ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΦΘΗΝΟ ΝΕΡΟ

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΦΘΗΝΟ ΝΕΡΟ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

H Επιτροπή Αγώνα για Φθηνό Nερό καλεί όλους τους κατοίκους, τους φορείς, τους συλλόγους, τους δημοτικούς και περιφερειακούς συμβούλους, τους βουλευτές του Νομού,  στην Συγκέντρωση Συμπαράστασης στην δίκη  μελών της Επιτροπής Αγώνα, την Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2013, στις 10 το πρωί στο Δικαστικό Μέγαρο Λάρισας.

Ο 16μηνος ασταμάτητος αγώνάς μας, μας έδειξε ότι όταν ο λαός δεν κάμπτει γόνυ των αφεντάδων,  τότε οι τελευταίοι σταματούν και μένουν ενεοί, χρησιμοποιώντας όλα τα ύπουλα μέσα για να μας χτυπήσουν, να μας παραπλανήσουν και να μας εκφοβίσουν. Αλλά εμείς δεν πτοούμαστε, ούτε δειλιάζουμε, ακόμα και με δικαστικές διώξεις αλλά και αν χρειαστεί σώμα με σώμα θα παλέψουμε για το δικαίωμα μας να ζήσουμε στα σπίτια μας, στον τόπο μας....

Διεκδικώντας αρχικά τα αιτήματα του παλλαϊκού αυτού αγώνα:

-  0,25 λεπτά στα πρώτα 100 κ.μ., 0,36 λεπτά μέχρι τα 200 κ.μ., 0,42 λεπτά μέχρι τα 300 κ.μ., κοκ,

-  ΧΩΡΙΣ ειδικό τέλος (80%),

-  ΧΩΡΙΣ ΦΠΑ 23% επί του ειδικού τέλους,

-  ΧΩΡΙΣ ελάχιστη κατανάλωση,

και να ισχύσουν αυτά από τον Μάρτιο του 2011 και εντεύθεν,  σε ΟΛΟ το Δήμο Τυρνάβου.

Συνεχίζοντας να διεκδικούμε Φθηνό Ρεύμα, Κατοικία, Υγεία…..

Επίσης συγκαλείτε Νέα Λαϊκή Συνέλευση στο παλαιό δημαρχείο Αμπελώνα (πάνω από την ΑΤΕ) την Δευτέρα 14 Ιανουαρίου και ώρα 6 το απόγευμα για το παραπέρα συντονισμό του Αγώνα.

Θα νικήσουμε! Είμαστε οι πολλοί! Το νερό δεν είναι εμπόρευμα!

Η Επιτροπή Αγώνα                              Αμπελώνας 9 Ιανουαρίου 2013

Οι  ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ    ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ – ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ – ΚΙΝΗΣΕΙΣ  του  Ιδιωτικού και Δημόσιου  τομέα  Λάρισας  καταγγέλουν  την  προσπάθεια  εκφοβισμού  των  εργαζομένων  που  επιχειρείται  με  τις  δικαστικές αποφάσεις κατά  συνδικαλιστών. Η καταδίκη  συνδικαλιστών  του ΕΚΛ  αποτελεί ολοκάθαρα  μια  προσπάθεια ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης και των λαϊκών αγώνων, προκειμένου να καμφθούν οι αντιδράσεις των εργαζομένων, απέναντι στην βάρβαρη ταξική επίθεση κυβέρνησης, Ε.Ε, εργοδοσίας, στα εργασιακά, μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα της εργατικής τάξης.Δεν  μπορούν  πλέον  να  ανεχθούν  ούτε  τα  στοιχειώδη  δημοκρατικά  δικαιώματα  των  εργαζομένων και  με  όχημα  τα  δικαστήρια  παλεύουν  να  τα  εξαφανίσουν.Στόχος τους  είναι  να  ξεπεράσουν την  κρίση τους  διαλύοντας  και  ισοπεδώνοντας  κάθε  δικαίωμα  και  ελπίδα  του  εργαζόμενου  λαού. Στα  πλαίσια  αυτά  το  κεφάλαιο και  οι  <<υπάληλλοι>>  του  (κυβέρνηση – δικαστές) ξεκινάνε  μια  σειρά  από  δίκες  ενάντια  σε  όσους  το  προηγούμενο  διάστημα  μάχονταν  ενάντια  στην πολιτική  εξαθλίωσης  των  εργαζομένων  και  ξεπουλήματος  της    δημόσιας  περιουσίας. Καλούμε  τον  λαό  της   περιοχής  μας  να  συμμετέχει  στις  κινητοποιήσεις  που  διοργανώνονται  ενάντια  στις  διώξεις  συνδικαλιστών και  πολιτών  το  επόμενο  διάστημα  όπως αυτές  για τους  συνδικαλιστές  του εργατικού κέντρου λάρισας (10&14-1) , των  πολιτών του Αμπελώνα  που αρνήθηκαν το  δημοτικό χαράτσι  για το νερό (11-1) , των  πολιτών  που παλεύουν  για  την  κατάργηση  των  διοδίων (16&18-1). Η Αλληλεγγύη  είναι  ένα  από τα όπλα  μας απέναντι  στον  οδοστρωτήρα  των  αλλεπάλληλων   μνημονίων  που  επιβάλλουν  η  τρόικα  εσωτερικού (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ)   και  η τρόικα  εξωτερικού (ΕΕ – ΕΚΤ-ΔΝΤ), ας  είμαστε  όλοι  εκεί.       

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ    ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ – ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ – ΚΙΝΗΣΕΙΣ       ΛΑΡΙΣΑΣ

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΦΘΗΝΟ ΝΕΡΟ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

H Επιτροπή Αγώνα για Φθηνό Nερό καλεί όλους τους κατοίκους, τους φορείς, τους συλλόγους, τους δημοτικούς και περιφερειακούς συμβούλους, τους βουλευτές του Νομού,  στην Συγκέντρωση Συμπαράστασης στην δίκη  μελών της Επιτροπής Αγώνα, την Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2013, στις 10 το πρωί στο Δικαστικό Μέγαρο Λάρισας.

