αιτήματα» των δανειστών της. Όπως έγραψε ο ανταποκριτής των Times του Λονδίνου (25.7), «οι κραυγές οργής αντηχούν από τις Βρυξέλλες έως την Ουάσιγκτον. Όπως οι πειθήνιοι σκλάβοι στον Πλανήτη των Πιθήκων, η Ουγγαρία ψέλλισε την απαγορευμένη λέξη: Όχι».


Αμέσως μετά τη διακοπή των συνομιλιών ΔΝΤ και Ε.Ε. με την κυβέρνηση του Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία, λόγω του ότι ο τελευταίος αρνήθηκε κατηγορηματικά να συνεχίσει την πολιτική λιτότητας που απαιτούσαν οι δανειστές της χώρας του, οι δυσοίωνες προβλέψεις για την Ουγγαρία έδιναν κι έπαιρναν. Οι κατάρες του Υψίστου, οι λιμοί, σεισμοί και καταποντισμοί όλης της Υφηλίου επρόκειτο να επιπέσουν στον άμοιρο τόπο των δύστυχων Μαγυάρων, επειδή – άκουσον, άκουσον – τόλμησε η κυβέρνησή τους να αρνηθεί να υπακούσει στις άνωθεν και έξωθεν εντολές.


Σθεναρή αντίσταση

Τα διεθνή πρακτορεία Reuters, AFP, AP (20.7) εξέδωσαν, εν είδει πολεμικού ανακοινωθέντος, τις εξελίξεις από το ουγγρικό μέτωπο:

«Με πτώση του ουγγρικού νομίσματος έναντι του ευρώ κατά 2,9%, αύξηση των spreads και εκτίναξη των αποδόσεων των ομολόγων της Ουγγαρίας αντέδρασαν οι αγορές στην είδηση ότι πάγωσαν – επισήμως μέχρι τον Σεπτέμβριο – οι συνομιλίες ανάμεσα στην ουγγρική κυβέρνηση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για την παροχή της οικονομικής βοήθειας.

Έχοντας να αντιμετωπίσει δημοτικές εκλογές στις αρχές Οκτωβρίου, o κεντροδεξιός Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπάν προέβαλε σθεναρή "αντίσταση" στο επίμονο αίτημα των δανειστών της χώρας για περαιτέρω περικοπές δαπανών. Υπήρξε, άλλωστε, προεκλογική του υπόσχεση η απομάκρυνση από την ακραία πολιτική λιτότητας την οποία εφήρμοσε ο προκάτοχός του σοσιαλδημοκράτης Φέρεντς Γκιουρτσάνι και είχε αποτέλεσμα την καταβαράθρωσή του στις εκλογές, την ανάδειξη του κεντροδεξιού κόμματος σε νικητή των εκλογών, αλλά και την ενίσχυση των ακροδεξιών κομμάτων.

Η αποχώρηση του ΔΝΤ συνεπάγεται πως η Ουγγαρία, της οποίας το δημόσιο χρέος ανέρχεται στο 80% του ΑΕΠ της και είναι το υψηλότερο στην κεντρική Ευρώπη, δεν μπορεί να εκταμιεύσει την επόμενη δόση του δανείου, συνολικού ύψους 20 δισ. ευρώ, που συμφώνησε το 2008 με το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Σημείο τριβής με το Ταμείο ήταν η άρνηση του κυβερνώντος κεντροδεξιού κόμματος Fidesz να προχωρήσει σε περαιτέρω λιτότητα και η επιμονή του να επιβάλει υψηλό φόρο στις τράπεζες, στον οποίο προέβαλαν αντιρρήσεις οι δανειστές».

Ιδού το μέγα έγκλημα του Βίκτορ Όρμπαν και της κυβέρνησης της Ουγγαρίας! Αρνήθηκε να προχωρήσει σε περαιτέρω λιτότητα και επέμεινε να επιβάλει υψηλή φορολογία στις τράπεζες. Ίσως να μην υπάρχει μεγαλύτερο ανοσιούργημα από αυτά τα δύο σήμερα. Εκτός βέβαια από το να αρνηθείς να πληρώσεις το καταχρηστικό χρέος με βάση το οποίο λεηλατείται η χώρα και τσακίζεται ο λαός σου.

Φανταστείτε λοιπόν τι περίμενε αυτούς τους βέβηλους. Όλα πλέον ήταν ανοιχτά. Οι αγορές θα έδιναν ένα μάθημα στην Ουγγαρία και τους Ούγγρους, που θα τους έκαναν παράδειγμα αποτροπής για όποιον λαό και χώρα θα σκεφτόταν από εδώ και πέρα να σηκώσουν το κεφάλι τους ή θα τολμούσαν έστω να ξεστομίσουν την απαγορευμένη λέξη.


Εκβιαστικές... προβλέψεις

Οι μαύρες προβλέψεις των ειδικών έπεσαν βροχή. Η Moody’s και η Fitch ανακοίνωσαν ότι σκέφτονται να υποβιβάσουν την πιστοληπτική ικανότητα της Ουγγαρίας στο επίπεδο στο οποίο είναι ήδη η Ελλάδα.

«Η Ουγγαρία βρέθηκε χθες σε δυσχερή θέση, καθώς άντλησε – με μεγάλη δυσκολία – 10 δισ. φιορίνια λιγότερα απ' όσα ζητούσε στην έκδοση τρίμηνων εντόκων γραμματίων, μία μέρα μετά την απομάκρυνση από τη στήριξη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ)», μας πληροφορούσε το Bloomberg στις 21.7. Ενώ την επομένη έκανε τον γύρο του κόσμου η εκτίμηση της ιαπωνικής τράπεζας Nomura ότι «η Ουγγαρία δεν θα έχει πρόσβαση στις αγορές αν δεν κατορθώσει να συμφωνήσει ξανά με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Ένωση σε ό,τι αφορά τους όρους του δανείου της».

Με άλλα λόγια, η Ουγγαρία, αν δεν ξαναγυρίσει στο μαντρί και δεν φορέσει το κολάρο της υποτέλειας, δεν πρόκειται να δει άσπρη μέρα, δεν πρόκειται να βρει χρήματα για την οικονομία της και το νόμισμά της, το φόριντ, θα καταλήξει στα Τάρταρα. Είναι δύσκολο κανείς να διακρίνει αν όλα αυτά είναι όντως εκτιμήσεις, απειλές, ή μύχιες επιθυμίες.

Ας αφήσουμε τα σκοτεινά χαιρέκακα αισθήματα όλων εκείνων που προτιμούν να δουν μια χώρα και έναν λαό να υπομένει τον όλεθρο παρά να θιγούν αγορές και τράπεζες, και ας μπούμε στο ψητό. Τι έγινε αλήθεια στην Ουγγαρία;


Περί εθνικής κυριαρχίας

Στις τελευταίες εκλογές το κεντροδεξιό κόμμα Fidesz, του οποίου ηγείται ο Βίκτορ Όρμπαν, πέτυχε σαρωτική νίκη έναντι του πρώην «κυβερνώντος» κόμματος των σοσιαλιστών, καταλαμβάνοντας τα δύο τρίτα των εδρών στη Βουλή.

Βάζουμε εισαγωγικά στο πρώην «κυβερνών» σοσιαλιστικό κόμμα, διότι αυτοί που κυβερνούσαν στ’ αλήθεια τη χώρα ήταν οι εγκάθετοι του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Η συντριπτική αυτή νίκη οφείλεται κατά κύριο λόγο στην υπόσχεση που έδωσε ο Όρμπαν στον ουγγρικό λαό ότι θα σταματήσει τη λιτότητα και τις περικοπές, θα φορολογήσει τις τράπεζες και τις μεγάλες περιουσίες και θα επαναφέρει μισθούς, συντάξεις και δικαιώματα στην προ του ΔΝΤ εποχή.

Το μίσος και η εκτεταμένη δυσαρέσκεια που είχε πυροδοτήσει στον πληθυσμό η εφαρμογή των προγραμμάτων χημειοθεραπείας του ΔΝΤ και της Ε.Ε. ήταν τέτοια, ώστε και μόνο τα προεκλογικά επαινετικά σχόλια του Στρος - Καν προς την ηγεσία του σοσιαλιστικού κόμματος για το πόσο καλά «συνεργάστηκε» λειτούργησαν καταλυτικά στην εκλογική καταβαράθρωση των «κυβερνώντων».

Αυτή τη λαϊκή δυσαρέσκεια εισέπραξε ο δεξιός Όρμπαν, αλλά και το Jobbik, η εθνικιστική και ανοιχτά φασιστική Δεξιά, η οποία εισέπραξε το 17% των ψήφων. Το κεντρικό ζήτημα, που κυριάρχησε στις εκλογές, πέρα από τις τραγικές συνέπειες των εφαρμοζόμενων πολιτικών, ήταν το πρόβλημα της αυτοτέλειας και της κυριαρχίας της χώρας, κυρίως μέσα από τη σχέση της με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ.

Τα δεξιά κόμματα έκαναν σημαία την ανάγκη να ανακτήσει η χώρα την εθνική της κυριαρχία, πράγμα που μίλησε στον νου και την καρδιά του ουγγρικού λαού, που βλέπει εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες να ισοπεδώνεται κυριολεκτικά η χώρα του και ο ίδιος από τα δυτικά αφεντικά.

Μόνο που, ως δεξιά κόμματα, έδωσαν μια έντονη εθνικιστική χροιά στο αίτημα της εθνικής κυριαρχίας, αναφερόμενα στις «ιστορικές αδικίες» εναντίον των Ούγγρων, όπως η Συνθήκη του Τριανόν το 1920, που απέσπασε πολλές εθνικές περιοχές από τη «μητέρα πατρίδα», η καταπίεση των «ομογενών» στις όμορες χώρες κ.ο.κ. Δεν είναι τυχαίο ότι στην προεκλογική του εκστρατεία ο Όρμπαν μιλούσε στο όνομα του «ουγγρισμού».

Με ανύπαρκτες τις όποιες αληθινά δημοκρατικές και αριστερές δυνάμεις, οι οποίες μπορούν να σηκώσουν ψηλά το αίτημα της εθνικής κυριαρχίας και να του δώσουν ένα αυθεντικά λαϊκό και δημοκρατικό περιεχόμενο, είναι μοιραίο αυτό να μετατρέπεται σε πρόσχημα για κάθε είδους σοβινιστική, ακόμη και φασιστική, ερμηνεία.

Παρ' όλα αυτά, το πρόβλημα της εθνικής κυριαρχίας δεν παύει να αποτελεί το κυρίαρχο ζήτημα της πολιτικής διαπάλης σήμερα στην Ουγγαρία. Δεν είναι τυχαίο ότι, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, πάνω από το 80% του ουγγρικού λαού αναπολεί την εποχή του Γιάνος Κάνταρ, δηλαδή την εποχή του υπαρκτού σοσιαλισμού, όταν η χώρα έχαιρε οικονομικής και λαϊκής ευημερίας και, προπαντός, εθνικής αξιοπρέπειας.

