ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΛΑΡΙΣΑΣ
ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 19-5-2009 ΚΑΤΑΡΤΙΣΤΗΚΕ
ΕΝΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΞΟΡΜΗΣΕΩΝ
Πέμπτη 21-5-2009: Δημαρχείο και ΔΕΥΑΛ 10πμ και 11 πμ
και συνοικία Ανθούπολη 6.30 μ.μ
Παρασκευή 22-5-09 : Ταμπάκικα 7.00 μ.μ
Σάββατο 23-5-09 Τυρνάβος (Λαϊκή ) και Νεάπολη (Λαϊκή )10.00π.μ
Δευτέρα 25-5-09 Ν. Σμύρνη 7.00 μ.μ
Τρίτη 26-5-09: Φάρσαλα 10.00 π.μ - Ανοιχτό Συντονιστικό 8.00 μ.μ
Τετάρτη 27-5-09: Ελασσόνα (Λαϊκή ) 930 π.μ
Ανοιχτή συγκέντρωση
Στην πλατεία ταχυδρομείου της Λάρισας
την Δευτέρα 1 Ιούνη στις 8.30 μμ
Σάββατο 23 Μαΐου 2009
Παρασκευή 22 Μαΐου 2009
ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Μαρκογιαννάκης: σταυροφόρος του ρατσισμού και της καταστολής των μεταναστών
Thursday, 21 May 2009 16:27
Αστυνομικός που συμμετείχε στην πολυδιαφημισμένη επιχείρηση-σκούπα των κυρίων Παυλόπουλου και Μαρκογιαννάκη χθες στον Άγιο Παντελεήμονα προσέβαλε βάναυσα τη θρησκευτική πίστη μουσουλμάνου μετανάστη. Ομάδα αστυνομικών σταμάτησε αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν άραβες μετανάστες. Ένας αστυνομικός βρήκε το Κοράνι κα άρχισε να βρίζει χυδαία με ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς ενώ ΕΣΚΙΣΕ και ΠΟΔΟΠΑΤΗΣΕ το ιερό βιβλίο των μουσουλμάνων!
Πρόκειται για ακραία προσβολή των θρησκευτικών πεποιθήσεων ανθρώπων που έχουν βρεθεί στο στόχαστρο των πολέμων και της ισλαμοφοβικής υστερίας που τους συνοδεύει και στην Ελλάδα. Φαίνεται ότι ο Παυλόπουλος και ο Μαρκογιαννάκης φτάσανε να προτρέπουν την ΕΛΑΣ να αναλάβει κυριολεκτική σταυροφορία κατά των μεταναστών.
Αυτό το επισόδειο έρχεται λίγες μόλις ημέρες μετά την απροκάλυπτη προστασία της φασιστικής συγκέντρωσης στην Ομόνοια, που λίγο έλειψε να καταλήξει σε γενικό πογκρόμ εναντίον των μεταναστών που μένουν στο παλιό Εφετείο. Τώρα η ΕΛ.ΑΣ. συνεχίζει το ρατσιστικό και κατασταλτικό της έργο συμμορφούμενη με τις υποδείξεις των δήθεν αγανακτισμένων κατοίκων, με επίδειξη ισχύος στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα. Η χθεσινή «σκούπα» στοίχισε για άλλη μία φορά αναίτιους τραυματισμού και συλλήψεις, καθώς και την τρομοκράτηση των μεταναστών, που όπως φαίνεται σε Ελλάδα και Ευρώπη θα κληθούν να πληρώσουν τα σπασμένα της κρίσης και θα βρίσκονται κάθε μέρα στο στόχαστρο της καταστολής. Η κυβέρνηση των δολοφόνων (δεν ξεχνάμε τις δολοφονίες όχι μόνο του Αλέξη Γρηγορόπουλου, αλλά και των Πακιστανών μεταναστών στο κολαστήριο της Π. Ράλλη) εκπέμπει πομπώδες μήνυμα ανταπόκρισης στις ρατσιστικές πιέσεις του ΛΑ.Ο.Σ., την ευρωπαϊκή αντιμεταναστευτική πολιτική του Σύμφωνου Σαρκοζί και μήνυμα τρομοκρατίας τους μετανάστες, εργαζόμενους και νεολαίους.
Καταγγέλλουμε και τη χθεσινή αστυνομική επιδρομή και τασσόμαστε αλληλέγγυοι στους οικονομικούς και πολιτικούς μετανάστες που βρίσκονται στη χώρα μας και στην Ε.Ε. στον αγώνα για μία κοινωνία χωρίς ρατσισμό και εκμετάλλευση.
Μαρκογιαννάκης: σταυροφόρος του ρατσισμού και της καταστολής των μεταναστών
Thursday, 21 May 2009 16:27
Αστυνομικός που συμμετείχε στην πολυδιαφημισμένη επιχείρηση-σκούπα των κυρίων Παυλόπουλου και Μαρκογιαννάκη χθες στον Άγιο Παντελεήμονα προσέβαλε βάναυσα τη θρησκευτική πίστη μουσουλμάνου μετανάστη. Ομάδα αστυνομικών σταμάτησε αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν άραβες μετανάστες. Ένας αστυνομικός βρήκε το Κοράνι κα άρχισε να βρίζει χυδαία με ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς ενώ ΕΣΚΙΣΕ και ΠΟΔΟΠΑΤΗΣΕ το ιερό βιβλίο των μουσουλμάνων!
Πρόκειται για ακραία προσβολή των θρησκευτικών πεποιθήσεων ανθρώπων που έχουν βρεθεί στο στόχαστρο των πολέμων και της ισλαμοφοβικής υστερίας που τους συνοδεύει και στην Ελλάδα. Φαίνεται ότι ο Παυλόπουλος και ο Μαρκογιαννάκης φτάσανε να προτρέπουν την ΕΛΑΣ να αναλάβει κυριολεκτική σταυροφορία κατά των μεταναστών.
Αυτό το επισόδειο έρχεται λίγες μόλις ημέρες μετά την απροκάλυπτη προστασία της φασιστικής συγκέντρωσης στην Ομόνοια, που λίγο έλειψε να καταλήξει σε γενικό πογκρόμ εναντίον των μεταναστών που μένουν στο παλιό Εφετείο. Τώρα η ΕΛ.ΑΣ. συνεχίζει το ρατσιστικό και κατασταλτικό της έργο συμμορφούμενη με τις υποδείξεις των δήθεν αγανακτισμένων κατοίκων, με επίδειξη ισχύος στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα. Η χθεσινή «σκούπα» στοίχισε για άλλη μία φορά αναίτιους τραυματισμού και συλλήψεις, καθώς και την τρομοκράτηση των μεταναστών, που όπως φαίνεται σε Ελλάδα και Ευρώπη θα κληθούν να πληρώσουν τα σπασμένα της κρίσης και θα βρίσκονται κάθε μέρα στο στόχαστρο της καταστολής. Η κυβέρνηση των δολοφόνων (δεν ξεχνάμε τις δολοφονίες όχι μόνο του Αλέξη Γρηγορόπουλου, αλλά και των Πακιστανών μεταναστών στο κολαστήριο της Π. Ράλλη) εκπέμπει πομπώδες μήνυμα ανταπόκρισης στις ρατσιστικές πιέσεις του ΛΑ.Ο.Σ., την ευρωπαϊκή αντιμεταναστευτική πολιτική του Σύμφωνου Σαρκοζί και μήνυμα τρομοκρατίας τους μετανάστες, εργαζόμενους και νεολαίους.
Καταγγέλλουμε και τη χθεσινή αστυνομική επιδρομή και τασσόμαστε αλληλέγγυοι στους οικονομικούς και πολιτικούς μετανάστες που βρίσκονται στη χώρα μας και στην Ε.Ε. στον αγώνα για μία κοινωνία χωρίς ρατσισμό και εκμετάλλευση.
Πέμπτη 21 Μαΐου 2009
Δηλωση του υποψηφίου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την Θεσσαλία Χαρίλαου Αρχοντή
Η συμμετοχή της ΑΝΤικαπιταλιστικής ΑΡιστερής ΣΥνεργασίας για την Ανατροπή, στις Ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου, του Μετώπου της Αντικαπιταλιστικής, Επαναστατικής, Κομμουνιστικής Αριστεράς & της ριζοσπαστικής Οικολογίας, αποτελεί βήμα έκφρασης της αναγκαιότητας να δράση Μετωπικά, η Εργατική Τάξη, το Προλεταριάτο, όλοι οι Εργαζόμενοι της πόλης & του χωριού, του χεριού και του πνεύματος, άνδρες & γυναίκες, νεολαία και απόμαχοι.Οι πολιτικές της Ε.Ε., που εφαρμόζουν στη χώρα από κοινού ΝΔ & ΠΑΣΟΚ, υλοποιούνται στο έδαφος της ανατροπής όλων των κατακτήσεων των εργαζομένων, των αγροτών, των αυτοαπασχολούμενων, της νεολαίας, των γυναικών.Πραγματοποιείται ιδιαίτερα, με την - παλιά και νέα - ΚΑΠ στο έδαφος της συγκέντρωσης της αγροτικής παραγωγής-εισοδήματος- γης από τις πολυεθνικές και τους μεγαλοαγρότες στέλνοντας εκατομμύρια εργαζόμενους αγρότες στην Ελλάδα και την υπόλοιπη ΕΕ στο περιθώριο, διαλύοντας ολόκληρες αγροτικές περιοχές, συρρικνώνοντας & αποδιαρθρώνοντας καλλιέργειες & τομείς που έχει ανάγκη η εργαζόμενη κοινωνία, υπονομεύοντας την διατροφική αυτάρκεια και ασφάλειαΣ¨ αυτές τις συνθήκες οι Έλληνες και Ευρωπαίοι Εργαζόμενοι, έχουν μόνο ένα δρόμο, την ανατροπή της Ε.Ε. και την δημιουργία ενός θεμελιακά νέου οικοδομήματος. Τη Σοσιαλιστική Ελλάδα- Τη Σοσιαλιστική Ευρώπη!Το ενωτικό Μέτωπο της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. αντιπαρατίθεται με συνέπεια στο Κεφάλαιο και την ιμπεριαλιστική Νέα Τάξη, στις Συνθήκες Μάαστριχ, Άμστερνταμ, Νίκαιας, την ΟΝΕ, το Σύμφωνο Σταθερότητας, την Μπολόνια, τον Ευρωστρατό, το Ευρωσύνταγμα, την Ευρωσυνθήκη. Το ΝΑΤΟ.Στις 7 Ιουνίου, ψηφίζουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να καταδικάσουμε τις πολιτικές της ΕΕ, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Να απομονώσουμε το ακροδεξιό ΛΑΟΣ. Να ανοίξουμε το δρόμο για το Μέτωπο του Εργαζόμενου Λαού
Χαρίλαος Αρχοντής -Υποψήφιος Ευρωβουλευτής του Μετώπου ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
ΑΡΧΟΝΤΗΣ ΧΑΡΙΛΑΟΣ. Αγρότης,43 ετών. Υπήρξε μέλος της Ελληνικής ΚΟμμουνιστικής Νεολαίας ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ (1979-94) & του Κ.Σ. της (87-91).Δραστηριοποιήθηκε στο νεολαιίστικο, δικαιωμάτων, αντιπαγκοσμιοποιητικό, αυτοδιοικητικό, κινήματα.
Αναπληρωτής Γραμματέας της Ενωτικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων ν. Λάρισας.
Μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας της ΠΑΣΥ.
Μέλος της Γραμματείας της ΝΕΑΣ Λάρισας.
Είναι μέλος της Γραμματείας της Π.Ε. της ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ
Χαρίλαος Αρχοντής -Υποψήφιος Ευρωβουλευτής του Μετώπου ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
ΑΡΧΟΝΤΗΣ ΧΑΡΙΛΑΟΣ. Αγρότης,43 ετών. Υπήρξε μέλος της Ελληνικής ΚΟμμουνιστικής Νεολαίας ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ (1979-94) & του Κ.Σ. της (87-91).Δραστηριοποιήθηκε στο νεολαιίστικο, δικαιωμάτων, αντιπαγκοσμιοποιητικό, αυτοδιοικητικό, κινήματα.
Αναπληρωτής Γραμματέας της Ενωτικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων ν. Λάρισας.
Μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας της ΠΑΣΥ.
Μέλος της Γραμματείας της ΝΕΑΣ Λάρισας.
Είναι μέλος της Γραμματείας της Π.Ε. της ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ
Τετάρτη 20 Μαΐου 2009
Ανακοίνωση του ΝΑΡ για τις ευρωεκλογές
Ανακοίνωση του ΝΑΡ για τις ευρωεκλογές
19.05.09
Εργάτες-εργάτριες, νέοι και νέες, εργαζόμενοι και άνεργοι, απόμαχοι της δουλειάς
.
Να υποστείλουμε την αντιδραστική σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης!
Στις ευρωεκλογές σύσσωμη η αστική τάξη και τα κόμματα που τη στηρίζουν ανεμίζουν και πάλι την ξεθωριασμένη και χιλιομπαλωμένη μαύρη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κηρύσσουν την επιχειρηματικότητα και την ανταγωνιστική οικονομία της γνώσης για το ξεπέρασμα της κρίσης, και εννοούν τη ληστεία του ευρώ, της ΟΝΕ, του Μάαστριχτ, του εφιαλτικού Συμφώνου Σταθερότητας, τη χωρίς τέλος και έλεος λιτότητα, την αντεργατική στρατηγική της Λισαβόνας, της Μπολόνια και της Oδηγίας Μπολκενστάιν, την παραπέρα μείωση των κοινωνικών παροχών, την πλήρη υπαγωγή της εκπαίδευσης και της υγείας στις επιδιώξεις των πολυεθνικών.
Μιλούν για την Ενωμένη Ευρώπη και εννοούν την Ευρωπαϊκή Ένωση των ευρωτρομονόμων, του ευρωφακελώματος, του αντιδραστικού Ευρωσυντάγματος, του ευρωχαφιεδισμού και του ωμού αντικομμουνισμού, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.
Στο όνομα της κοινωνικής συνοχής, ετοιμάζουν την αντιδραστική επιδρομή κατά των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, με την καταστολή και την ποινικοποίηση των εργατικών αγώνων, τη δικαστική συνδρομή στην εργοδοτική αυθαιρεσία, την επιχείρηση κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου, την ενίσχυση όλων των μηχανισμών κρατικής καταστολής, παρακολούθησης και χαφιεδισμού.
Πάνω στη νέα Μεγάλη Ιδέα της «ασφάλειας» και των τρομονόμων οικοδομούν μιαν «αντιδραστική-μεταλλαγμένη δημοκρατία» εναντίον όσων «δεν συμμορφώνονται με τις υποδείξεις», με Σύνταγμα τη διά βίου λιτότητα και τα κέρδη των εργοδοτών.
Υπόσχονται εκσυγχρονισμό των αγροτικών καλλιεργειών και προωθούν την Κοινή Αγροτική Πολιτική, που οδηγεί τη φτωχομεσαία αγροτιά στο ξεκλήρισμα και στη φτώχεια.
Η άλλη όψη της ειρήνης τους είναι ο διαμελισμός της Σερβίας από το ΝΑΤΟ και η εισβολή στο Αφγανιστάν. Η σύμπλευση αλλά και ο ανταγωνισμός με τις ΗΠΑ στην καταδυνάστευση λαών και στο ξαναμοίρασμα του κόσμου, στην επέμβαση στο Ιράκ,.
Εμφανίζουν την πράσινη οικονομία και την αειφόρο ανάπτυξη σαν τη μόνη απάντηση στην οικολογική κρίση, την ίδια στιγμή που η ασύστολη εκμετάλλευση της φύσης για το κέρδος φέρνει στην επικαιρότητα τα πλέον απαισιόδοξα σενάρια για το μέλλον του πλανήτη και του ανθρώπινου πολιτισμού.
Αναζητούν το ελιξίριό τους στην ποδηγέτηση της επιστήμης. Επιχειρούν τη μαζική ύπνωση του λαού με την άγνοια, τη θρησκοληψία, το μυστικισμό, τον ανορθολογισμό και το σκοταδισμό. Χρησιμοποιούν τον πολιτισμό σαν εμπόρευμα, σαν ιδεολογικό εργαλείο υποταγής, αλλά και σαν μαξιλάρι για την απόσβεση των κοινωνικών κραδασμών.
Στο δρόμο του Δεκέμβρη!
Στην άλλη «πλευρά του λόφου» όμως ένα φάντασμα πλανιέται στο έδαφος της πιο μεγάλης οικονομικής κρίσης μετά το κραχ του 1930, μιας πραγματικής συστημικής κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού. Η ένταση των κοινωνικών εκρήξεων όλο και περισσότερο σφραγίζει τις πολιτικές εξελίξεις και πυροδοτεί πολιτικές ανατροπές (πτώση των κυβερνήσεων Ισλανδίας και Λετονίας). Η συγκλονιστική νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη στην Ελλάδα πήρε τη σκυτάλη από τους μεγάλους αγώνες της σπουδάζουσας νεολαίας και των δασκάλων, φέρνοντας στο προσκήνιο το δυναμισμό της νέας βάρδιας της εργατικής τάξης που δεν συμβιβάζεται με το μέλλον της εργασιακής περιπλάνησης, της ανασφάλειας και της κρατικής καταστολής.
Το πρωτόγνωρο κίνημα αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα ανέδειξε τις δυνατότητες για αγωνιστικό, ταξικό συντονισμό των εργαζομένων «από τα κάτω», όχι μόνο για την καταγγελία της δολοφονικής απόπειρας εναντίον της, αλλά και για την κατάργηση του σύγχρονου δουλεμπορίου και την ανατροπή του εργασιακού μεσαίωνα.
Ανατροπή και όχι αναστήλωση του πολιτικού συστήματος που επιβάλλει την αντεργατική πολιτική
Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και ο ΛΑΟΣ ενόψει των ευρωεκλογών –κάθε κόμμα με τον δικό του τρόπο– στοχεύουν να ενισχύσουν τη λαϊκή αποδοχή σ’ αυτή την πολιτική, ώστε ο ίδιος ο λαός να συναινέσει στην εκμετάλλευσή του. Να αποδεχτεί σαν μονόδρομο και αναγκαίο κακό την αντιλαϊκή επίθεση που είναι σε εξέλιξη για καπιταλιστική διέξοδο από την κρίση.
Οι δυνάμεις που υποκλίνονται στη μαύρη σημαία της ΕΕ επιδιώκουν να εκτονώσουν και να ενσωματώσουν τη διευρυμένη εργατική αγανάκτηση, τη νεολαιίστικη οργή και τη λαϊκή διαμαρτυρία, την εξεγερτική ελπίδα που γέννησε ο Δεκέμβρης. Να καθηλώσουν στα όρια του συστήματος τη νέα ριζοσπαστικοποίηση, την ελπιδοφόρα πολιτικοποίηση και τη βαθύτερη αναζήτηση προς τα αριστερά.
Γι’ αυτό προωθούν τόσο τη διατήρηση, με τη λιγότερη δυνατή φθορά, των βασικών πυλώνων της αντιλαϊκής πολιτικής της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ όσο και την ενίσχυση του ΛΑΟΣ και «νέων» σχηματισμών όπως η «Δράση», οι «Δημοκρατικοί» και οι «Οικολόγοι-Πράσινοι».
Προετοιμάζουν εναλλακτικές, αντιλαϊκές πολιτικές λύσεις. Είτε τη συμμαχία «Χέρι χέρι με τον Καρατζαφέρη» ΝΔ-ΛΑΟΣ είτε την κεντροαριστερή συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ με την απλή στήριξη ή και την άμεση συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στην επερχόμενη νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Κανένα «μετά» δεν φαίνεται να υπάρχει από την πλευρά τους που να είναι τόσο μόνιμο όσο η πολιτική την οποία υπηρετούν, με διαφορετικό τρόπο, η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και το αστικά μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ.
Αυτό που σερβίρεται από τον Κ. Καραμανλή ή τον Γ. Παπανδρέου ως «νέο» δεν είναι παρά το απαρχαιωμένο μοντέλο ενός δικομματισμού σε έναν διευρυμένο αντιδραστικό συνασπισμό εξουσίας της σύγχρονης βαρβαρότητας, που επιχειρεί να καλύψει τα συμπτώματα κρίσης και παρακμής του πολιτικού συστήματος και να το θωρακίσει απέναντι στις αναπόφευκτες λαϊκές εκρήξεις.
ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α στις ευρωεκλογές!
Το Νέο Αριστερό Ρεύμα επιδιώκει αυτές οι ευρωεκλογές να αποκτήσουν στην πράξη, για τους εργαζομένους και τη νεολαία, για το λαό και την Αριστερά, διαφορετική πολιτική σημασία.
Με τη συμμετοχή του και τη στήριξη της ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ – ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. στις ευρωεκλογές στοχεύει να σταλούν σαφή μηνύματα:
Συντριπτική καταδίκη της ΕΕ και της αντιδραστικής πολιτικής της!
Ανυπακοή, ρήξη, ανατροπή της πολιτικής της ΕΕ και των κυβερνήσεων που συναποφασίζουν και υλοποιούν αυτή την πολιτική! Ανυπακοή και απειθαρχία στις ευρωπαϊκές οδηγίες. Για να καταργηθεί άμεσα το Σύμφωνο Σταθερότητας. Καμιά συμμετοχή στους κατασταλτικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς της ΕΕ.
Αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την ΕΕ ως συμβολή τόσο στη διάλυσή της όσο και στη δύσκολη αλλά δραματικά αναγκαία σύγχρονη εργατική και σοσιαλιστική διεθνοποίηση στην περιοχή μας, στην Ευρώπη, σε όλο τον κόσμο!
Αποφασιστικό διπλό ΟΧΙ σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ως το αναγκαίο και ελάχιστο ΟΧΙ στην αντιδραστική πολιτική του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού.
● Μαύρο στην κυβέρνηση της ΝΔ και στην πολιτική της. Της διαφθοράς και των σκανδάλων, των Βατοπεδίων, των «σεμνών και ταπεινών» κουμπάρων και του προκλητικού κουκουλώματός τους. Των 28 δισ. ευρώ στις τράπεζες και άλλων 28 δισ. ευρώ για νέους πολεμικούς εξοπλισμούς. Της ληστείας χωρίς κουκούλα στα εργατικά, αγροτικά και λαϊκά εισοδήματα. Της καταστολής και των τρομονόμων, των νέων «ιδιωνύμων» και των καμεροχαφιέδων.
● Πολιτική αποδοκιμασία και ήττα της νεοσυντηρητικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ
Οι κυβερνήσεις του άνοιξαν το δρόμο στις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που υλοποιεί η ΝΔ. Το ΠΑΣΟΚ πρόσφερε όλα αυτά τα χρόνια την άτυπη συγκυβέρνησή του, τη «μαϊμού» αντιπολίτευσή του στη ΝΔ. Εξού και τα πολλά «ΝΑΙ» του ΠΑΣΟΚ ― στο Σχέδιο Ανάν, στο Ευρωσύνταγμα, στην ανασφάλιστη εργασία των νέων, στην κατάργηση του άρθρου 16, στη συμπόρευση με τις ΗΠΑ, στα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Προσφέρει τη συναίνεσή του στο κίνημα μέσω των ΓΣΣΕ και ΑΔΕΔΥ, οι οποίες μπροστά στη διαφαινόμενη κυβερνητική εναλλαγή και σε συνδυασμό με τη φιλελεύθερη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ παραιτούνται ακόμη και από τις στοιχειώδεις διεκδικήσεις. Καλλιεργούν την ταξική συνεργασία με τον ΣΕΒ και την κρατική εργοδοσία, συνυπογράφουν μνημόνια σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων, στηρίζουν τα τραπέζια του κυβερνητικού διαλόγου, λειτουργούν ως μηχανισμός ενσωμάτωσης της εργατικής και λαϊκής αγανάκτησης στην αντιδραστική αστική πολιτική.
Με την Αριστερά της ανατροπής, της νίκης και της επανάστασης!
● ΝΑΙ στην ΑΡΙΣΤΕΡΑ που χρειάζεται η εποχή μας!
● ΝΑΙ στο εργατικό κίνημα των αποφασιστικών και νικηφόρων αγώνων!
Για να αναγεννηθεί, να ανασυγκροτηθεί και να επαναθεμελιωθεί το Εργατικό Κίνημα ως αντίπαλο δέος απέναντι στην αστική πολιτική, αντί για τη σημερινή υποταγή, αστικοποίηση και εκφυλισμό του.
Για να προωθηθεί η ενότητα της Εργατικής Τάξης, αντί για τη σημερινή πολυδιάσπαση, τον κατακερματισμό και το συντεχνιασμό.