Ο 16μηνος ασταμάτητος αγώνάς μας, μας έδειξε ότι όταν ο λαός δεν κάμπτει γόνυ των αφεντάδων,  τότε οι τελευταίοι σταματούν και μένουν ενεοί, χρησιμοποιώντας όλα τα ύπουλα μέσα για να μας χτυπήσουν, να μας παραπλανήσουν και να μας εκφοβίσουν. Αλλά εμείς δεν πτοούμαστε, ούτε δειλιάζουμε, ακόμα και με δικαστικές διώξεις αλλά και αν χρειαστεί σώμα με σώμα θα παλέψουμε για το δικαίωμα μας να ζήσουμε στα σπίτια μας, στον τόπο μας....

Διεκδικώντας αρχικά τα αιτήματα του παλλαϊκού αυτού αγώνα:

-  0,25 λεπτά στα πρώτα 100 κ.μ., 0,36 λεπτά μέχρι τα 200 κ.μ., 0,42 λεπτά μέχρι τα 300 κ.μ., κοκ,

-  ΧΩΡΙΣ ειδικό τέλος (80%),

-  ΧΩΡΙΣ ΦΠΑ 23% επί του ειδικού τέλους,

-  ΧΩΡΙΣ ελάχιστη κατανάλωση,

και να ισχύσουν αυτά από τον Μάρτιο του 2011 και εντεύθεν,  σε ΟΛΟ το Δήμο Τυρνάβου.

Συνεχίζοντας να διεκδικούμε Φθηνό Ρεύμα, Κατοικία, Υγεία…..

Επίσης συγκαλείτε Νέα Λαϊκή Συνέλευση στο παλαιό δημαρχείο Αμπελώνα (πάνω από την ΑΤΕ) την Δευτέρα 14 Ιανουαρίου και ώρα 6 το απόγευμα για το παραπέρα συντονισμό του Αγώνα.

Θα νικήσουμε! Είμαστε οι πολλοί! Το νερό δεν είναι εμπόρευμα!

Η Επιτροπή Αγώνα                             Αμπελώνας 9 Ιανουαρίου 2013

Συμπληρώνονται 22 χρόνια από τις 8 Γενάρη 1991, όταν δολοφονήθηκε στην Πάτρα ο   καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας   μαθηματικός, 38 ετών, αγωνιστής εκπαιδευτικός. 
Μια πολιτική δολοφονία μέσα στη φλόγα της εξέγερσης και του κινήματος του 1990-91, με τις μαζικές καταλήψεις και τα συγκλονιστικά συλλαλητήρια, ένα ακόμα μεγαλειώδες κίνημα ενάντια στην συντηρητική αντεργατική πολιτική. Μια πολιτική δολοφονία από στελέχη και μέλη της ΟΝΝΕΔ, δηλαδή τους ομοϊδεάτες και τη νεολαία της σημερινής κυβερνητικής πλειοψηφίας της Ν.Δ., η οποία συνεχίζει με τις "νέες ιδέες" της να εξαθλιώνει, να ¨σκοτώνει" καθημερινά τους εργαζόμενους και την κοινωνική πλειοψηφία. Γι΄ αυτό, ένας πανεργατικός και Παλλαϊκός ξεσηκωμός είναι απαραίτητος όσο ποτέ, για να φύγουν μαζί με τις δολοφονικές ιδέες και πολιτικές τους!
Το Γενάρη του 1991 ο Νίκος Τεμπονέρας, υπερασπίζοντας τους μαθητές του, την παιδεία και τις δημοκρατικές ελευθερίες, όρθωσε το ανάστημά του απέναντι στον κρατικό αυταρχισμό και την βάρβαρη πολιτική κυβέρνησης και κεφαλαίου. Ταυτίστηκε με ένα κίνημα και μια ολόκληρη γενιά αγωνιστών.
Ο Νίκος Τεμπονέρας ζει και θα ζει στους αγώνες μας. Θα εκδικείται σε κάθε μάχη ενάντια στην αντεργατική-αντιλαϊκή πολιτική, σε κάθε προσπάθεια για την ανατροπή των νόμων και της κοινωνίας του κέρδους και της αγοράς. Είναι παρών στις νέες γενιές. Βαδίζει μαζί μας σε κάθε πορεία, απεργία, συνέλευση, κατάληψη. Με Πέτρουλα-Λαμπράκη μας οδηγεί. Σήμερα εμπνέει τους αγώνες ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου.

Η δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα, όπως και όλα τα αμέτρητα γεγονότα αυταρχισμού και καταστολής του κράτους, των μηχανισμών του, των αστικών κυβερνήσεων όλων των αποχρώσεων, δείχνουν, ότι προκειμένου να περάσει η πολιτική τους, προκειμένου να διασφαλιστεί το οικονομικό και πολιτικό σύστημά τους, τα κέρδη και η εξουσία τους, δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν καμία μορφή βίας και επιβολής πάνω στους εργαζόμενους, το κίνημα και τις δυνάμεις της αντίστασης και της ανατροπής.

Η καταστολή και ο αυταρχισμός, είναι συστατικό στοιχείο της βάρβαρης πολιτικής τους, απαραίτητο στοιχείο για να εφαρμόζουν την βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική τους. Η πάλη για τα δημοκρατικά δικαιώματα, για τις σύγχρονες λαϊκές ελευθερίες, ενάντια στην καταστολή και τον πολύμορφο αυταρχισμό – κρατικό, εργοδοτικό, φασιστικό-απαιτεί ταυτόχρονα την πάλη για να ανατραπούν οι πολιτικές του κεφαλαίου και οι κυβερνήσεις του, να ανατραπεί το βάρβαρο σύστημα της εκμετάλλευσης. Αυτό το χρέος έχει η Αριστερά, οι εργαζόμενοι και το κίνημα απέναντι στους νεκρούς τους, απέναντι στην ιστορία τους, αλλά και απέναντι στο μέλλον τους.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ  ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ  ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Η βρόμικη υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ δείχνει την ανάγκη να φύγει άμεσα η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ

Δεν είναι μόνο που κόμπαζε ότι «σώζει τη χώρα» την ώρα που «έσωζε» τους συγγενείς του. Δεν είναι μόνο που συνεχίζει να λέει ανερυθρίαστα ψέματα ότι δεν ήξερε ούτε το περιεχόμενο της λίστας ούτε πού την είχε βάλει, όταν ως τσάρος της Οικονομίας χαράτσωνε μισθωτούς και συνταξιούχους. Δεν είναι μόνο η λυσσώδης αντίδραση απέναντι σε κάθε λαϊκή κινητοποίηση, και ειδικά στο άκουσμα των λέξεων «ψεύτες και κλέφτες». Τα όσα αποκαλύφθηκαν τώρα για τον πρώην Υπουργό Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου και μία από τις εκδοχές της «λίστας Λαγκάρντ» είναι μονάχα το κερασάκι στην τούρτα!
Η πραγματικότητα είναι ότι εδώ και 2,5 χρόνια οι ίδιοι οι κυβερνώντες που «σώζουν» τη χώρα καταστρέφοντας το λαό της, φροντίζουν με διάφορους τρόπους να γεμίσουν τις τσέπες τους και να καλύψουν τους «κολλητούς» τους με ομερτά. Όσοι σήμερα, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και δημοσιολόγοι, «πέφτουν από τα σύννεφα» ή δίνουν ο ένας τον άλλον, είναι αυτοί που έχουν άμεση εμπλοκή στο φαγοπότι και φροντίζουν να πάρουν τις αποστάσεις τους. Δεν πείθουν πλέον κανέναν!
Καθώς πέφτουν οι μάσκες της υποκρισίας, γίνεται φανερό ότι η σαπίλα διαπερνά το σύνολο του πολιτικού σκηνικού που κυβερνά και του μιντιακού σκηνικού που το στηρίζει. Ξεκινώντας από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, μέχρι τα δεκανίκια του Μνημονίου, τη ΔΗΜΑΡ και προηγούμενα το ΛΑΟΣ, οι πολιτικές δυνάμεις που ψήφισαν στήριξαν και εφάρμοσαν τα Μνημόνια που καταβύθισαν το λαό και τους εργαζόμενους στην εξαθλίωση είναι συνένοχες στη λεηλασία του τόπου. Αυτές οι πολιτικές δυνάμεις δίνουν ασυλία στη φοροαπαλλαγή και τη φοροδιαφυγή του μεγάλου κεφαλαίου και όσων το στηρίζουν και στη συνέχεια κατακλέβουν με τη φορομπηξία και τα χαράτσια τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους συνταξιούχους, τους αγροτοκτηνοτρόφους, τη φτωχολογιά, αφού πρώτα τους κατασυκοφαντούν ως «μπαταξήδες».
Ακόμη και σήμερα, την ώρα που όλοι ασχολούνται με τη λίστα Λαγκάρντ, κανείς δεν μιλάει για το νέο οικονομικό έγκλημα που ετοιμάζεται με την πώληση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και την πώληση όλης της δημόσιας περιουσίας μέσω του ΤΑΙΠΕΔ, για το φορολογικό νομοσχέδιο που ψηφίζεται αυτή την εβδομάδα, για τα νοσοκομεία που κλείνουν και τα σχολεία που δεν έχουν θέρμανση.
Το σάπιο πολιτικό σκηνικό που κυβερνά, στο όνομα δήθεν της νομιμότητας χτυπάει τους κοινωνικούς αγώνες, διώκει αγωνιστές, στέλνει τα ΜΑΤ ενάντια σε κάθε αντίσταση του λαού, κάθε σκίρτημα που αμφισβητεί την επιβολή μιας ζωής υποταγμένης στην κερδοσκοπία των τραπεζών και βιομηχάνων. Την ίδια στιγμή βουλιάζει μέσα στην ανομία και τη διαφθορά που είναι σύμφυτα με το καθεστώς που υπηρετεί.
Ούτε ξαφνικά το γεράκι του ΔΝΤ και οι δήμιοι της Ε.Ε. έγιναν οι διώκτες της διαφθοράς. Πρόκειται για τα ίδια κοράκια που επιβάλλουν τις ιδιωτικοποιήσεις μαζί με τον αγοραστή, που επιβάλλουν τη φτωχοποίηση για τους εργαζόμενους και τις ειδικές απαλλαγές για τον «επενδυτή», πρόκειται για αυτούς που παίρνουν δουλειές από την καταστροφή της χώρας.
Θα παρακολουθούμε με ενδιαφέρον τα επόμενα επεισόδια του δακρύβρεχτου σήριαλ «λίστα Λαγκάρντ». Όμως, είναι γελασμένοι αν νομίζουν ότι θα σωθούν θυσιάζοντας τον Γ. Παπακωνσταντίνου ή κάποιον άλλο «απρόσεχτο» από το σινάφι τους. Ήρθε η ώρα να φύγουν όλοι, μαζί με την πολιτική τους και τα Μνημόνια, μαζί με το ευρώ, την ΕΕ και το ΔΝΤ. Μαζί με το δηλητήριο του φασισμού που κηρύσσει την υποταγή στον ισχυρότερο, δηλαδή στο κεφάλαιο, και τον εμφύλιο ανάμεσα στους φτωχούς. Ήρθε η ώρα ο λαός με το κίνημά του να ανοίξει το δρόμο για να περάσουν ο πλούτος και ­­­η εξουσία θα περάσουν στους εργαζόμενους.
Σε αυτό το δρόμο πρέπει να στρατευτεί και όλη η Αριστερά, χωρίς να υποτιμά την σημασία της διαπόμπευσης και της τιμωρίας όσων πιαστούν με το χέρι στο μέλι, αλλά και χωρίς να υποτιμά την προσπάθεια δεξιάς αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού μέσα από άλλη μια επιχείρηση δήθεν «εκκαθάρισης σκανδάλων». Το πραγματικό σκάνδαλο είναι η ίδια η εκμετάλλευση και η μεγαλύτερη τιμωρία για τους «ενόχους» είναι η ανατροπή του!
Η "κάθαρση" από την κλεψιά, την εκμετάλλευση και την διαπλοκή της οικονομικής-πολιτικής και μιντιακής εξουσίας δεν μπορεί να μείνει στην αίθουσα του κοινοβουλίου και των στημένων διαδικασιών.. Πρέπει να γίνει εδώ και τώρα υπόθεση της πάλης του μαζικού λαικού κινήματος. ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΛΟΙ ΜΕ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ  ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!