Τουλάχιστον έτσι νιώθουν οι Ούγγροι έπειτα από δύο δεκαετίες καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Κι αυτό παρ’ η πλειονότητα των Ούγγρων νιώθουν επίσης ότι το βασικό πρόβλημα με τον υπαρκτό σοσιαλισμό ήταν η υποταγή τους στους Ρώσους. Όταν η Die Welt (26.7) ρώτησε «πώς γίνεται αυτός [ο κομμουνιστής δικτάτορας Γιάνος Κάνταρ] περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον – όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις – να είναι, για μια Ουγγαρία που αγαπά την ελευθερία, ο συμπαθέστερος πολιτικός του 20ού αιώνα;», έφερε τον Όρμπαν σε πολύ δύσκολη θέση, οπότε για να ξεφύγει απάντησε παραπλανητικά:

«Οι νεκροί έχουν πάντα ένα πλεονέκτημα έναντι των ζωντανών. Τους αντιμετωπίζει κανείς πιο ήπια και τείνει να τους εξωραΐζει. Ο θάνατος βελτιώνει την ετυμηγορία της αιωνιότητας. Αυτό συμβαίνει με όλους τους πολιτικούς, αυτό ίσως να συμβεί και με εμένα».

«Φτάνει πια»

Η αλήθεια είναι ότι ο ουγγρικός λαός δεν αντέχει άλλο. Δεν αντέχει τη διαρκή λιτότητα, τα μεροκάματα πείνας, το ανύπαρκτο κοινωνικό κράτος, τη διάλυση της χώρας του, το ξεπούλημα των πάντων, την περιθωριοποίηση μεγάλου ποσοστού του πληθυσμού, την καταστροφή της υπαίθρου, την εκπόρνευση μεγάλου μέρους του γυναικείου πληθυσμού προκειμένου να τα βγάλει πέρα, τη μετατροπή του εργαζόμενου σε κούλη των εργοδοτών, των επενδυτών και κυρίως των πολυεθνικών, που αναζητούν κερδοφόρες τοποθετήσεις στη χώρα.

Αυτό το «φτάνει πια», που βγαίνει από τα κατάβαθα της ουγγρικής ψυχής, απηχεί η στάση της κυβέρνησης Όρμπαν. Και τι έγινε; Ο ανταποκριτής των Times (25.7) εξηγεί:

«Ο Βίκτορ Όρμπαν, ο πρωθυπουργός, απέκρουσε τα αιτήματα του ΔΝΤ και της Ε.Ε. για μεγαλύτερες περικοπές στον προϋπολογισμό και περισσότερα μέτρα λιτότητας. Οι χρηματοκράτες πήγαν σπίτι τους μουρμουρίζοντας για καταρρεύσεις νομισμάτων και δημοσιονομική ανευθυνότητα. Σε όλα αυτά η ένδοξη απάντηση της Βουδαπέστης ήταν "καλό κατευόδιο". Το φόριντ, το ουγγρικό νόμισμα, έπεσε, ανέκαμψε, ξανάπεσε, αλλά η χώρα παραμένει σταθερή».

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το μυστικό: όσο πιο σταθερή και αποφασισμένη είναι μια χώρα και ένας λαός στην πορεία που έχουν αποφασίσει να ακολουθήσουν, τόσο λιγότερες συνέπειες θα έχουν από τις πιέσεις των αγορών.

Αν κάποιος υπήρξε θύμα της κυρίαρχης προπαγάνδας, θα νόμιζε ότι μια τέτοια ενέργεια της Ουγγαρίας θα οδηγούσε το νόμισμά της να στροβιλίζεται σε μια διψήφια πτώση. Κάθε άλλο παρά αυτό έγινε. Το φόριντ υποτιμήθηκε αυτή την περίοδο όχι περισσότερο από 4%-5% και παραμένει σε πολύ καλύτερη ισοτιμία με το ευρώ από αυτήν με την οποία προσχώρησε η ελληνική δραχμή στην ευρωζώνη. Η ισοτιμία του ευρώ με το φόριντ είναι 1 ευρώ προς 281,83, φόριντ (3.8.2010), παρ' ότι η Ουγγαρία διαθέτει μόλις το 39% του ΑΕΠ της Ελλάδας.


Πού θα φτάσει η κόντρα;

Τις τελευταίες μάλιστα ημέρες παρατηρείται μια ανοδική τάση στο φόριντ έναντι του ευρώ, λόγω κυρίως δύο εντελώς αντιφατικών προσδοκιών της διεθνούς αγοράς.

● Από τη μια υπάρχει η εκτίμηση σε κύκλους της αγοράς ότι τον Σεπτέμβριο η κυβέρνηση της Ουγγαρίας θα επανέλθει στον «ίσιο δρόμο» υπό την κηδεμονία του ΔΝΤ και της Ε.Ε.

● Από την άλλη, σε άλλους κύκλους της αγοράς, διαμορφώνεται η πεποίθηση ότι η κυβέρνηση της Ουγγαρίας θα αναγκαστεί να φτάσει την κόντρα της με το ΔΝΤ και την Ε.Ε. έως το τέλος και έτσι, ενισχύοντας την οικονομία της, το φόριντ μπορεί να αποτελέσει ένα από τα καταφύγια ευκαιρίας που αναζητούν οι διεθνείς επενδυτές έναντι του παραπαίοντος ευρώ. Έτσι έχει δημιουργηθεί μια συγκυρία που εξυπηρετεί την άνοδο του φόριντ.

Αυτό τι αποδεικνύει; Δύο κυρίως πράγματα:

● Πρώτον, ότι όλοι αυτοί που προδικάζουν «ενιαιομετωπικές» κινήσεις της αγοράς, που φαντάζονται ότι η αγορά κινείται σαν μια συμπαγής μάζα προς μια κατεύθυνση, στην καλύτερη περίπτωση δεν ξέρουν για τι μιλάνε. Οι αγορές, ιδίως σήμερα που υπάρχουν τεράστιες ποσότητες λιμναζόντων κεφαλαίων, δεν λειτουργούν σε μια ενιαία κατεύθυνση, αλλά σε συγκυριακές κατευθύνσεις αντίθετων και αλληλοσυγκρουόμενων προσδοκιών, στρατηγικών και τακτικών κινήσεων κάθε είδους επενδυτικού κεφαλαίου.

● Δεύτερον, ότι όλοι αυτοί που θεωρούν αυτονόητη μια μεγάλη διψήφια υποτίμηση στην περίπτωση που η Ελλάδα απαλλαγεί από το ευρώ και υιοθετήσει δικό της εθνικό νόμισμα, δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για το πώς κινούνται οι αγορές. Αν μια χώρα, μια οικονομία, εμφανιστεί αποφασισμένη να στηρίξει το νόμισμά της με πολιτικές παραγωγικής ανασυγκρότησης και εσωτερικής συσσώρευσης, ακόμη και οι όποιες αρνητικές αντιδράσεις της διεθνούς αγοράς είναι σίγουρο ότι γρήγορα θα καμφθούν και θα προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα.

Αυτό συνέβη και στην περίπτωση της Ουγγαρίας. Η κυβέρνηση Όρμπαν δεν σταμάτησε στη διαφωνία της με τα κλιμάκια του ΔΝΤ και της Ε.Ε., αλλά προχώρησε άμεσα και στην επιβολή ειδικού φόρου στις τράπεζες, παρά τις οργισμένες αντιδράσεις από τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον. Μάλιστα ο φόρος αυτός επιβλήθηκε στο κεφάλαιο των τραπεζών και όχι στα κέρδη τους.

Πρόκειται για ένα είδος έκτακτου φόρου που στην οικονομική φιλολογία αποκαλείται «εισφορά κεφαλαίου» (capital levy) και αποτελεί μια από τις πιο άμεσες και δραστικές παρεμβάσεις του κράτους στην κεφαλαιακή συγκρότηση των επιχειρήσεων στις οποίες επιβάλλει αυτόν τον φόρο. Η εισφορά αυτή απέδωσε άμεσα πάνω από 200 δισ. φόριντ, αρκετά για να επιτευχθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι περιορισμού του ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού δίχως νέες περικοπές και νέα μέτρα λιτότητας.

Οι τράπεζες ζήτησαν εναγωνίως την παρέμβαση του ΔΝΤ και της Ε.Ε. για να μην πληρώσουν την έκτακτη εισφορά, αλλά ματαίως. Παρά τις απειλές και τις προφητείες για ανήκουστες συνέπειες στο νόμισμα, η ουγγρική κυβέρνηση προχώρησε και δεν συνέβη καμιά καταστροφή στο φόριντ. Η αποφασιστικότητα και η συνέπεια νίκησαν τις Κασσάνδρες της αγοράς, όπως άλλωστε συμβαίνει πάντα.

Η αγορά, παρά την τεράστια υπερτροφία της σήμερα, ή πιο σωστά λόγω κυρίως αυτής της υπερτροφίας, που έχει οδηγήσει σε μια πρωτοφανή εσωτερική αστάθεια, μπορεί να πιέζει, να εκβιάζει και να απαιτεί μόνο εκεί που την παίρνει. Όσο υπάρχουν κυβερνήσεις, οικονομίες και χώρες που ξέρουν μόνο να υποτάσσονται σ' αυτήν, που νιώθουν ότι δεν μπορούν να τα βάλουν μαζί της, που βιάζονται να υποχωρήσουν σε κάθε απαίτηση των αρπακτικών της, οι πιέσεις, οι εκβιασμοί και οι απαιτήσεις της αγοράς γίνονται όλο και πιο ασφυκτικές.

Όταν μια κυβέρνηση, μια οικονομία, μια χώρα εμφανιστεί αρκετά αποφασισμένη να κρατήσει άλλη ρότα από αυτήν που απαιτείται έξωθεν και άνωθεν, τότε η αγορά γρήγορα προσαρμόζεται στη νέα κατάσταση. Η αγορά, ειδικά με τη σημερινή μορφή της, δεν είναι διατεθειμένη να κρατά «μανιάτικο» ούτε να διεξάγει βεντέτες με απώτερους στόχους. Δεν έχει την πολυτέλεια να το κάνει διότι τρέμει το κατρακύλισμα σ’ ένα νέο μεγάλο κραχ που μπορεί να πυροδοτηθεί ανά πάσα στιγμή και «δι' ασήμαντον αφορμήν».

Έτσι, βιάζεται πάντα να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση και να ανακαλύψει άλλους τρόπους άλωσης του φρουρίου. Γι' αυτό, ενώ φάνηκε στην αρχή ότι η αγορά δεν πρόκειται να ανταποκριθεί στις εκδόσεις ομολόγων του ουγγρικού κράτους, τελικά έφτασε να υπερκαλύπτει τις προσφερόμενες εκδόσεις του, κάνοντας το Bloomberg (3.8) να σχολιάσει με έκπληξη ότι «η Ουγγαρία αντλεί περισσότερα κεφάλαια απ’ όσα σχεδίαζε, με τα κόστη να πέφτουν». Βάζοντας τέρμα στις παπαρολογίες ότι η Ουγγαρία θα αποκλειόταν από τις αγορές κεφαλαίου αφού τα έσπασε με το ΔΝΤ και την Ε.Ε.