Για να αποκρουστεί και να ανατραπεί η επίθεση Κεφαλαίου-ΕΕ-Κυβέρνησης, με τη γραμμή των ενωτικών, μαχητικών, αποτελεσματικών και νικηφόρων αγώνων στα χέρια των εργαζομένων.
Για να υπάρξει μαχητική, εργατική, αριστερή αντιπολίτευση ως άμεση λαϊκή πολιτική ανάγκη των εργαζομένων.
Για να πληρώσουν την κρίση αυτοί που τη δημιούργησαν, οι καπιταλιστές, με έκτακτα μέτρα υπέρ των εργαζομένων, με κρατικοποίηση χωρίς αποζημίωση των τραπεζών, με διεκδίκηση όλου του πλούτου από αυτούς που τον παράγουν.
Δεν πάει άλλο με την Αριστερά της ήττας,
της πολιτικής ουράς στο ΠΑΣΟΚ, της υποταγής και της μισής αντίστασης!
Η κατάσταση στην Αριστερά όχι μόνο επιβάλλεται αλλά και μπορεί να αλλάξει!
Η γραμμή του «αντινεοφιλελεύθερου» μετώπου, του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, δοκιμάστηκε και απέτυχε παταγωδώς και παντού. Είτε ως πολιτική γραμμή στα κινήματα είτε ως κυβερνητική διαχείριση και συνδιαχείριση (Γαλλία, Ιταλία).
Η «συγκυβέρνηση» με το ΠΑΣΟΚ σε δήμους, νομαρχίες, συνδικάτα οδήγησε στην ταύτιση με τον υποταγμένο και εκφυλισμένο συνδικαλισμό. Οι προτάσεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για ένα νέο, ανεδαφικό «κοινωνικό συμβόλαιο» μιας δήθεν πιο φιλολαϊκής διαχείρισης του συστήματος με κάποιο «καλύτερο» ΠΑΣΟΚ οδηγούν στην ήττα και την ενσωμάτωση. Η επιλογή του να παραμένει συνένοχος και σιδηροδέσμιος στη διαχειριστική και φιλο-ΕΕ πολιτική, την οποία προωθεί πανευρωπαϊκά το κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, τον μετατρέπει σε μόνιμο απολογητή των πιο αντεργατικών επιλογών. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει τους αγώνες σαν σωσίβιο εκλογικής επιβίωσης. Επιδιώκει να μετατρέπει τους αγώνες σε ψήφους και όχι τους ψήφους σε αγώνες!
Αυτή η Αριστερά δεν μας αξίζει!
Η γραμμή του «αντιμονοπωλιακού, αντιιμπεριαλιστικού δημοκρατικού μετώπου», του ΚΚΕ, μετατρέπεται κατά περίπτωση άλλοτε σε πρόταση για «λαϊκή οικονομία-εξουσία» στο έδαφος του καπιταλισμού, άλλοτε σε στήριξη αστικών κομμάτων και κυβερνήσεων όπως έγινε στις δεκαετίες 1960 και 1970, άλλοτε σε συμμετοχή σε αστικές κυβερνήσεις (1989-90) και άλλοτε σε συμμαχίες με ρετάλια της αστικής πολιτικής, κατασκευάζοντας μονίμως υγειονομική ζώνη προς τα αριστερά του!
Αρνείται τη στοιχειώδη αυτοκριτική για την πορεία του, ενώ επιμένει να ταυτίζει με το σοσιαλισμό-κομμουνισμό ό,τι τελικά χρεοκόπησε και παταγωδώς κατέρρευσε σε Ανατολή και Δύση, ό,τι δυσφήμησε τη μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση και τις απελευθερωτικές, κομμουνιστικές ιδέες. Από αυτή τη σκοπιά, εμποδίζει την κομμουνιστική επαναθεμελίωση (Προγράμματος, Κινήματος, Κόμματος) που απαιτεί η εποχή μας.
Στέκεται εχθρικά σε οτιδήποτε δεν ελέγχει, σε οτιδήποτε κινείται έξω από «τον κήπο των ευχών του» και της εκλογικής του ενίσχυσης, όπως έκανε με τις κινητοποιήσεις των δασκάλων και των φοιτητών και, με αξιοθρήνητο τρόπο, στην εξέγερση του Δεκέμβρη.
Αυτή η Αριστερά έρχεται από το παρελθόν και όχι από το μέλλον!
Με την ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς μπορεί να γίνει πράξη ο πόθος και η απαίτηση των αριστερών ανθρώπων για Κοινή Δράση όλης της Αριστεράς στη βάση αρχών, αντί για τον σημερινό «κανιβαλικό» και εν πολλοίς απολιτικό ενδοαριστερό «εμφύλιο» που εμποδίζει σοβαρά την ενότητα της Εργατικής Τάξης, την αναγκαία κοινή δράση και κυρίως την απόκρουση και την ανατροπή της αντιλαϊκής επίθεσης.
Να γίνει, επιτέλους, ένας ουσιαστικός δημόσιος διάλογος στην Αριστερά, αντί για τους σημερινούς «διαλόγους κουφών» και τους παράλληλους μονολόγους, μπροστά στους εργαζόμενους για τα μεγάλα θεωρητικά ζητήματα της εποχής μας!
Να γίνει ένα ουσιαστικό βήμα στην επαναθεμελίωση και στην επανεξόρμηση των σύγχρονων εργατικών, επαναστατικών ιδεών!
Για να βαθύνει το ρήγμα του Δεκέμβρη!
Για τον κομμουνισμό και τις εργατικές επαναστάσεις του 21ου αιώνα! Με την Αριστερά της ανατροπής, της νίκης και της επανάστασης!
Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΜΕΤΡΗΘΕΙ ΝΙΚΗΦΟΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ!
ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ ΚΑΙ
ΤΟ ΝΕΟ ΤΑΞΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ!
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, ΑΝΥΠΑΚΟΗ, ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΤΗΣ!
ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ, ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ ΠΟΥ Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ ΑΠΑΙΤΕΙ!
ΔΙΠΛΟ ΟΧΙ ΣΕ ΝΔ ΚΑΙ ΠΑΣΟΚ
Για αυτά τα ζητούμενα και με αυτά τα κριτήρια, το ΝΑΡ σάς καλεί να ψηφίσετε στις ευρωεκλογές ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α! Και από την επαύριο των εκλογών, για αυτούς τους σκοπούς όχι μόνο να στηρίξετε αλλά να κάνετε δικιά σας υπόθεση αυτή την προσπάθεια!
19.05.09
Εργάτες-εργάτριες, νέοι και νέες, εργαζόμενοι και άνεργοι, απόμαχοι της δουλειάς
.
Να υποστείλουμε την αντιδραστική σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης!
Στις ευρωεκλογές σύσσωμη η αστική τάξη και τα κόμματα που τη στηρίζουν ανεμίζουν και πάλι την ξεθωριασμένη και χιλιομπαλωμένη μαύρη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κηρύσσουν την επιχειρηματικότητα και την ανταγωνιστική οικονομία της γνώσης για το ξεπέρασμα της κρίσης, και εννοούν τη ληστεία του ευρώ, της ΟΝΕ, του Μάαστριχτ, του εφιαλτικού Συμφώνου Σταθερότητας, τη χωρίς τέλος και έλεος λιτότητα, την αντεργατική στρατηγική της Λισαβόνας, της Μπολόνια και της Oδηγίας Μπολκενστάιν, την παραπέρα μείωση των κοινωνικών παροχών, την πλήρη υπαγωγή της εκπαίδευσης και της υγείας στις επιδιώξεις των πολυεθνικών.
Μιλούν για την Ενωμένη Ευρώπη και εννοούν την Ευρωπαϊκή Ένωση των ευρωτρομονόμων, του ευρωφακελώματος, του αντιδραστικού Ευρωσυντάγματος, του ευρωχαφιεδισμού και του ωμού αντικομμουνισμού, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.
Στο όνομα της κοινωνικής συνοχής, ετοιμάζουν την αντιδραστική επιδρομή κατά των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, με την καταστολή και την ποινικοποίηση των εργατικών αγώνων, τη δικαστική συνδρομή στην εργοδοτική αυθαιρεσία, την επιχείρηση κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου, την ενίσχυση όλων των μηχανισμών κρατικής καταστολής, παρακολούθησης και χαφιεδισμού.
Πάνω στη νέα Μεγάλη Ιδέα της «ασφάλειας» και των τρομονόμων οικοδομούν μιαν «αντιδραστική-μεταλλαγμένη δημοκρατία» εναντίον όσων «δεν συμμορφώνονται με τις υποδείξεις», με Σύνταγμα τη διά βίου λιτότητα και τα κέρδη των εργοδοτών.
Υπόσχονται εκσυγχρονισμό των αγροτικών καλλιεργειών και προωθούν την Κοινή Αγροτική Πολιτική, που οδηγεί τη φτωχομεσαία αγροτιά στο ξεκλήρισμα και στη φτώχεια.
Η άλλη όψη της ειρήνης τους είναι ο διαμελισμός της Σερβίας από το ΝΑΤΟ και η εισβολή στο Αφγανιστάν. Η σύμπλευση αλλά και ο ανταγωνισμός με τις ΗΠΑ στην καταδυνάστευση λαών και στο ξαναμοίρασμα του κόσμου, στην επέμβαση στο Ιράκ,.
Εμφανίζουν την πράσινη οικονομία και την αειφόρο ανάπτυξη σαν τη μόνη απάντηση στην οικολογική κρίση, την ίδια στιγμή που η ασύστολη εκμετάλλευση της φύσης για το κέρδος φέρνει στην επικαιρότητα τα πλέον απαισιόδοξα σενάρια για το μέλλον του πλανήτη και του ανθρώπινου πολιτισμού.
Αναζητούν το ελιξίριό τους στην ποδηγέτηση της επιστήμης. Επιχειρούν τη μαζική ύπνωση του λαού με την άγνοια, τη θρησκοληψία, το μυστικισμό, τον ανορθολογισμό και το σκοταδισμό. Χρησιμοποιούν τον πολιτισμό σαν εμπόρευμα, σαν ιδεολογικό εργαλείο υποταγής, αλλά και σαν μαξιλάρι για την απόσβεση των κοινωνικών κραδασμών.
Στο δρόμο του Δεκέμβρη!
Στην άλλη «πλευρά του λόφου» όμως ένα φάντασμα πλανιέται στο έδαφος της πιο μεγάλης οικονομικής κρίσης μετά το κραχ του 1930, μιας πραγματικής συστημικής κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού. Η ένταση των κοινωνικών εκρήξεων όλο και περισσότερο σφραγίζει τις πολιτικές εξελίξεις και πυροδοτεί πολιτικές ανατροπές (πτώση των κυβερνήσεων Ισλανδίας και Λετονίας). Η συγκλονιστική νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη στην Ελλάδα πήρε τη σκυτάλη από τους μεγάλους αγώνες της σπουδάζουσας νεολαίας και των δασκάλων, φέρνοντας στο προσκήνιο το δυναμισμό της νέας βάρδιας της εργατικής τάξης που δεν συμβιβάζεται με το μέλλον της εργασιακής περιπλάνησης, της ανασφάλειας και της κρατικής καταστολής.
Το πρωτόγνωρο κίνημα αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα ανέδειξε τις δυνατότητες για αγωνιστικό, ταξικό συντονισμό των εργαζομένων «από τα κάτω», όχι μόνο για την καταγγελία της δολοφονικής απόπειρας εναντίον της, αλλά και για την κατάργηση του σύγχρονου δουλεμπορίου και την ανατροπή του εργασιακού μεσαίωνα.
Ανατροπή και όχι αναστήλωση του πολιτικού συστήματος που επιβάλλει την αντεργατική πολιτική
Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και ο ΛΑΟΣ ενόψει των ευρωεκλογών –κάθε κόμμα με τον δικό του τρόπο– στοχεύουν να ενισχύσουν τη λαϊκή αποδοχή σ’ αυτή την πολιτική, ώστε ο ίδιος ο λαός να συναινέσει στην εκμετάλλευσή του. Να αποδεχτεί σαν μονόδρομο και αναγκαίο κακό την αντιλαϊκή επίθεση που είναι σε εξέλιξη για καπιταλιστική διέξοδο από την κρίση.
Οι δυνάμεις που υποκλίνονται στη μαύρη σημαία της ΕΕ επιδιώκουν να εκτονώσουν και να ενσωματώσουν τη διευρυμένη εργατική αγανάκτηση, τη νεολαιίστικη οργή και τη λαϊκή διαμαρτυρία, την εξεγερτική ελπίδα που γέννησε ο Δεκέμβρης. Να καθηλώσουν στα όρια του συστήματος τη νέα ριζοσπαστικοποίηση, την ελπιδοφόρα πολιτικοποίηση και τη βαθύτερη αναζήτηση προς τα αριστερά.
Γι’ αυτό προωθούν τόσο τη διατήρηση, με τη λιγότερη δυνατή φθορά, των βασικών πυλώνων της αντιλαϊκής πολιτικής της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ όσο και την ενίσχυση του ΛΑΟΣ και «νέων» σχηματισμών όπως η «Δράση», οι «Δημοκρατικοί» και οι «Οικολόγοι-Πράσινοι».
Προετοιμάζουν εναλλακτικές, αντιλαϊκές πολιτικές λύσεις. Είτε τη συμμαχία «Χέρι χέρι με τον Καρατζαφέρη» ΝΔ-ΛΑΟΣ είτε την κεντροαριστερή συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ με την απλή στήριξη ή και την άμεση συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στην επερχόμενη νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Κανένα «μετά» δεν φαίνεται να υπάρχει από την πλευρά τους που να είναι τόσο μόνιμο όσο η πολιτική την οποία υπηρετούν, με διαφορετικό τρόπο, η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και το αστικά μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ.
Αυτό που σερβίρεται από τον Κ. Καραμανλή ή τον Γ. Παπανδρέου ως «νέο» δεν είναι παρά το απαρχαιωμένο μοντέλο ενός δικομματισμού σε έναν διευρυμένο αντιδραστικό συνασπισμό εξουσίας της σύγχρονης βαρβαρότητας, που επιχειρεί να καλύψει τα συμπτώματα κρίσης και παρακμής του πολιτικού συστήματος και να το θωρακίσει απέναντι στις αναπόφευκτες λαϊκές εκρήξεις.
ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α στις ευρωεκλογές!
Το Νέο Αριστερό Ρεύμα επιδιώκει αυτές οι ευρωεκλογές να αποκτήσουν στην πράξη, για τους εργαζομένους και τη νεολαία, για το λαό και την Αριστερά, διαφορετική πολιτική σημασία.
Με τη συμμετοχή του και τη στήριξη της ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ – ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. στις ευρωεκλογές στοχεύει να σταλούν σαφή μηνύματα:
Συντριπτική καταδίκη της ΕΕ και της αντιδραστικής πολιτικής της!
Ανυπακοή, ρήξη, ανατροπή της πολιτικής της ΕΕ και των κυβερνήσεων που συναποφασίζουν και υλοποιούν αυτή την πολιτική! Ανυπακοή και απειθαρχία στις ευρωπαϊκές οδηγίες. Για να καταργηθεί άμεσα το Σύμφωνο Σταθερότητας. Καμιά συμμετοχή στους κατασταλτικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς της ΕΕ.
Αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την ΕΕ ως συμβολή τόσο στη διάλυσή της όσο και στη δύσκολη αλλά δραματικά αναγκαία σύγχρονη εργατική και σοσιαλιστική διεθνοποίηση στην περιοχή μας, στην Ευρώπη, σε όλο τον κόσμο!
Αποφασιστικό διπλό ΟΧΙ σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ως το αναγκαίο και ελάχιστο ΟΧΙ στην αντιδραστική πολιτική του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού.
● Μαύρο στην κυβέρνηση της ΝΔ και στην πολιτική της. Της διαφθοράς και των σκανδάλων, των Βατοπεδίων, των «σεμνών και ταπεινών» κουμπάρων και του προκλητικού κουκουλώματός τους. Των 28 δισ. ευρώ στις τράπεζες και άλλων 28 δισ. ευρώ για νέους πολεμικούς εξοπλισμούς. Της ληστείας χωρίς κουκούλα στα εργατικά, αγροτικά και λαϊκά εισοδήματα. Της καταστολής και των τρομονόμων, των νέων «ιδιωνύμων» και των καμεροχαφιέδων.
● Πολιτική αποδοκιμασία και ήττα της νεοσυντηρητικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ
Οι κυβερνήσεις του άνοιξαν το δρόμο στις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που υλοποιεί η ΝΔ. Το ΠΑΣΟΚ πρόσφερε όλα αυτά τα χρόνια την άτυπη συγκυβέρνησή του, τη «μαϊμού» αντιπολίτευσή του στη ΝΔ. Εξού και τα πολλά «ΝΑΙ» του ΠΑΣΟΚ ― στο Σχέδιο Ανάν, στο Ευρωσύνταγμα, στην ανασφάλιστη εργασία των νέων, στην κατάργηση του άρθρου 16, στη συμπόρευση με τις ΗΠΑ, στα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Προσφέρει τη συναίνεσή του στο κίνημα μέσω των ΓΣΣΕ και ΑΔΕΔΥ, οι οποίες μπροστά στη διαφαινόμενη κυβερνητική εναλλαγή και σε συνδυασμό με τη φιλελεύθερη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ παραιτούνται ακόμη και από τις στοιχειώδεις διεκδικήσεις. Καλλιεργούν την ταξική συνεργασία με τον ΣΕΒ και την κρατική εργοδοσία, συνυπογράφουν μνημόνια σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων, στηρίζουν τα τραπέζια του κυβερνητικού διαλόγου, λειτουργούν ως μηχανισμός ενσωμάτωσης της εργατικής και λαϊκής αγανάκτησης στην αντιδραστική αστική πολιτική.
Με την Αριστερά της ανατροπής, της νίκης και της επανάστασης!
● ΝΑΙ στην ΑΡΙΣΤΕΡΑ που χρειάζεται η εποχή μας!
● ΝΑΙ στο εργατικό κίνημα των αποφασιστικών και νικηφόρων αγώνων!
Για να αναγεννηθεί, να ανασυγκροτηθεί και να επαναθεμελιωθεί το Εργατικό Κίνημα ως αντίπαλο δέος απέναντι στην αστική πολιτική, αντί για τη σημερινή υποταγή, αστικοποίηση και εκφυλισμό του.
Για να προωθηθεί η ενότητα της Εργατικής Τάξης, αντί για τη σημερινή πολυδιάσπαση, τον κατακερματισμό και το συντεχνιασμό.
Για να αποκρουστεί και να ανατραπεί η επίθεση Κεφαλαίου-ΕΕ-Κυβέρνησης, με τη γραμμή των ενωτικών, μαχητικών, αποτελεσματικών και νικηφόρων αγώνων στα χέρια των εργαζομένων.
Για να υπάρξει μαχητική, εργατική, αριστερή αντιπολίτευση ως άμεση λαϊκή πολιτική ανάγκη των εργαζομένων.
Για να πληρώσουν την κρίση αυτοί που τη δημιούργησαν, οι καπιταλιστές, με έκτακτα μέτρα υπέρ των εργαζομένων, με κρατικοποίηση χωρίς αποζημίωση των τραπεζών, με διεκδίκηση όλου του πλούτου από αυτούς που τον παράγουν.
Δεν πάει άλλο με την Αριστερά της ήττας,
της πολιτικής ουράς στο ΠΑΣΟΚ, της υποταγής και της μισής αντίστασης!
Η κατάσταση στην Αριστερά όχι μόνο επιβάλλεται αλλά και μπορεί να αλλάξει!
Η γραμμή του «αντινεοφιλελεύθερου» μετώπου, του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, δοκιμάστηκε και απέτυχε παταγωδώς και παντού. Είτε ως πολιτική γραμμή στα κινήματα είτε ως κυβερνητική διαχείριση και συνδιαχείριση (Γαλλία, Ιταλία).
Η «συγκυβέρνηση» με το ΠΑΣΟΚ σε δήμους, νομαρχίες, συνδικάτα οδήγησε στην ταύτιση με τον υποταγμένο και εκφυλισμένο συνδικαλισμό. Οι προτάσεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για ένα νέο, ανεδαφικό «κοινωνικό συμβόλαιο» μιας δήθεν πιο φιλολαϊκής διαχείρισης του συστήματος με κάποιο «καλύτερο» ΠΑΣΟΚ οδηγούν στην ήττα και την ενσωμάτωση. Η επιλογή του να παραμένει συνένοχος και σιδηροδέσμιος στη διαχειριστική και φιλο-ΕΕ πολιτική, την οποία προωθεί πανευρωπαϊκά το κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, τον μετατρέπει σε μόνιμο απολογητή των πιο αντεργατικών επιλογών. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει τους αγώνες σαν σωσίβιο εκλογικής επιβίωσης. Επιδιώκει να μετατρέπει τους αγώνες σε ψήφους και όχι τους ψήφους σε αγώνες!
Αυτή η Αριστερά δεν μας αξίζει!
Η γραμμή του «αντιμονοπωλιακού, αντιιμπεριαλιστικού δημοκρατικού μετώπου», του ΚΚΕ, μετατρέπεται κατά περίπτωση άλλοτε σε πρόταση για «λαϊκή οικονομία-εξουσία» στο έδαφος του καπιταλισμού, άλλοτε σε στήριξη αστικών κομμάτων και κυβερνήσεων όπως έγινε στις δεκαετίες 1960 και 1970, άλλοτε σε συμμετοχή σε αστικές κυβερνήσεις (1989-90) και άλλοτε σε συμμαχίες με ρετάλια της αστικής πολιτικής, κατασκευάζοντας μονίμως υγειονομική ζώνη προς τα αριστερά του!
Αρνείται τη στοιχειώδη αυτοκριτική για την πορεία του, ενώ επιμένει να ταυτίζει με το σοσιαλισμό-κομμουνισμό ό,τι τελικά χρεοκόπησε και παταγωδώς κατέρρευσε σε Ανατολή και Δύση, ό,τι δυσφήμησε τη μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση και τις απελευθερωτικές, κομμουνιστικές ιδέες. Από αυτή τη σκοπιά, εμποδίζει την κομμουνιστική επαναθεμελίωση (Προγράμματος, Κινήματος, Κόμματος) που απαιτεί η εποχή μας.
Στέκεται εχθρικά σε οτιδήποτε δεν ελέγχει, σε οτιδήποτε κινείται έξω από «τον κήπο των ευχών του» και της εκλογικής του ενίσχυσης, όπως έκανε με τις κινητοποιήσεις των δασκάλων και των φοιτητών και, με αξιοθρήνητο τρόπο, στην εξέγερση του Δεκέμβρη.
Αυτή η Αριστερά έρχεται από το παρελθόν και όχι από το μέλλον!
Με την ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς μπορεί να γίνει πράξη ο πόθος και η απαίτηση των αριστερών ανθρώπων για Κοινή Δράση όλης της Αριστεράς στη βάση αρχών, αντί για τον σημερινό «κανιβαλικό» και εν πολλοίς απολιτικό ενδοαριστερό «εμφύλιο» που εμποδίζει σοβαρά την ενότητα της Εργατικής Τάξης, την αναγκαία κοινή δράση και κυρίως την απόκρουση και την ανατροπή της αντιλαϊκής επίθεσης.
Να γίνει, επιτέλους, ένας ουσιαστικός δημόσιος διάλογος στην Αριστερά, αντί για τους σημερινούς «διαλόγους κουφών» και τους παράλληλους μονολόγους, μπροστά στους εργαζόμενους για τα μεγάλα θεωρητικά ζητήματα της εποχής μας!
Να γίνει ένα ουσιαστικό βήμα στην επαναθεμελίωση και στην επανεξόρμηση των σύγχρονων εργατικών, επαναστατικών ιδεών!
Για να βαθύνει το ρήγμα του Δεκέμβρη!
Για τον κομμουνισμό και τις εργατικές επαναστάσεις του 21ου αιώνα! Με την Αριστερά της ανατροπής, της νίκης και της επανάστασης!
Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΜΕΤΡΗΘΕΙ ΝΙΚΗΦΟΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ!
ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ ΚΑΙ
ΤΟ ΝΕΟ ΤΑΞΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ!
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, ΑΝΥΠΑΚΟΗ, ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΤΗΣ!
ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ, ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ ΠΟΥ Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ ΑΠΑΙΤΕΙ!
ΔΙΠΛΟ ΟΧΙ ΣΕ ΝΔ ΚΑΙ ΠΑΣΟΚ
Για αυτά τα ζητούμενα και με αυτά τα κριτήρια, το ΝΑΡ σάς καλεί να ψηφίσετε στις ευρωεκλογές ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α! Και από την επαύριο των εκλογών, για αυτούς τους σκοπούς όχι μόνο να στηρίξετε αλλά να κάνετε δικιά σας υπόθεση αυτή την προσπάθεια!