Η Οικονομική Πολιτική στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Δημοσιεύουμε αδημοσίευτο μέχρι σήμερα κείμενο του καθηγητή Θεόδωρου Μαριόλη για την Οικονομική Πολιτική στο πλαίσια της Ευρωπαικής Ένωσης. Τον ευχαριστούμε για την αποστολή.

Αναδημοσίευση  από   http://wwwpraxisred.blogspot.gr

Η Οικονομική Πολιτική στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Σημείωμα

Χωρίς μεταβολές, το κάτωθι κείμενο παρουσιάστηκε, πριν από μία δεκαετία, σε εκδήλωση της Κίνησης: «Δράση: Θεσσαλονίκη 2003», στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (27 Μαρτίου 2003 – βλέπε π.χ. http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=1712448&publDate=). Υπενθυμίζεται ότι η εν λόγω Κίνηση, στην οποία μετείχαν το ΚΚΕ, το ΔΗΚΚΙ, καθώς και σωματεία και σύλλογοι, είχε συγκροτηθεί ενόψει της επικείμενης, τότε, Συνόδου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Χαλκιδική, 20-21 Ιουνίου 2003).

Από ό,τι γνωρίζω ή/και θυμάμαι, το κείμενο παρέμεινε αδημοσίευτο, παρά το ρητό, αρχικό ενδιαφέρον ορισμένων για το αντίθετο. Δυστυχώς (εάν και δεν είναι θέμα της Θεάς Τύχη), τα όσα υποστήριξε κάθε άλλο παρά δεν ομολογήθηκαν από τα γεγονότα που ακολούθησαν (και ακολουθούν, έως σήμερα). Εν αντιθέσει, ωστόσο, με ό,τι εμφατικά, και – τρόπον τινά – ρομαντικά, γράφεται σε ένα σημείο του, η εργατική τάξη δεν θέλησε να μάθει περισσότερα. Σήμερα, η/ο καθένας δύναται να πιστοποιήσει, εάν επιδιώκει να βλέπει καθαρά, ότι περισσότερα έμαθαν ή, καλύτερα, αυτοδιδάχθηκαν μόνον οι Αγορές, η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι κυρίαρχες, διεθνώς, τάξεις, ήτοι – για να αντιστρέψω την ύστατη πρόταση του Φ. Ένγκελς, στο «Ο Λουδοβίκος Φόϋερμπαχ και το Τέλος της Κλασικής Γερμανικής Φιλοσοφίας» (1886) – οι κληρονόμοι της Διαλεκτικής στον σύγχρονο κόσμο, εκεί όπου βασιλεύει η άνευ φραγμών μεταμόρφωση των εθνικών, ιδιωτικών και συγκεκριμένων, εργασιών σε διεθνή, κοινωνική και αφηρημένη, εργασία.

Παρόλα αυτά υπήρξε, με μικρή χρονική υστέρηση ως προς το σημείο γραφής του κειμένου, και η εξαίρεση του κανόνα, την οποία το ίδιο προέβλεπε, επίσης, με ακρίβεια: Στις 14 Δεκεμβρίου 2004 συγκροτήθηκε η «Μπολιβαριανή Συμμαχία για τους Λαούς της Αμερικής μας» (ALBA, στα ισπανικά), η οποία συνιστά, σύμφωνα με τις διακηρύξεις της, μορφή διεθνούς οικονομικής ολοκλήρωσης βασιζόμενη στην αμοιβαία οικονομική βοήθεια, στον αντιπραγματισμό και στη μεγιστοποίηση της κοινωνικής ευημερίας, παρά στην απελευθέρωση του κεφαλαιοκρατικά ρυθμιζόμενου διεθνούς εμπορίου, δηλαδή στη μεγιστοποίηση του ποσοστού κέρδους (και ας μην λησμονείται ότι ως χώρες-παρατηρητές μετέχουν η Αϊτή, το Ιράν και η Συρία, και μετείχε η Ονδούρα έως το πραξικόπημα του 2009).

Πολλοί, όμως, ούτε από αυτήν την εξαίρεση θέλησαν να μάθουν, ενώ διέθεταν κάθε εναλλακτική δυνατότητα. Ή, για να είμαι περισσότερο ακριβής, όχι μόνον δεν θέλησαν να μάθουν, αλλά και την αποσιώπησαν, εάν υποθέσουμε ότι οι διεθνιστικές και παγκοσμιο-επαναστατικές ονειρώξεις τους άφησαν χώρο για να αντιληφθούν τη μη φαντασιακή ύπαρξή της.