Δεν γνωρίζουμε μέχρι πού θα φτάσει η κόντρα της Ουγγαρίας με το ΔΝΤ και την Ε.Ε. Το σίγουρο είναι ότι ο Όρμπαν, αν και τυπικός δεξιός δημαγωγός, αποδείχτηκε πολύ πιο συνεπής για τη χώρα του απ' όλους μαζί τους σοσιαλιστές και τους κεντροαριστερούς που συνωστίζονται σήμερα στις κυβερνήσεις της Ε.Ε. Όπως είναι σίγουρο ότι με τη στάση του αυτή άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Έθεσε εκ των πραγμάτων ένα ζήτημα πολύ ευρύτερο από τις όποιες πολιτικές σκοπιμότητες του ίδιου του Όρμπαν και το οποίο, σύμφωνα με τον ανταποκριτή των Times, είναι το εξής: «Η εθνική ανεξαρτησία, ειδικά των μικρότερων εθνών».

«Στον σημερινό παγκοσμιοποιημένο κόσμο και σε μια ευθυγραμμισμένη Ευρώπη, όπου οι Βρυξέλλες και το Στρασβούργο ασχολούνται συγκαλυμμένα με μια πρωτοφανή απαλλοτρίωση της πολιτικής και νομικής εξουσίας, η εθνική ανεξαρτησία έχει με κάποιο τρόπο μετατραπεί σε βρώμικη λέξη. Μπορεί η μοίρα μας να διαμορφώνεται όλο και πιο πολύ από τους παγκόσμιους χρηματιστές και τα πολυεθνικά ιδρύματα, αλλά δεν θυμάμαι κανέναν να έχει ψηφίσει γι’ αυτή τη διαδικασία – ή έστω να του δόθηκε αυτή η ευκαιρία»...

Όχι άλλο “αίμα” στα “βαμπίρ” του κέρδους!

Όχι άλλο “αίμα” στα “βαμπίρ” του κέρδους!

Κοζάνη 2/8/2010

Να κατασπαράξουν τη ΔΕΗ επιχειρούν τώρα τα «κοράκια» της κερδοσκοπίας!

Με αρχική πρόταση της Κομισιόν που υιοθετήθηκε χωρίς αντίρρηση από την Τρόικα των «οικονομικών δολοφόνων», προωθούνται οι ευσεβείς πόθοι των Ελλήνων και ξένων επιχειρηματιών που θέλουν να καρπωθούν τα φιλέτα της ενέργειας μέσα από τον διαμελισμό και την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ. Βάζουν γι’ αυτό όλους τους στόχους τους σε μια Κυβέρνηση πρόθυμη (όπως φαίνεται από τα μέχρι σήμερα πεπραγμένα της) να τα κάνει όλα και απαιτούν:

1. Άμεση ιδιωτικοποίηση (πώληση) λιγνιτικών και υδροηλεκτρικών μονάδων ισχύος ίσης με το 40% της εγκατεστημένης παραγωγής της ΔΕΗ!
2. Διαμελισμό της ΔΕΗ, με τη δημιουργία ανεξάρτητων θυγατρικών επιχειρήσεων και πρώτα θύματα τις διευθύνσεις Μεταφοράς και Διανομής.
3. Πώληση εικονικής ισχύος, δηλαδή εισαγωγή αεριτζήδων εμπόρων που θα μεταπωλούν το ρεύμα της ΔΕΗ στους πελάτες της!
4. Εκχώρηση σε ιδιώτες όλων των νέων λιγνιτικών κοιτασμάτων (Ελασσόνα, Δράμα, Βέβη κλπ)
5. Αναπροσαρμογή της Οριακής Τιμής του Συστήματος (ΟΤΣ) για να συνεχίσουν να βγάζουν περισσότερα κέρδη οι ιδιώτες παραγωγοί αγοράζοντας από τη ΔΕΗ φθηνό ρεύμα και πουλώντας της πανάκριβο!
Αφού μέχρι τώρα κυβέρνηση ΕΕ και ΔΝΤ κατάφεραν να περάσουν όλα τα αντιδραστικά, αντεργατικά και αντιλαϊκά τους μέτρα που έπληξαν βάναυσα το εισόδημα, τις εργασιακές και ασφαλιστικές σχέσεις των εργαζομένων και των συνταξιούχων, ορμάνε πλέον ακάθεκτοι να λεηλατήσουν ότι απόμεινε από τη δημόσια περιουσία. Θύματα για άλλη μια φορά εργαζόμενοι και οι οικιακοί καταναλωτές αφού οι πρώτοι θα εξαθλιωθούν με τα νέα εργασιακά και εισοδηματικά μέτρα και οι δεύτεροι θα χρυσοπληρώσουν το ρεύμα για να κορεστεί η δίψα για κέρδη του Ελληνικού και ξένου κεφαλαίου που δραστηριοποιείται πλέον και στην ενέργεια.
Βεβαίως «λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο»! Και αυτός στην προκειμένη περίπτωση είναι οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ που είναι αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν ούτε την πώληση μονάδων, ούτε τον διαμελισμό της επιχείρησης (έτσι απαξίωσε η προηγούμενη κυβέρνηση τον ΟΣΕ διασπώντας τον σε 6 θυγατρικές επιχειρήσεις) και φυσικά ούτε την ύπαρξη εμπόρων για μεταπώληση του μόχθου τους.
Αυτό πρέπει να το βάλει καλό στο μυαλό της η Κυβέρνηση και η Τρόικα αλλά και η ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ και τα πρωτοβάθμια συνδικάτα που σκέφτονται να επαναλάβουν τους «άθλους» του 1998-99!
Τα μέλη και η διοίκηση του Συνδικάτου Εργαζομένων στην Ενέργεια «Εργατική Αλληλεγγύη» θα δώσουν όλες τους τις δυνάμεις για να μην περάσουν τα νέα αντιδραστικά σχέδια της Κομισιόν, της Κυβέρνησης, της Τρόικας και των βιομηχάνων!

Το γραφείο τύπου του ΣΕΕΝ “ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ”

Έξω οι ιδιωτικές ελεγκτικές εταιρείες από το δημόσιο

Πέντε μεγάλες ιδιωτικές ελεγκτικές εταιρείες έχουν ήδη «πιάσει δουλειά» σε νοσοκομεία, ασφαλιστικά Ταμεία (προσεχώς και στα υπουργεία) με στόχο να «βάλουν τάξη» στα οικονομικά τους, «ανακαλύπτοντας» τις σπατάλες του δημοσίου χρήματος. Αυτή είναι η είδηση που αφήνει η κυβέρνηση να «διαρρεύσει». Αυτά που μας κρύβει, όμως, είναι πολύ περισσότερα: 1. Για ποιο λόγο χρειάζονται ιδιώτες ελεγκτές για να «αποκαλύψουν» τις σπατάλες, όταν αυτές ακριβώς οι σπατάλες, οι υπερκοστολογήσεις, η εισφοροδιαφυγή και πολλά άλλα έχουν έρθει στο φως πολλές φορές στο παρελθόν από τους ίδιους τους εργαζόμενους, τα σωματεία τους και το σύνολο του εργατικού κινήματος; 2. Με ποια διαδικασία επιλέχθηκαν οι πέντε ιδιωτικές εταιρείες και πόσο θα κοστίσουν στον ελληνικό λαό οι συμβάσεις που έχουν συνάψει με το Υπουργείο Οικονομικών; 3. Με ποια δικαιοδοσία και ποια νομιμότητα οι ιδιώτες ελεγκτές θα δίνουν εντολές σε δημοσίους υπαλλήλους και θα απαιτούν να αποκτούν γνώση των οικονομικών των νοσοκομείων, των ασφαλιστικών Ταμείων και των Υπουργείων; Την ίδια στιγμή που είναι γνωστό ότι με τη διαχρονική ευθύνη των κυβερνήσεων και τις υπογραφές των εκάστοτε Υπουργών καταληστεύτηκαν τα αποθεματικά των Ταμείων, υπερκοστολογήθηκαν υλικά και υπηρεσίες προς όφελος των φαρμακευτικών εταιρειών και του ιδιωτικού κεφαλαίου στην υγεία, η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει τις πολιτικές επιλογές ως «τεχνικοοικονομικά ζητήματα». Παρακάμπτει κάθε αρμόδια δημόσια υπηρεσία και κάθε δημόσιο ελεγκτικό μηχανισμό προσλαμβάνοντας ιδιώτες ελεγκτές, αφήνοντας υπόνοιες ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι «διεφθαρμένοι» ή «ανίκανοι»! Η προσπάθειά της δεν είναι τυχαία: εντάσσεται στην συνεχή προπαγάνδα κατά των δημοσίων υπαλλήλων, στην προπαγάνδα περί «σπάταλου» και «ανίκανου» κράτους, που στόχο έχει το «λιγότερο κράτος», δηλαδή λιγότερες κοινωνικές παροχές, με κλείσιμο νοσοκομείων, παιδικών σταθμών, σχολείων, κοινωνικών υποδομών και μεταφορά του κόστους στους ίδιους τους εργαζόμενους, αλλά και απολύσεις από τον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα. Άλλωστε αυτό επιτάσσει ρητά το Μνημόνιο με την ΕΕ και το ΔΝΤ, το οποίο η κυβέρνηση έχει αναγάγει σε υπέρτατο νόμο του κράτους! Η κυβέρνηση των δωσίλογων στην ΕΕ, το ΔΝΤ και τα συμφέροντα του κεφαλαίου, θα πάρει την απάντηση που της αξίζει από τους αγώνες των εργαζόμενων, που θα σαρώσουν το Μνημόνιο και τους υποστηριχτές του.

Φορέας υποτέλειας το ΠΑΣΟΚ

Τρομερής έκτασης είναι η ζημιά στα συμφέροντα των εργαζομένων που προκαλεί και θα συνεχίσει να προκαλεί η κυβέρνηση Παπανδρέου όσο θα βρίσκεται στην εξουσία. Δεν θα κουραστούμε να υπογραμμίζουμε ότι πρόκειται για την πιο επιθετική κυβέρνηση του κεφαλαίου που υπήρξε ποτέ στην Ελλάδα – κοινωνικά σαφώς πιο αντιδραστική από τη δικτατορία του Μεταξά, τη μετεμφυλιακή Δεξιά ή τη χούντα των συνταγματαρχών σε ό,τι αφορά τα δικαιώματα των εργαζομένων.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ



Μαζί με τα εξαθλιωμένα «ευρω-πειραματόζωα» της Ιρλανδίας, των Βαλτικών Χωρών και της Ανατολικής Ευρώπης, η Ελλάδα του ΠΑΣΟΚ του 2010 βρίσκεται στη θλιβερή πρωτοπορεία του εργασιακού Μεσαίωνα του μέλλοντος της ΕΕ.
Παράλληλα όμως το σημερινό ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου συνιστά ήδη έναν εφιαλτικό φορέα εθελόδουλης εθνικής υποτέλειας. Αυτή η «ιδεολογία του μνημονίου» υποταγής στην ΕΕ και στο ΔΝΤ που προωθεί νυχθημερόν η κυβέρνηση Παπανδρέου αποτελεί μια πρωτοφανούς έκτασης επιχείρηση μαζικής διαπαιδαγώγησης ενός ολόκκληρου λαού στο πνεύμα ενός «νέου ραγιαδισμού» που θα σφραγίσει αναπότρεπτα την πορρεία της χώρας στο μέλλον. Όλοι οι υπουργοί του Παπανδρέου, οποιοδήποτε αντιδραστικό μέτρο παίρνουν, το υπερασπίζονται με το επιχείρημα «το προβλέπει το μνημόνιο, η κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει τίποτα, δεν υπάρχει άλλλη επιλογή, είναι μονόδρομος». Έχουν δηλαδή αναγορεύσει σε πολιτικό θέσφατο μη επιδεχόμενο οποιασδήποτε αμφισβήτησης και αντίρρησης ένα κείμενο συμφωνίας υποτέλειας που οι ίδιοι οι ηγέτες του ΠΑΣΟΚ υπέγραψαν και διαπαιδαγωγούν σταδιακά τον ελληνικό λαό να αποδέχεται ως υπέρτατη αρχή εξουσίας το κείμενο αυτό! Αν το σκεφθεί κανείς βαθύτερα το φαινόμενο αυτό, αισθάνεται μια ανατριχίλα. Ακόμη και στην απόλυτη αμερικανοκρατία της μετεμφυλιακής Ελλάδας του 1950, όταν οι μαυραγορίτες και οι δοσίλογοι της Κατοχής είχαν ενσωματωθεί στην αστική τάξη της χώρας και αποτελούσαν δυναμική συνιστώσα της φέρνοντας μαζί τους όλη την ποταπότητα των συνεργατών των ναζί, προσπαθούσαν να ντύσουν την εξουσία τους με ένα ένδυμα ιδεολογικής αξιοπρέπειας.
Τμήμα του «ελεύθερου κόσμου», ισότιμο μέλος δηλαδή μιας πολιτικής συμμαχίας κρατών, προσπαθούσαν να εμφανίσουν το ελεεινό πρωτεκτοράτο της μετεμφυλιακής Ελλάδας. «Ανήκομεν εις την Δύσιν» διακήρυσσε μεταπολιτευτικά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αποχωρώντας, έστω και συμβολικά, από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και εντάσσοντας την Ελλάδα στην τότε ΕΟΚ. «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» διατυμπάνιζε ο Ανδρέας Παπανδρέου εκφράζοντας το πνεύμα της μεταπολίτευσης και την αυξημένη οικονομικοπολιτική ισχύ και αυτοπεποίθηση της ελληνικής αστικής τάξης. Ούτε το κοινωνικό σύστημα ούτε η σχέση εξάρτησης του ελληνικού καπιταλισμού από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα άλλαξε θεμελιωδώς τον μισόν αιώνα από το 1950 ως το 2000, παρά τις σχετικές αλλαγές της θέσης του ελληνικού καπιταλισμού μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Η άρχουσα τάξη όμως προσπαθούσε κάθε φορά, σε κάθε φάση, να δώσει κάποιο όραμα στον ελληνικό λαό, να τον πείσει ότι είναι ισότιμο μέλος κάποιας συμμαχίας και όχι υποτελές όργανο. Να τον παραπλανήσει, να τον εξαπατήσει ότι κάτι μετράει κι αυτός στο διεθνές σκηνικό παρά την εμφανή πολλές φορές αντίθετη πραγματικότητα.
Αυτό που γίνεται όμως με τούτα τα πολιτικά άθλια υποκείμενα της κυβέρνησης Παπανδρέου με επικεφαλής τον πρωθυπουργό τους είναι όντως πρωτοφανές. Αυτοί διακηρύσσουν την υποτέλεια ως ιδεολογία τους! Διακηρύσσουν σε όλους τους τόνους προς τους Έλληνες ότι είναι δούλοι των όρων του μνημονίου, τους οποίους πρέπει να εφαρμόζουν απαρέγκλιτα και ασυζητητί! Ο Παπανδρέου θέλει να κάνει τους έλληνες εργαζόμενους να βάλουν βαθιά μέσα στη συνείδησή τους ότι είναι δούλοι! Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με την προσωπική του του αμερικανοδουλεία. Αυτή φυσικά υπάρχει και είναι στοιχείο της ύπαρξής του. Η πολιτική του όμως εκφράζει γενικότερες πολιτικές εξελίξεις τόσο στους κόλπους της ΕΕ όσο και στους κόλπους της ελληνικής αστικής τάξης. Από ταξική σκοπιά, πάντα η υποτέλεια αποτελούσε πλέγμα διεθνών συμμαχιών και ενίσχυσης της ελληνικής αστικής τάξης εναντίον του εχθρού λαού. Ο ελληνικός καπιταλισμός και ο πρωθυπουργός του, ο και πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Γιώργος Παπανδρέου, δικαιολογημένα από τη σκοπιά τους θεωρούν ότι το μνημόνιο και η μέσω αυτού βαθύτερη υποτέλειά τους στην ΕΕ και στο ΔΝΤ τους καθιστούν πολύ ισχυρότερους στην πάλη εναντίον των ελλήνων εργαζομένων. Το ότι έχουν δίκιο αποδεικνύεται από το ότι λαμβάνουν μέτρα που καμιά μέχρι τώρα κυβέρνηση, ούτε φυσικά η χούντα της 21ης Απριλίου, δεν είχε τολμήσει να πάρει και ουσιαστικά δεν έχει ανοίξει μύτη.
Η αλαζονεία και η σαφέστατη αντιδημοκρατική εκτροπή του ΠΑΣΟΚ αντανακλούν ακριβώς αυτό το αίσθημα ισχύος που δίνει στον Παπανδρέου και τους υπουργούς του το μνημόνιο με την ΕΕ και το ΔΝΤ – όπως και ο Τσολάκογλου αισθανόταν πανίσχυρος στην αρχή της ναζιστικής κατοχής παρόλο που τα κάρα του δήμου μάζευαν τους νεκρούς από την πείνα από τους δρόμους της Αθήνας. Όσο λοιπόν το Τέταρτο Ράιχ της ΕΕ παραμένει ισχυρό και προωθεί τον εξανδραποδισμό των ευρωπαίων εργαζομένων σε άβουλους και υποταγμένους δούλους, τόσο και ο Παπανδρέου, ο Λοβέρδος, ο Παπακωνσταντίνου και οι λοιποί θα αισθάνονται ότι μπορούν να λιώνουν σαν σκουλίκια τους εργαζόμενους. Εκτός και αν αυτοί εξεγερθούν. Οψόμεθα.

ΠΑΣΟΚ -ΣΤΡΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΠΑΣΟΚ – ΣΤΡΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με τις υποδείξεις της τρόικας , προχωρά στο άνοιγμα των επαγγελμάτων και ουσιαστικά στο κλείσιμο τους σε μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους που δραστηριοποιούνται ιδιαίτερα στο χώρο των υπηρεσιών.
Για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες του κεφαλαίου (όπως διατάσσει το Μνημόνιο) και στο όνομα των «εθνικών αναγκών», για την εξυπηρέτηση δηλαδή του κόσμου του πλούτου, ποινικοποιούν τους αγώνες, επιστρατεύουν τους απεργούς, κατεβάζουν το στρατό στο δρόμο.
Και όλα αυτά με υποσχέσεις ότι «θα γίνουν πιο φθηνά τα προϊόντα και οι υπηρεσίες». Μέχρι σήμερα όμως καμιά «απελευθέρωση» δεν οδήγησε σε φθηνά προϊόντα αλλά αντιθέτως οδήγησε σε αύξηση των τιμών και σε δημιουργία μεγάλων εταιριών με εξαφάνιση των μικροεπαγγελματιών. Έτσι φτάσαμε στο αξιοπρόσεκτο γεγονός, στην Ελλάδα οι εργαζόμενοι να εργάζονται περισσότερο και φθηνότερα, ενώ οι εργοδότες να κερδίζουν περισσότερα πουλώντας ακόμη ακριβότερα, απολαμβάνοντας το υψηλότερο ποσοστό κέρδους πανευρωπαϊκά.
Αυτά τα αντικοινωνικά συμφέροντα είναι αποφασισμένη να ικανοποιήσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η τρόικα των καθαρμάτων ΔΝΤ-Ε.Ε.-ΕΚΤ με κάθε τρόπο.
Με κοινωνικό αυτοματισμό: δεν είναι τυχαίο ότι ψήφισαν καλοκαιριάτικα το άνοιγμα των επαγγελμάτων επιδιώκοντας να στρέψουν με τη βοήθεια των ΜΜΕ αδειούχους-τουρίστες κλπ ενάντια σε όσους αγωνίζονται.
Με τις καταδικαστικές αποφάσεις των δικαστηρίων που κρίνουν παράνομες και καταχρηστικές όλες τις απεργίες, ακόμη και πριν εκδηλωθούν (ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας).
Με τους κρατικούς-κυβερνητικούς συνδικαλιστές των ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ που αντί να κλιμακώσουν τις εργατικές κινητοποιήσεις ουσιαστικά αποδέχονται το ΜΝΗΜΟΝΙΟ, βάζουν πλάτη στην εφαρμογή των αντεργατικών μέτρων.
Τέλος, ενσωματώνουν τον στρατό στις δυνάμεις καταστολής και Απεργοσπασίας
Σε κυβερνητική ανακοίνωση μετά τη συνεδρίαση της αρμόδιας διυπουργικής Επιτροπής επισημαίνεται ότι: «η άρνηση των ιδιοκτητών Φορτηγών Δημόσιας Χρήσης να συμμορφωθούν στις αποφάσεις της Πολιτείας για την επίταξη των οχημάτων και των προσωπικών τους υπηρεσιών συνιστά βαριά προσβολή «της έννομης τάξης», πλήττει το κοινωνικό σύνολο…»
Μιλάει για έννομη τάξη το κόμμα του ΠΑΣΟΚ των σκανδάλων της SIEMENS και του Χρηματιστηρίου, που κατάκλεψαν εκτός των άλλων τα χρήματα των Ασφαλιστικών Ταμείων, της Ολυμπιάδας των διαπλεκόμενων κατασκευαστών, των καναλαρχών και του C41, της μίζας από τα εξοπλιστικά προγράμματα, των πελατειακών σχέσεων, αυτοί που ενίσχυσαν επιχειρηματίες-τραπεζίτες και εφοπλιστές, επιτρέποντας ταυτόχρονα να πλέουν πλοία όπως το ΣΑΜΙΝΑ.Αυτοί που ξεπούλησαν το Δημόσιο πλούτο και ετοιμάζονται να πουλήσουν ΟΣΕ-ΔΕΗ, να χαρίσουν στον χρεοκοπημένο Σάλλα την Αγροτική Τράπεζα και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, να πουλήσουν τις εταιρείες Ύδρευσης, όταν ακόμη και ο ΟΗΕ χαρακτηρίζει το νερό Ανθρώπινο Δικαίωμα. Αυτοί που έκοψαν τις συντάξεις και τους μισθούς και διέλυσαν κάθε έννοια «κοινωνικού κράτους» , οδηγώντας τους Έλληνες στην εποχή του ΄60.
Οι τελευταίες αυταρχικές ενέργειες του ΠΑΣΟΚ αποτελούν μια πρόβα τζενεράλε του Κρατικού αυταρχισμού και καταστολής εν όψει του Εκρηκτικού Κοινωνικά Φθινοπώρου.
Πρέπει τώρα το εργατικό κίνημα να καταδικάσει έμπρακτα και μαχητικά την ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ και τη χρήση του Στρατού εναντίον Απεργών
ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΛΑΡΙΣΑΣ
ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ

Τα αφεντικά έχουν ξεσαλώσει.

Τα αφεντικά έχουν ξεσαλώσει.