Για την επίθεση εναντίων μελών της ΕΑΑΚ στην Πάτρα
Για την επίθεση εναντίων μελών της ΕΑΑΚ στην Πάτρα
Ανακοινώσεις - Δελτία Τύπου
20.05.09
Το Νέο Αριστερό Ρεύμα και η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση -νΚΑ καταγγέλλουν την χθεσινή τραμπούκικη επίθεση της ΚΝΕ σε βάρος αγωνιστών της ΕΑΑΚ στο χώρο του τμήματος ηλεκτρολόγων μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν εφτά από αυτούς και να σταλούν επειγόντως στο νοσοκομείο του Ρίο.
Θεωρούμε ως υπευθύνους της επίθεσης, τις ηγεσίες της ΚΝΕ και του ΚΚΕ οι οποίες είχαν ξεκάθαρη πρόθεση να επιτεθούν και να τραυματίσουν μέλη της ΕΑΑΚ, καθώς βρίσκονταν στο χώρο και έδιναν οδηγίες. Όπως άλλωστε προκλητικά αναφέρει σε ανακοίνωση της σχετικά με τα γεγονότα «….Η νεολαία του ΚΚΕ με κάτι τέτοια ατσαλώνεται ….» και δεν ξεχνά να αναφέρει πως «….απάντηση θα είναι η ψήφος στο ΚΚΕ στις 7 Ιούνη.»
Δυστυχώς, τέτοιες πρακτικές
αποτελούν δυσφήμηση του κομμουνιστικού κινήματος και αντί να ενισχύουν τον ιδεολογικό - πολιτικό διάλογο, τις ενωτικές προσπάθειες στο κίνημα, δημιουργούν και αναπαράγουν έναν «ενδοαριστερό εμφύλιο» που, τελικά, εξυπηρετεί το αστικό πολιτικό σύστημα και τις προσπάθειες σταθεροποίησης του.
Σε αυτό τον κατήφορο δεν ακολουθούμε!!!
καμιά σχέση δεν έχουν με το ήθος των αριστερών αγωνιστών που οφείλουν να βλέπουν «τον εχθρό» απέναντί τους, στην πολιτική του κεφαλαίου και τους εκφραστές της, και όχι δίπλα τους, στις μαχόμενες πολιτικές δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.
απωθούν τους νέους ανθρώπους από την μαζική πολιτική και οργανωμένη πάλη προσφέροντας έτσι χείρα βοηθείας στην πολιτική κυβέρνησης ΝΔ– ΠΑΣΟΚ –ΕΕ – κεφαλαίου και στη νέα αντιδραστική εκστρατεία τους
λειτουργούν προβοκατόρικα για το φοιτητικό και το νεολαιίστικο κίνημα την στιγμή που μπαίνουν στο στόχαστρο οι λαϊκές ελευθερίες και το άσυλο
γαλουχούν νέες γενιές αγωνιστών στο δογματισμό, τον σεχταρισμό και την περιχαράκωση από κάθε ριζοσπαστική κοινωνική και πολιτική τάση για ένα νέο εργατικό κίνημα και μια άλλη επαναστατική κομμουνιστική αριστερά και τις οδηγούν στον τραμπουκισμό απέναντι στις μαχόμενες δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής πάλης
αποτελούν έκφραση της αντίληψης του ΚΚΕ και της ΚΝΕ για την ανάπτυξη πολιτικού κινήματος στην νεολαία, όπου «πας μη κνίτης βάρβαρος», αρνούμενοι έτσι την ίδια την ιστορική εξέλιξη που γεννά ευρύτερα ριζοσπαστικά κοινωνικά και πολιτικά ρεύματα, κόντρα στην αστική πολιτική και τις αριστερές εκδοχές της ήττας, όπως άλλωστε έδειξε και ο πρόσφατος «Δεκέμβρης των αγώνων» στον οποίο το ΚΚΕ και η ΚΝΕ αν δεν στάθηκε εχθρικά ήταν παντελώς απόντες.
Οι πρακτικές αυτές είναι καταδικασμένες στους αγωνιστές του κινήματος και της αριστεράς. Η απάντηση σε αυτές θα δοθεί στις ίδιες τις μαζικές διαδικασίες των νεολαιίστικων και εργατικών αγώνων. Καλούμε τους αγωνιστές της ΚΝΕ να προβληματιστούν με αυτές τις επιλογές.
Καλούμε τους νέους και τις νέες του φοιτητικού και νεολαιίστικου κινήματος να βάλουν στο περιθώριο τις λογικές αυτές που καθηλώνουν το κίνημα σε ακίνδυνα για το σύστημα κανάλια, να ανατρέψουν την πολιτική Κυβέρνησης – ΠΑΣΟΚ - ΕΕ –κεφαλαίου σε παιδεία - εργασία - δημοκρατία. Να αγωνιστούν ενάντια σε κάθε σχεδιασμό των «πάνω» για κτύπημα και συκοφάντηση του κινήματος, για περιχαράκωση, κατακερματισμό και απομονωτισμό. Ιδιαίτερα στη σημερινή περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, της αντεργατικής εκστρατείας και της νέας επίθεσης που θα εξαπολύσουν αμέσως μετά τις ευρωεκλογές στα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας, είναι επιτακτική η ανάγκη της μαζικής πολιτικής πάλης, της ενότητας και της κοινής δράσης στο κίνημα.
.
Αθήνα 19-05-2009
Ανακοινώσεις - Δελτία Τύπου
20.05.09
Το Νέο Αριστερό Ρεύμα και η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση -νΚΑ καταγγέλλουν την χθεσινή τραμπούκικη επίθεση της ΚΝΕ σε βάρος αγωνιστών της ΕΑΑΚ στο χώρο του τμήματος ηλεκτρολόγων μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν εφτά από αυτούς και να σταλούν επειγόντως στο νοσοκομείο του Ρίο.
Θεωρούμε ως υπευθύνους της επίθεσης, τις ηγεσίες της ΚΝΕ και του ΚΚΕ οι οποίες είχαν ξεκάθαρη πρόθεση να επιτεθούν και να τραυματίσουν μέλη της ΕΑΑΚ, καθώς βρίσκονταν στο χώρο και έδιναν οδηγίες. Όπως άλλωστε προκλητικά αναφέρει σε ανακοίνωση της σχετικά με τα γεγονότα «….Η νεολαία του ΚΚΕ με κάτι τέτοια ατσαλώνεται ….» και δεν ξεχνά να αναφέρει πως «….απάντηση θα είναι η ψήφος στο ΚΚΕ στις 7 Ιούνη.»
Δυστυχώς, τέτοιες πρακτικές
αποτελούν δυσφήμηση του κομμουνιστικού κινήματος και αντί να ενισχύουν τον ιδεολογικό - πολιτικό διάλογο, τις ενωτικές προσπάθειες στο κίνημα, δημιουργούν και αναπαράγουν έναν «ενδοαριστερό εμφύλιο» που, τελικά, εξυπηρετεί το αστικό πολιτικό σύστημα και τις προσπάθειες σταθεροποίησης του.
Σε αυτό τον κατήφορο δεν ακολουθούμε!!!
καμιά σχέση δεν έχουν με το ήθος των αριστερών αγωνιστών που οφείλουν να βλέπουν «τον εχθρό» απέναντί τους, στην πολιτική του κεφαλαίου και τους εκφραστές της, και όχι δίπλα τους, στις μαχόμενες πολιτικές δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.
απωθούν τους νέους ανθρώπους από την μαζική πολιτική και οργανωμένη πάλη προσφέροντας έτσι χείρα βοηθείας στην πολιτική κυβέρνησης ΝΔ– ΠΑΣΟΚ –ΕΕ – κεφαλαίου και στη νέα αντιδραστική εκστρατεία τους
λειτουργούν προβοκατόρικα για το φοιτητικό και το νεολαιίστικο κίνημα την στιγμή που μπαίνουν στο στόχαστρο οι λαϊκές ελευθερίες και το άσυλο
γαλουχούν νέες γενιές αγωνιστών στο δογματισμό, τον σεχταρισμό και την περιχαράκωση από κάθε ριζοσπαστική κοινωνική και πολιτική τάση για ένα νέο εργατικό κίνημα και μια άλλη επαναστατική κομμουνιστική αριστερά και τις οδηγούν στον τραμπουκισμό απέναντι στις μαχόμενες δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής πάλης
αποτελούν έκφραση της αντίληψης του ΚΚΕ και της ΚΝΕ για την ανάπτυξη πολιτικού κινήματος στην νεολαία, όπου «πας μη κνίτης βάρβαρος», αρνούμενοι έτσι την ίδια την ιστορική εξέλιξη που γεννά ευρύτερα ριζοσπαστικά κοινωνικά και πολιτικά ρεύματα, κόντρα στην αστική πολιτική και τις αριστερές εκδοχές της ήττας, όπως άλλωστε έδειξε και ο πρόσφατος «Δεκέμβρης των αγώνων» στον οποίο το ΚΚΕ και η ΚΝΕ αν δεν στάθηκε εχθρικά ήταν παντελώς απόντες.
Οι πρακτικές αυτές είναι καταδικασμένες στους αγωνιστές του κινήματος και της αριστεράς. Η απάντηση σε αυτές θα δοθεί στις ίδιες τις μαζικές διαδικασίες των νεολαιίστικων και εργατικών αγώνων. Καλούμε τους αγωνιστές της ΚΝΕ να προβληματιστούν με αυτές τις επιλογές.
Καλούμε τους νέους και τις νέες του φοιτητικού και νεολαιίστικου κινήματος να βάλουν στο περιθώριο τις λογικές αυτές που καθηλώνουν το κίνημα σε ακίνδυνα για το σύστημα κανάλια, να ανατρέψουν την πολιτική Κυβέρνησης – ΠΑΣΟΚ - ΕΕ –κεφαλαίου σε παιδεία - εργασία - δημοκρατία. Να αγωνιστούν ενάντια σε κάθε σχεδιασμό των «πάνω» για κτύπημα και συκοφάντηση του κινήματος, για περιχαράκωση, κατακερματισμό και απομονωτισμό. Ιδιαίτερα στη σημερινή περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, της αντεργατικής εκστρατείας και της νέας επίθεσης που θα εξαπολύσουν αμέσως μετά τις ευρωεκλογές στα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας, είναι επιτακτική η ανάγκη της μαζικής πολιτικής πάλης, της ενότητας και της κοινής δράσης στο κίνημα.
.
Αθήνα 19-05-2009
Δευτέρα 18 Μαΐου 2009
Ανακοίνωση του ΝΑΡ για τον Κώστα Μπατίκα
Ανακοίνωση του ΝΑΡ για τον Κώστα Μπατίκα
Έφυγε από τη ζωή ο Κώστας Μπατίκας, πρωτοπόρος αγωνιστής του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα, μαχόμενος μέχρι την τελευταία στιγμή για την ανάπτυξη της μαρξιστικής λενινιστικής θεωρίας. Με τη θεωρητική και πρακτική δουλειά του συνέβαλε στη διαμόρφωση θέσεων για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και την αναγέννηση της επαναστατικής κομμουνιστικής πολιτικής. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΝΑΡ και το 1992 της «Αριστερής Ανασύνταξης».
Σε όλη τη διαδρομή του στο κομμουνιστικό κίνημα ήταν ασυμβίβαστος απέναντι στην αστική ιδεολογία και τον ρεφορμισμό. Υπερασπίστηκε αποφασιστικά την πολιτική ανεξαρτησία της αριστεράς σε κρίσιμες στιγμές και ιδιαίτερα την περίοδο του ταξικού συμβιβασμού του ενιαίου τότε Συνασπισμού (με τη συμμετοχή και των σημερινών ηγεσιών του ΚΚΕ και του ΣΥΝ), με την αστική πολιτική. Συνέβαλε μαχητικά στη θεμελίωση μιας νέας εξόρμησης των επαναστατικών εργατικών κομμουνιστικών αντιλήψεων.
Οι δυνάμεις του ΝΑΡ στη δύσκολη, συχνά αντιφατική αλλά ελπιδοφόρα προσπάθεια βαθιάς τομής για την κομμουνιστική επαναθεμελίωση, πορευτήκαμε μαζί με τον Κώστα Μπατίκα, συμφωνήσαμε, διαφωνήσαμε, τραβήξαμε τους δρόμους μας, χωρίς να χάσουμε τη συντροφική αλληλεγγύη και σχέση.
Στις μάχες που έχουμε μπροστά μας για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, την προώθηση του μετώπου της επαναστατικής αριστεράς και την ποιοτική ανάπτυξη – ενοποίηση των δυνάμεων της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης έχουμε την υποχρέωση και την ανάγκη να αξιοποιήσουμε την αγωνιστική, πολιτική και θεωρητική κληρονομιά του συντρόφου Κώστα Μπατίκα.
Αθήνα 18 Μάη 2009
ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ – ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ
ΑΝΤΑΡΣΥΑ
| Monday, 18 May 2009 13:11 | |
ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ – ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ Με αφορμή την τοποθέτηση της Μ. Γιαννάκου ως επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου της Ν.Δ. η ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή – ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α έχει να επισημάνει τα παρακάτω: Η τοποθέτηση της πρωτεργάτριας της αντιεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στην Παιδεία, η υπουργός του αντιδραστικού νόμου – πλαισίου της αξιολόγησης και των εταιρειών, η υπουργός του «αποφασίζομε και διατάσουμε» που στάθηκε με ιδιαίτερη σκληρότητα απέναντι στη μεγαλειώδη απεργία των δασκάλων το 2006, η υπουργός της προσπάθειας αντιδραστικής αναθεώρησης του άρθρου 16 του Συντάγματος, ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου, αποτελεί την κυνικότερη ομολογία ότι η Ν. Δ. και μετά τις εκλογές θα επιμείνει στην ίδια αποτυχημένη νεοφιλελεύθερη – νεοσυντηρητική πολιτική σε όλους τους τομείς της κοινωνίας. Μια πολιτική που βρήκε την απάντηση της στους δρόμους του αγώνα, στην απεργία των 6 εβδομάδων των δασκάλων, στις φοιτητικές και μαθητικές καταλήψεις, στο πανεκπαιδευτικό κίνημα. Ταυτόχρονα τίποτε δεν έχουν να περιμένουν από τη συμπολιτευόμενη – αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ των μη κερδοσκοπικών ιδιωτικών ΑΕΙ, της αναγνώρισης των «αγοραίων» κολεγίων, της αναθεώρησης του άρθρου 16, της καταδίκης των μαχητικών αποφασιστικών απεργιών και των νεολαϊστικών αγώνων. Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α , που στο ψηφοδέλτιο της βρίσκονται νεολαίοι, μέλη του Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων των φοιτητών και σπουδαστών, αλλά και πανεπιστημιακοί δάσκαλοι των αγώνων, θεωρεί ότι εργαζόμενοι και η νεολαία όχι μόνο δεν έχουν τίποτε θετικό να περιμένουν από αυτούς, παρά μόνο τη σκληρότερη εφαρμογή της ίδιας αντιλαϊκής, αντιεκπαιδευτικής πολιτικής. Η αποφασιστική καταδίκη και στην κάλπη τον Ιούνη αλλά κυρίως στους μαχητικούς, ενωτικούς αγώνες της επόμενης περιόδου είναι η μόνη ελπίδα. |
ΑΝΤΑΡΣΥΑ:ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ
| ΑΝΤΑΡΣΥΑ:ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ |  |  |  |
| Monday, 18 May 2009 13:07 | |
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί τους εργαζόμενους και την νεολαία να συμμετέχουν μαζικά στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα στα Προπύλαια την Τρίτη 19 Μάη στις 6.30 μ.μ. και στη πορεία στα υπουργεία Εργασίας και Εσωτερικών που διοργανώνει η «Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων για την Αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και την Κατάργηση του Δουλεμπορίου στον Ιδιωτικό και Δημόσιο Τομέα». Στην πορεία προς τις ευρωεκλογές δεν αναδιπλωνόμαστε, δεν συναινούμε, δεν υποστέλλουμε τους αγώνες αλλά αντίθετα στέλνουμε μήνυμα ότι ο δρόμος του Δεκέμβρη είναι αυτός που θα εξακολουθούμε να βαδίζουμε απέναντι στην καταιγίδα μέτρων που ετοιμάζει η κυβέρνηση και τα επιτελεία της Ε.Ε. για να διασώσουν τους καπιταλιστές και τα δολοφονικά τους κέρδη από την κρίση. Απαιτούμε να αποκαλυφθούν οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί που επιχείρησαν να δολοφονήσουν την Κωνσταντίνα Κούνεβα. Να καταργηθούν τώρα όλες οι συμβάσεις τώρα με δουλεμπόρους στο δημόσιο και στο ιδιωτικό τομέα! Να καταργηθεί το αντεργατικό ρατσιστικό θεσμικό πλαίσιο που επέβαλαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που υποχρεώνει τους μετανάστες να δουλεύουν στους δημόσιους οργανισμούς μόνο με την κηδεμονία δουλέμπορου εργολάβου. |
Σάββατο 16 Μαΐου 2009
Ανακοινώθηκε το ψηφοδέλτιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τις Ευρωεκλογές
| |||||
Τετάρτη 13 Μαΐου 2009
Συνέντευξη τύπου ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΛΑΡΙΣΑΣ
Συνέντευξη τύπου δόθηκε στην Λάρισα
από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ Λάρισας
στά τοπικά ΜΜΕ-εφημερίδες και κανάλια
την Δευτέρα 11 Μάη για το νέο εγχείρημα μακράς πνοής,
για την αριστερά της εποχής μας
από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ Λάρισας
στά τοπικά ΜΜΕ-εφημερίδες και κανάλια
την Δευτέρα 11 Μάη για το νέο εγχείρημα μακράς πνοής,
για την αριστερά της εποχής μας
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΑΝΤ. ΑΡ. ΣΥ. Α
ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ
Δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής,
κομμουνιστικής Αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας
Ποιοί είμαστε...
Η Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή, η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., συγκροτήθηκε στις 22 Μάρτη από δυνάμεις και αγωνιστές της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής, κομμουνιστικής Αριστεράς και της ριζοσπαστικής Οικολογίας. Στη συγκρότησή της συνέβαλαν οι πολιτικές οργανώσεις ΑΚΟΣ - ΑΡΑΝ – ΑΡΑΣ – ΕΚΚΕ – ΝΑΡ – νΚΑ – ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΙ – ΟΚΔΕ – ΟΚΔΕ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ – ΣΕΚ που συμμετέχουν και στα μετωπικά σχήματα ΜΕ.Ρ.Α. και ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α, η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, αλλά και εκατοντάδες ανένταχτοι αγωνιστές. Ξεκίνησε με τη μεγάλη συγκέντρωση στο Σπόρτιγκ στις 31 Γενάρη και γεννήθηκε μέσα από δεκάδες συνελεύσεις που πραγματοποιήθηκαν σε όλη την Ελλάδα, αμέσως μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη. Λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά και είναι ανοιχτή σε κάθε συλλογικότητα, αγωνιστή και αγωνίστρια που μοιράζεται αυτές τις αγωνίες και αναζητήσεις. Στηρίζεται στην ενότητα δυνάμεων και αγωνιστών που πρωτοστάτησαν στις μεγάλες μάχες της προηγούμενης περιόδου: την κορύφωση της εξέγερσης του Δεκέμβρη, στις απεργίες για το ασφαλιστικό, στη μεγάλη απεργία διαρκείας των δασκάλων, στις φοιτητικές καταλήψεις, στην πάλη ενάντια στην αναθεώρηση του Συντάγματος, στις αντιπολεμικές και αντιρατσιστικές κινητοποιήσεις, στην υπεράσπιση του περιβάλλοντος και των ελεύθερων χώρων, στον αγώνα για τις δημοκρατικές ελευθερίες. Επιδιώκουμε να παρέμβουμε σε όλα τα μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά μέτωπα της περιόδου και θα συμμετέχουμε στις ερχόμενες ευρωεκλογές, ζητώντας τη στήριξη όλων εκείνων που σήμερα αναζητούν δρόμους αντίστασης, ρήξης και ανατροπής.
Πως ιδρυθήκαμε...
Με την παρουσία πάνω από 1.300 αγωνιστών της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς, του εργατικού, νεολαιίστικου και αντιπολεμικού κινήματος, της ριζοσπαστικής οικολογίας και της αριστερής αναζήτησης, που συνεδρίασαν την Κυριακή 22 Μάρτη το πρωί στην Αθηναίδα, και ύστερα από 50 αντικαπιταλιστικές συνελεύσεις σε όλη την Ελλάδα, με συμμετοχή πάνω από 3.000 εργαζομένων και νέων, συγκροτήθηκε ένα νέο πολιτικό σχήμα στο χώρο της Αριστεράς, η ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ, Μέτωπο της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής, κομμουνιστικής Αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας.
Στόχος μας δεν είναι η δημιουργία άλλης μιας ακόμα Αριστεράς, αλλά η οικοδόμηση της Αριστεράς που απαιτεί η εποχή μας.
Η κρίση του… υπαρκτού καπιταλισμού!
ά Είκοσι ακριβώς χρόνια μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», όχι μόνο διαψεύδεται η πίστη των αστών στη ζωτικότητα και ανωτερότητα του σημερινού εκμεταλλευτικού συστήματος, αλλά μπροστά βρίσκεται σε εξέλιξη μια βαθιά, πολύπλευρη και δομική κρίση του… υπαρκτού καπιταλισμού!
Οι δυνάμεις του κεφαλαίου, αφού θησαύρισαν από τα κέρδη της περίοδο «ανάπτυξης», οργανώνουν μια πειρατική ληστεία στους όρους εργασίας, ελευθερίας και ζωής των εργαζόμενων για να μπορέσουν να ξεπεράσουν την κρίση που οι ίδιες δημιούργησαν αντί να πληρώσουν γι' αυτή!
Σαν μαθητευόμενοι μάγοι, οι κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων, οι μάνατζερ και τα golden boys του νεοφιλελευθερισμού, αφού απελευθέρωσαν το καταστροφικό πνεύμα της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού, καλούν τώρα τον δήθεν περιφρονημένο «κρατισμό» να σώσει τις χρεοκοπημένες τράπεζες και επιχειρήσεις τους, ρουφώντας τρισεκατομμύρια από τους προϋπολογισμούς. Αντί να βάλουν βαθιά το χέρι στις παραφουσκωμένες τσέπες τους, απαιτούν από πάνω να πληρώσουν οι εργαζόμενοι τα τεράστια ελλείμματα και τα αστρονομικά ποσά του δημόσιου χρέους που δημιουργούν.
Την κρίση να πληρώσουν οι καπιταλιστές και όχι οι εργαζόμενοι!
Η κρίση του νεοφιλελευθερισμού εκφράζει τη δομική κρίση του σύγχρονου καπιταλισμού. Γίνεται σαφές σε ευρύτερες λαϊκές μάζες πόσο βαθιά ανορθολογικό και επικίνδυνο σύστημα είναι ο καπιταλισμός. Δικαιώνονται όσοι επιμένουν ότι πραγματική διέξοδος για του εργαζόμενους και τη νεολαία είναι η κλιμάκωση των ταξικών αντιστάσεων και των κοινωνικών διεκδικήσεων, η αμφισβήτηση του καπιταλισμού, η επιμονή στην αντικαπιταλιστική ανατροπή, στην επανάσταση, στην εξουσία των εργαζομένων, στην προοπτική μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.
ά Διέξοδος από την κρίση δεν είναι οι κυβερνητικές εναλλαγές: Είτε η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Είτε αυτοδύναμη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Είτε κεντροαριστερή με τον ΣΥΝ. Καμιά εκδοχή κυβερνητικής και πολιτικής διαχείρισης του καπιταλιστικού κράτους δεν μπορεί να πάρει φιλολαϊκά χαρακτηριστικά!
Διέξοδο δεν μπορεί να δώσει ούτε μια «αριστερή διακυβέρνηση», όπως προτείνει ο ΣΥΝ, ούτε μια «λαϊκή εξουσία», όπως προτείνει το ΚΚΕ. Γιατί και οι δυο κινούνται στο έδαφος του συστήματος. Διέξοδος δεν είναι ούτε η περιφρόνηση της μαζικής πολιτικής πάλης από τα αναρχικά ρεύματα και η τυφλή βία.
Αντίθετα, εμείς πιστεύουμε, ότι η διέξοδος από την κρίση και τη νέα βαρβαρότητα προς όφελος της εργασίας, βρίσκεται:
Στους ενωτικούς, μαχητικούς αγώνες, στη μαζική αντίσταση, στη σύγκρουση για την ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου και της καπιταλιστικής εξόδου από την κρίση. Για να ανοίξει ο δρόμος για την επανάσταση και την εργατική εξουσία με προοπτική το σοσιαλισμό – κομμουνισμό.