Θ. Μ., Δεκέμβριος 2012

Ι.
Προκειμένου να προσδιοριστούν με «μαθηματική ακρίβεια» οι επιπτώσεις της εισαγωγής ενιαίου νομίσματος στον ευρωπαϊκό χώρο, δεν είναι κατ’ αρχάς αναγκαία η επίκληση «αιρετικών» οικονομικών θεωριών. Σε συμφωνία με την πλέον καθιερωμένη ανάλυση, ισχύει το εξής (πρόταση γνωστή ως «Ασύμβατο Τρίγωνο», η οποία αποδείχθηκε, κατά πρώτον, από το νομπελίστα Ρ. Μάντελ): Δεν είναι ποτέ δυνατή η ταυτόχρονη ύπαρξη, πρώτον, πλήρους ελευθερίας στη διεθνή κίνηση των χρηματικών κεφαλαίων, δεύτερον, συστήματος σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών, και, τρίτον, αυτόνομης, δηλ. εθνικά ανεξάρτητης, νομισματικής πολιτικής. Έπεται, λοιπόν, ότι οι αρχές κάθε χώρας που συμμετέχει σε μία «υπερεθνική ένωση», στα πλαίσια της οποίας έχει εγκαθιδρυθεί η ελεύθερη κίνηση των κεφαλαίων και έχει τεθεί σε ισχύ ένα σύστημα σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών, δεν είναι εκ των πραγμάτων σε θέση να χρησιμοποιούν το «εργαλείο-μέσο» της νομισματικής πολιτικής. Οφείλουν, έτσι, να (αυτο-)περιορίζονται στην άσκηση δημοσιονομικής, εισοδηματικής και εμπορικής πολιτικής (στην οποία περιλαμβάνεται η δασμολογική και η μη δασμολογική πολιτική). Για την ακρίβεια, προκειμένου να συμβάλλουν στην εξισορρόπηση του «εσωτερικού» και του «εξωτερικού» τομέα της οικονομίας, οι αρχές είναι αναγκασμένες να ενεργοποιούν τουλάχιστον δύο, από τα προαναφερθέντα τρία, μέσα οικονομικής πολιτικής, πράγμα το οποίο συμβαίνει, βέβαια, επειδή είναι αδύνατον να επιτευχθούν δύο ανεξάρτητοι μεταξύ τους στόχοι (όπως π.χ. η μείωση της ανεργίας και η βελτίωση του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών) δια της χρήσης ενός, και μόνον ενός, μέσου-εργαλείου.

ΙΙ.
Ως γνωστόν, η «Μετα-ΟΝΕ Εποχή» δεν χαρακτηρίζεται μόνον από την ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων και τη σταθερότητα των ισοτιμιών αλλά και από τα ακόλουθα στοιχεία:

1. Κατάργηση οποιασδήποτε δυνατότητας άσκησης εθνικής εμπορικής πολιτικής.

2. Υπαρξη σημαντικότατων περιορισμών κατά την άσκηση εθνικής δημοσιονομικής πολιτικής (βλέπε π.χ. τον επιβεβλημένο από το «Σύμφωνο Σταθερότητας» περιορισμό των ελλειμμάτων του κρατικού προϋπολογισμού στο 3% του ΑΕΠ).

3. Ανυπαρξία ενός κοινοτικού Προϋπολογισμού, ο οποίος (σε συμφωνία με ό,τι ισχύει στις ΗΠΑ και στον Καναδά) θα έχει ενεργό αναδιανεμητικό ρόλο.

4. Εισαγωγή ενιαίου νομίσματος.

5. Πλήρης «απελευθέρωση» και «ενοποίηση» των εθνικών αγορών εργασίας και, άρα, ενεργοποίηση ισχυρής τάσης εξίσωσης των ωρομισθίων στον ευρωπαϊκό χώρο.

Σε συνδυασμό με τα όσα ελέχθησαν προηγουμένως, τα τέσσερα πρώτα απ’ αυτά τα χαρακτηριστικά στοιχεία συνεπάγονται ότι η όποια «εξισορρόπηση», κάθε επιμέρους εθνικής οικονομίας και ιδίως των λιγότερο ανεπτυγμένων, βασίζεται, κατά κύριο λόγο και εκ των πραγμάτων, στην εισοδηματική πολιτική και συγκεκριμένα (όπως δικαιούμεθα να συνάγουμε εάν εξετάσουμε, από λογική και ιστορική άποψη, τα δεδομένα των είκοσι, τουλάχιστον, τελευταίων χρόνων) στη σταθερή συμπίεση του κόστους αναπαραγωγής της εργασιακής δύναμης. Δηλαδή, στην άσκηση μίας συνεπούς, εντατικής και μονομερούς εισοδηματικής πολιτικής, αναγκαία προϋπόθεση της οποίας δεν είναι η εκπόνηση ενός κλασικού «προγράμματος λιτότητας» αλλά η εξ ολοκλήρου αναδιάρθρωση της διαδικασίας αναπαραγωγής της εργασιακής δύναμης (βλέπε τις μεταρρυθμίσεις στο εκπαιδευτικό, εργασιακό και ασφαλιστικό σύστημα).

Ωστόσο, οι επιπτώσεις δεν τελειώνουν εδώ, διότι το κατά σειρά πέμπτο από τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά στοιχεία έχει ιδιαίτερη βαρύτητα: Δεδομένων όλων των υπολοίπων, συνεπάγεται ότι ο ευρωπαϊκός καταμερισμός της εργασίας δεν θα ρυθμίζεται από τον οικονομικό «νόμο του συγκριτικού πλεονεκτήματος» (όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα) αλλά απ’ το «νόμο του απόλυτου πλεονεκτήματος». Απλά ειπωμένο, αυτό σημαίνει ότι σε κάθε επιμέρους κλάδο της «ενοποιημένης» ευρωπαϊκής οικονομίας θα λειτουργούν μόνον οι περισσότερο οικονομικοτεχνικά προηγμένες επιχειρήσεις, δηλ. μόνον εκείνες οι επιχειρήσεις οι οποίες εμφανίζουν την απολύτως υψηλότερη παραγωγικότητα εργασίας και κεφαλαίου (ενώ μέχρι σήμερα επιβιώνουν και αρκετές απ’ αυτές που είναι απολύτως «καθυστερημένες»).