Στην Ζάκυνθο απολύθηκε εργάτρια επειδή έμεινε έγκυος. Η εργοδοσία της ζήτησε να «ρίξει» το παιδί αν ήθελε να παραμείνει στην δουλειά, η εργαζόμενη αρνήθηκε και απολύθηκε.

Στην Λιβαδειά 25χρονη εμποροϋπάλληλος, στο εμπορικό κατάστημα της εταιρείας «TSAKIRIS MALLAS» (υποδήματα), ενημερώνει τον εργοδότη της πως ήταν έγκυος.
Τότε άρχισε, - σύμφωνα με ανακοίνωσή του Σωματείου Ιδιωτικών Υπαλλήλων Λιβαδειάς- απ' την πλευρά της εργοδοσίας «ο ψυχολογικός πόλεμος, οι απειλές, οι παροτρύνσεις να βγει σε μακροχρόνιες αναρρωτικές άδειες, για να μπορέσουν να προσλάβουν άλλη εργαζόμενη που θα τους έβγαζε τη δουλειά. Να σημειώσουμε ότι πριν ανακοινωθεί η εγκυμοσύνη, η εργαζόμενη μετά από πιέσεις, φοβούμενη μη χάσει τη δουλειά της, υπέγραψε μείωση ωραρίου και αποδοχών». … «Το αποτέλεσμα βεβαίως όλων αυτών ήταν η εργαζόμενη να αποβάλλει στον τρίτο μήνα κύησης και γυρνώντας στη δουλειά της από την αναρρωτική άδεια να βρει την καταγγελία σύμβασης στον πάγκο εργασίας».
Η ανακοίνωση του Σωματείου καταλήγει ζητώντας την άμεση επαναπρόσληψη της εργαζόμενης.

Εμείς τι να σχολιάσουμε; Τα αφεντικά έχουν ξεσαλώσει και εκτός των άλλων εγκληματούν –γιατί είναι εγκληματικές στην κυριολεξία αυτές οι συμπεριφορές- με τις «ευλογίες» της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου-Τσολάκογλου.

Δυστυχώς δεν παίρνουν την κατάλληλη απάντηση μιας και ο χαρτοπόλεμος καταγγελιών δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα.

ΣΤΡΕΣ ΤΕΣΤ: Η αντοχή των τραπεζών, της υποκρισίας, των ιδιωτικοποιήσεων

ΣΤΡΕΣ ΤΕΣΤ: Η αντοχή των τραπεζών, της υποκρισίας, των ιδιωτικοποιήσεων

ΠΗΓΗ: "ΠΡΙΝ" (25/7/2010)

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ακίνητος πρέπει να ήταν ο διάδρομος όση ώρα έτρεχαν πάνω του οι 91 ευρωπαϊκές τράπεζες υπό το βλέμμα των εποπτικών αρχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να ελεγχθούν οι αντοχές τους. Δεν εξηγείται διαφορετικά τέτοια επιτυχία.

Διαψεύδοντας όλες σχεδόν τις προβλέψεις, μόνο επτά τελικά τράπεζες φάνηκαν να αντιμετωπίζουν πρόβλημα, εκ των οποίων οι πέντε προέρχονταν από την Ισπανία, μία από την Γερμανία και μία από την Ελλάδα, η Αγροτική. Η αξιοπιστία των «ασκήσεων προσομοίωσης ακραίων καταστάσεων» όπως χαρακτηρίστηκαν από την Τράπεζα της Ελλάδας τα «στρες τεστ» στα οποία υποβλήθηκαν οι ευρωπαϊκές τράπεζες, αμφισβητήθηκε πριν καν δοθούν στη δημοσιότητα τα αποτελέσματά τους. Πολύ φυσιολογικά, στο βαθμό που επρόκειτο, όπως αποδείχθηκε, για μια άσκηση δημοσίων σχέσεων. Προς επίρρωση το γεγονός ότι οι υποθέσεις υπό τις οποίες ελέγχθηκαν παρέμειναν επτασφράγιστο μυστικό. Επίσης η απροθυμία των αρχών να συμπεριλάβουν στα κριτήρια πιθανό «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους. Την πιθανότητα να αναγκαστεί δηλαδή η κυβέρνηση να προβεί σε αναδιάρθρωση του χρέους, ενδεχόμενο που κάθε άλλο παρά μακρινό φαντάζει, προχωρώντας σε μια οριζόντια υποτίμηση των ομολόγων της τάξης του 20%, 30% ακόμη και 50%. Δεδομένου ότι πολλές γερμανικές και γαλλικές τράπεζες έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους ασυνήθιστα υψηλές τοποθετήσεις σε ελληνικά ομόλογα αξίας πολλών δισ. ευρώ – λόγω των ελκυστικότατων αποδόσεών τους – ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα αποδείκνυε ότι οι περισσότερες τράπεζες στηρίζονται σε πήλινα πόδια και είναι αναξιόχρεες.

Και τέλος πάντων πριν συμβούν όλα τα παραπάνω η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είχε απελευθερώσει το μυθικό ποσό των 750 δισ. ευρώ, με την απόφαση της 10^ης Μαΐου που έκανε κουρελόχαρτο το Σύμφωνο Σταθερότητας, για να σώσει τις τράπεζες. Ειρήσθω εν παρόδω, μια απόφαση που λήφθηκε με τη σύμφωνη γνώμη της Γερμανίας η οποία επανέφερε ξανά την προηγούμενη εβδομάδα τις προτάσεις τιμωρίας εκείνων των χωρών που έχουν δημοσιονομικό έλλειμμα άνω του 3%, κι ειδικότερα την αναστολή του δικαιώματος ψήφου ακόμη και την πληρωμή προστίμου, μέσω του περιορισμού στην πρόσβαση σε κάποιου είδους επιδοτήσεις, όπως οι αγροτικές. Έτσι, οι αγρότες θα δουν να κόβονται τα κονδύλια των ενισχύσεων για να μπορούν να χρηματοδοτούνται οι τράπεζες! Γιατί, για να επιστρέψουμε στη γενναιόδωρη πλευρά της ΕΕ και των κρατών – μελών της, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όπως ακριβώς το μνημόνιο της ντροπής που υπέγραψε η κυβέρνηση Παπανδρέου με την τρόικα κόπηκε και ράφτηκε στα μέτρα των τραπεζιτών, έτσι κι η απόφαση της 9^ης και 10^ης Μαΐου, ως άμεσα ωφελημένους είχε και πάλι τους ευρωπαίους τραπεζίτες.

Τα τεστ κοπώσεως επομένως των ευρωπαϊκών τραπεζών ήταν κατά βάση μια άσκηση υποκρισίας, που στόχευε να συγκαλύψει τα άμεσα και μακροχρόνια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες και να ωραιοποιήσει την κατάσταση.

Το ίδιο συνέβη και στην Ελλάδα, με τις εγχώριες τράπεζες, σε εκθετικό μάλιστα βαθμό. Στην «άσκηση προσομοίωσης ακραίων καταστάσεων» από την Ελλάδα συμμετείχαν έξι τράπεζες (Εθνική, Γιούρομπανκ, Άλφα, Πειραιώς, Αγροτική και Ταμιευτήριο) εκ των οποίων πρόβλημα βρέθηκε να αντιμετωπίζει μόνο η Αγροτική, που δεσμεύθηκε να προχωρήσει σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου. Αν όμως οι άλλες πέντε χαίρουν άκρας υγείας γιατί ξεκοκάλισαν μέχρι τελευταίου ευρώ τα 28 δισ. που τους παραχωρήθηκαν από τις κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ; Κι αν η απάντηση είναι ότι ακόμη και χάρις αυτών των χρημάτων έκλεισε μια περίοδος αστάθειας, γιατί έχουν τεθεί στη διάθεσή τους άλλα 10 δισ. ευρώ από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που προβλέπεται στο μνημόνιο, ως δίχτυ ασφαλείας; Γιατί τέλος η Τράπεζα Ελλάδας, λειτουργώντας σαν ο πατερούλης των τραπεζιτών, παραβιάζοντας δηλαδή τον εποπτικό τη ρόλο, έσπευσε με ανακοίνωσή της την Παρασκευή, σχολιάζοντας τα αποτελέσματα των στρες τεστ, να υπενθυμίσει ότι υπάρχουν «επιπρόσθετα 1,2 δισ. που είναι διαθέσιμα μέσω του μέτρου κεφαλαιακής ενίσχυσης του Ν. 3723/2008»! Γιατί επίσης ξεχνούν ότι όλες οι ελληνικές τράπεζες είναι αποκομμένες εδώ και καιρό από τον διεθνή δανεισμό;

Κάνοντας το άσπρο – μαύρο η ελληνική κυβέρνηση και η ηγεσία φυσικά της Ευρώπης («αντικατοπτρίζουν την αλήθεια τα στρες τεστ» έσπευσε να διαβεβαιώσει η Μέρκελ, κλείνοντας έτσι την συζήτηση) δείχνουν πόσο διαχρονική και πανευρωπαϊκή είναι η τάση δημιουργικής λογιστικής και «μαγειρέματος» των αριθμών. Με άλλα λόγια πόσο αξιοθρήνητα υποτελής στα όρια του γραικυλισμού, είναι η κυβέρνηση του Παπανδρέου που έσπευσε ακόμη και να αλλάξει όνομα στην Στατιστική Υπηρεσία, δείχνοντας ότι έτσι παίρνει διαζύγιο από την αναξιοπιστία του παρελθόντος. Μα τουλάχιστον η αναξιοπιστία του παρελθόντος είχε ως ευνοούμενο το κράτος, τον εκφραστή του συλλογικού συμφέροντος της αστικής τάξης, όχι δέκα χρεοκοπημένους κι αποδεδειγμένα επικίνδυνους για το δημόσιο όφελος τραπεζίτες…

Η υποκρισία δεν σταματά μόνο στον εξωραϊσμό της κατάστασης σε έναν κλάδο που έχει γεμίσει με επιχειρήσεις – ζόμπι οι οποίες επιζούν μόνο και μόνο χάρη στις επιδοτήσεις του κράτους και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Συνεχίζεται αν ρίξουμε και μια πιο προσεκτική ματιά στην κατάταξη των τραπεζών. Ειδικότερα, πέραν της αποτυχίας της Αγροτικής, ξεχωριστές επιδόσεις στην προσομοίωση, αναφερόμενοι στις ελληνικές, είχαν κι οι άλλες δύο τράπεζες που πρωταγωνίστησαν στα σενάρια εξαγορών. Το μεν Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο επειδή συγκέντρωσε την υψηλότερη πανευρωπαϊκή βαθμολογία κι η δε Πειραιώς επειδή ίσα – ίσα πέρασε τη βάση. Πρόκειται για αποτελέσματα που υπογραμμίζουν τον λεόντειο χαρακτήρα της συμφωνίας που επιδιώκει ο πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς, Μιχάλης Σάλας, με την κατ’ αρχήν έγκριση του υπουργού Οικονομικών και του πρωθυπουργού καθώς η εξαγορά του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου θα κληθεί να λειτουργήσει σαν μια ακόμη ένεση ρευστότητας που θα αναζωογονήσει την Πειραιώς, απομακρύνοντάς την από την ζώνη της επικινδυνότητας.