Η υπεράσπιση των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων και αναγκών, περνά σήμερα μέσα από τη ρήξη με τον πυρήνα της αστικής πολιτικής, τους «νόμους της αγοράς», τα «προγράμματα σταθερότητας» του ΔΝΤ και της ΕΕ.
Σε αυτή την κατεύθυνση, θα συμβάλει αποφασιστικά μια ενωμένη και ισχυρή αντικαπιταλιστική και επαναστατική Αριστερά. Θα συμβάλει η ενότητα στη δράση, μέσα στο μαζικό κίνημα, με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς και όσους αγωνίζονται ενάντια στην αστική εξουσία.
Για να προχωρήσει ο κόσμος στη σοσιαλιστική και την κομμουνιστική οργάνωση της κοινωνίας!
Ο αγώνας μας εμπνέεται από την εμπειρία και τις κατακτήσεις των κοινωνικών επαναστάσεων του 20ου αιώνα και πρώτα από όλα από τον Οκτώβρη του 1917 αλλά και από όλες τις επαναστατικές απόπειρες και εξεγέρσεις, με τα τραγικά λάθη και τις ανεπάρκειές αλλά και με τα διδάγματά τους: από τη γαλλική Κομμούνα, το ΕΑΜ και τον ΔΣΕ, μέχρι την κινέζικη πολιτιστική επανάσταση, το Βιετνάμ και την Κούβα, το γαλλικό Μάη. Η κατάρρευση των εκμεταλλευτικών και καταπιεστικών καθεστώτων «υπαρκτού σοσιαλισμού» δεν κλονίζει την επιμονή μας στην ανάγκη της αντικαπιταλιστικής διεξόδου, της επαναστατικής ρήξης και της νέας σοσιαλιστικής και κομμουνιστική προοπτικής.
Περισσότερο παρά ποτέ, οι εργαζόμενοι, ο λαός, η νεολαία, χρειάζονται:
ό Μια Αριστερά δυνατή και ενωτική, που θα συμβάλλει στην αγωνιστική ενότητα όλων των εργαζόμενων και της νεολαίας θα οργανώνει την κοινή δράση!
ό Μια Αριστερά πρωτοπόρα σε νικηφόρους αγώνες, έτσι ώστε να πληρώσουν την κρίση οι καπιταλιστές και να ανατραπούν οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου και της ΕΕ!
ό Μια Αριστερά της αυτοπεποίθησης, που θα διατηρεί την πολιτική και οργανωτική της αυτοτέλεια και δεν θα δορυφοροποιείται γύρω από το ρεφορμισμό!
ό Μια Αριστερά ανατρεπτική αντικαπιταλιστική, που αγωνίζεται για την επανάσταση, την εξουσία των εργαζομένων, το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό!
Αυτή την Αριστερά, με συνείδηση των δυσκολιών, αλλά και της ανάγκης, φιλοδοξούμε να οικοδομήσουμε με την ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ
ΑΝΤ. ΑΡ. ΣΥ. Α
http://www.antarsyalarisas.blogspot.com/
επικοινωνίαantarsyalarisas@gmail.com
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ (ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟΥ
ΑΝΤΑΡΣΥΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ (ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΑΝΟΛΗ ΓΛΕΖΟΥ)
Tuesday, 12 May 2009 12:17
Η συζήτηση για την Αριστερά έχει ήδη ανοίξει. Στα πλαίσια αυτά συμμεριζόμαστε τις προτάσεις του Μανώλη Γλέζου για την αναγκαιότητα κοινής δράσης της Αριστεράς, για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία την κρίση του καπιταλισμού, για να μπει τέλος στα αντεργατικά σχέδια της Ε.Ε.
Η ίδια η καπιταλιστική κρίση και οι επιπτώσεις στους εργαζόμενους και τη νεολαία θέτουν επί τάπητος το ρόλο και το χαρακτήρα μιας αριστεράς που έχουν ανάγκη οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, η σύγχρονη απελευθερωτική προοπτική. Σε αυτή τη συζήτηση θεωρούμε ότι εντάσσονται και οι δηλώσεις – προτάσεις του Μ. Γλέζου.
Η λαίλαπα της καπιταλιστικής κρίσης, η συνολική αντεργατική και αντιλαϊκή επίθεση απαιτούν μαζικούς, αποφασιστικούς, ενωτικούς αγώνες των εργαζομένων για την απόκρουση και την ανατροπή της από τη σκοπιά των εργατικών συμφερόντων και δικαιωμάτων. Σε αυτά τα πλαίσια η ΑΝΤ. ΑΡ. ΣΥ. Α συνέβαλλε και θα συμβάλλει με όλες της τις δυνάμεις σε μια τέτοια ενωτική προσπάθεια.
Η ανατροπή αυτής της επίθεσης απαιτεί όχι απλώς μια ακόμα αριστερά αλλά μια ΑΛΛΗ Αριστερά που να θέλει και να μπορεί να απλώσει την ενωτική ανατρεπτική της πρόταση στους ίδιους τους εργαζόμενους. Ακριβώς σε αυτή την προσπάθεια εντάσσεται και η συγκρότηση του ενωτικού, μετωπικού εγχειρήματος 11 οργανώσεων της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής, κομμουνιστικής αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας, αλλά και ανένταχτων αγωνιστών με τη δημιουργία της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α και την κάθοδο στις ευρωεκλογές, θέλοντας να συμβάλλει στον αγώνα κατά της Ε.Ε, για την αντικαπιταλιστική διεθνιστική ρήξη με την Ε.Ε. τον καπιταλισμό και τις κυβερνήσεις που διαχειρίζονται αυτή την πολιτική.
Η ενίσχυση μιας τέτοιας μετωπικής αριστεράς μπορεί να συμβάλλει και στη συνολικότερη κοινή δράση όλων των αριστερών δυνάμεων μακριά από λάθη και συμβιβασμούς τύπου Τζανετάκη ή δορυφοριοποίησης γύρω από τον ένα πόλο της αστικής εξουσίας αλλά και στην αναγέννηση , επανίδρυση της αριστερής, απελευθερωτικής προοπτικής συνολικότερα.
Αθήνα 12 Μάη 2009
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ (ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΑΝΟΛΗ ΓΛΕΖΟΥ)
Tuesday, 12 May 2009 12:17
Η συζήτηση για την Αριστερά έχει ήδη ανοίξει. Στα πλαίσια αυτά συμμεριζόμαστε τις προτάσεις του Μανώλη Γλέζου για την αναγκαιότητα κοινής δράσης της Αριστεράς, για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία την κρίση του καπιταλισμού, για να μπει τέλος στα αντεργατικά σχέδια της Ε.Ε.
Η ίδια η καπιταλιστική κρίση και οι επιπτώσεις στους εργαζόμενους και τη νεολαία θέτουν επί τάπητος το ρόλο και το χαρακτήρα μιας αριστεράς που έχουν ανάγκη οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, η σύγχρονη απελευθερωτική προοπτική. Σε αυτή τη συζήτηση θεωρούμε ότι εντάσσονται και οι δηλώσεις – προτάσεις του Μ. Γλέζου.
Η λαίλαπα της καπιταλιστικής κρίσης, η συνολική αντεργατική και αντιλαϊκή επίθεση απαιτούν μαζικούς, αποφασιστικούς, ενωτικούς αγώνες των εργαζομένων για την απόκρουση και την ανατροπή της από τη σκοπιά των εργατικών συμφερόντων και δικαιωμάτων. Σε αυτά τα πλαίσια η ΑΝΤ. ΑΡ. ΣΥ. Α συνέβαλλε και θα συμβάλλει με όλες της τις δυνάμεις σε μια τέτοια ενωτική προσπάθεια.
Η ανατροπή αυτής της επίθεσης απαιτεί όχι απλώς μια ακόμα αριστερά αλλά μια ΑΛΛΗ Αριστερά που να θέλει και να μπορεί να απλώσει την ενωτική ανατρεπτική της πρόταση στους ίδιους τους εργαζόμενους. Ακριβώς σε αυτή την προσπάθεια εντάσσεται και η συγκρότηση του ενωτικού, μετωπικού εγχειρήματος 11 οργανώσεων της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής, κομμουνιστικής αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας, αλλά και ανένταχτων αγωνιστών με τη δημιουργία της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α και την κάθοδο στις ευρωεκλογές, θέλοντας να συμβάλλει στον αγώνα κατά της Ε.Ε, για την αντικαπιταλιστική διεθνιστική ρήξη με την Ε.Ε. τον καπιταλισμό και τις κυβερνήσεις που διαχειρίζονται αυτή την πολιτική.
Η ενίσχυση μιας τέτοιας μετωπικής αριστεράς μπορεί να συμβάλλει και στη συνολικότερη κοινή δράση όλων των αριστερών δυνάμεων μακριά από λάθη και συμβιβασμούς τύπου Τζανετάκη ή δορυφοριοποίησης γύρω από τον ένα πόλο της αστικής εξουσίας αλλά και στην αναγέννηση , επανίδρυση της αριστερής, απελευθερωτικής προοπτικής συνολικότερα.
Αθήνα 12 Μάη 2009
Σάββατο 9 Μαΐου 2009
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ-ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ-ΚΙΝΗΣΕΙΣ
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
ΑΣ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΤΟΠΙΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ !
ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ!
Στις εκλογές αντιπροσώπων για το 14ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ
Την Τρίτη12 Μάη στη ΛΑΡΙΣΑ ψηφίζουμε
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
- ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΕΛ ΔΟΜΕΝΙΚΟΥ ΠΕ02
- ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΚΩΣΤΑΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ ΠΕ11
- ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΕΛ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ ΠΕ09
- ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΕΛ ΠΛΑΤΥΚΑΜΠΟΥ ΠΕ03
Kαλούμε κάθε άγρυπνη ψυχή, κάθε ανυπότακτη συνείδηση, κάθε ΔAΣKAΛO να πάρει τις ευθύνες του απέναντι στη νέα γενιά και OΛOI MAZI, χωρίς να εγκαταλείψουμε τις ιδιαίτερες πολιτικές μας απόψεις, να χτίσουμε ένα γερό Mέτωπο για την ΠAIΔEIA και την EPΓAΣIA, αλλά και τη ΔHMOKPATIA, ένα μέτωπο ΔPAΣHΣ, ANTIΣTAΣHΣ και ΔIEKΔIKHΣHΣ.
Αγωνιζόμαστε :
· Για Ενιαίο 12χρονο δωρεάν δημόσιο σχολείο που θα το τελειώνουν όλα τα παιδιά που βρίσκονται στη χώρα μας, μέχρι τα 18 τους χρόνια., που θα έχει βελτιωμένο επίπεδο γενικών γνώσεων και θα αναπτύσσει την κριτική σκέψη , ώστε τα παιδιά να κατανοούν τους νόμους κίνησης της φύσης και της κοινωνίας
· Για τα τοπικά προβλήματα, την ωρομίσθια που ογκούται, τα κενά, τις αποσπάσεις.
· Για την επιμόρφωση και την αυτομόρφωση.
· Για την ενότητα των εργαζομένων της εκπαίδευσης και την έξοδο μας στην κοινωνία.
· Για τις νέες συναδέλφισσες και συναδέλφους, τη νέα βάρδια που φτάνει μόνη και αβοήθητη στην τάξη.
· Για να μεταφέρουμε τον αέρα των αγώνων και την αυτοπεποίθηση της συλλογικότητας στις τάξεις.
· Για να θωρακιστούμε απέναντι στην ελαστική εργασία και την επερχόμενη επέλαση των βαρβάρων της αγοράς στα σχολεία.
· Για την εγγραφή και ισότιμη συμμετοχή όλων των ωρομισθίων στα σωματεία.
· Για την ανατροπή του μισθολογίου-φυλακής και την έξοδο απ’ αυτό.
· Για ουσιαστικές αυξήσεις στο σύνολο των αποδοχών μας, ώστε να φθάνουν τα 1.400 ευρώ καθαρά στο νεοδιόριστο, ώστε να ζούμε με αξιοπρέπεια από το μισθό μας.
· Για πλήρη σύνταξη στα 30 χρόνια υπηρεσίας ίση με το 80% του τελευταίου μισθού.
· Για πλήρη υγειονομική και φαρμακευτική δωρεάν περίθαλψη.
· Για να συντριβεί ο επιθεωρητισμός της υποταγής και της χειραγώγησης. Yπερασπιζόμαστε την εργασιακή δημοκρατία με κύριο όργανο σε κάθε σχολείο το σύλλογο διδασκόντων, ανεξάρτητο και ελεύθερο.
· Για να ακυρώσουμε στην πράξη κάθε προσπάθεια εφαρμογής των νόμων της αξιολόγησης. Kανείς αξιολογητής στο σχολείο!
για μια ΟΛΜΕ που σκέφτεται, οργανώνει,
παρεμβαίνει, ενώνει και αγωνίζεται
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ-ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ-ΚΙΝΗΣΕΙΣ
[Δ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ 6978997235,Α.ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ 6974508076]
(www.paremvaseis.org)
Παρασκευή 8 Μαΐου 2009
αφισσακι ανταρσυα Λαρισας 12-Μάη
ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΛΑΡΙΣΑΣ
Τρίτη 12 Μάη Χατζηγιάννειο 8:00 μ.μ. 3ος οροφος
Ανάλυση των θέσεων της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.
Η Πολιτική διακήρυξη για τις Ευρωεκλογές
από τους Δεσύλλα Δημήτρη πρώην ευρωβουλευτή
και Δρίτσα Σπύρο Γιατρό
νερό-εμπορευματοποιηση κοινωνικών αγαθών
Νικόπολη: μια σύγχρονη εργατούπολη, μια συνοικία της Θεσ/νίκης πέρα από τον περιφερειακό δρόμο, στην οποία οι πλειοψηφία των κατοίκων είναι εργάτες, Έλληνες και μετανάστες. Μια συνοικία που αναπτύχθηκε ταχύτατα τα τελευταία χρόνια και λόγω των σχετικά χαμηλών τιμών των διαμερισμάτων αποτέλεσε πόλο έλξης, κυρίως για τα φτωχά λαϊκά στρώματα, αλλά και μια συνοικία όπου η μόλυνση του περιβάλλοντος από τα γειτονικά εργοστάσια συνδυάζεται με την έλλειψη βασικών υποδομών παιδείας, υγείας, πρόνοιας ακόμη και πόσιμου νερού.
Όποιος κατοικεί στη Νικόπολη αναγκάζεται καθημερινά είτε να μεταφέρει νερό από αλλού, είτε να αγοράζει εμφιαλωμένο νερό ακόμα και για το μαγείρεμα, γιατί η Νικόπολη υδροδοτείται από ιδιωτική γεώτρηση, το νερό της οποίας βρέθηκε από μετρήσεις του Γενικού Χημείου του κράτους να έχει υψηλά ποσοστά φυτοφαρμάκων και άλλων χημικών ουσιών, αποτέλεσμα της χρόνιας λειτουργίας του χημικού εργοστασίου “ΔΙΑΝΑ” στην περιοχή. Κι όλοι έλπιζαν ότι θα τελείωνε το μαρτύριο του “νεροκουβαλητή”, όταν η περιοχή θα συνδεόταν με το δίκτυο της Ε.Υ.Α.Θ…
Το δίκτυο ήρθε και μαζί με αυτό η πρώτη ψυχρολουσία. Τα έντυπα σύνδεσης που έφτασαν σε κάθε σπίτι ενημέρωναν τους κατοίκους της Νικόπολης ότι τα υδρόμετρa, αξίας 300€, που είχαν για τη σύνδεσή τους με την ιδιωτική εταιρία πρέπει να αντικατασταθούν με άλλα –πιθανόν ολόιδια– και κάθε νοικοκυριό να δώσει άλλα 300-400€ μέσο όρο για να συνδεθεί στο δίκτυο της Ε.Υ.Α.Θ.
Στον καπιταλισμό και το ΝΕΡΟ
δεν είναι δικαίωμα αλλά πηγή κέρδους!
Η περίπτωση της Νικόπολης, όπως και άλλων νέων γειτονιών της Θεσ/νίκης είναι απλά ενδεικτική του τι μας επιφυλάσσουν οι κρατούντες ακόμη και σε στοιχειώδη κοινωνικά δικαιώματα, όπως η πρόσβαση στο νερό.
Γιατί η εδώ και μερικά χρόνια εισηγμένη στο χρηματιστήριο Ε.Υ.Α.Θ. Α.Ε. λειτουργεί ήδη με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Σύμφωνα δε με δηλώσεις και της ίδιας της εταιρίας αλλά και κυβερνητικών στελεχών προωθείται η πλήρης ιδιωτικοποίησή της. “Η διερεύνηση της δυνατότητας εισόδου στρατηγικού επενδυτή στην Εταιρεία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης Α.Ε. αποσκοπεί στη μακρόπνοη ενίσχυση του αναπτυξιακού ρόλου της εταιρείας, ενώ παραμένουν εν ισχύ οι βασικοί άξονες της κυβερνητικής πολιτικής για την Ε.Υ.Α.Θ.: τα συμφέροντα των καταναλωτών, τα συμφέροντα της εταιρείας και των εργαζομένων και η συμβολή στην ενίσχυση της εθνικής οικονομίας”, δηλώνει ανερυθρίαστα ο υπουργός Μακεδονίας-Θράκης, Σταύρος Καλαφάτης. Τι θα γίνει όμως στην περίπτωση που τα συμφέροντα της εταιρίας επιβάλουν μια άλλη τιμολογιακή πολιτική; Και ο στρατηγικός επενδυτής που επικαλείται ο κος υπουργός έχει δείξει παγκοσμίως ότι «νυν υπέρ πάντων το κέρδος».
Όπως είναι γνωστό ήδη ένα σημαντικό ποσοστό των μετοχών της Ε.Υ.Α.Θ. το κατέχουν ιδιώτες επενδυτές και εταιρίες, μεταξύ των οποίων εξέχουσα θέση κατέχει η γαλλική πολυεθνική “SUEZ”, που φιλοδοξεί μάλιστα να αγοράσει ένα σημαντικό πακέτο μετοχών και να γίνει ο στρατηγικός επενδυτής στην Ε.Υ.Α.Θ. (και κατόπιν στην Ε.Υ.Δ.Α.Π. και τις εταιρείες ύδρευσης της Πάτρας και του Ηρακλείου). Αυτό που δεν είναι γενικά γνωστό είναι ότι η SUEZ, όπου έχει δραστηριοποιηθεί, από την Αργεντινή μέχρι τη διπλανή μας Σόφια, εφαρμόζει το τρίπτυχο: ελλιπής συντήρηση δικτύου, περικοπές στο προσωπικό και υπέρογκη αύξηση τιμολογίων. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το σωματείο εργαζομένων στην Ε.Υ.Α.Θ., «η SUEZ είναι ένας παγκόσμιος κολοσσός που έχει αναλάβει συμβόλαια ιδιωτικοποίησης νερού σε 130 χώρες κι ευθύνεται για τεράστια οικονομικά σκάνδαλα και δυσβάσταχτα τιμολόγια. Επίσης,αφήνει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον κόσμο χωρίς πόσιμο νερό ή με χειρότερες υπηρεσίες, ενώ ευθύνεται και για τη δηλητηρίαση πληθυσμών λόγω ελλιπούς συντήρησης». Αποτέλεσμα μάλιστα αυτής της πολιτικής της συγκεκριμένης εταιρείας είναι η εξέγερση των «διψασμένων καταναλωτών» στην Αργεντινή αλλά και η απόφαση της δημοτικής αρχής του Παρισιού για το διωγμό της SUEZ και την επανακρατικοποίηση της εταιρείας ύδρευσης της πόλης. Να λοιπόν ποιος θα φροντίζει για «τα συμφέροντα των καταναλωτών και των εργαζόμενων» στην πόλη μας!
Είναι αδιανόητο ένα φυσικό αγαθό, που η φύση προσφέρει απλόχερα να μπαίνει στον Προκρούστη των οικονομικών μεγεθών και των συμφερόντων. Το νερό δεν το παράγουν, το διανέμουν και όλοι εμείς πληρώνουμε φόρους για να μπορεί να συντηρείται και να παρέχεται με ασφάλεια σε όλους.
Αν στα παραπάνω προσθέσουμε και το γεγονός ότι η περιοχή της Αραβυσού, απ’ όπου αντλείται μέρος του αναγκαίου για τη Θεσ/νίκη νερού, έχει ήδη καταστραφεί ενώ ιδιωτική εταιρεία ελέγχει και το διυλιστήριο νερού στον Αλιάκμονα (αλλά και το βιολογικό καθαρισμό στο Καλοχώρι), τίθεται ένα ακόμη φλέγον ερώτημα:
Τι νερό θα πίνουμε; Πόσο καθαρό και ασφαλές για την υγεία μας είναι;
Εκτός από τη λειτουργία των βιομηχανιών αλλά και τα γεωργικά λιπάσματα που μολύνουν τον υδροφόρο ορίζοντα, η διαχείριση του δικτύου ύδρευσης, αλλά και του βιολογικού καθαρισμού από ιδιώτες θέτει υπό αμφισβήτηση την ποιότητα του παρεχόμενου νερού. Ο ιδιώτης θα ενδιαφέρεται για τα κέρδη του και όχι για την υγεία του κόσμου!
Άλλωστε, όπως φαίνεται και από την περίπτωση του Ασωπού ποταμού, οι κυβερνώντες μπροστά στα κέρδη απλά …κλείνουν τα μάτια! Δε φροντίζουν ούτε καν την υγεία των καταναλωτών να προστατέψουν με τη θέσπιση ορίων που θα καθιστούσαν το νερό απολύτως καθαρό και ασφαλές για κατανάλωση. Σύμφωνα και με δηλώσεις επιστημόνων ο νόμος δεν έχει συμπεριλάβει πολλές καρκινογόνες ουσίες στους δείκτες καταλληλότητας του νερού, ενώ σε άλλες τα όρια είναι τέτοια που δικαιολογούν τη μόλυνση. Ενδεικτικό παράδειγμα: το νερό της Νικόπολης περιέχει 48% νιτρικά και παρόλο που το όριο είναι 50% οι χημικοί δε συνιστούν να το πίνουμε, ούτε καν να μαγειρεύουμε μ’ αυτό.
Γίνεται λοιπόν φανερό ότι όλοι εμείς οι κάτοικοι αυτής της πόλης για τον πωλητή-κράτος και τον αγοραστή-ιδιωτική εταιρεία δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από καταναλωτές ενός αμφίβολης ποιότητας αλλά όλο και πιο ακριβού προϊόντος. Κοινός τους στόχος (όπως και στην Ολυμπιακή, τα ΕΛ.ΤΑ., τον Ο.Σ.Ε. και γενικά το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας) η εισροή κάποιου (ευτελούς για την πραγματική αξία της Ε.Υ.Α.Θ.) ποσού στον κρατικό προϋπολογισμό και η αποκόμιση μεγάλων κερδών για τη SUEZ, από τη μείωση τους κόστους και την αύξηση των τιμολογίων.
Αυτό δεν πρέπει να το ανεχτούμε. Πρέπει να δηλώσουμε με κάθε τρόπο την απόφασή μας ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΦΘΗΝΟ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΟ ΝΕΡΟ. Μόνο η δική μας αντίδραση, μπορεί να ανατρέψει αυτή την πολιτική που απομυζά με κάθε τρόπο τον ιδρώτα των εργαζόμενων, τους στερεί και τα πιο στοιχειώδη ακόμη δικαιώματα και θυσιάζει στο βωμό του κέρδους το περιβάλλον. Σήμερα στη Νικόπολη, αύριο σ’ όλη τη Θεσ/νίκη, οι εργαζόμενοι και η νεολαία της πόλης μπορούμε να συζητήσουμε το πρόβλημα, να οργανώσουμε τους αγώνες και να απαιτήσουμε:
· ΝΑ ΜΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΘΕΙ Η Ε.Υ.Α.Θ. - Επανακρατικοποίηση και έξοδός της από το χρηματιστήριο .