Συμπέρασμα: Η προώθηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης οδήγησε, κατ’ αρχάς και βαθμιαία, στην αδυναμία άσκησης αυτόνομης εμπορικής, συναλλαγματικής, νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής. Έτσι, υπέταξε τον ευρωπαϊκό καταμερισμό της εργασίας στη χωρίς διαμεσολαβήσεις δράση του «νόμου του συγκριτικού πλεονεκτήματος» και, επιπλέον, επιφόρτισε τις εθνικές εισοδηματικές πολιτικές με το ρόλο διαφύλαξης της απρόσκοπτης λειτουργίας του. Αυτή η εξέλιξη ήταν προς το συμφέρον των περισσότερο ανεπτυγμένων οικονομιών και προήγαγε την ανισόμετρη ανάπτυξη (οικονομική και πολιτική) του συστήματος στο σύνολό του. Όμως, με την εισαγωγή ενιαίου νομίσματος και, κυρίως, με την «ενοποίηση των απελευθερωμένων αγορών εργασίας» θα οδηγήσει, τελικά στην πλήρη κυριαρχία του «νόμου του απολύτου πλεονεκτήματος», στα πλαίσια της οποίας, αφενός, η ίδια η έννοια της «εθνικής οικονομικής πολιτικής» (οποιουδήποτε είδους) στερείται αυτόνομου νοήματος και, αφετέρου, οξύνεται στον υπερθετικό βαθμό η διαδικασία ανισόμετρης ανάπτυξης.

ΙΙΙ.
Όλα αυτά, βέβαια, έχουν πρωτεύουσα σημασία για εκείνες ακριβώς τις ευρωπαϊκές οικονομίες (και τις επιμέρους περιφέρειες όλων των οικονομιών), οι οποίες χαρακτηρίζονται, γενικά, από ένα συγκριτικά χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης της παραγωγικότητας της εργασίας και του κεφαλαίου. Ειδικότερα, θα ήταν σκόπιμο να αναρωτηθούμε (εφόσον οι αρμόδιοι σιωπούν επιδεικτικά) πόσες και τι είδους επιχειρήσεις, απ’ αυτές που δραστηριοποιούνται στον ελλαδικό χώρο, θα επιβιώσουν στη «Μετα-ΟΝΕ Εποχή» ή, ισοδυνάμως, σε πόσα και ποια εμπορεύματα η ελληνική οικονομία διαθέτει «απόλυτο πλεονέκτημα» δεδομένου ότι ήδη «σήμερα» (παραθέτουμε ενδεικτικά):

1. Το 50% των εξαγωγών της καλύπτεται από εννέα βιομηχανικά προϊόντα, ενώ ο αντίστοιχος αριθμός προϊόντων είναι 15 για την Πορτογαλία, 24 για τη Δανία, και 28 για την Ισπανία.

2. Το 25% των εξαγωγών της καλύπτεται από αγροτικά προϊόντα και, ταυτοχρόνως, το έλλειμμα του αγροτικού εμπορικού ισοζυγίου της διευρύνεται συνεχώς.

3. Το ποσοστό των εξαγωγών της στο παγκόσμιο εμπόριο μειώνεται σταθερά τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Επίσης, το 2001 οι εξαγωγές της προς την ΕΕ αποτελούν το 3.6% του ΑΕΠ (αποτελούσαν το 7.6% το 1989 και το 5.7% το 1995), τη στιγμή που το αντίστοιχο στο μέσο όρο της ΕΕ μέγεθος ανέρχεται στο 16.6%.

4. Οι εξαγωγές της στην ΕΕ έχουν, ως ποσοστό του συνόλου των εξαγωγών της, μειωθεί την τελευταία δεκαετία (από το 68% στο 41%), ενώ το αντίθετο συμβαίνει με τις εισαγωγές της.

5. Το 2000 το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της διευρύνθηκε κατά 29.8% (φτάνοντας στο 17.6% του ΑΕΠ), το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της διευρύνθηκε κατά 74.4% (φτάνοντας στο 6.7% του ΑΕΠ), και τα συναλλαγματικά της διαθέσιμα μειώθηκαν κατά 22.9%. Το 2002 το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου ανήλθε στα 20 δισ. ευρώ (14.3% του ΑΕΠ) και του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών στα 9 δισ. ευρώ (6.5% του ΑΕΠ). Ας σημειωθεί, επίσης, ότι το εμπορικό ισοζύγιό της με όλες ανεξαιρέτως τις χώρες της ΕΕ είναι ελλειμματικό, πράγμα που επίσης ισχύει και για το εμπορικό της ισοζύγιο με έξι από – τις πρώτες δέκα – υπό ένταξη στην ΕΕ χώρες.

6. Σύμφωνα με την «Έκθεση για την Οικονομική και Κοινωνική Συνοχή» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (2000), αυξάνεται σταθερά το χάσμα τεχνολογικής ανάπτυξης μεταξύ της Ελλάδας και άλλων «ισοβαρών» χωρών, όπως η Ιρλανδία. Άλλωστε, οι εξαγωγές προϊόντων υψηλής τεχνολογίας της Ελλάδας αποτελούν το 6.7% του όγκου των εξαγωγών της (2000), ενώ το αντίστοιχο μέγεθος για την Ιρλανδία είναι 41.2% (20% η ΕΕ, 15.6% η Ισπανία, 5.6% η Πορτογαλία).

7. Η παραγωγικότητα της εργασίας της (μετρούμενη με βάση το ΑΕΠ ανά ώρα εργασίας) είναι μόνον το 62% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Συγκεκριμένα, χαρακτηρίζεται από συγκριτικά χαμηλότερη παραγωγικότητα στους τομείς παραγωγής των «διεθνώς εμπορεύσιμων προϊόντων», ενώ η παραγωγικότητά της είναι αντίστοιχη του ευρωπαϊκού μέσου όρου μόνον στους τομείς παραγωγής των «μη διεθνώς εμπορεύσιμων προϊόντων» (χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, κατασκευές, εμπόριο). Μάλιστα, σύμφωνα με σχετική έκθεση του ΙΟΒΕ (2000), η παρατηρούμενη κατά την περίοδο 1996-1999 αύξηση του ΑΕΠ προήλθε πρωτίστως από την ανάπτυξη αυτών ακριβώς των τομέων (βλέπε και το σχετικό ρόλο των ΚΠΣ), ενώ οι τομείς των διεθνώς εμπορεύσιμων προϊόντων, είτε είναι – εδώ και δύο δεκαετίες – στάσιμοι είτε αναπτύσσονται με αργούς ρυθμούς (π.χ. τουρισμός).

8. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι αντιστοιχούν μόνον 43 λεπτά του ευρώ σε κάθε κιλό προϊόντος που εξάγεται από την Ελλάδα, ενώ το αντίστοιχο μέγεθος στην ΕΕ είναι, κατά μέσο όρο, 2.5 ευρώ. Εκτιμά, επίσης, ότι κατά το διάστημα 1987-2000 η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας σε ενδοκοινοτικό επίπεδο μειώθηκε κατά 11% λόγω, κυρίως, της πολιτικής της «σκληρής δραχμής».

9. Οι τέσσερις από τις οκτώ «ζώνες φτώχειας» της ΕΕ (κατά κεφαλήν ΑΕΠ κάτω του 60% του μέσου κοινοτικού), εκ των οποίων η μία είναι και η πιο φτωχή της Ευρώπης, βρίσκονται στην Ελλάδα. Τέλος, μέσα στη δεκαετία του 1990 μειώθηκε συγκριτικά το κατά κεφαλήν εισόδημα τριών περιφερειών (Κεντρική Μακεδονία, Πελοπόννησος, Στερεά Ελλάδα), ενώ της Ηπείρου παρέμεινε στο 43% του μέσου κοινοτικού.

IV.

Από όλα αυτά συνάγεται ότι, εάν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι (ιδίως των λιγότερο ανεπτυγμένων οικονομιών) έμαθαν καλά τι σημαίνει «ΕΟΚ» και «Μάαστριχτ», θα μάθουν ακόμα καλύτερα τι σημαίνει «ΟΝΕ» και «ευρώ». Αυτό το τελευταίο, όμως, θα αναγκασθούν να το μάθουν και πλατύτερα στρώματα, συμπεριλαμβανομένης μίας όχι ασήμαντης μερίδας επιχειρηματιών, η οποία έχει επωφεληθεί συστηματικά από την ασκούμενη εισοδηματική πολιτική. Είναι, πάντως, αλήθεια ότι, όπως τονίζεται στο «Πάνω στο ρόλο του μαχόμενου υλισμού» (Β. Ι. Λένιν, 12 Μαρτίου 1922), πρώτοι από όλους οι εργαζόμενοι μπορούν, αρκεί να το θέλουν, να μάθουν περισσότερα.

Η ουσία του ζητήματος είναι, πάντως, απλή: Στα πλαίσια συνθηκών που διαμορφώθηκαν από την προσπάθεια υπέρβασης της οικονομικής κρίσης των αρχών της δεκαετίας του 1970, αλλά – εν συνεχεία – και από την κατάρρευση του συστήματος των Σοβιετικών Δημοκρατιών, οι αστικές τάξεις των περισσότερο καπιταλιστικά ανεπτυγμένων εθνικών οικονομιών προάγουν, μέσω της «απελευθέρωσης» του εμπορίου αγαθών, υπηρεσιών και κεφαλαίων, και σε αντιστοιχία με τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους, έναν όλο και περισσότερο υπαγόμενο στο νόμο του απολύτου πλεονεκτήματος διεθνή καταμερισμό εργασίας.

Η διαδικασία αυτή, δηλ. η λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση», δεν επιβάλλεται μόνον μέσω του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΠΟΕ ή του «Μάαστριχτ» και της επίκλησης των προτεραιοτήτων που θέτει, δήθεν, η «ομαλή πορεία της ΟΝΕ» αλλά – όταν ορισμένοι δεν συναινούν – και μέσω πολέμων, δηλ. δια της προώθησης της ίδιας οικονομικής πολιτικής με άλλα μέσα, έχει ορισμένες χειροπιαστές συνέπειες. Πρώτον, αναβαθμίζει καθοριστικά τη θέση των περισσότερο καπιταλιστικά ανεπτυγμένων εθνικών οικονομιών (τόσο στο εσωτερικό των υπερεθνικών ενώσεων, στα πλαίσια των οποίων ηγεμονεύουν, όσο και παγκοσμίως), δεύτερον, υποβαθμίζει από κάθε άποψη το σύνολο των υπολοίπων εθνικών οικονομιών στα πλαίσια του διεθνούς ανταγωνισμού, και, τρίτον, εμφανίζεται ως ιδιαιτέρως επωφελής για το σύνολο των αστικών τάξεων διεθνώς, ακριβώς επειδή εν μέρει προϋποθέτει και εν μέρει συνεπάγεται τη σταθερή συμπίεση του συνολικού κόστους αναπαραγωγής της εργασιακής δύναμης.

Κατά συνέπεια, για τις υποβαθμιζόμενες οικονομίες η μοναδική συγκεκριμένη, ρεαλιστική και αναγκαία (για τις ίδιες) εναλλακτική επιλογή είναι η ακόλουθη: Διαμόρφωση και συντονισμός προγραμμάτων εμπορικής πολιτικής, τα οποία να βασίζονται σε δασμολογικές και μη δασμολογικές μορφές προστασίας. Γενικά, διαμόρφωση νέων, μη καπιταλιστικών, προτύπων οικονομικής ανάπτυξης και διεθνούς συνεργασίας, τα οποία, βέβαια δεν είναι σε καμία περίπτωση εφικτά με τον σήμερα υπάρχοντα στο εσωτερικό της πλειοψηφίας αυτών των οικονομιών συσχετισμό κοινωνικών δυνάμεων. Η προς αυτήν τη συγκεκριμένη κατεύθυνση ανατροπή του εν λόγω συσχετισμού, η προς αυτήν τη συγκεκριμένη κατεύθυνση διάρρηξη της «παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής αλυσίδας» της Νέας Τάξης, αναμφισβήτητα θα προάγει και τα συμφέροντα της εργατικής τάξης όλου του κόσμου. Όπως εξάγεται από τα όσα προαναφέρθηκαν, η τρέχουσα περίοδος δεν αφήνει ανοιχτή καμία άλλη δυνατότητα και δεν θέτει, σε αυτούς που έχουν, βέβαια, το ίδιο ταξικό συμφέρον, κανένα άλλο καθήκον.