Ευτυχώς βέβαια το σενάριο φαίνεται να ακυρώνεται κάτω από την κατακραυγή όχι μόνο των εργαζομένων και της κοινωνίας, αλλά και των ανταγωνιστικών συμφερόντων που είδαν ξαφνικά το κίνδυνο η Τράπεζα Πειραιώς να οικειοποιηθεί για αυστηρά δικό της λογαριασμό πόρους που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν εξυγιαντικά για όλο το κλυδωνιζόμενο ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα κι έτσι να βελτιώνει τη θέση της στον ανταγωνισμό.

Η διαφαινόμενη αποτυχία του τραπεζικού ντιλ (χωρίς να είναι ακόμη οριστική) δεν έγινε ωστόσο μάθημα για την κυβέρνηση που προχθές, Παρασκευή, αποφάσισε να επιταχύνει διάφορα σχέδια ιδιωτικοποιήσεων. Ειδικότερα, η διυπουργική επιτροπή αποκρατικοποιήσεων, αποφάσισε να δώσει νέα ώθηση στα σχέδια ξεπουλήματος της κρατικής περιουσίας, που ανέρχεται σε 300 δισ. ευρώ. Να θυμίσουμε ότι τα πνευματικά δικαιώματα της συγκεκριμένης πρότασης ανήκουν στη… Συγγρού, εκεί που θα μεταφερθούν τα νέα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας, σε μια προσπάθεια η νέα της ηγεσία να διαχωριστεί από το αντιδημοφιλές παρελθόν της Ρηγίλλης. Η Συγγρού λοιπόν διεκδικεί την πατρότητα της πρότασης, καθώς ο Αντώνης Σαμαράς είχε παρουσιάσει εν χορδαίς και οργάνοις αυτή την πρόταση – ξεπουλήματος της δημόσιας ακίνητης περιουσία – σε δημόσια εκδήλωση στο Ζάππειο, ως εναλλακτική λύση μάλιστα έναντι της προσφυγής στο ΔΝΤ. Σε αυτό το πλαίσιο περιφερειακές υποδομές, όπως λιμάνια και αεροδρόμια, θα δοθούν σε ιδιώτες, με την επίκληση από την κυβέρνηση της ανάγκης εκσυγχρονισμού τους και νέων επενδύσεων. Το ζητούμενο στην πραγματικότητα θα είναι η δημιουργία νέων πεδίων δραστηριοποίησης για το ιδιωτικό κεφάλαιο, το οποίο εθισμένο στις επενδύσεις μηδενικού ρίσκου θα καρπωθεί τη δημόσια περιουσία για να διευρύνει εκ του ασφαλούς τα ιδιωτικά κέρδη.

Το δεύτερο μέτρο που αποφασίστηκε αφορά την κατάθεση νομοσχεδίου για το «άνοιγμα» των οδικών εμπορικών μεταφορών. Πρόκειται για μια πολιτική που εντάσσεται στο πλαίσιο της περιώνυμης απελευθέρωσης των αγορών και δείχνει ταυτόχρονα το πραγματικό της επίδικο. Η κατάργηση του αναντίρρητα αναχρονιστικού καθεστώτος που έχει διαμορφωθεί ντε φάκτο με τις 30.000 άδειες χρήσης φορτηγών αυτοκινήτων που δόθηκαν το 1971, αν κάπου αποσκοπεί είναι στη δημιουργία καινούργιων πεδίων επιχειρηματικής δραστηριοποίησης προς όφελος του πολυεθνικού κεφαλαίου. Το ζητούμενο για την κυβέρνηση από την κατάργηση της μαύρης αγοράς των αδειών δεν είναι η πτώση τω τιμών στη διακίνηση των εμπορευμάτων, προ όφελος των καταναλωτών ή ακόμη και των ελεύθερων αγορών στις οποίες ορκίζεται. Η κυβέρνηση φαίνεται διατεθειμένη να καταφέρει ένα συντριπτικό πλήγμα, με το νέο νομοσχέδιο, στα μικροαστικά και αστικά συμφέροντα που επωφελούνται του σημερινού καθεστώτος, μόνο και μόνο για να προωθήσει την οριζόντια, διακρατική ενοποίηση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Υπ’ αυτή την έννοια τα επαγγέλματα των μεταφορών, όπως και των δικηγόρων, των συμβολαιογράφων και των φαρμακοποιών, οι όροι άσκησης των οποίων θα αναμορφωθούν πλήρως στο ίδιο ακριβώς πλαίσιο, πάλι κλειστά θα είναι στις σύγχρονες και διευρυνόμενες ανθρώπινες και κοινωνικές ανάγκες. Κι ανοιχτά μόνο στην αισχροκέρδεια και τις κρατικές επιδοτήσεις με τα λεφτά των φορολογουμένων, σε περίπτωση χρεοκοπίας, όπως γίνεται κατ’ εξακολούθηση με τις τράπεζες σε Ευρώπη και Ελλάδα

Το μνημόνιο και το κόστος εργασίας: η μεγάλη απάτη

Το μνημόνιο και το κόστος εργασίας: η μεγάλη απάτη
Συντάκτης: Νίκος Κοτζιάς

Η κυβέρνηση επικαλούμενη το επιχείρημα του μονόδρομου έχει διαμορφώσει την πολιτική της ως εξής: στήριξη του μνημονίου διότι είναι αναγκαίο. Από αυτόν τον προσανατολισμό απορρέει, σύμφωνα πάντα με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, πρωτίστως η ανάγκη μείωσης του κόστους εργασίας. Δηλαδή, των μισθών και ημερομισθίων, των συντάξεων και των ασφαλιστικών δαπανών. Στη βάση αυτής της λογικής επιτέθηκε η τρόικα και το οικονομικό επιτελείο στο μεροκάματο του απλού κόσμου. Όμως, όλο το επιχείρημα είναι ηθικά, πολιτικά και οικονομικά σαφώς λανθασμένο, υποκριτικό και άδικο.

Πώς διαμορφώνονται οι μισθοί και το κοινωνικό κόστος εργασίας;
Το μέγεθος ενός μισθού είναι αποτέλεσμα ιστορικών – κοινωνικών παραγόντων. Σχετίζεται άμεσα με τους κοινωνικούς αγώνες που έχουν διεξαχθεί, την παραγωγικότητα της εργασίας σε μια χώρα (κλάδο, περιοχή), καθώς και το ύψος του ίδιου του μισθού κατά το παρελθόν και μέχρι σήμερα. Με άλλα λόγια, σε ένα πρώτο επίπεδο, το ύψος των μισθών και του κοινωνικού κόστους της εργασίας είναι ένα μέγεθος που διαμορφώνεται μέσα από τις συγκρούσεις, συναινέσεις και συνεννοήσεις που υπήρξαν στο παρελθόν στην κοινωνία, καθώς και στις άμεσα επίκαιρες συνθήκες. Η διαμόρφωση αυτών των μεγεθών, έχει αποδειχτεί επιστημονικά, ορίζεται και καθορίζει σε τελική ανάλυση από έναν παράγοντα: τη διασφάλιση της αναπαραγωγής της ικανότητας εργασίας (προκειμένου να εξασφαλίζει ο εργαζόμενος τα σε κάθε εποχή τα αναγκαία είδη προς κατανάλωση, την απαραίτητη υγεία, εκπαίδευση κοκ). Με άλλα λόγια το ύψος των μισθών, συντάξεων, κοινωνικών δαπανών συνδέεται άμεσα με την διασφάλιση ύπαρξης επαρκούς αριθμού μισθωτών, επαρκής ειδίκευσης και μόρφωσης, επάρκειας υγείας. Πρόκειται για όρο και μέγεθος που συνδέεται με τις κατακτήσεις των εργαζομένων, αλλά και το «είδος» εργαζομένων, ως προς την ειδίκευση και μόρφωση, υγεία και ικανότητες, χρειάζεται σε κάθε εποχή η οικονομία.Ο μισθός (και σύνταξη + κοινωνικό κόστος) της εργασίας εξαρτάται άμεσα από το ύψος των τιμών των αγαθών που είναι απαραίτητα στους εργαζομένους προκειμένου να μπορούν να προσφέρουν τις ικανότητές τους στην οικονομία μιας χώρας. Όταν αυξάνουν οι τιμές, αυξάνει το κόστος της εργασίας. Όταν κάνει προόδους η κοινωνία και αποκτά νέες γνώσεις, αυξάνουν οι απαιτήσεις – κόστος μόρφωσης των εργαζομένων, αλλά και οι δυνατότητες – απαιτήσεις περίθαλψής τους. Όσο προχωρεί η επιστήμη και οι ικανότητες της κοινωνίας για μακρόχρονη επιβίωση, αυξάνει υπό φυσιολογικές συνθήκες και η τιμή (μισθός συν όλα τα άλλα) των εργαζομένων. Βέβαια, οι επιχειρηματίες κατά κανόνα επιδιώκουν να μην ενσωματωθούν οι νέες απαιτήσεις, οι καινούργιες δυνατότητες και η αύξηση παραγωγικότητας στον μισθό καθώς και στο γενικότερο κόστος εργασίας, προκειμένου να αυξήσουν τα κέρδη τους. Πρόκειται για ένα πεδίο συνεχούς διαμάχης τους με τον κόσμο της εργασίας.