· Λειτουργία της Ε.Υ.Α.Θ. αποκλειστικά με κριτήρια τις κοινωνικές ανάγκες και το σεβασμό στο περιβάλλον
· Εργατικός και κοινωνικός έλεγχος σ’ όλα τα επίπεδα λειτουργίας, προγραμματισμού, διεύθυνσης, διάρθρωσης των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης,
· Κατάργηση κάθε εργολαβίας (από την παροχή νερού, ως τη συντήρηση του δικτύου) και πρόσληψη του αναγκαίου επιστημονικού και τεχνικού προσωπικού
· Έλεγχος όλων των βιομηχανιών που μολύνουν την περιοχή. Εξυγίανση του εδάφους στη ΔΙΑΝΑ και να αποδοθεί στους κατοίκους της Νικόπολης
ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή
Δυτικής Θεσ/νίκης (antarsyastadytika@gmailcom)
Όποιος κατοικεί στη Νικόπολη αναγκάζεται καθημερινά είτε να μεταφέρει νερό από αλλού, είτε να αγοράζει εμφιαλωμένο νερό ακόμα και για το μαγείρεμα, γιατί η Νικόπολη υδροδοτείται από ιδιωτική γεώτρηση, το νερό της οποίας βρέθηκε από μετρήσεις του Γενικού Χημείου του κράτους να έχει υψηλά ποσοστά φυτοφαρμάκων και άλλων χημικών ουσιών, αποτέλεσμα της χρόνιας λειτουργίας του χημικού εργοστασίου “ΔΙΑΝΑ” στην περιοχή. Κι όλοι έλπιζαν ότι θα τελείωνε το μαρτύριο του “νεροκουβαλητή”, όταν η περιοχή θα συνδεόταν με το δίκτυο της Ε.Υ.Α.Θ…
Το δίκτυο ήρθε και μαζί με αυτό η πρώτη ψυχρολουσία. Τα έντυπα σύνδεσης που έφτασαν σε κάθε σπίτι ενημέρωναν τους κατοίκους της Νικόπολης ότι τα υδρόμετρa, αξίας 300€, που είχαν για τη σύνδεσή τους με την ιδιωτική εταιρία πρέπει να αντικατασταθούν με άλλα –πιθανόν ολόιδια– και κάθε νοικοκυριό να δώσει άλλα 300-400€ μέσο όρο για να συνδεθεί στο δίκτυο της Ε.Υ.Α.Θ.
Στον καπιταλισμό και το ΝΕΡΟ
δεν είναι δικαίωμα αλλά πηγή κέρδους!
Η περίπτωση της Νικόπολης, όπως και άλλων νέων γειτονιών της Θεσ/νίκης είναι απλά ενδεικτική του τι μας επιφυλάσσουν οι κρατούντες ακόμη και σε στοιχειώδη κοινωνικά δικαιώματα, όπως η πρόσβαση στο νερό.
Γιατί η εδώ και μερικά χρόνια εισηγμένη στο χρηματιστήριο Ε.Υ.Α.Θ. Α.Ε. λειτουργεί ήδη με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Σύμφωνα δε με δηλώσεις και της ίδιας της εταιρίας αλλά και κυβερνητικών στελεχών προωθείται η πλήρης ιδιωτικοποίησή της. “Η διερεύνηση της δυνατότητας εισόδου στρατηγικού επενδυτή στην Εταιρεία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης Α.Ε. αποσκοπεί στη μακρόπνοη ενίσχυση του αναπτυξιακού ρόλου της εταιρείας, ενώ παραμένουν εν ισχύ οι βασικοί άξονες της κυβερνητικής πολιτικής για την Ε.Υ.Α.Θ.: τα συμφέροντα των καταναλωτών, τα συμφέροντα της εταιρείας και των εργαζομένων και η συμβολή στην ενίσχυση της εθνικής οικονομίας”, δηλώνει ανερυθρίαστα ο υπουργός Μακεδονίας-Θράκης, Σταύρος Καλαφάτης. Τι θα γίνει όμως στην περίπτωση που τα συμφέροντα της εταιρίας επιβάλουν μια άλλη τιμολογιακή πολιτική; Και ο στρατηγικός επενδυτής που επικαλείται ο κος υπουργός έχει δείξει παγκοσμίως ότι «νυν υπέρ πάντων το κέρδος».
Όπως είναι γνωστό ήδη ένα σημαντικό ποσοστό των μετοχών της Ε.Υ.Α.Θ. το κατέχουν ιδιώτες επενδυτές και εταιρίες, μεταξύ των οποίων εξέχουσα θέση κατέχει η γαλλική πολυεθνική “SUEZ”, που φιλοδοξεί μάλιστα να αγοράσει ένα σημαντικό πακέτο μετοχών και να γίνει ο στρατηγικός επενδυτής στην Ε.Υ.Α.Θ. (και κατόπιν στην Ε.Υ.Δ.Α.Π. και τις εταιρείες ύδρευσης της Πάτρας και του Ηρακλείου). Αυτό που δεν είναι γενικά γνωστό είναι ότι η SUEZ, όπου έχει δραστηριοποιηθεί, από την Αργεντινή μέχρι τη διπλανή μας Σόφια, εφαρμόζει το τρίπτυχο: ελλιπής συντήρηση δικτύου, περικοπές στο προσωπικό και υπέρογκη αύξηση τιμολογίων. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το σωματείο εργαζομένων στην Ε.Υ.Α.Θ., «η SUEZ είναι ένας παγκόσμιος κολοσσός που έχει αναλάβει συμβόλαια ιδιωτικοποίησης νερού σε 130 χώρες κι ευθύνεται για τεράστια οικονομικά σκάνδαλα και δυσβάσταχτα τιμολόγια. Επίσης,αφήνει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον κόσμο χωρίς πόσιμο νερό ή με χειρότερες υπηρεσίες, ενώ ευθύνεται και για τη δηλητηρίαση πληθυσμών λόγω ελλιπούς συντήρησης». Αποτέλεσμα μάλιστα αυτής της πολιτικής της συγκεκριμένης εταιρείας είναι η εξέγερση των «διψασμένων καταναλωτών» στην Αργεντινή αλλά και η απόφαση της δημοτικής αρχής του Παρισιού για το διωγμό της SUEZ και την επανακρατικοποίηση της εταιρείας ύδρευσης της πόλης. Να λοιπόν ποιος θα φροντίζει για «τα συμφέροντα των καταναλωτών και των εργαζόμενων» στην πόλη μας!
Είναι αδιανόητο ένα φυσικό αγαθό, που η φύση προσφέρει απλόχερα να μπαίνει στον Προκρούστη των οικονομικών μεγεθών και των συμφερόντων. Το νερό δεν το παράγουν, το διανέμουν και όλοι εμείς πληρώνουμε φόρους για να μπορεί να συντηρείται και να παρέχεται με ασφάλεια σε όλους.
Αν στα παραπάνω προσθέσουμε και το γεγονός ότι η περιοχή της Αραβυσού, απ’ όπου αντλείται μέρος του αναγκαίου για τη Θεσ/νίκη νερού, έχει ήδη καταστραφεί ενώ ιδιωτική εταιρεία ελέγχει και το διυλιστήριο νερού στον Αλιάκμονα (αλλά και το βιολογικό καθαρισμό στο Καλοχώρι), τίθεται ένα ακόμη φλέγον ερώτημα:
Τι νερό θα πίνουμε; Πόσο καθαρό και ασφαλές για την υγεία μας είναι;
Εκτός από τη λειτουργία των βιομηχανιών αλλά και τα γεωργικά λιπάσματα που μολύνουν τον υδροφόρο ορίζοντα, η διαχείριση του δικτύου ύδρευσης, αλλά και του βιολογικού καθαρισμού από ιδιώτες θέτει υπό αμφισβήτηση την ποιότητα του παρεχόμενου νερού. Ο ιδιώτης θα ενδιαφέρεται για τα κέρδη του και όχι για την υγεία του κόσμου!
Άλλωστε, όπως φαίνεται και από την περίπτωση του Ασωπού ποταμού, οι κυβερνώντες μπροστά στα κέρδη απλά …κλείνουν τα μάτια! Δε φροντίζουν ούτε καν την υγεία των καταναλωτών να προστατέψουν με τη θέσπιση ορίων που θα καθιστούσαν το νερό απολύτως καθαρό και ασφαλές για κατανάλωση. Σύμφωνα και με δηλώσεις επιστημόνων ο νόμος δεν έχει συμπεριλάβει πολλές καρκινογόνες ουσίες στους δείκτες καταλληλότητας του νερού, ενώ σε άλλες τα όρια είναι τέτοια που δικαιολογούν τη μόλυνση. Ενδεικτικό παράδειγμα: το νερό της Νικόπολης περιέχει 48% νιτρικά και παρόλο που το όριο είναι 50% οι χημικοί δε συνιστούν να το πίνουμε, ούτε καν να μαγειρεύουμε μ’ αυτό.
Γίνεται λοιπόν φανερό ότι όλοι εμείς οι κάτοικοι αυτής της πόλης για τον πωλητή-κράτος και τον αγοραστή-ιδιωτική εταιρεία δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από καταναλωτές ενός αμφίβολης ποιότητας αλλά όλο και πιο ακριβού προϊόντος. Κοινός τους στόχος (όπως και στην Ολυμπιακή, τα ΕΛ.ΤΑ., τον Ο.Σ.Ε. και γενικά το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας) η εισροή κάποιου (ευτελούς για την πραγματική αξία της Ε.Υ.Α.Θ.) ποσού στον κρατικό προϋπολογισμό και η αποκόμιση μεγάλων κερδών για τη SUEZ, από τη μείωση τους κόστους και την αύξηση των τιμολογίων.
Αυτό δεν πρέπει να το ανεχτούμε. Πρέπει να δηλώσουμε με κάθε τρόπο την απόφασή μας ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΦΘΗΝΟ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΟ ΝΕΡΟ. Μόνο η δική μας αντίδραση, μπορεί να ανατρέψει αυτή την πολιτική που απομυζά με κάθε τρόπο τον ιδρώτα των εργαζόμενων, τους στερεί και τα πιο στοιχειώδη ακόμη δικαιώματα και θυσιάζει στο βωμό του κέρδους το περιβάλλον. Σήμερα στη Νικόπολη, αύριο σ’ όλη τη Θεσ/νίκη, οι εργαζόμενοι και η νεολαία της πόλης μπορούμε να συζητήσουμε το πρόβλημα, να οργανώσουμε τους αγώνες και να απαιτήσουμε:
· ΝΑ ΜΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΘΕΙ Η Ε.Υ.Α.Θ. - Επανακρατικοποίηση και έξοδός της από το χρηματιστήριο .
· Λειτουργία της Ε.Υ.Α.Θ. αποκλειστικά με κριτήρια τις κοινωνικές ανάγκες και το σεβασμό στο περιβάλλον
· Εργατικός και κοινωνικός έλεγχος σ’ όλα τα επίπεδα λειτουργίας, προγραμματισμού, διεύθυνσης, διάρθρωσης των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης,
· Κατάργηση κάθε εργολαβίας (από την παροχή νερού, ως τη συντήρηση του δικτύου) και πρόσληψη του αναγκαίου επιστημονικού και τεχνικού προσωπικού
· Έλεγχος όλων των βιομηχανιών που μολύνουν την περιοχή. Εξυγίανση του εδάφους στη ΔΙΑΝΑ και να αποδοθεί στους κατοίκους της Νικόπολης
ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή
Δυτικής Θεσ/νίκης (antarsyastadytika@gmailcom)
οχι στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας
ΟΧΙ στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας
Για μια ακόμη φορά η ελληνική κυβέρνηση επιχειρεί να ξεπουλήσει την Δημόσια περιουσία των ΔΕΚΟ και τον οργανισμών κοινής ωφέλειας. Με πρόσχημα αυτή την φορά και την οικονομική κρίση και τις εισπρακτικές ανάγκες προχωράει στο ξεπούλημα της Ολυμπιακής, των ΕΛΤΑ, του ΟΣΕ, των λιμανιών, της Δημόσιας Ύδρευσης κλπ. Στους Δήμους μια σειρά από υπηρεσίες περνάνε στους ιδιώτες είτε άμεσα, είτε έμμεσα. Προσκολλημένοι στις Νεοφιλελεύθερες εμμονές τους Κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ συνεχίζουν το καταστροφικό έργο της αρπαγής του δημόσιου πλούτου, ακόμη και τώρα που η διάλυση που φέρνουν οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν εξαναγκάσει σε πολλές περιπτώσεις ακόμη και κυβερνήσεις ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων να επανακρατικοποιούν άρον-άρον (πχ Ύδρευση στο Παρίσι, τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρίες σε ΗΠΑ, Μ. Βρετανία κλπ)
Όχι στις απολύσεις και την ελαστική εργασία.
Όχι στις αυξήσεις των τιμολογίων.
Η συνταγή των Golden Boys σε όλες τις ιδιωτικοποιημένες υπηρεσίες είναι ίδια και απαράλλακτη. Μαζικές απολύσεις του πιο έμπειρου και παραγωγικού προσωπικού (με εθελούσιες εξόδους, αλλά και άμεσες απολύσεις) με το πρόσχημα του κόστους, χειροτέρευση των εργασιακών σχέσεων και μείωση των μισθών είτε με την επιβολή νέων συμβάσεων, είτε με εκτεταμένη χρήση εργολαβιών και ενοικίασης εργαζομένων.
Οι παρεχόμενες υπηρεσίες πάντα γίνονται ακριβότερες και χειρότερες. Οι «μη κερδοφόροι» κλάδοι. δηλαδή σχεδόν κάθε υπηρεσία που με βάση τις κοινωνικές ανάγκες παρέχεται ασχέτως κόστους (άγονες γραμμές, υποδομές σε απομακρυσμένες περιοχές, κλπ) είτε καταργούνται είτε εξαιρούνται από την ιδιωτικοποίηση (οδηγούμενες στον μαρασμό) για να μην «φορτωθούν» στου νέους μετόχους. Τα μερίσματα των μετόχων είναι η μέγιστη προτεραιότητα και οι αυξήσεις των τιμολογίων παρουσιάζεται πάντα σαν μονόδρομος. Μαζί με τους μετόχους μια πλειάδα «στελεχών», εργοληπτών και προμηθευτών κερδοσκοπούν ασύστολα σε βάρος και των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ και τις άλλες υπηρεσίες, αλλά και του συνόλου της κοινωνίας που πληρώνει περισσότερο για λιγότερες και χειρότερες υπηρεσίες.
Επανακρατικοποίηση και εργατικός έλεγχος των ΔΕΚΟ και των τραπεζών
Απέναντι στους μονόδρομους της αγοράς απαντάμε με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Κάθε ιδιωτικοποίηση σημαίνει αρπαγή του δημόσιου – κοινωνικού πλούτου. Η αποδοχή των «νόμων της αγοράς» υπονομεύει το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας. Απαιτούμε όλες οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας (συγκοινωνίες, ενέργεια, επικοινωνίες, φάρμακα , υγεία κλπ) να είναι αποκλειστικά δημόσιες και με εργατικό έλεγχο. Να σταματήσει τώρα το ξεπούλημα της Ολυμπιακής, του ΟΣΕ, της ΕΥΑΘ, των ΕΛΤΑ, των λιμανιών. Να επανακρατικοποιηθούν όσες ΔΕΚΟ έχουν ιδιωτικοποιηθεί. Δημόσιο τραπεζικό σύστημα με εργατικό έλεγχο χωρίς αποζημίωση των ληστρικών ιδιωτικών και «κρατικών» τραπεζών. Να καταργηθεί ο νόμος για τις ΣΔΙΤ και να ακυρωθούν όλες οι σχετικές συμβάσεις.
Να καταργηθούν οι αντεργατικοί νόμοι, οι εργολαβίες, οι ενοικιάσεις εργαζομένων και οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Σταθερές εργασιακές σχέσεις για όλους τους εργαζόμενους.
ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή
Δυτικής Θεσ/νίκης (antarsyastadytika@gmailcom)
Για μια ακόμη φορά η ελληνική κυβέρνηση επιχειρεί να ξεπουλήσει την Δημόσια περιουσία των ΔΕΚΟ και τον οργανισμών κοινής ωφέλειας. Με πρόσχημα αυτή την φορά και την οικονομική κρίση και τις εισπρακτικές ανάγκες προχωράει στο ξεπούλημα της Ολυμπιακής, των ΕΛΤΑ, του ΟΣΕ, των λιμανιών, της Δημόσιας Ύδρευσης κλπ. Στους Δήμους μια σειρά από υπηρεσίες περνάνε στους ιδιώτες είτε άμεσα, είτε έμμεσα. Προσκολλημένοι στις Νεοφιλελεύθερες εμμονές τους Κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ συνεχίζουν το καταστροφικό έργο της αρπαγής του δημόσιου πλούτου, ακόμη και τώρα που η διάλυση που φέρνουν οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν εξαναγκάσει σε πολλές περιπτώσεις ακόμη και κυβερνήσεις ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων να επανακρατικοποιούν άρον-άρον (πχ Ύδρευση στο Παρίσι, τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρίες σε ΗΠΑ, Μ. Βρετανία κλπ)
Όχι στις απολύσεις και την ελαστική εργασία.
Όχι στις αυξήσεις των τιμολογίων.
Η συνταγή των Golden Boys σε όλες τις ιδιωτικοποιημένες υπηρεσίες είναι ίδια και απαράλλακτη. Μαζικές απολύσεις του πιο έμπειρου και παραγωγικού προσωπικού (με εθελούσιες εξόδους, αλλά και άμεσες απολύσεις) με το πρόσχημα του κόστους, χειροτέρευση των εργασιακών σχέσεων και μείωση των μισθών είτε με την επιβολή νέων συμβάσεων, είτε με εκτεταμένη χρήση εργολαβιών και ενοικίασης εργαζομένων.
Οι παρεχόμενες υπηρεσίες πάντα γίνονται ακριβότερες και χειρότερες. Οι «μη κερδοφόροι» κλάδοι. δηλαδή σχεδόν κάθε υπηρεσία που με βάση τις κοινωνικές ανάγκες παρέχεται ασχέτως κόστους (άγονες γραμμές, υποδομές σε απομακρυσμένες περιοχές, κλπ) είτε καταργούνται είτε εξαιρούνται από την ιδιωτικοποίηση (οδηγούμενες στον μαρασμό) για να μην «φορτωθούν» στου νέους μετόχους. Τα μερίσματα των μετόχων είναι η μέγιστη προτεραιότητα και οι αυξήσεις των τιμολογίων παρουσιάζεται πάντα σαν μονόδρομος. Μαζί με τους μετόχους μια πλειάδα «στελεχών», εργοληπτών και προμηθευτών κερδοσκοπούν ασύστολα σε βάρος και των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ και τις άλλες υπηρεσίες, αλλά και του συνόλου της κοινωνίας που πληρώνει περισσότερο για λιγότερες και χειρότερες υπηρεσίες.
Επανακρατικοποίηση και εργατικός έλεγχος των ΔΕΚΟ και των τραπεζών
Απέναντι στους μονόδρομους της αγοράς απαντάμε με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Κάθε ιδιωτικοποίηση σημαίνει αρπαγή του δημόσιου – κοινωνικού πλούτου. Η αποδοχή των «νόμων της αγοράς» υπονομεύει το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας. Απαιτούμε όλες οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας (συγκοινωνίες, ενέργεια, επικοινωνίες, φάρμακα , υγεία κλπ) να είναι αποκλειστικά δημόσιες και με εργατικό έλεγχο. Να σταματήσει τώρα το ξεπούλημα της Ολυμπιακής, του ΟΣΕ, της ΕΥΑΘ, των ΕΛΤΑ, των λιμανιών. Να επανακρατικοποιηθούν όσες ΔΕΚΟ έχουν ιδιωτικοποιηθεί. Δημόσιο τραπεζικό σύστημα με εργατικό έλεγχο χωρίς αποζημίωση των ληστρικών ιδιωτικών και «κρατικών» τραπεζών. Να καταργηθεί ο νόμος για τις ΣΔΙΤ και να ακυρωθούν όλες οι σχετικές συμβάσεις.
Να καταργηθούν οι αντεργατικοί νόμοι, οι εργολαβίες, οι ενοικιάσεις εργαζομένων και οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Σταθερές εργασιακές σχέσεις για όλους τους εργαζόμενους.
ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή
Δυτικής Θεσ/νίκης (antarsyastadytika@gmailcom)
Παρεμβασεις ,κινήσεις,συσπειρώσεις στην εκπαίδευση
Παρεμβάσεις Κινήσεις Συσπειρώσεις Π.Ε.
Ό,τι ονειρευόμαστε δε χτίζεται σε μια παλάμη που ζητιανεύει,
αλλά σ΄αυτήν που σφίγγεται σε μια γροθιά
η αναμέτρηση με την αντιλαϊκή και αντιεκπαιδευτική πολιτική συνεχίζεται
ΕΝΙΣΧΥΣΕ ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΤΟΥ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ ΤΑΞΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ
Ό,τι ονειρευόμαστε δε χτίζεται σε μια παλάμη που ζητιανεύει,
αλλά σ΄αυτήν που σφίγγεται σε μια γροθιά
η αναμέτρηση με την αντιλαϊκή και αντιεκπαιδευτική πολιτική συνεχίζεται
ΕΝΙΣΧΥΣΕ ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΤΟΥ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ ΤΑΞΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Λάρισας
Στους αγώνες και στις ευρωεκλογές να κάνουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ!
H ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., η Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή, γεννήθηκε μέσα από δεκάδες λαϊκές συνελεύσεις που πραγματοποιήθηκαν σε όλη την Ελλάδα και στην μεγάλη συγκέντρωση στο Σπόρτιγκ στις 31 Γενάρη, αμέσως μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη. Συγκροτήθηκε στις 22 Μάρτη, με την συμμετοχή δυνάμεων, αγωνιστών και αγωνιστριών της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής, κομμουνιστικής αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας και δίνει το παρών με ψηφοδέλτιο στις ευρωεκλογές.
Είναι αποτέλεσμα της ενότητας που χτίστηκε μέσα στις μεγάλες μάχες της προηγούμενης περιόδου από δυνάμεις, αγωνιστές και αγωνίστριες που πρωτοστάτησαν: στην κορύφωση της εξέγερσης του Δεκέμβρη, στις απεργίες για το ασφαλιστικό, τη μεγάλη απεργία διαρκείας των δασκάλων, τις φοιτητικές καταλήψεις, τις αντιπολεμικές και αντιρατσιστικές κινητοποιήσεις, τις διεθνείς κινητοποιήσεις από την Γένοβα μέχρι το Στρασβούργο, την υπεράσπιση του περιβάλλοντος και των ελεύθερων χώρων, τον αγώνα για τις δημοκρατικές ελευθερίες, την αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα.
Μας ενώνουν η αντικαπιταλιστική προοπτική, η επιμονή στον επαναστατικό δρόμο, η αναζήτηση μιας νέας σοσιαλιστικής κομμουνιστικής προοπτικής
Είναι ώρα να γίνει ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να πληρώσουν την κρίση οι καπιταλιστές!
Δεν θα αφήσουμε να φορτώσουν στις πλάτες μας την κρίση του καπιταλισμού, με μαζικές απολύσεις, ανεργία, λιγότερες μέρες εργασίας με μείωση μισθών, με δουλειά λάστιχο χωρίς κοινωνική ασφάλιση και με εργοδοτική τρομοκρατία αντί για συλλογικές συμβάσεις. Δεν θα τους αφήσουμε να αρπάζουν δισεκατομμύρια για να σώσουν τις τράπεζες τους, να κλείνουν τα εργοστάσια και να ιδιωτικοποιούν τις συγκοινωνίες, τα λιμάνια, την Ολυμπιακή, την παιδεία και την υγεία. !
Παλεύουμε:
ό για εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση των τραπεζών και των εργοστασίων που κλείνουν,
ό για την απαγόρευση των απολύσεων,
ό για πλήρη απασχόληση, 35ωρο 5ήμερο 7ωρο
ό για 1400 ευρώ κατώτερο μισθό, σύνταξη.
Η διέξοδος από την κρίση και τη νέα βαρβαρότητα του κεφαλαίου και της οικολογικής κρίσης, βρίσκεται στην αντίσταση, στις απεργίες, τις καταλήψεις και διαδηλώσεις. Στους ενωτικούς, μαχητικούς αγώνες, για την ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου.
Είναι ώρα να γίνει ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να τελειώνουμε με την ΕΕ του κεφαλαίου, του πολέμου, του ρατσισμού!
Μια σειρά μαχητικών αντικαπιταλιστικών και αντιπολεμικών αγώνων αποδεικνύουν ότι είναι εκατομμύρια αυτοί που θέλουν να τελειώνουμε με την Ε.Ε. των καπιταλιστών. Στο Λονδίνο κατά της G20, στο Στρασβούργο κατά του ΝΑΤΟ, στις γενικές απεργίες στη Γαλλία, την Ιταλία, στη εξέγερση του Δεκέμβρη στην Ελλάδα, τα ΟΧΙ των λαών ενάντια στο ευρωσύνταγμα και στην ευρωσυνθήκη παίρνουν μαζικό χαρακτήρα.
Η ΕΕ δεν είναι σπίτι των λαών αλλά το σφαγείο των πολυεθνικών. Είναι όργανο της επίθεσης των καπιταλιστών απέναντι στα δικαιώματα των εργαζόμενων και της νεολαίας. Είναι συνεργός και συμμέτοχος στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ,. Είναι ρατσιστικό φρούριο σε βάρος των μεταναστών.
Δεν μεταρρυθμίζεται σε Ευρώπη των λαών.
Απαιτείται συνολική σύγκρουση με την ΕΕ, αγώνας για την ανατροπή της! Πάλη για τη ρήξη, την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση και διάλυση της ΕΕ, για την Ελλάδα της εργατικής εξουσίας, από τη σκοπιά του διεθνισμού και όχι της εθνικιστικής περιχαράκωσης ή της «αυτοδύναμης ανάπτυξης». Με προοπτική τον επαναστατικό μετασχηματισμό, τη διεθνιστική αλληλεγγύη, τη συνεργασία και ενοποίηση επαναστατημένων χωρών και κινημάτων. Για μια νέα σοσιαλιστική – κομμουνιστική προοπτική στα Βαλκάνια, την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο.
Παλεύουμε για την άμεση κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας και κάθε επιτήρησης. Για να σταματήσουν οι ληστρικές επιθέσεις στα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα. Για να μην περάσουν οι επιθέσεις σε βάρος των γυναικών στις συντάξεις. Για την κατάργηση του ρατσιστικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου, για την νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και άσυλο στους πρόσφυγες. Για να ανατραπούν τα αντι-εκπαιδευτικά μέτρα της Μπολόνια. Να καταργηθεί η ΚΑΠ που ξεκληρίζει τους αγρότες. Για κατώτερες εγγυημένες τιμές στα αγροτικά προϊόντα
Είναι ώρα να γίνει ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να πέσει η κυβέρνηση της ΝΔ και να ανατραπεί ο δικομματισμός!
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επιδίδεται σε μια ληστρική επιδρομή στα συμφέροντα των εργαζόμενων, στα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες. Ταυτίζεται σε αντιδραστικότητα ακόμη και με το ακροδεξιό και ρατσιστικό ΛΑΟΣ που σήμερα τη στηρίζει όλο και περισσότερο! Προωθεί τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις με μια συνολική επίθεση στους εργαζόμενους και τη νεολαία στους μισθούς και τις συντάξεις, στην παιδεία, την υγεία, στο σύνολο των κοινωνικών δικαιωμάτων. Τρομοκρατημένη από την κοινωνική αποδοχή της εξέγερσης του Δεκέμβρη επιδιώκει να πάρει ρεβάνς.
Ενεργοποιεί ένα αυταρχικό σχέδιο φίμωσης της κοινωνίας που αντιστέκεται. Επιδιώκει τη σπίλωση και καθυπόταξη των ταξικών αγώνων, με αιχμή την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.
Όσο περισσότερο χάνει την όποια λαϊκή στήριξη, τόσο πιο επικίνδυνη γίνεται. Αναδεικνύεται σε υπ’ αριθμόν ένα δημόσιο κίνδυνο για το λαό!
Για αυτό και υπερασπιζόμαστε τις δημοκρατικές ελευθερίες που κατακτήθηκαν με αγώνες και θυσίες. Κλιμακώνουμε και δεν υποστέλλουμε τους εργατικούς, λαϊκούς, νεολαιίστικους αγώνες στους εργασιακούς χώρους, στην εκπαίδευση, την Υγεία, στα εργοστάσια και στις γειτονιές μας. Για να ανατραπεί οριστικά η κυβέρνηση και η πολιτική της από τα κάτω και από αριστερά !
Είναι ώρα να γίνει ΑΝΤΑΡΣΥΑ…
Για να καταδικαστεί χωρίς ταλάντευση το ΠΑΣΟΚ, στους αγώνες και σε κάθε πολιτική μάχη.Το ΠΑΣΟΚ αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι, δεύτερο πυλώνα του αστικού πολιτικού συστήματος. Δεν αποτελεί διέξοδο από την κρίση γιατί υιοθετεί τις επιθέσεις των καπιταλιστών, τα μέτρα για την σωτηρία των τραπεζιτών, του κεφαλαίου και της ΕΕ. Στηρίζει τα μέτρα τάξης και ασφάλειας της ΝΔ και αντιμετωπίζει εξίσου αυταρχικά τα κοινωνικά κινήματα. Δεν ξεχνούμε τις ιδιωτικοποιήσεις, τη λιτότητα και την καταστολή που εφάρμοσε όταν ήταν κυβέρνηση αλλά και την πολιτική που σήμερα διακηρύσσει !
Είναι ώρα να γίνει ΑΝΤΑΡΣΥΑ… για την αριστερά της νίκης και της ανατροπής, όχι της ήττας και της υποταγής!
Να γιατί η ανταρσία ενάντια στην κυβέρνηση των δολοφόνων πρέπει να προχωρήσει από τα κάτω και από τα αριστερά μέχρι την νίκη! Η ρεφορμιστική - κοινοβουλευτική Αριστερά των ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί εναλλακτική λύση. Είκοσι χρόνια από το 1989, όταν με την κατάρρευση των αυταρχικών και εκμεταλλευτικών καθεστώτων του «υπαρκτού » συγκυβέρνησε με την ΝΔ, και το ΠΑΣΟΚ, δεν έχει κατανοήσει τον αρνητικό ρόλο που έπαιξε και παίζει για το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Γι αυτό χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες αναζητάνε ξανά μια άλλη αριστερά. Μια αριστερά στήριγμα των απεργιών, των διαδηλώσεων, των καταλήψεων και των εξεγέρσεων και όχι σωσίβιο του συστήματος μέσα στην κρίση του. Μια αριστερά ενάντια στο σημερινό πολιτικό σύστημα, και όχι μία συμπληρωματική δύναμη διαχείρισης που είτε θα αναζητά ρόλο σε μία αριστερή διακυβέρνηση, ή θα παραπέμπει στις καλένδες την ανέφικτης μέσα στον καπιταλισμό λαϊκής οικονομίας.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ χρειάζεται μια Αριστερά δυνατή, που θα συμβάλλει στην αγωνιστική ενότητα όλων των εργαζόμενων και της νεολαίας θα οργανώνει την κοινή δράση, θα συμβάλει αποφασιστικά στην ενοποίηση της κατακερματισμένης εργατικής τάξης.
Είναι ώρα να γίνει ΑΝΤΑΡΣΥΑ γιατί το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός είναι η επανάσταση, ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός!
Επιμένουμε ότι δεν υπάρχει άλλη στρατηγική εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό, εκτός από την κοινωνική επανάσταση και την εξουσία των εργαζόμενων, που θα οργανώσει την πορεία προς μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση στη χώρα μας, την Ευρώπη και τον κόσμο. Μια κοινωνία όπου οι εργαζόμενοι ελέγχουν την παραγωγή και την ζωή τους, όπου προτεραιότητα δεν είναι τα κέρδη αλλά η ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών, όπου η εκμετάλλευση δεν έχει καμία θέση, ούτε και οι διακρίσεις σε βάρος των γυναικών, των μεταναστών, των νέων.
Σας καλούμε να στηρίξετε μια τέτοια ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενάντια στο σύστημα που γεννά την κρίση!
Σας καλούμε σε κάθε χώρο εργασίας, σπουδών σε κάθε πόλη και γειτονιά να δυναμώσουμε την φωνή που από την εποχή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και την μεταπολίτευση δίνει δυναμικό «παρών» στο πλευρό των εργατών και της νεολαίας.
Στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμμετέχουν ανένταχτοι αγωνιστές και αγωνίστριες καθώς και οι δυνάμεις ΑΚΟΣ, ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ΕΚΚΕ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, ΝΑΡ, νΚΑ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΙ, ΟΚΔΕ Σπάρτακος, ΟΚΔΕ, ΣΕΚ, που συμμετέχουν και στα μετωπικά σχήματα ΜΕ.Ρ.Α. και ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α. Λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά και είναι ανοιχτή σε κάθε συλλογικότητα, αγωνιστή και αγωνίστρια που μοιράζεται αυτές τις αγωνίες και αναζητήσεις.
Δυναμώστε, στηρίξτε και ψηφίστε στις ευρωεκλογές ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή
Μέτωπο της Αντικαπιταλιστικής, Επαναστατικής, Κομμουνιστικής Αριστεράς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας.
Σ Υ N E Λ Ε Υ Σ Η – Σ Υ Ζ Η Τ Η Σ Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α
Τρίτη 12 Μαΐου 2009 8.00 μ.μ Χατζηγιάννειο Πνευματικό Κέντρο 3ος όροφος με θέμα:
Ανάλυση της πολιτικής διακήρυξης της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α και παρουσίαση των θέσεων για τις Ευρωεκλογές από τους: Δεσύλλα Δημήτρη πρώην ευρωβουλευτή και Δρίτσα Σπύρο Γιατρό
H ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., η Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή, γεννήθηκε μέσα από δεκάδες λαϊκές συνελεύσεις που πραγματοποιήθηκαν σε όλη την Ελλάδα και στην μεγάλη συγκέντρωση στο Σπόρτιγκ στις 31 Γενάρη, αμέσως μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη. Συγκροτήθηκε στις 22 Μάρτη, με την συμμετοχή δυνάμεων, αγωνιστών και αγωνιστριών της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής, κομμουνιστικής αριστεράς και της ριζοσπαστικής οικολογίας και δίνει το παρών με ψηφοδέλτιο στις ευρωεκλογές.
Είναι αποτέλεσμα της ενότητας που χτίστηκε μέσα στις μεγάλες μάχες της προηγούμενης περιόδου από δυνάμεις, αγωνιστές και αγωνίστριες που πρωτοστάτησαν: στην κορύφωση της εξέγερσης του Δεκέμβρη, στις απεργίες για το ασφαλιστικό, τη μεγάλη απεργία διαρκείας των δασκάλων, τις φοιτητικές καταλήψεις, τις αντιπολεμικές και αντιρατσιστικές κινητοποιήσεις, τις διεθνείς κινητοποιήσεις από την Γένοβα μέχρι το Στρασβούργο, την υπεράσπιση του περιβάλλοντος και των ελεύθερων χώρων, τον αγώνα για τις δημοκρατικές ελευθερίες, την αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα.
Μας ενώνουν η αντικαπιταλιστική προοπτική, η επιμονή στον επαναστατικό δρόμο, η αναζήτηση μιας νέας σοσιαλιστικής κομμουνιστικής προοπτικής
Είναι ώρα να γίνει ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να πληρώσουν την κρίση οι καπιταλιστές!
Δεν θα αφήσουμε να φορτώσουν στις πλάτες μας την κρίση του καπιταλισμού, με μαζικές απολύσεις, ανεργία, λιγότερες μέρες εργασίας με μείωση μισθών, με δουλειά λάστιχο χωρίς κοινωνική ασφάλιση και με εργοδοτική τρομοκρατία αντί για συλλογικές συμβάσεις. Δεν θα τους αφήσουμε να αρπάζουν δισεκατομμύρια για να σώσουν τις τράπεζες τους, να κλείνουν τα εργοστάσια και να ιδιωτικοποιούν τις συγκοινωνίες, τα λιμάνια, την Ολυμπιακή, την παιδεία και την υγεία. !
Παλεύουμε:
ό για εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση των τραπεζών και των εργοστασίων που κλείνουν,
ό για την απαγόρευση των απολύσεων,
ό για πλήρη απασχόληση, 35ωρο 5ήμερο 7ωρο
ό για 1400 ευρώ κατώτερο μισθό, σύνταξη.
Η διέξοδος από την κρίση και τη νέα βαρβαρότητα του κεφαλαίου και της οικολογικής κρίσης, βρίσκεται στην αντίσταση, στις απεργίες, τις καταλήψεις και διαδηλώσεις. Στους ενωτικούς, μαχητικούς αγώνες, για την ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου.
Είναι ώρα να γίνει ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να τελειώνουμε με την ΕΕ του κεφαλαίου, του πολέμου, του ρατσισμού!
Μια σειρά μαχητικών αντικαπιταλιστικών και αντιπολεμικών αγώνων αποδεικνύουν ότι είναι εκατομμύρια αυτοί που θέλουν να τελειώνουμε με την Ε.Ε. των καπιταλιστών. Στο Λονδίνο κατά της G20, στο Στρασβούργο κατά του ΝΑΤΟ, στις γενικές απεργίες στη Γαλλία, την Ιταλία, στη εξέγερση του Δεκέμβρη στην Ελλάδα, τα ΟΧΙ των λαών ενάντια στο ευρωσύνταγμα και στην ευρωσυνθήκη παίρνουν μαζικό χαρακτήρα.
Η ΕΕ δεν είναι σπίτι των λαών αλλά το σφαγείο των πολυεθνικών. Είναι όργανο της επίθεσης των καπιταλιστών απέναντι στα δικαιώματα των εργαζόμενων και της νεολαίας. Είναι συνεργός και συμμέτοχος στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ,. Είναι ρατσιστικό φρούριο σε βάρος των μεταναστών.
Δεν μεταρρυθμίζεται σε Ευρώπη των λαών.
Απαιτείται συνολική σύγκρουση με την ΕΕ, αγώνας για την ανατροπή της! Πάλη για τη ρήξη, την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση και διάλυση της ΕΕ, για την Ελλάδα της εργατικής εξουσίας, από τη σκοπιά του διεθνισμού και όχι της εθνικιστικής περιχαράκωσης ή της «αυτοδύναμης ανάπτυξης». Με προοπτική τον επαναστατικό μετασχηματισμό, τη διεθνιστική αλληλεγγύη, τη συνεργασία και ενοποίηση επαναστατημένων χωρών και κινημάτων. Για μια νέα σοσιαλιστική – κομμουνιστική προοπτική στα Βαλκάνια, την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο.
Παλεύουμε για την άμεση κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας και κάθε επιτήρησης. Για να σταματήσουν οι ληστρικές επιθέσεις στα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα. Για να μην περάσουν οι επιθέσεις σε βάρος των γυναικών στις συντάξεις. Για την κατάργηση του ρατσιστικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου, για την νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και άσυλο στους πρόσφυγες. Για να ανατραπούν τα αντι-εκπαιδευτικά μέτρα της Μπολόνια. Να καταργηθεί η ΚΑΠ που ξεκληρίζει τους αγρότες. Για κατώτερες εγγυημένες τιμές στα αγροτικά προϊόντα
Είναι ώρα να γίνει ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να πέσει η κυβέρνηση της ΝΔ και να ανατραπεί ο δικομματισμός!
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επιδίδεται σε μια ληστρική επιδρομή στα συμφέροντα των εργαζόμενων, στα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες. Ταυτίζεται σε αντιδραστικότητα ακόμη και με το ακροδεξιό και ρατσιστικό ΛΑΟΣ που σήμερα τη στηρίζει όλο και περισσότερο! Προωθεί τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις με μια συνολική επίθεση στους εργαζόμενους και τη νεολαία στους μισθούς και τις συντάξεις, στην παιδεία, την υγεία, στο σύνολο των κοινωνικών δικαιωμάτων. Τρομοκρατημένη από την κοινωνική αποδοχή της εξέγερσης του Δεκέμβρη επιδιώκει να πάρει ρεβάνς.
Ενεργοποιεί ένα αυταρχικό σχέδιο φίμωσης της κοινωνίας που αντιστέκεται. Επιδιώκει τη σπίλωση και καθυπόταξη των ταξικών αγώνων, με αιχμή την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.
Όσο περισσότερο χάνει την όποια λαϊκή στήριξη, τόσο πιο επικίνδυνη γίνεται. Αναδεικνύεται σε υπ’ αριθμόν ένα δημόσιο κίνδυνο για το λαό!
Για αυτό και υπερασπιζόμαστε τις δημοκρατικές ελευθερίες που κατακτήθηκαν με αγώνες και θυσίες. Κλιμακώνουμε και δεν υποστέλλουμε τους εργατικούς, λαϊκούς, νεολαιίστικους αγώνες στους εργασιακούς χώρους, στην εκπαίδευση, την Υγεία, στα εργοστάσια και στις γειτονιές μας. Για να ανατραπεί οριστικά η κυβέρνηση και η πολιτική της από τα κάτω και από αριστερά !
Είναι ώρα να γίνει ΑΝΤΑΡΣΥΑ…
Για να καταδικαστεί χωρίς ταλάντευση το ΠΑΣΟΚ, στους αγώνες και σε κάθε πολιτική μάχη.Το ΠΑΣΟΚ αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι, δεύτερο πυλώνα του αστικού πολιτικού συστήματος. Δεν αποτελεί διέξοδο από την κρίση γιατί υιοθετεί τις επιθέσεις των καπιταλιστών, τα μέτρα για την σωτηρία των τραπεζιτών, του κεφαλαίου και της ΕΕ. Στηρίζει τα μέτρα τάξης και ασφάλειας της ΝΔ και αντιμετωπίζει εξίσου αυταρχικά τα κοινωνικά κινήματα. Δεν ξεχνούμε τις ιδιωτικοποιήσεις, τη λιτότητα και την καταστολή που εφάρμοσε όταν ήταν κυβέρνηση αλλά και την πολιτική που σήμερα διακηρύσσει !
Είναι ώρα να γίνει ΑΝΤΑΡΣΥΑ… για την αριστερά της νίκης και της ανατροπής, όχι της ήττας και της υποταγής!
Να γιατί η ανταρσία ενάντια στην κυβέρνηση των δολοφόνων πρέπει να προχωρήσει από τα κάτω και από τα αριστερά μέχρι την νίκη! Η ρεφορμιστική - κοινοβουλευτική Αριστερά των ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί εναλλακτική λύση. Είκοσι χρόνια από το 1989, όταν με την κατάρρευση των αυταρχικών και εκμεταλλευτικών καθεστώτων του «υπαρκτού » συγκυβέρνησε με την ΝΔ, και το ΠΑΣΟΚ, δεν έχει κατανοήσει τον αρνητικό ρόλο που έπαιξε και παίζει για το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Γι αυτό χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες αναζητάνε ξανά μια άλλη αριστερά. Μια αριστερά στήριγμα των απεργιών, των διαδηλώσεων, των καταλήψεων και των εξεγέρσεων και όχι σωσίβιο του συστήματος μέσα στην κρίση του. Μια αριστερά ενάντια στο σημερινό πολιτικό σύστημα, και όχι μία συμπληρωματική δύναμη διαχείρισης που είτε θα αναζητά ρόλο σε μία αριστερή διακυβέρνηση, ή θα παραπέμπει στις καλένδες την ανέφικτης μέσα στον καπιταλισμό λαϊκής οικονομίας.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ χρειάζεται μια Αριστερά δυνατή, που θα συμβάλλει στην αγωνιστική ενότητα όλων των εργαζόμενων και της νεολαίας θα οργανώνει την κοινή δράση, θα συμβάλει αποφασιστικά στην ενοποίηση της κατακερματισμένης εργατικής τάξης.
Είναι ώρα να γίνει ΑΝΤΑΡΣΥΑ γιατί το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός είναι η επανάσταση, ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός!
Επιμένουμε ότι δεν υπάρχει άλλη στρατηγική εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό, εκτός από την κοινωνική επανάσταση και την εξουσία των εργαζόμενων, που θα οργανώσει την πορεία προς μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση στη χώρα μας, την Ευρώπη και τον κόσμο. Μια κοινωνία όπου οι εργαζόμενοι ελέγχουν την παραγωγή και την ζωή τους, όπου προτεραιότητα δεν είναι τα κέρδη αλλά η ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών, όπου η εκμετάλλευση δεν έχει καμία θέση, ούτε και οι διακρίσεις σε βάρος των γυναικών, των μεταναστών, των νέων.
Σας καλούμε να στηρίξετε μια τέτοια ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενάντια στο σύστημα που γεννά την κρίση!
Σας καλούμε σε κάθε χώρο εργασίας, σπουδών σε κάθε πόλη και γειτονιά να δυναμώσουμε την φωνή που από την εποχή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και την μεταπολίτευση δίνει δυναμικό «παρών» στο πλευρό των εργατών και της νεολαίας.
Στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμμετέχουν ανένταχτοι αγωνιστές και αγωνίστριες καθώς και οι δυνάμεις ΑΚΟΣ, ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ΕΚΚΕ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, ΝΑΡ, νΚΑ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΙ, ΟΚΔΕ Σπάρτακος, ΟΚΔΕ, ΣΕΚ, που συμμετέχουν και στα μετωπικά σχήματα ΜΕ.Ρ.Α. και ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α. Λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά και είναι ανοιχτή σε κάθε συλλογικότητα, αγωνιστή και αγωνίστρια που μοιράζεται αυτές τις αγωνίες και αναζητήσεις.
Δυναμώστε, στηρίξτε και ψηφίστε στις ευρωεκλογές ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή
Μέτωπο της Αντικαπιταλιστικής, Επαναστατικής, Κομμουνιστικής Αριστεράς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας.
Σ Υ N E Λ Ε Υ Σ Η – Σ Υ Ζ Η Τ Η Σ Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α
Τρίτη 12 Μαΐου 2009 8.00 μ.μ Χατζηγιάννειο Πνευματικό Κέντρο 3ος όροφος με θέμα:
Ανάλυση της πολιτικής διακήρυξης της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α και παρουσίαση των θέσεων για τις Ευρωεκλογές από τους: Δεσύλλα Δημήτρη πρώην ευρωβουλευτή και Δρίτσα Σπύρο Γιατρό
Πέμπτη 7 Μαΐου 2009
τέχνη και πολιτισμός-Θόδωρος Αγγελόπουλος
Διαβάστε τις εισηγήσεις, αλλά και το διάλογο με το κοινό από την εκδήλωση με το σκηνοθέτη Θόδωρο Αγγελόπουλο που οργάνωσαν το ΠΡΙΝ και οι Αναιρέσεις στις 26 Απρίλη στην Αθήνα. Όλο το υλικό είναι διαθέσιμο στο μπλογκ των Αναιρέσεων. Κάντε κλικ εδώ.
Το ΝΑΡ στο διαδίκτυο: http://www.narnet.gr/ - blog ΝΑΡ Θεσσαλονίκης: http://www.nar4.wordpress.com/
http://anaireseis.blogspot.com/2009/04/blog-post.html
Το ΝΑΡ στο διαδίκτυο: http://www.narnet.gr/ - blog ΝΑΡ Θεσσαλονίκης: http://www.nar4.wordpress.com/
http://anaireseis.blogspot.com/2009/04/blog-post.html
Οι κρίσεις σημεία τομής για την Αριστερά
Από την κρίση του 1847 ως εκείνη του 1873 κι από το κραχ του 1929 ως την κρίση του 1973, έχει γίνει φανερό πως κάθε ιστορική καμπή του καπιταλισμού είναι, ταυτόχρονα, καμπή μακροπρόθεσμης σημασίας για το εργατικό κίνημα και για την Αριστερά. Είναι σημείο τομής που καθορίζει για πολλές δεκαετίες τους όρους της ταξική πάλης.
Του ΒΑΣΙΛΗ ΜΗΝΑΚΑΚΗ
Κι αυτό γιατί κάθε κρίση -πολύ περισσότερο οι κρίσεις-ορόσημο- έχει μια διπλή διάσταση, για το κεφάλαιο: καταστροφική και δημιουργική. Είναι μορφή εκρηκτικής εκδήλωσης των αντιθέσεων της κεφαλαιοκρατίας (και πρώτα απ’ όλα της αντίθεσης ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και τον ατομικό χαρακτήρα της ιδιοποίησης) και παράλληλα μορφή βίαιης επίλυσης των αντιθέσεων αυτών. Είναι μια εκρηκτική έκφραση της αδυναμίας του μέχρις εκείνη τη στιγμή κυρίαρχου αστικού μοντέλου συσσώρευσης-διευρυμένης αναπαραγωγής και πολιτικής κυριαρχίας-νομιμοποίησης, μα και ταυτόχρονα μια έκφραση της δυνατότητας του κεφαλαίου να αποκαθιστά -αν του το επιτρέψουν το εργατικό κίνημα και η Αριστερά- ένα νέο «υπόδειγμα» επικερδούς αξιοποίησης του κεφαλαίου και πολιτικής θωράκισης της αστικής κυριαρχίας.
Κατ’ αναλογία, κάθε τέτοια κρίση έχει αποδειχτεί τα τελευταία 150 χρόνια ότι είναι επίσης στιγμή… κρίσης-δοκιμασίας για το εργατικό κίνημα και την Αριστερά. Θέτει σε δοκιμασία τα ερμηνευτικά-θεωρητικά τους εργαλεία, την πολιτική και ιδεολογική τους φυσιογνωμία, τη σύνδεση με τις μάζες και το ρόλο στο κίνημα, την οργανωτική συγκρότηση και, πάνω απ’ όλα, την πολιτική γραμμή – δηλαδή τη γραμμή πρακτικής σύνδεσης της στρατηγικής με την τακτική. Και επομένως έχει μια «καταστροφική» πλευρά -με την έννοια ότι οδηγεί αναγκαστικά στην απαξίωση και ενδεχομένως στην απομάκρυνση από τις αναποτελεσματικές και τις αντιστοιχούσες στην προ κρίσης περίοδο πρακτικές- και μια «δημιουργική» -με την έννοια ότι πρέπει να οδηγεί σε ταξικές πολιτικές και πρακτικές που αντιστοιχούν, από χειραφετητική, επαναστατική και κομμουνιστική σκοπιά, στα νέα δεδομένα που κάθε φορά διαμορφώνουν οι εκδηλώσεις της κρίσης και η αστική γραμμή υπέρβασής της.