Σήμερα διεξάγεται μια μάχη από τα πάνω ενάντια στην εργασία;
Σε συνθήκες κρίσης προκειμένου να πέσει το κόστος αγαθών και υπηρεσιών υπάρχουν τρεις δρόμοι. Ο πρώτος και πλέον άδικος, είναι εκείνος της μείωσης του κοινωνικού κόστους εργασίας, ιδιαίτερα των μισθών και συντάξεων. Ο δρόμος αυτός είναι ο δρόμος υπόσκαψης της παραγωγικότητας. Όταν οι μισθοί ανεβαίνουν, τότε οι επιχειρηματίες ενός χώρου, κλάδου, χώρας, επιδιώκουν να εισάγουν τεχνολογίες και οργανωτικές αρχές στην παραγωγή (αγαθών, υπηρεσιών) προκειμένου να αυξήσουν την παραγωγικότητα και να καλύψουν με αυτό τον τρόπο την αύξηση μισθών. Επιδιώκουν να ιδρύσουν (εφόσον δεν υπάρχουν) καινούργιους κλάδους της οικονομίας ή να εφαρμόσουν νέους τρόπους παραγωγής σε παλιούς κλάδους προκειμένου να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας υψηλής παραγωγικότητας, δηλαδή εργασίας υψηλής ειδίκευσης που μπορεί να πληρωθεί και με μεγάλους μισθούς. Για αυτό εξάλλου οι μισθοί στις ανεπτυγμένες χώρες, όπου η παραγωγικότητα είναι πιο υψηλή και η οικονομία πιο σύγχρονη, είναι υψηλότεροι από ότι σε χώρες χαμηλής παραγωγικότητας και παλιάς τεχνολογίας. Διαφορετικά, οι πιο ανεπτυγμένες χώρες θα ήταν αυτές που θα είχαν την πιο φτηνή εργασία.Ο δεύτερος τρόπος μείωσης του κόστους της παραγωγής είναι η μακρόχρονη μείωση υπερβολικών κερδών των επιχειρήσεων και των επιχειρηματιών. Στην Ελλάδα αυτό που καταγράφουμε είναι μια συνεχή αύξηση των κερδών την τελευταία δεκαετία πριν από την κρίση. Η αύξηση αυτή αντί να πάει σε επενδύσεις νέας τεχνολογίας, πήγε σε λογαριασμούς καταθέσεων και σε σπατάλες επίδειξης πλούτου. Ράθυμοι και χωρίς φαντασία οι περισσότεροι μεγάλοι Έλληνες επιχειρηματίες, σε περίοδο ζημιών απαιτούν να πληρώσουν τρίτοι, κύρια το κράτος άμεσα, οι εργαζόμενοι καθώς και οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις έμμεσα, τη δική τους ανικανότητα. Εάν, όμως, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, και πριν από όλα οι τραπεζίτες, πλήρωναν από τα κέρδη τους στην εποχή με τις ισχνές αγελάδες, τότε σίγουρα θα αναγκαζόντουσαν να οργανώσουν καλύτερα τις επιχειρήσεις τους, να επενδύσουν σε καινούργια συστήματα διαχείρισης, δηλαδή, να εισάγουν σύγχρονες τεχνολογίες και οργανωτικές αρχές. Να «απαιτούν» εργαζομένους «πιο ακριβούς» δηλαδή με καλύτερη μόρφωση και υγεία. Δεν χρειάστηκαν να κάνουν, όμως, κάτι τέτοιο, διότι αυτή η κυβέρνηση έχει υποτάξει την πολιτική της στα συμφέροντά τους. Συμφέροντα τα οποί παρουσιάζονται ως σωτηρία της πατρίδας.Η τρίτη μέθοδος είναι και η κυριότερη καθώς και σημαντικότερη. Είναι αυτή που δίνει, επί παραδείγματι, το μέγιστο προβάδισμα στην Γερμανία έναντι όλης της υπόλοιπης Ευρώπης. Είναι οι χαμηλές τιμές των ειδών καθημερινής χρίσης και μάλιστα με διασφάλιση της υψηλής τους ποιότητας. Με αυτό τον τρόπο μπορούν να καλύπτονται οι ανάγκες των εργαζομένων με χαμηλό κόστος και υψηλή ποιότητα. Διότι όπως ήδη εξήγησα, ο μισθός εξαρτάται από την τιμή των αγαθών και υπηρεσιών που είναι απαραίτητα προκειμένου ο εργαζόμενος να μπορεί να αποκτά και διατηρεί την ικανότητα εργασίας του στις σύγχρονες κάθε φορά συνθήκες. Θα πω μόνο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: ενώ στην Γερμανία οι τιμές όλων των αγαθών άμεσης ανάγκης (και βιβλίων) είναι πιο φτηνές από ότι στην Ελλάδα, ο μισθός ενός καθηγητή ΑΕΙ είναι 6 με 7 φορές υψηλότερος εκείνου ενός Έλληνα καθηγητή σε αντίστοιχο ΑΕΙ! Όμως, ούτε σε αυτό το μέτωπο, των τιμών και του πληθωρισμού, έκανε οτιδήποτε η κυβέρνηση.

Οι τιμές ανεβαίνουν ενώ οι μισθοί μειώνονται
Στην Ελλάδα του μνημονίου ζούμε το καταπληκτικό φαινόμενο να ακριβαίνουν τα αγαθά και οι υπηρεσίες που είναι απαραίτητες στην επιβίωση των μισθωτών και προκειμένου να διατηρήσουν την ειδίκευση και την ικανότητά τους προς εργασία ενώ οι μισθοί τους πέφτουν. Με άλλα λόγια συμβαίνουν όλα τα κακά ταυτοχρόνως. Ενώ αντικειμενικά ακριβαίνει η ζωή και η αναπαραγωγή των ικανοτήτων προς εργασία, αυτή η αντικειμενικά εν δυνάμει πιο ακριβή εργασία φτηναίνει. Δηλαδή, το μεγάλο κεφάλαιο, ιδιαίτερα το ξένο, κάνει διπλά κέρδη. Και πληρώνει λιγότερα για την εργασία (μισθούς και κοινωνικό κράτος) και αυξάνει τα περιθώρια κέρδους με την αύξηση των τιμών (από τα μεγάλα σούπερ μάρκετ μέχρι τις εταιρείες πετρελοειδών). Εδώ αναγκαστικά προκύπτει ένα θεμελιακό ερώτημα για την κυβέρνηση: γιατί το μνημόνιο προβλέπει μείωση των μισθών και όχι μείωση του περιθωρίου κέρδους των μονοπωλίων και ολιγοπωλίων; Γιατί παίρνει μέτρα μονόπλευρα ενάντια στην μισθωτή εργασία και δεν λαμβάνει μέτρα ενάντια στα καρτέλ και τα υπερκέρδη τους; Μάλιστα, όπως δείχνουν όλα τα διεθνή παραδείγματα, η μείωση των τιμών διευκολύνει την ανταγωνιστικότητα μιας χώρας σε μακρά διάρκεια, σε αντίθεση με ότι συμβαίνει με την μείωση των μισθών και του κοινωνικού κόστους της εργασίας.Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση μαζί με την τρόικα δεν επέλεξαν ούτε την αύξηση παραγωγικότητας, ούτε την αναδιάρθρωση του συστήματος τιμών – μισθών ώστε να μετακινηθεί σε χαμηλότερη κλίμακα και να διευκολυνθεί η όποια ανταγωνιστικότητα της χώρας. Αυτό που έκανε ήταν μια ολόπλευρη και μονόπλευρη επίθεση στην μισθωτή εργασία. Μονόπλευρη διότι όλα τα κατασταλτικά μέτρα που έλαβε ήταν σε βάρος της. Δεν έλαβε κανένα μέτρα έναντι των καρτέλ και δεν επέβαλε πουθενά μείωση τιμών πλην της τιμής της μισθωτής εργασίας, δηλαδή των μισθών και ημερομισθίων.

Ποιος έχει το πρόβλημα;
Το πρόβλημα δεν είναι αυτός που διαπιστώνει, αναλύει, και προτείνει λύσεις στα προβλήματα, αλλά εκείνος που τα δημιουργεί. Κάποιοι νομίζουν ότι έχουν δικαίωμα να κάνουν επιλογές ενάντια στο λαό, αλλά πιστεύουν ότι δεν δικαιούται κανείς να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των πολιτών. Χρησιμοποιούν την εξουσία ακόμα και για να κάνουν προσωπικές επιθέσεις μέσο τρίτων την ώρα που η χώρα βρίσκεται σε κρίση. Επιθέσεις που δείχνουν πόσο βαθιά μέσα στην κρίση και στα αδιέξοδα είναι οι ίδιοι και οι υπηρετούντες αυτούς. Επ’ ευκαιρίας δε, ας ασχοληθούν επιτέλους με τις ελληνικές θάλασσες, από το Ιόνιο και το Αιγαίο μέχρι και την περιοχή του Καστελόριζου.

http://epirusgate.blogspot.com

«Το έθνος είμαι εγώ!», του Γιώργου Δελαστίκ

09:10 - Δευ 26/07/2010, tvxsteam

[ - ] Μέγεθος [ + ]

Υπάρχουν δύο θέματα με την απόφαση της κυβέρνησης να απαγορεύσει κάθε αύξηση αποδοχών φέτος και να ακυρώσει όλες τις αποφάσεις του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας αναδρομικά (!) που χορηγούν οποιαδήποτε αύξηση, έστω και συμβολικού χαρακτήρα της τάξης του 0,5% ή 1% ή 1,5%. Το πρώτο και σοβαρότερο θέμα είναι φυσικά η ουσία αυτής της απόφασης, η οποία, όπως είναι αυτονόητο, προκάλεσε οργισμένες αντιδράσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης και των συνδικάτων. Το δεύτερο όμως είναι οι απόψεις που μέσα στο κοινοβούλιο εξέφρασε ο υπουργός Εργασίας Ανδρέας Λοβέρδος και οι οποίες δεν είναι δυνατόν να παραμείνουν ασχολίαστες, καθώς υποδηλώνουν μια πολύ επικίνδυνη εκτροπή πολιτικής σκέψης που αγνοούμε αν εκπορεύεται μόνο από τον υπουργό Εργασίας προσωπικά ή αν εκφράζει ολόκληρη την κυβέρνηση, τουλάχιστον στην παρούσα φάση.

Του Γιώργου Δελαστίκ, στο Έθνος της 26/7/2010

«Δεν μπορεί να γίνεται μια εθνική προσπάθεια και κάποιοι να μη στοιχίζονται. Δεν μπορεί κάποιοι να κοροϊδεύουν τους υπόλοιπους» δήλωσε ο Α. Λοβέρδος, αναφερόμενος σε όσες αποφάσεις του ΟΜΕΔ χορηγούσαν αυξήσεις, χαρακτηρίζοντας «υπονόμευση» και «εμπαιγμό» το φαινόμενο.

Εν πρώτοις ανακύπτει το θέμα της υποτιθέμενης «εθνικής προσπάθειας», το οποίο σκοπίμως επιδιώκει να βαφτίσει την καθαρά κυβερνητική πολιτική του μνημονίου με το ΔΝΤ και την ΕΕ, η οποία έχει αποκλειστικά και μόνο τη στήριξη των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ συν της Ντόρας Μπακογιάννη, ως δήθεν «εθνική» προσπάθεια. Από πού κι ως πού αναγορεύεται σε «εθνική» πολιτική μια καθαρά κυβερνητική πολιτική, με την οποία διαφωνεί η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού και άνω του 40% των βουλευτών;

Επιχειρώντας να εισαγάγει την εξωφρενική για την εποχή μας αρχή... «το έθνος είμαι εγώ!», ο υπουργός Εργασίας έρχεται αντιμέτωπος με την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Η δήθεν «εθνική» προσπάθεια του Α. Λοβέρδου δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια κυβερνητική και μόνο πολιτική, στην οποία προσχώρησαν το ΛΑΟΣ και η Ντόρα. Πέραν τούτου, ουδέν.

Το ΠΑΣΟΚ μάλιστα δεν τόλμησε καν να καταστήσει το μνημόνιο διεθνή συνθήκη που θα δέσμευε ισχυρότερα τη χώρα, παρόλο που το μνημόνιο έχει απείρως σημαντικότερες συνέπειες στη ζωή όλου του ελληνικού λαού από άλλες διεθνείς συνθήκες που έχει επικυρώσει η Ελλάδα, γιατί φοβόταν, απολύτως δικαιολογημένα, ότι δεν κατόρθωνε να βρει 180 από τους 300 βουλευτές για να την ψηφίσουν. Τα περί «εθνικής» προσπάθειας λοιπόν είναι παραμύθια, που αποσκοπούν στην παραπλάνηση των αφελών και στην αναζήτηση συνενόχων.

Το δεύτερο σημείο των δηλώσεων Λοβέρδου που προκαλεί ανατριχίλα είναι το ότι ο υπουργός Εργασίας θεωρεί αδιανόητο «κάποιοι να μη στοιχίζονται» με την... κυβερνητική πολιτική!

Αυτή η άποψη είναι πολύ επικίνδυνη, γιατί αντιστρατεύεται ευθέως τη δημοκρατία. Στα δημοκρατικά καθεστώτα είναι αυτονόητο ότι ανά πάσα στιγμή κάποιοι αντιστρατεύονται ευθέως την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική, μην αρκούμενοι απλώς να μη στοιχίζονται με αυτήν. Σταδιακά μάλιστα αυτοί οι κάποιοι γίνονται κάποια στιγμή τόσοι πολλοί, ώστε απομακρύνουν από την εξουσία σε κάποιες εκλογές τις κυβερνήσεις, ακόμη κι αυτές που ταύτιζαν τον εαυτό τους με το έθνος...