Τούτη η σκληρή αλήθεια ισχύει στο ακέραιο και για την παρούσα κρίση-σταθμό του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που μοιάζει για μια ακόμη φορά να επαναφέρει με εκρηκτικό και ιστορικό τρόπο το ερώτημα: υπέρβαση της κρίσης με ανασυγκρότηση του καπιταλισμού σε ακόμη πιο εκμεταλλευτική και καταπιεστική βάση ή τολμηρή ανασυγκρότηση σε ταξική κι επαναστατική βάση του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς, τέτοια που θα βάζει φραγμό στην αστική πολιτική, θα δημιουργεί ρήγματα, θα την ανατρέπει, από τη σκοπιά και με ορίζοντα την κατάργηση της μισθωτής εργασίας και την κομμουνιστική χειραφέτηση;
Από κάθε μεγάλη κρίση εξερχόταν αξιοποιώντας “μεγάλες ιδέες”…
Η κρίση που έχει εκδηλωθεί με πιο έντονο τρόπο από τα μέσα του περασμένου Σεπτέμβρη συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία που θα μπορούσαν να τη χαρακτηρίσουν κρίση-σταθμό: βάθος, διάρκεια, καθολικότητα, διεθνικό χαρακτήρα, πολιτικούς και ιδεολογικούς τριγμούς.
Ταυτόχρονα, τόσο η κρίση όσο και η διαφαινόμενη -αν και όχι ακόμη πλήρως αποκρυσταλλωμένη- αστική γραμμή υπέρβασής της συγκεντρώνουν όλα εκείνα τα στοιχεία που αλλάζουν εκ βάθρων το τοπίο της ταξικής πάλης. Μπορούμε, σε αυτό το πλαίσιο, να καταγράψουμε:
Τη δραματική συρρίκνωση του εργατικού εισοδήματος, άμεσα (μέσω της μισθολογικής λιτότητας) και κυρίως έμμεσα (μέσω της πλήρους καταστροφής κάθε ψήγματος κοινωνικής προστασίας και της αγριότατης φορολογίας, για να καλυφθούν τα ελλείμματα που θα δημιουργήσουν τα πακέτα ρευστότητας προς τις τράπεζες κ.λπ.), η οποία θα σπρώξει την πλειονότητα των εργαζομένων κοντά -ή και κάτω- από το φυσικό όριο της αξίας της εργατικής δύναμης.
Την κατάργηση κάθε έννοιας σταθερότητας και σχετικής ασφάλειας στις σχέσεις εργασίας στον ίδιο τον κορμό της ως τώρα σταθερά απασχολούμενης εργατικής τάξης που, σε συνδυασμό με την έκρηξη της ανεργίας και τις νέες μορφές εξαρτημένης εργασίας (μπλοκάκια, υπεργολαβίες κ.λπ.), θα δημιουργήσουν έναν ωκεανό επισφαλούς εργασίας και θα παραδώσουν με τον πιο ωμό τρόπο τις συνθήκες απασχόλησης στο βωμό του εργοδοτικού δεσποτισμού και του μέγιστου κέρδους.
Τον πρωτοφανή κατακερματισμό του εργατικού δυναμικού και την καταθλιπτική γενίκευση της ανασφάλειας σε όλες τις πτυχές του εργασιακού και κοινωνικού βίου, σε σημείο που τίποτα πλέον να μη θεωρείται πιο βέβαιο από το ότι όλα είναι αβέβαια και ότι τίποτα δεν εγγυάται με σιγουριά μια καλύτερη ζωή – αντίθετα, αν συνεχίσουν να κινούνται τα πράγματα με τη σημερινή τους φορά, οι εργατικές και νεολαιίστικες ανάγκες δύσκολα πολύ θα βγουν από το τούνελ.
Τούτες οι τρεις καθοριστικές κοινωνικές παράμετροι συνυπάρχουν με άλλες δύο πολιτικές και ιδεολογικές παραμέτρους, εξίσου σοβαρές.
Πρώτον, απ’ όλες τις αντίστοιχου χαρακτήρα κρίσεις η αστική τάξη κατάφερνε να βρει διέξοδο έχοντας στις σημαίες της μεγάλες ιδέες (του Κέινς το 1929, του Φρίντμαν το 1973), μεγάλες τεχνολογικές και οργανωτικές καινοτομίες στην ίδια τη διαδικασία της παραγωγής (το φορντισμό ή την πληροφορική) και κεντρικές ατμομηχανές που ανέβαζαν την απασχόληση και την παραγωγικότητα της εργασίας - δηλαδή έχοντας αξιακές, κοινωνικές και οικονομικές προτάσεις που μπορούσαν να συμπαρασύρουν μαζικά τμήματα της εργαζόμενης πλειοψηφίας, να εξασφαλίσουν κοινωνικές συναινέσεις και να νομιμοποιήσουν στα μάτια των εργαζομένων την ακολουθούμενη πολιτική, στρώνοντας το έδαφος και για σχετικά σταθερές προτάσεις πολιτικής διαχείρισης. Σήμερα, ωστόσο, δεν φαίνεται να υπάρχουν (για την ώρα;) στο αστικό στρατόπεδο τέτοιες ελπιδοφόρες σημαίες, ικανές να οδηγήσουν σε κάποιας μορφής και κάποιας μαζικότητας «κοινωνικά συμβόλαια». Το αντίθετο, οι μόνος σημαίες που υψώνονται είναι αυτές της ανοιχτής πειρατείας στις εργατικές ανάγκες, των πολέμων και της λεηλασίας της φύσης – σημαίες που δύσκολα οικοδομούν μαζικά κοινωνικά συμβόλαια και, ακριβώς γι’ αυτό, ενσωματώνουν στα χρώματά τους πολιτικά περισσότερο από ποτέ το δίπολο πολιτική περιθωριοποίηση-άγρια καταστολή.
Δεύτερον, όλες οι αντίστοιχου χαρακτήρα κρίσεις συνοδεύτηκαν από κορυφαίες στιγμές του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς – κυρίως πριν από αυτές, όμως, και λιγότερο μετά: η κρίση των μέσων του 19ου αιώνα με τις επαναστάσεις του 1848, του 1873 με την Κομμούνα, του 1929 με την Οκτωβριανή και την Ισπανία, του 1973 με τα κινήματα του ‘68. Χωρίς καμιά διάθεση να μειωθεί η αξία των ριζοσπαστικών σκιρτημάτων της προηγούμενης περιόδου, βέβαιο είναι ότι αυτά ως ποιότητες είναι αρκετά υποδεέστερα από τα αντίστοιχά τους των προηγούμενων κρίσεων. Κι επίσης, χωρίς καμιά πρόθεση να μειωθεί η συμβολή κανενός, βέβαιο είναι ότι η ποιότητα και η εμβέλεια των υπαρχουσών πολιτικών γραμμών και προτάσεων που κυκλοφορούν στην Αριστερά είναι συνήθως πολύ πιο πίσω από τις ανάλογές τους.
Με αυτή την έννοια, η «στιγμή» της παρούσας κρίσης μοιάζει να ενσωματώνει τα στοιχεία μια διπλής κατάρρευσης: του υπαρκτού ολοκληρωτικού καπιταλισμού και του υπαρκτού εργατικού και αριστερού κινήματος (όχι πια γιατί ταυτίζονται με τον «υπαρκτό σοσιαλισμό», αλλά γιατί αδυνατούν να αναμετρηθούν με τον «υπαρκτό καπιταλισμό» και την κρίση του, εκπληρώνοντας τον καταστατικό τους ρόλο). Αλλά και τα στοιχεία μιας διπλής απόγνωσης και μιας διπλής αναζήτησης: απέναντι στα αδιέξοδα που σωρεύει ο καπιταλισμός και απέναντι στα αδιέξοδα που έχουν το εργατικό κίνημα και η Αριστερά.
Τα προαναφερθέντα δεδομένα, στο σύνολό τους, μοιάζουν με χειροβομβίδα που την κρατούν στο χέρι τους και η αστική τάξη και το εργατικό κίνημα και η Αριστερά. Μόνο που αυτή δεν θα εκραγεί στα χέρια του κεφαλαίου από μόνη της, «αν δεν κάνουμε κάτι κι εμείς», ενώ είναι βέβαιο ότι θα εκραγεί στα «χέρια» του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς αν συνεχίσει να πορεύεται με το ίδιο πνεύμα.
Να θυμίσουμε εδώ, ότι μετά την κρίση του 1929-33 το εργατικό κίνημα απομακρύνθηκε από την ταξική γραμμή, μετατρεπόμενο σε δύναμη που χρωματιζόταν όχι από τον αγώνα κατά της εκμετάλλευσης αλλά από την αποδοχή της εκμετάλλευσης και τη μάχη να γίνεται αυτή «με καλύτερη τιμή και με κοινωνικό κράτος», ότι η γερμανική σοσιαλδημοκρατία ερωτοτροπούσε ακόμη και με το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα, ότι το ΚΚ ΗΠΑ κατέληξε να είναι απέναντι στο Νιου Ντιλ του Ρούσβελτ ό,τι το ΚΚΕ απέναντι στα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ και ότι η Κομμουνιστική Διεθνής ακροβατούσε μεταξύ των απόψεων περί «σοσιαλφασισμού» και των «λαϊκών αντιφασιστικών μετώπων», που είχαν ως βάση την από τα πάνω συμμαχία με τη σοσιαλδημοκρατία, τον ειρηνικό δρόμο (τότε!), τη δημοκρατική κυβέρνηση μέσω εκλογών και την αποσύνδεση του φασισμού από το κοινωνικό του υπόβαθρο. Να θυμίσουμε επίσης, ότι και η κρίση του 1973-75 συνδέθηκε –μετά τις χαμένες μάχες των ανθρακωρύχων της Αγγλίας και των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας στις ΗΠΑ- με κορυφαίες μεταλλαγές, με το υπάρχον συνδικαλιστικό κίνημα να αποδιαρθρώνεται και να αστικοποιείται ανοιχτά, μετατρεπόμενο σε συμπληρωματική δύναμη των νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων, με τη σοσιαλδημοκρατία να μετατρέπεται σε βασικό πυλώνα των αναδιαρθρώσεων αυτών και με την Αριστερά να φτάνει –είτε μέσα από τον ευρωκομμουνιστικό δρόμο της Ιταλίας, είτε μέσα από τον «ορθόδοξο» της Ελλάδας είτε μέσα από τον ενδιάμεσο της Γαλλίας- σε συγκυβερνήσεις, οικουμενικές και «πληθυντικές» κυβερνήσεις και να ταπεινώνεται-απαξιώνεται στις συνειδήσεις πάνω απ’ όλα αυτών που υποτίθεται θέλει να εκπροσωπήσει.
Μεγάλη, συνεπώς, η πρόκληση για το εργατικό κίνημα και την Αριστερά στην παρούσα κρίση – ιδιαίτερα αν κριτήριό τους γίνει η συνείδηση και η συμπεριφορά των εργαζομένων και των νέων, η στάση τους απέναντι στους αγώνες και την πολιτική πάλη. Θα ‘λεγε κανείς, ότι δίλημμα μοιάζει να τίθεται ως εξής: Ή το εργατικό κίνημα θα ανασυγκροτηθεί ριζικά σε ταξική-χειραφετητική βάση σε μορφές και περιεχόμενο, δημιουργώντας μια πραγματικά νέα και αξιόμαχη απέναντι στο κεφάλαιο κατάσταση, είτε θα περάσουμε από το υποταγμένο (που κυριάρχησε μετά την κρίση του 1929-33) και το αστικοποιημένο (που κυριάρχησε μετά την κρίση του 1973-75), στο αποσαθρωμένο, ανύπαρκτο και απαξιωμένο συνδικαλιστικό κίνημα. Κι ακόμα, ή η Αριστερά θα ανασυγκροτηθεί σε πραγματικά επαναστατική βάση, με αξιακό-θεωρητικό πλούτο και συνενώνοντας σε μια πολιτική γραμμή ρήξης, ανατροπής και κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης κάθε ριζοσπαστικό-αντικαπιταλιστικό σκίρτημα και τάση είτε θα μετατραπεί σε γραφικό περιθώριο και άκακο οικόσιτο του συστήματος.
Τα διλήμματα αυτά θα κριθούν πρώτα απ’ όλα μέσα στους εργασιακούς χώρους. Η αδυναμία του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, που στα χρόνια της ναζιστικής ανόδου διέθετε δυνάμεις μόνο στους ανέργους – και άρα κατεύθυνε εκεί τη δράση του-, είναι χαρακτηριστική. Όπως χαρακτηριστική η αδυναμία του ΚΚ ΗΠΑ να αρθρώσει ένα διαφορετικό λόγο όταν ένα εκατομμύριο σιδηροδρομικοί δέχτηκαν την ίδια περίοδο εθελουσίως τη μείωση των αποδοχών τους, σε μια κίνηση που χαρακτηρίστηκε «πράξη πολιτική σύνεσης». Μπορούμε, μήπως να ακολουθήσουμε τον ίδιο δρόμο, κλείνοντας τα μάτια απέναντι στα 500 σχεδόν ελληνικά εργοστάσια όπου –χωρίς να ανοίξει ρουθούνι- έχει γίνει στην ουσία αποδεκτή η πρόταση Μίχαλου;
Επίσης –και από μία άποψη, πάνω απ’ όλα- τα διλήμματα αυτά θα κριθούν στην ποιότητα της συνολικής πολιτικής γραμμής της Αριστεράς. Θα κατακτήσει και θα δοκιμάσει στην πράξη, με όρους μαζικούς και μετωπικούς, μια πολιτική γραμμή απόκρουσης, ρήξης και ανατροπής τόσο των συνεπειών της κρίσης όσο και της αστικής γραμμής υπέρβασής της, τόσο των πολιτικών διαχειριστών και των πυλώνων αυτής της πολιτικής όσο και των ίδιων των εκμεταλλευτικών θεμελίων του κεφαλαιοκρατικού συστήματος που αναπαράγει τις κρίσεις και συνθλίβει τις εργατικές ανάγκες τόσο στη φάση της κρίσης όσο και σε εκείνη της «ανάπτυξης»;
Ανεπαρκής ο ρυθμιστικός ρόλος της αγοράς
Ζήσαμε τις προηγούμενες δεκαετίες μια τεράστια πλύση εγκεφάλου υπέρ των περίπου μαγικών ιδιοτήτων της ελεύθερης αγοράς, από τη μια, κι ένα κυρίαρχο πρότυπο κριτικής στο σύγχρονο καπιταλισμό που εστίαζε τα βέλη της ακριβώς σε συτή του την πλευρά.
Βέβαια, ο μύθος της ελεύθερης αγοράς δεν είναι νέος. Αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της αστικής ιδεολογίας κι έχει στο κέντρο του την ιδέα ότι το κεφαλαιοκρατικό σύστημα έχει τη σύμφυτη ιδιότητα να εξαλείφει τις ανισορροπίες και να επανέρχεται στην ισορροπία, με τη βοήθεια που του δίνει το «αόρατο χέρι της αγοράς» κατά τον Άνταμ Σμιθ.
Η κρίση καταρρίπτει με τον πιο δραματικό τρόπο το μύθο αυτό και αποκαλύπτει την ανεπάρκεια του ρυθμιστικού ρόλου της αγοράς. Αποκαλύπτει στα μάτια όχι των μυημένων αλλά της εργατικής πλειονότητας πλέον ότι οι πολυδιαφημισμένες αγορές δεν είναι παράγοντας προόδου και ανάπτυξης των εργατικών δικαιωμάτων και αποτροπής των κρίσεων, αλλά παράγοντας συντριβής των πρώτων και όξυνσης ων δεύτερων. Τούτη τη διαπίστωση -και τους κινδύνους για το σύστημα που εμπεριέχει- υποδηλώνουν και οι τοποθετήσεις πολλών δημοσιολόγων που παρομοιάζουν την παρούσα κρίση με την πτώση του τείχους του Βερολίνου και το 1989 των καταρρεύσεων για την Αριστερά.
Αλίμονο αν η Αριστερά και το εργατικό κίνημα αφήσουν ανεκμετάλλευτη και δεν διευρύνουν αυτή τη ρωγμή στην αστική ιδεολογία. Αλίμονο αν δεν την αξιοποιήσουν, επιχειρώντας μια μακροπρόθεσμης στόχευσης αξιακή μεταβολή στις συνειδήσεις σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.
Βεβαίως, για να το πετύχουν αυτό δεν αρκεί να καταγγέλλουν μόνο τις ακρότητες και τις υπερβολές της αγοράς ή τους φονταμενταλιστές της ή απλώς την έλλειψη ρυθμιστικών κανόνων – αυτό θα τους οδηγούσε στην αγκαλιά της σοσιαλδημοκρατίας και -γιατί όχι- ενός «νεοφιλελεύθερου κείνσιανισμού», με κάποιο έλεγχο των αγορών, σαν αυτόν που προτείνουν ο Σαρκοζί, ο Ομπάμα και η Μέρκελ. Χρειάζεται να αντιπαρατεθούν στην ίδια της ουσία και τη λειτουργία της αγοράς στον καπιταλισμό, στην οργανική της διαπλοκή με την παραγωγή και την εκμετάλλευση, στη σύνδεσή της με την ιδιωτική ιδιοκτησία και την ιδιωτική ιδιοποίηση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου. Τότε πραγματικά ο «λόγος κατά της αγοράς» θα γίνει βαθύς αντικαπιταλιστικός λόγος.
ΑΝΑΓΚΗ ΣΤΡΟΦΗΣ ΣΤΟ ΕΡΓ. ΚΙΝΗΜΑ: Όχι στην ταξική συνεργασία
Ένα βασικότατο καθήκον του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς είναι να μιλήσουν για την κρίση και τη διέξοδο από αυτή με ιδεολογικούς όρους διαφορετικούς από εκείνους της αστικής πολιτικής οικονομίας, με όρους που θα αναπτύσσουν την ταξική θέαση, θα διεκδικούν μια αξιακή ρεβάνς μετά το «σοκ του 1989», θα προωθούν την επαναστατική συνείδηση.
Χωρίς αποφασιστική στροφή σε αυτό το πεδίο, είναι αδύνατο να σκεφτούμε πώς θα υπάρξουν σήμερα αποτελεσματικοί αγώνες ενάντια στις συνέπειες της κρίσης και της αστικής πολιτικής υπέρβασής της. Μη φανταστεί κανείς ότι αυτή η στροφή αφορά μόνο την ιδεολογική παρέμβαση των πολιτικών πρωτοποριών - αφορά και τις ζυμώσεις στο εσωτερικό της εργατικής τάξης, στις συλλογικότητες, στις συνελεύσεις, στους αγώνες της. Κάθε ψαλίδισμα της θεωρητικής ζύμωσης σε αυτές τις διεργασίες -σήμερα περισσότερο από ποτέ- θα εξελίσσεται σε ούριο άνεμο της αγωνιστικής απραξίας και του συμβιβασμού. Επίσης, ανάλογο αποτέλεσμα θα έχει κάθε αυταπάτη ότι θέσεις συνδιαλλαγής εκφράζονται απλώς από την «πουλημένη ΓΣΕΕ», ενώ αντίθετα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι είναι «αγνοί κι αμόλυντοι», απλώς παρασύρονται από τη «συνδικαλιστική γραφειοκρατία» ή τους άσχημους συσχετισμούς.
Πρώτα απ΄όλα, λοιπόν, η Αριστερά και το εργατικό κίνημα οφείλουν να δείξουν ότι η οικονομία και η κοινωνία δεν είναι ένα ενιαίο «σπίτι», κοινό για όλους, που πρέπει να σωθεί από την κρίση με «κοινή προσπάθεια και συνεργασία όλων των κοινωνικών συντελεστών» - αλλά ταξικό «σπίτι», που έχει ως θεμέλια την εκμετάλλευση και την ατομική ιδιοποίηση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου. Όποτε το εργατικό κίνημα υιοθέτησε την πρώτη λογική, κατέληξε στα βαλτόνερα της ταξικής συνεργασίας και συνδιαλλαγής, στη συνευθύνη για το ξεπέρασμα της κρίσης, στην αποδοχή της μείωσης των μισθών ή της περιστολής δικαιωμάτων και της εργασιακής ευελιξίας είτε σε επιχειρησιακό, είτε σε κλαδικό είτε σε πανεθνικό επίπεδο.
Από αυτή την άποψη πρέπει να γίνεται πάντα φανερό ότι η κρίση δεν πλήττει ίδια τους εργαζόμενους και το κεφάλαιο (τους πρώτους τους συνθλίβει, στο δεύτερο απλώς μειώνει τα κέρδη και την αποσπώμενη υπεραξία) και ότι η «εθνική προσπάθεια» ή η «κοινή πλάτη» σε επίπεδο επιχείρησης για την υπέρβαση της κρίσης δεν κοστίζει σε όλους το ίδιο: από τα 8 τρισ. δολάρια που χάθηκαν πρόσφατα στην αγορά κατοικίας στις ΗΠΑ, τα 7 είναι απώλειες των μισθωτών και μόνο 1 των τραπεζών. Όσο για τα αλλεπάλληλα δις ρευστότητας για το ξεπέρασμα της κρίσης, θα μπουν στις επιχειρηματικές τσέπες, αφού -μέσω της φορολογίας και της λιτότητας- βγουν από τις τσέπες των εργαζομένων.
Έπειτα, η Αριστερά και το εργατικό κίνημα, οφείλουν να δείχνουν ότι η ανάπτυξη και οι περιβόητοι δείκτες της επίσης δεν είναι μια κοινωνικά ουδέτερη και χωρίς πρόσημο διαδικασία, που πρέπει να την επιζητούμε πάση θυσία και με κάθε τίμημα, για να ξεφύγουμε από την κρίση. Αν το εργατικό κίνημα εγκλωβιστεί μόνο σε αυτό το ποσοτικό επίπεδο (και δεν ασχοληθεί επίσης με το περιεχόμενο της ανάπτυξης, το χαρακτήρα της, τις καταστροφές που επιφέρει στη φύση και τις ανθρώπινες ανάγκες κ.λπ.), είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα μετατραπεί σε ουρά εκείνης της αστικής στρατηγικής που υπόσχεται ή εξασφαλίζει υψηλότερους αναπτυξιακούς ρυθμούς και -διά μέσου αυτών- χαμηλότερη ανεργία και, ενδεχομένως, καλύτερες αποδοχές. Αυτό ακριβώς έγινε μετά το 1929, όταν το εργατικό κίνημα και η Αριστερά έγιναν ουρά του κεϊνσιανισμού-φορντισμού, ασκώντας κριτική όχι στην ουσία του εκμεταλλευτικού μοντέλου που οικοδομούσαν, αλλά κατά βάση στην ταχύτητα των αναπτυξιακών ρυθμών (που υπολείπονταν εκείνων της ΕΣΣΔ) και διεκδικώντας όχι την κατάργηση της αγοραπωλησίας της εργατικής δύναμης, αλλά απλώς ένα υψηλότερο τίμημα για το εμπόρευμα εργατική δύναμη.
Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 26.4.09
Από την κρίση του 1847 ως εκείνη του 1873 κι από το κραχ του 1929 ως την κρίση του 1973, έχει γίνει φανερό πως κάθε ιστορική καμπή του καπιταλισμού είναι, ταυτόχρονα, καμπή μακροπρόθεσμης σημασίας για το εργατικό κίνημα και για την Αριστερά. Είναι σημείο τομής που καθορίζει για πολλές δεκαετίες τους όρους της ταξική πάλης.
Του ΒΑΣΙΛΗ ΜΗΝΑΚΑΚΗ
Κι αυτό γιατί κάθε κρίση -πολύ περισσότερο οι κρίσεις-ορόσημο- έχει μια διπλή διάσταση, για το κεφάλαιο: καταστροφική και δημιουργική. Είναι μορφή εκρηκτικής εκδήλωσης των αντιθέσεων της κεφαλαιοκρατίας (και πρώτα απ’ όλα της αντίθεσης ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και τον ατομικό χαρακτήρα της ιδιοποίησης) και παράλληλα μορφή βίαιης επίλυσης των αντιθέσεων αυτών. Είναι μια εκρηκτική έκφραση της αδυναμίας του μέχρις εκείνη τη στιγμή κυρίαρχου αστικού μοντέλου συσσώρευσης-διευρυμένης αναπαραγωγής και πολιτικής κυριαρχίας-νομιμοποίησης, μα και ταυτόχρονα μια έκφραση της δυνατότητας του κεφαλαίου να αποκαθιστά -αν του το επιτρέψουν το εργατικό κίνημα και η Αριστερά- ένα νέο «υπόδειγμα» επικερδούς αξιοποίησης του κεφαλαίου και πολιτικής θωράκισης της αστικής κυριαρχίας.
Κατ’ αναλογία, κάθε τέτοια κρίση έχει αποδειχτεί τα τελευταία 150 χρόνια ότι είναι επίσης στιγμή… κρίσης-δοκιμασίας για το εργατικό κίνημα και την Αριστερά. Θέτει σε δοκιμασία τα ερμηνευτικά-θεωρητικά τους εργαλεία, την πολιτική και ιδεολογική τους φυσιογνωμία, τη σύνδεση με τις μάζες και το ρόλο στο κίνημα, την οργανωτική συγκρότηση και, πάνω απ’ όλα, την πολιτική γραμμή – δηλαδή τη γραμμή πρακτικής σύνδεσης της στρατηγικής με την τακτική. Και επομένως έχει μια «καταστροφική» πλευρά -με την έννοια ότι οδηγεί αναγκαστικά στην απαξίωση και ενδεχομένως στην απομάκρυνση από τις αναποτελεσματικές και τις αντιστοιχούσες στην προ κρίσης περίοδο πρακτικές- και μια «δημιουργική» -με την έννοια ότι πρέπει να οδηγεί σε ταξικές πολιτικές και πρακτικές που αντιστοιχούν, από χειραφετητική, επαναστατική και κομμουνιστική σκοπιά, στα νέα δεδομένα που κάθε φορά διαμορφώνουν οι εκδηλώσεις της κρίσης και η αστική γραμμή υπέρβασής της.
Τούτη η σκληρή αλήθεια ισχύει στο ακέραιο και για την παρούσα κρίση-σταθμό του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που μοιάζει για μια ακόμη φορά να επαναφέρει με εκρηκτικό και ιστορικό τρόπο το ερώτημα: υπέρβαση της κρίσης με ανασυγκρότηση του καπιταλισμού σε ακόμη πιο εκμεταλλευτική και καταπιεστική βάση ή τολμηρή ανασυγκρότηση σε ταξική κι επαναστατική βάση του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς, τέτοια που θα βάζει φραγμό στην αστική πολιτική, θα δημιουργεί ρήγματα, θα την ανατρέπει, από τη σκοπιά και με ορίζοντα την κατάργηση της μισθωτής εργασίας και την κομμουνιστική χειραφέτηση;
Από κάθε μεγάλη κρίση εξερχόταν αξιοποιώντας “μεγάλες ιδέες”…
Η κρίση που έχει εκδηλωθεί με πιο έντονο τρόπο από τα μέσα του περασμένου Σεπτέμβρη συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία που θα μπορούσαν να τη χαρακτηρίσουν κρίση-σταθμό: βάθος, διάρκεια, καθολικότητα, διεθνικό χαρακτήρα, πολιτικούς και ιδεολογικούς τριγμούς.
Ταυτόχρονα, τόσο η κρίση όσο και η διαφαινόμενη -αν και όχι ακόμη πλήρως αποκρυσταλλωμένη- αστική γραμμή υπέρβασής της συγκεντρώνουν όλα εκείνα τα στοιχεία που αλλάζουν εκ βάθρων το τοπίο της ταξικής πάλης. Μπορούμε, σε αυτό το πλαίσιο, να καταγράψουμε:
Τη δραματική συρρίκνωση του εργατικού εισοδήματος, άμεσα (μέσω της μισθολογικής λιτότητας) και κυρίως έμμεσα (μέσω της πλήρους καταστροφής κάθε ψήγματος κοινωνικής προστασίας και της αγριότατης φορολογίας, για να καλυφθούν τα ελλείμματα που θα δημιουργήσουν τα πακέτα ρευστότητας προς τις τράπεζες κ.λπ.), η οποία θα σπρώξει την πλειονότητα των εργαζομένων κοντά -ή και κάτω- από το φυσικό όριο της αξίας της εργατικής δύναμης.
Την κατάργηση κάθε έννοιας σταθερότητας και σχετικής ασφάλειας στις σχέσεις εργασίας στον ίδιο τον κορμό της ως τώρα σταθερά απασχολούμενης εργατικής τάξης που, σε συνδυασμό με την έκρηξη της ανεργίας και τις νέες μορφές εξαρτημένης εργασίας (μπλοκάκια, υπεργολαβίες κ.λπ.), θα δημιουργήσουν έναν ωκεανό επισφαλούς εργασίας και θα παραδώσουν με τον πιο ωμό τρόπο τις συνθήκες απασχόλησης στο βωμό του εργοδοτικού δεσποτισμού και του μέγιστου κέρδους.
Τον πρωτοφανή κατακερματισμό του εργατικού δυναμικού και την καταθλιπτική γενίκευση της ανασφάλειας σε όλες τις πτυχές του εργασιακού και κοινωνικού βίου, σε σημείο που τίποτα πλέον να μη θεωρείται πιο βέβαιο από το ότι όλα είναι αβέβαια και ότι τίποτα δεν εγγυάται με σιγουριά μια καλύτερη ζωή – αντίθετα, αν συνεχίσουν να κινούνται τα πράγματα με τη σημερινή τους φορά, οι εργατικές και νεολαιίστικες ανάγκες δύσκολα πολύ θα βγουν από το τούνελ.
Τούτες οι τρεις καθοριστικές κοινωνικές παράμετροι συνυπάρχουν με άλλες δύο πολιτικές και ιδεολογικές παραμέτρους, εξίσου σοβαρές.
Πρώτον, απ’ όλες τις αντίστοιχου χαρακτήρα κρίσεις η αστική τάξη κατάφερνε να βρει διέξοδο έχοντας στις σημαίες της μεγάλες ιδέες (του Κέινς το 1929, του Φρίντμαν το 1973), μεγάλες τεχνολογικές και οργανωτικές καινοτομίες στην ίδια τη διαδικασία της παραγωγής (το φορντισμό ή την πληροφορική) και κεντρικές ατμομηχανές που ανέβαζαν την απασχόληση και την παραγωγικότητα της εργασίας - δηλαδή έχοντας αξιακές, κοινωνικές και οικονομικές προτάσεις που μπορούσαν να συμπαρασύρουν μαζικά τμήματα της εργαζόμενης πλειοψηφίας, να εξασφαλίσουν κοινωνικές συναινέσεις και να νομιμοποιήσουν στα μάτια των εργαζομένων την ακολουθούμενη πολιτική, στρώνοντας το έδαφος και για σχετικά σταθερές προτάσεις πολιτικής διαχείρισης. Σήμερα, ωστόσο, δεν φαίνεται να υπάρχουν (για την ώρα;) στο αστικό στρατόπεδο τέτοιες ελπιδοφόρες σημαίες, ικανές να οδηγήσουν σε κάποιας μορφής και κάποιας μαζικότητας «κοινωνικά συμβόλαια». Το αντίθετο, οι μόνος σημαίες που υψώνονται είναι αυτές της ανοιχτής πειρατείας στις εργατικές ανάγκες, των πολέμων και της λεηλασίας της φύσης – σημαίες που δύσκολα οικοδομούν μαζικά κοινωνικά συμβόλαια και, ακριβώς γι’ αυτό, ενσωματώνουν στα χρώματά τους πολιτικά περισσότερο από ποτέ το δίπολο πολιτική περιθωριοποίηση-άγρια καταστολή.
Δεύτερον, όλες οι αντίστοιχου χαρακτήρα κρίσεις συνοδεύτηκαν από κορυφαίες στιγμές του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς – κυρίως πριν από αυτές, όμως, και λιγότερο μετά: η κρίση των μέσων του 19ου αιώνα με τις επαναστάσεις του 1848, του 1873 με την Κομμούνα, του 1929 με την Οκτωβριανή και την Ισπανία, του 1973 με τα κινήματα του ‘68. Χωρίς καμιά διάθεση να μειωθεί η αξία των ριζοσπαστικών σκιρτημάτων της προηγούμενης περιόδου, βέβαιο είναι ότι αυτά ως ποιότητες είναι αρκετά υποδεέστερα από τα αντίστοιχά τους των προηγούμενων κρίσεων. Κι επίσης, χωρίς καμιά πρόθεση να μειωθεί η συμβολή κανενός, βέβαιο είναι ότι η ποιότητα και η εμβέλεια των υπαρχουσών πολιτικών γραμμών και προτάσεων που κυκλοφορούν στην Αριστερά είναι συνήθως πολύ πιο πίσω από τις ανάλογές τους.
Με αυτή την έννοια, η «στιγμή» της παρούσας κρίσης μοιάζει να ενσωματώνει τα στοιχεία μια διπλής κατάρρευσης: του υπαρκτού ολοκληρωτικού καπιταλισμού και του υπαρκτού εργατικού και αριστερού κινήματος (όχι πια γιατί ταυτίζονται με τον «υπαρκτό σοσιαλισμό», αλλά γιατί αδυνατούν να αναμετρηθούν με τον «υπαρκτό καπιταλισμό» και την κρίση του, εκπληρώνοντας τον καταστατικό τους ρόλο). Αλλά και τα στοιχεία μιας διπλής απόγνωσης και μιας διπλής αναζήτησης: απέναντι στα αδιέξοδα που σωρεύει ο καπιταλισμός και απέναντι στα αδιέξοδα που έχουν το εργατικό κίνημα και η Αριστερά.
Τα προαναφερθέντα δεδομένα, στο σύνολό τους, μοιάζουν με χειροβομβίδα που την κρατούν στο χέρι τους και η αστική τάξη και το εργατικό κίνημα και η Αριστερά. Μόνο που αυτή δεν θα εκραγεί στα χέρια του κεφαλαίου από μόνη της, «αν δεν κάνουμε κάτι κι εμείς», ενώ είναι βέβαιο ότι θα εκραγεί στα «χέρια» του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς αν συνεχίσει να πορεύεται με το ίδιο πνεύμα.
Να θυμίσουμε εδώ, ότι μετά την κρίση του 1929-33 το εργατικό κίνημα απομακρύνθηκε από την ταξική γραμμή, μετατρεπόμενο σε δύναμη που χρωματιζόταν όχι από τον αγώνα κατά της εκμετάλλευσης αλλά από την αποδοχή της εκμετάλλευσης και τη μάχη να γίνεται αυτή «με καλύτερη τιμή και με κοινωνικό κράτος», ότι η γερμανική σοσιαλδημοκρατία ερωτοτροπούσε ακόμη και με το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα, ότι το ΚΚ ΗΠΑ κατέληξε να είναι απέναντι στο Νιου Ντιλ του Ρούσβελτ ό,τι το ΚΚΕ απέναντι στα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ και ότι η Κομμουνιστική Διεθνής ακροβατούσε μεταξύ των απόψεων περί «σοσιαλφασισμού» και των «λαϊκών αντιφασιστικών μετώπων», που είχαν ως βάση την από τα πάνω συμμαχία με τη σοσιαλδημοκρατία, τον ειρηνικό δρόμο (τότε!), τη δημοκρατική κυβέρνηση μέσω εκλογών και την αποσύνδεση του φασισμού από το κοινωνικό του υπόβαθρο. Να θυμίσουμε επίσης, ότι και η κρίση του 1973-75 συνδέθηκε –μετά τις χαμένες μάχες των ανθρακωρύχων της Αγγλίας και των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας στις ΗΠΑ- με κορυφαίες μεταλλαγές, με το υπάρχον συνδικαλιστικό κίνημα να αποδιαρθρώνεται και να αστικοποιείται ανοιχτά, μετατρεπόμενο σε συμπληρωματική δύναμη των νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων, με τη σοσιαλδημοκρατία να μετατρέπεται σε βασικό πυλώνα των αναδιαρθρώσεων αυτών και με την Αριστερά να φτάνει –είτε μέσα από τον ευρωκομμουνιστικό δρόμο της Ιταλίας, είτε μέσα από τον «ορθόδοξο» της Ελλάδας είτε μέσα από τον ενδιάμεσο της Γαλλίας- σε συγκυβερνήσεις, οικουμενικές και «πληθυντικές» κυβερνήσεις και να ταπεινώνεται-απαξιώνεται στις συνειδήσεις πάνω απ’ όλα αυτών που υποτίθεται θέλει να εκπροσωπήσει.
Μεγάλη, συνεπώς, η πρόκληση για το εργατικό κίνημα και την Αριστερά στην παρούσα κρίση – ιδιαίτερα αν κριτήριό τους γίνει η συνείδηση και η συμπεριφορά των εργαζομένων και των νέων, η στάση τους απέναντι στους αγώνες και την πολιτική πάλη. Θα ‘λεγε κανείς, ότι δίλημμα μοιάζει να τίθεται ως εξής: Ή το εργατικό κίνημα θα ανασυγκροτηθεί ριζικά σε ταξική-χειραφετητική βάση σε μορφές και περιεχόμενο, δημιουργώντας μια πραγματικά νέα και αξιόμαχη απέναντι στο κεφάλαιο κατάσταση, είτε θα περάσουμε από το υποταγμένο (που κυριάρχησε μετά την κρίση του 1929-33) και το αστικοποιημένο (που κυριάρχησε μετά την κρίση του 1973-75), στο αποσαθρωμένο, ανύπαρκτο και απαξιωμένο συνδικαλιστικό κίνημα. Κι ακόμα, ή η Αριστερά θα ανασυγκροτηθεί σε πραγματικά επαναστατική βάση, με αξιακό-θεωρητικό πλούτο και συνενώνοντας σε μια πολιτική γραμμή ρήξης, ανατροπής και κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης κάθε ριζοσπαστικό-αντικαπιταλιστικό σκίρτημα και τάση είτε θα μετατραπεί σε γραφικό περιθώριο και άκακο οικόσιτο του συστήματος.
Τα διλήμματα αυτά θα κριθούν πρώτα απ’ όλα μέσα στους εργασιακούς χώρους. Η αδυναμία του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, που στα χρόνια της ναζιστικής ανόδου διέθετε δυνάμεις μόνο στους ανέργους – και άρα κατεύθυνε εκεί τη δράση του-, είναι χαρακτηριστική. Όπως χαρακτηριστική η αδυναμία του ΚΚ ΗΠΑ να αρθρώσει ένα διαφορετικό λόγο όταν ένα εκατομμύριο σιδηροδρομικοί δέχτηκαν την ίδια περίοδο εθελουσίως τη μείωση των αποδοχών τους, σε μια κίνηση που χαρακτηρίστηκε «πράξη πολιτική σύνεσης». Μπορούμε, μήπως να ακολουθήσουμε τον ίδιο δρόμο, κλείνοντας τα μάτια απέναντι στα 500 σχεδόν ελληνικά εργοστάσια όπου –χωρίς να ανοίξει ρουθούνι- έχει γίνει στην ουσία αποδεκτή η πρόταση Μίχαλου;
Επίσης –και από μία άποψη, πάνω απ’ όλα- τα διλήμματα αυτά θα κριθούν στην ποιότητα της συνολικής πολιτικής γραμμής της Αριστεράς. Θα κατακτήσει και θα δοκιμάσει στην πράξη, με όρους μαζικούς και μετωπικούς, μια πολιτική γραμμή απόκρουσης, ρήξης και ανατροπής τόσο των συνεπειών της κρίσης όσο και της αστικής γραμμής υπέρβασής της, τόσο των πολιτικών διαχειριστών και των πυλώνων αυτής της πολιτικής όσο και των ίδιων των εκμεταλλευτικών θεμελίων του κεφαλαιοκρατικού συστήματος που αναπαράγει τις κρίσεις και συνθλίβει τις εργατικές ανάγκες τόσο στη φάση της κρίσης όσο και σε εκείνη της «ανάπτυξης»;
Ανεπαρκής ο ρυθμιστικός ρόλος της αγοράς
Ζήσαμε τις προηγούμενες δεκαετίες μια τεράστια πλύση εγκεφάλου υπέρ των περίπου μαγικών ιδιοτήτων της ελεύθερης αγοράς, από τη μια, κι ένα κυρίαρχο πρότυπο κριτικής στο σύγχρονο καπιταλισμό που εστίαζε τα βέλη της ακριβώς σε συτή του την πλευρά.
Βέβαια, ο μύθος της ελεύθερης αγοράς δεν είναι νέος. Αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της αστικής ιδεολογίας κι έχει στο κέντρο του την ιδέα ότι το κεφαλαιοκρατικό σύστημα έχει τη σύμφυτη ιδιότητα να εξαλείφει τις ανισορροπίες και να επανέρχεται στην ισορροπία, με τη βοήθεια που του δίνει το «αόρατο χέρι της αγοράς» κατά τον Άνταμ Σμιθ.
Η κρίση καταρρίπτει με τον πιο δραματικό τρόπο το μύθο αυτό και αποκαλύπτει την ανεπάρκεια του ρυθμιστικού ρόλου της αγοράς. Αποκαλύπτει στα μάτια όχι των μυημένων αλλά της εργατικής πλειονότητας πλέον ότι οι πολυδιαφημισμένες αγορές δεν είναι παράγοντας προόδου και ανάπτυξης των εργατικών δικαιωμάτων και αποτροπής των κρίσεων, αλλά παράγοντας συντριβής των πρώτων και όξυνσης ων δεύτερων. Τούτη τη διαπίστωση -και τους κινδύνους για το σύστημα που εμπεριέχει- υποδηλώνουν και οι τοποθετήσεις πολλών δημοσιολόγων που παρομοιάζουν την παρούσα κρίση με την πτώση του τείχους του Βερολίνου και το 1989 των καταρρεύσεων για την Αριστερά.
Αλίμονο αν η Αριστερά και το εργατικό κίνημα αφήσουν ανεκμετάλλευτη και δεν διευρύνουν αυτή τη ρωγμή στην αστική ιδεολογία. Αλίμονο αν δεν την αξιοποιήσουν, επιχειρώντας μια μακροπρόθεσμης στόχευσης αξιακή μεταβολή στις συνειδήσεις σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.
Βεβαίως, για να το πετύχουν αυτό δεν αρκεί να καταγγέλλουν μόνο τις ακρότητες και τις υπερβολές της αγοράς ή τους φονταμενταλιστές της ή απλώς την έλλειψη ρυθμιστικών κανόνων – αυτό θα τους οδηγούσε στην αγκαλιά της σοσιαλδημοκρατίας και -γιατί όχι- ενός «νεοφιλελεύθερου κείνσιανισμού», με κάποιο έλεγχο των αγορών, σαν αυτόν που προτείνουν ο Σαρκοζί, ο Ομπάμα και η Μέρκελ. Χρειάζεται να αντιπαρατεθούν στην ίδια της ουσία και τη λειτουργία της αγοράς στον καπιταλισμό, στην οργανική της διαπλοκή με την παραγωγή και την εκμετάλλευση, στη σύνδεσή της με την ιδιωτική ιδιοκτησία και την ιδιωτική ιδιοποίηση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου. Τότε πραγματικά ο «λόγος κατά της αγοράς» θα γίνει βαθύς αντικαπιταλιστικός λόγος.
ΑΝΑΓΚΗ ΣΤΡΟΦΗΣ ΣΤΟ ΕΡΓ. ΚΙΝΗΜΑ: Όχι στην ταξική συνεργασία
Ένα βασικότατο καθήκον του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς είναι να μιλήσουν για την κρίση και τη διέξοδο από αυτή με ιδεολογικούς όρους διαφορετικούς από εκείνους της αστικής πολιτικής οικονομίας, με όρους που θα αναπτύσσουν την ταξική θέαση, θα διεκδικούν μια αξιακή ρεβάνς μετά το «σοκ του 1989», θα προωθούν την επαναστατική συνείδηση.
Χωρίς αποφασιστική στροφή σε αυτό το πεδίο, είναι αδύνατο να σκεφτούμε πώς θα υπάρξουν σήμερα αποτελεσματικοί αγώνες ενάντια στις συνέπειες της κρίσης και της αστικής πολιτικής υπέρβασής της. Μη φανταστεί κανείς ότι αυτή η στροφή αφορά μόνο την ιδεολογική παρέμβαση των πολιτικών πρωτοποριών - αφορά και τις ζυμώσεις στο εσωτερικό της εργατικής τάξης, στις συλλογικότητες, στις συνελεύσεις, στους αγώνες της. Κάθε ψαλίδισμα της θεωρητικής ζύμωσης σε αυτές τις διεργασίες -σήμερα περισσότερο από ποτέ- θα εξελίσσεται σε ούριο άνεμο της αγωνιστικής απραξίας και του συμβιβασμού. Επίσης, ανάλογο αποτέλεσμα θα έχει κάθε αυταπάτη ότι θέσεις συνδιαλλαγής εκφράζονται απλώς από την «πουλημένη ΓΣΕΕ», ενώ αντίθετα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι είναι «αγνοί κι αμόλυντοι», απλώς παρασύρονται από τη «συνδικαλιστική γραφειοκρατία» ή τους άσχημους συσχετισμούς.
Πρώτα απ΄όλα, λοιπόν, η Αριστερά και το εργατικό κίνημα οφείλουν να δείξουν ότι η οικονομία και η κοινωνία δεν είναι ένα ενιαίο «σπίτι», κοινό για όλους, που πρέπει να σωθεί από την κρίση με «κοινή προσπάθεια και συνεργασία όλων των κοινωνικών συντελεστών» - αλλά ταξικό «σπίτι», που έχει ως θεμέλια την εκμετάλλευση και την ατομική ιδιοποίηση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου. Όποτε το εργατικό κίνημα υιοθέτησε την πρώτη λογική, κατέληξε στα βαλτόνερα της ταξικής συνεργασίας και συνδιαλλαγής, στη συνευθύνη για το ξεπέρασμα της κρίσης, στην αποδοχή της μείωσης των μισθών ή της περιστολής δικαιωμάτων και της εργασιακής ευελιξίας είτε σε επιχειρησιακό, είτε σε κλαδικό είτε σε πανεθνικό επίπεδο.
Από αυτή την άποψη πρέπει να γίνεται πάντα φανερό ότι η κρίση δεν πλήττει ίδια τους εργαζόμενους και το κεφάλαιο (τους πρώτους τους συνθλίβει, στο δεύτερο απλώς μειώνει τα κέρδη και την αποσπώμενη υπεραξία) και ότι η «εθνική προσπάθεια» ή η «κοινή πλάτη» σε επίπεδο επιχείρησης για την υπέρβαση της κρίσης δεν κοστίζει σε όλους το ίδιο: από τα 8 τρισ. δολάρια που χάθηκαν πρόσφατα στην αγορά κατοικίας στις ΗΠΑ, τα 7 είναι απώλειες των μισθωτών και μόνο 1 των τραπεζών. Όσο για τα αλλεπάλληλα δις ρευστότητας για το ξεπέρασμα της κρίσης, θα μπουν στις επιχειρηματικές τσέπες, αφού -μέσω της φορολογίας και της λιτότητας- βγουν από τις τσέπες των εργαζομένων.
Έπειτα, η Αριστερά και το εργατικό κίνημα, οφείλουν να δείχνουν ότι η ανάπτυξη και οι περιβόητοι δείκτες της επίσης δεν είναι μια κοινωνικά ουδέτερη και χωρίς πρόσημο διαδικασία, που πρέπει να την επιζητούμε πάση θυσία και με κάθε τίμημα, για να ξεφύγουμε από την κρίση. Αν το εργατικό κίνημα εγκλωβιστεί μόνο σε αυτό το ποσοτικό επίπεδο (και δεν ασχοληθεί επίσης με το περιεχόμενο της ανάπτυξης, το χαρακτήρα της, τις καταστροφές που επιφέρει στη φύση και τις ανθρώπινες ανάγκες κ.λπ.), είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα μετατραπεί σε ουρά εκείνης της αστικής στρατηγικής που υπόσχεται ή εξασφαλίζει υψηλότερους αναπτυξιακούς ρυθμούς και -διά μέσου αυτών- χαμηλότερη ανεργία και, ενδεχομένως, καλύτερες αποδοχές. Αυτό ακριβώς έγινε μετά το 1929, όταν το εργατικό κίνημα και η Αριστερά έγιναν ουρά του κεϊνσιανισμού-φορντισμού, ασκώντας κριτική όχι στην ουσία του εκμεταλλευτικού μοντέλου που οικοδομούσαν, αλλά κατά βάση στην ταχύτητα των αναπτυξιακών ρυθμών (που υπολείπονταν εκείνων της ΕΣΣΔ) και διεκδικώντας όχι την κατάργηση της αγοραπωλησίας της εργατικής δύναμης, αλλά απλώς ένα υψηλότερο τίμημα για το εμπόρευμα εργατική δύναμη.
Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 26.4.09
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)