Το τρίτο σημείο των απόψεων Λοβέρδου που προκαλεί είναι ότι χαρακτηρίζει «υπονόμευση» τις αποφάσεις του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας που χορηγούν οποιαδήποτε αύξηση σε εργαζόμενους. Ο υπουργός Εργασίας υποκρίνεται ότι ξεχνάει πως ο ΟΜΕΔ δεν είναι κυβερνητική υπηρεσία, αλλά όργανο επίλυσης διαφορών μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών και ως εκ τούτου αδιαφορεί για την εκάστοτε κυβέρνηση και την πολιτική της, μην έχοντας στόχο ούτε την προώθηση της κυβερνητικής πολιτικής ούτε την υπονόμευσή της. Τελικά, απόλυτο δίκιο είχε ο αντιπρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιώργος Γαβρίλης, όταν επισήμανε την Παρασκευή πως «τέτοιες παρεμβάσεις μετατρέπουν την οικονομική κρίση σε κρίση δημοκρατίας».

Ξεπεσμός
Σύνταγμά μας το... μνημόνιο

«Δεν ισχύουν και δεν παράγουν κανένα νομικό αποτέλεσμα» οποιεσδήποτε αποφάσεις της διαιτησίας «εφόσον χορηγούν καθ’ οιονδήποτε τρόπο μισθολογικές αυξήσεις» πέραν του... μηδέν (!) τοις εκατό για το 2010, αναφέρει η τροπολογία Λοβέρδου. «Οι αποφάσεις αυτές είναι ξεκάθαρα εκτός πλαισίου... Δεν είναι δυνατόν κάποιοι κλάδοι να αγνοούν το μνημόνιο που έχει υπογράψει η χώρα», είχε δηλώσει νωρίτερα. «Η προωθούμενη τροπολογία συνιστά κατάλυση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Η κυβέρνηση φαίνεται ότι προτάσσει και του Συντάγματος τον νόμο 3845 που ενσωμάτωσε το μνημόνιο» διαπιστώνει ο καθηγητής Εργατικού Δικαίου Αλέξης Μητρόπουλος. Υπέρτατο Σύνταγμα της Ελλάδας το μνημόνιο του ΔΝΤ!

ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την εξαγγελία Λοβέρδου

Η χτεσινή εξαγγελία του Υπουργού Ανεργίας και Κοινωνικής Αποδόμησης κ. Λοβέρδου ότι θα καταργήσει με νομοθετική ρύθμιση όσες συλλογικές συμβάσεις εργασίας έχουν υπογραφεί μετά τις 5 Μαΐου 2010 και προβλέπουν στοιχειώδεις αυξήσεις για τους εργαζόμενους, είναι μια πρωτοφανής πρόκληση. Η κυβέρνηση του Μνημονίου της ΕΕ και του ΔΝΤ συνεχίζει τον αυταρχικό της κατήφορο, θεωρώντας ότι μπορεί να νομοθετεί «αποφασίζοντας και διατάσσοντας», υπερβαίνοντας το Σύνταγμα, τις Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας και κάθε ως τώρα νομοθετική κατοχύρωση των μισθών των εργαζόμενων! Σε μια συγκυρία που ο πληθωρισμός «τρέχει» με πάνω από 5%, το λαϊκό εισόδημα μειώνεται, οι συντάξεις εξανεμίζονται, ενώ την ίδια στιγμή χαρίζονται δις σε Τράπεζες και μεγάλες επιχειρήσεις, ο κος Λοβέρδος βρίσκει «προκλητικές» τις αυξήσεις μισθών πάνω από το 0%! Καλό θα ήταν να πληροφορηθεί ο κος Λοβέρδος ότι τις αυξήσεις δεν τις χαρίζει κανείς στους εργαζόμενους, τις κατακτούν με τους αγώνες τους, μέσα από τα σωματεία τους. Κι αν η «συμμαχία των προθύμων» της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ αναγνωρίζει το Μνημόνιο ως υπέρτατο νόμο του κράτους και συνυπέγραψε την επαίσχυντη τριετή εργασιακή ειρήνη που θα οδηγήσει σε ονομαστικό πάγωμα και ουσιαστική μείωση των μισθών, η πλειοψηφία του λαού βρίσκεται σε αντιπαράθεση όχι μόνο με το Μνημόνιο, αλλά και με τους υποστηριχτές του. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί τους εργαζόμενους και τον λαό να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους με απεργίες, καταλήψεις, διαδηλώσεις διαρκείας μέχρι να ανατραπεί το επαίσχυντο Μνημόνιο κυβέρνησης-ΔΝΤ-ΕΕ και όλοι όσοι το στηρίζουν. Ο ανυποχώρητος αγώνας της ΟΕΝΓΕ και του νοσοκομειακού κινήματος ενάντια στο νομοσχέδιο διάλυσης της δημόσιας υγείας και περίθαλψης δείχνουν το δρόμο.

Από τις τράπεζες, μέχρι τα νοσοκομεία και τις βιομηχανίες, δεν θα πληρώσουμε την κρίση τους!

Είναι απερίγραπτη η «βιασύνη» με την οποία η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση του Μνημονίου της ΕΕ και του ΔΝΤ, θέλει να προχωρήσει σε άμεσες ιδιωτικοποιήσεις στις Τράπεζες, τις συγκοινωνίες, την υγεία. Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι από την αντιασφαλιστική λαίλαπα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, για να ανακοινωθεί η πρόθεση της Τράπεζας Πειραιώς να εξαγοράσει την Αγροτική Τράπεζα και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, με… τα χρήματα από το πακέτο της κρατικής ενίσχυσης! Η πρόταση Σάλλα για την εξαγορά αντί πινακίου φακής του πακέτου μετοχών του Δημόσιου στην ΑΤΕ και το ΤΤ, που έγινε με σαφή κυβερνητική επίνευση, είναι ένα σκάνδαλο πρώτου μεγέθους. Προσφέρει δημόσιες εταιρείες αλλά και μεγάλο μέρος των λαϊκών καταθέσεων σε μια ιδιωτική τράπεζα. Απειλεί με υπερχρέωση τη φτωχομεσαία αγροτιά που εξαρτιέται από τα δάνεια της ΑΤΕ. Θα οδηγήσει σε αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων και απολύσεις. Δίκαια οι εργαζόμενοι αντιδρούν με απεργιακές κινητοποιήσεις μπροστά στη προοπτική να συμπιεστούν οι δουλειές και τα δικαιώματα τους στη μέγγενη των κερδών των Τραπεζών που βρίσκονται φορτωμένες με «τοξικά» προϊόντα κάθε τύπου λόγω των ανοιγμάτων τους στις αγορές των Βαλκανίων και αλλού. Η κυβέρνηση δια στόματος Παπακωνσταντίνου ανταποκρίθηκε θετικά θεωρώντας «σοβαρή» την πρόταση Σάλλα. Ο Κοσκωτάς τους θυμίζει άραγε κάτι; Μήπως «ξεχνούν» ότι η Τράπεζα Πειραιώς αυτή τη στιγμή επιβιώνει με τα χρήματα του «πακέτου στήριξης» και τα μεγάλα δάνεια που έχει πάρει από την ΑΤΕ και το ΤΤ; Δηλαδή με τα χρήματα του μηχανισμού στήριξης ΕΕ-ΔΝΤ, τα οποία χαρίζει η κυβέρνηση στους τραπεζίτες (και θέλει να βάλει τον ελληνικό λαό να τα… ξεπληρώσει!), με τα ίδια χρήματα οι τραπεζίτες θα αρπάξουν από το δημόσιο ό,τι έχει απομείνει έξω από το έλεγχο των ιδιωτών καπιταλιστών, για να αυξήσουν κι άλλο την κερδοφορία τους; Η πρόκληση της κυβέρνησης είναι πολύ μεγάλη και δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη! Την ίδια στιγμή που αφήνουν απλήρωτους τους εργαζομένους στην πολεμική βιομηχανία (ΕΑΣ, ΠΥΡΚΑΛ κλπ) και στις συγκοινωνίες, ανοίγουν το δρόμο σε μαζικές απολύσεις και κλεισίματα επιχειρήσεων όπως στην αλυσίδα ΑΤΛΑΝΤΙΚ, βάζουν στο στόχαστρο τις δημόσιες συγκοινωνίες με τις απολύσεις στο ΜΕΤΡΟ, τη διάλυση του ΟΣΕ, την ιδιωτικοποίηση των συγκοινωνιών της Αθήνας, ετοιμάζονται να περάσουν νομοσχέδιο που θα διαλύει τη δημόσια δωρεάν περίθαλψη και υγεία. Είναι περισσότερο παρά ποτέ αναγκαίο ο λαός να αντισταθεί ζητώντας την εθνικοποίηση Τραπεζών και επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο. Ποιος είναι ο λόγος που επιβάλλει να ενισχύεται η κερδοφορία των τραπεζιτών σε βάρος του ελληνικού λαού; Ποιος πιστεύει πια ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να «σώσει» τους μικροκαταθέτες, όταν ετοιμάζεται να παραδώσει το ΤΤ και την ΑΤΕ βορά στο ιδιωτικό κεφάλαιο; Ποιος πιστεύει ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να «σώσει» θέσεις εργασίας, όταν η ίδια ετοιμάζει χιλιάδες απολύσεις στον δημόσιο τομέα; Είναι πλέον εμφανές ότι η παράδοση του δημόσιου πλούτου στην ιδιωτική πρωτοβουλία όχι μόνο δεν «βγάζει τη χώρα από την κρίση», όπως διαδίδει η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της, αλλά θα τροφοδοτεί ακόμη περισσότερο το φαύλο κύκλο της κερδοσκοπίας των λίγων, ενώ στο βωμό της «ανταγωνιστικότητας» οι εργαζόμενοι θα δουν να χάνονται ακόμη περισσότερες θέσεις εργασίας, να μειώνονται οι μισθοί τους, να απειλούνται από τη φτώχεια και την εξαθλίωση. ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ είναι η άμεση παύση πληρωμών του ληστρικού χρέους ώστε να βρεθούν χρήματα για τη στήριξη της δημόσιας υγείας, παιδείας και ασφάλισης, των δημόσιων συγκοινωνιών και κάθε δημόσιου αγαθού που πετιέται στον καιάδα του νεοφιλελευθερισμού. Αντί να χαρίζει η κυβέρνηση 1 δισεκατομμύριο ευρώ για την αποπληρωμή του χρέους ας δοθεί εκεί που υπάρχει πραγματικά ανάγκη. Οι εργαζόμενοι πρέπει να πάρουν την υπόθεση την υπόθεση στα χέρια τους με κλιμάκωση των αγώνων, με απεργίες και καταλήψεις για να εμποδίσουμε στη πράξη την επιβολή των μέτρων του Μνημόνιου ΕΕ-ΔΝΤ, που καθημερινά κάνει πράξη η κυβέρνηση με τα χειροκροτήματα της ΝΔ, του ΛΑΟΣ και του ΣΕΒ.