Θεόδωρος Μαριόλης
Αν. Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης, Πάντειο Πανεπιστήμιο

http://wwwpraxisred.blogspot.gr

	ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ  ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ  ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
	ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΔΣ ΕΛΜΕ ΛΑΡΙΣΑΣ
ΕΤΟΣ	2009			2010			2011			2012
ΨΗΦΙΣΑΝ	2031			1159			1860			1595
ΑΚΥΡΑ -ΛΕΥΚΑ	75			45			171			115
ΕΓΚΥΡΑ	1956		εδρες	1114		εδρες	1689		εδρες	1480		εδρες
ΠΑΣΚ	750	38,3%	4	372	33,4%	3	446	26,41%	3	274	18,51%	2
ΔΑΚΕ	724	37%	3	449	40,3%	4	502	29,72%	3	434	29,32%	3
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ  ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ (παρεμβασεις)	67	3,4%		91	8,1%	1	271	16,04%	2	255	17,22%	2
ΕΣΑΚ ΔΕΕ	300	15,3%	2	116	10,4%	1	157	9,30%	0	139	9,39%	0
ΕΝΩΤΙΚΗ  ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ							162	9,59%	1	125	8,45%	0
ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ	115	5,9%		86	7,7%	0	153	9,06%	0	253	17,09%	2

Το 2013 να μιλήσουμε τολμηρά: Το ζήτημα είναι να αλλάξουμε τον κόσμο!

2013: Καλή και δημιουργική χρονιά

 

Το Νέο Αριστερό Ρεύμα, εύχεται σε όλους τους εργαζόμενους-έλληνες και μετανάστες-, τους άνεργους, τους συνταξιούχους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, τους νέους και τις νέες, μια καλή νέα χρονιά. Ευχόμαστε σε όλους του συντρόφους και συντρόφισσες, τους συναγωνιστές, φίλους και φίλες, καλούς αγώνες και δημιουργική χρονιά.

Τις τεράστιες δυσκολίες στην επιβίωση και το μεροκάματο, τη ζωή, τις σπουδές και την κάλυψη των αναγκών της κοινωνικής πλειοψηφίας τις βιώνουμε όλοι καθημερινά. Ο κόσμος που φτιάχνει ο γερασμένος και σε βαθιά κρίση υπαρκτός καπιταλισμός, είναι ο κόσμος των λίγων. Για να επιβιώσουμε και να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την ανατροπή της επίθεσης που εξαπολύεται ενάντια στον κόσμο της δουλειάς. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την ανατροπή του βάρβαρου αυτού συστήματος.

Το 2013, παρά τις μεγάλες δυσκολίες και τα εμπόδια, παρά την «απαισιοδοξία» της καθημερινότητας, οι εργαζόμενοι και οι νέοι, ο κόσμος του αγώνα και της αξιοπρέπειας, ο λαός μας, μπορεί να πάει τα πράγματα αλλιώς. Στο δικό μας χέρι, στη δική μας αποφασιστικότητα και τόλμη βρίσκεται το μέλλον.

Καλούμε κάθε εργαζόμενο και νέο, κάθε αγωνιστή, να πάρει θέση στην πάλη για την επιβίωση, στη μάχη για τα δικαιώματα του λαού. Να συμβάλλει στον αναγκαίο παλλαϊκό ξεσηκωμό για την ανατροπή της συγκυβέρνησης και της πολιτικής της, στους μεγάλους αγώνες για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επιδρομής και της χούντας κυβερνήσεων – ΕΕ – ΔΝΤ. Στους αγώνες ενάντια στο σύγχρονο ολοκληρωτισμό, την καταστολή και το φασισμό. Για τις λαϊκές ελευθερίες που έχει ανάγκη η εποχή μας.

Η δυναμική της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης, η ορμή και δύναμη ενός παλλαϊκού – πανεργατικού ξεσηκωμού, είναι πολύ πιο χρήσιμα για το λαό, μας πάνε πολύ πιο μακριά, μπορούν να επιφέρουν σαρωτικές αλλαγές και στο πολιτικό - κυβερνητικό επίπεδο, από τις προτάσεις εκλογικής αναμονής και κυβερνητικής διαχείρισης της κρίσης. Οι μεγάλες αναγκαίες τομές δεν γίνονται από κυβερνήσεις εντός της ΕΕ και του συστήματος, αλλά από μεγάλα κινήματα, στηριγμένα στα δικά τους δημοκρατικά όργανα, που διεκδικούν όχι τη διαχείριση, αλλά την ανατροπή, όχι μέρος της εξουσίας (κυβέρνηση), αλλά όλη την εξουσία και τον πλούτο για τους εργαζόμενους. Σε αυτό το στόχο πρέπει να ρίξει το βάρος της η Αριστερά και οι εργαζόμενοι, και για τις σημερινές μάχες και για τις αυριανές.

Κρίσιμο ζητούμενο για να αλλάξουν τα πράγματα, για να νικήσουμε, είναι μια νέα και ανώτερη συγκρότηση και οργάνωση της ταξικής, επαναστατικής και κομμουνιστικής πρωτοπορίας σε όλα τα επίπεδα. Για ένα άλλο, νέο εργατικό κίνημα που θα μπορεί να οδηγεί τους αγώνες σε σύγκρουση και νίκη. Για ένα μέτωπο και μια αριστερά, μαχητική, τολμηρή, σκεπτόμενη και αντίστοιχη στις μεγάλες προκλήσεις του καιρού μας. Που θα μιλάει για όλα, τα μικρά και τα μεγάλα, ως δύναμη ανατροπής και όχι «καλλωπισμού» του συστήματος. Για την νέα επανεξόρμηση των απελευθερωτικών κομμουνιστικών ιδεών και το ρίζωμά τους στην κοινωνία και τους εργαζόμενους, την οργάνωση και ανάπτυξή τους.

Το 2013 θα είναι μια χρονιά σημαντική για τους αγώνες του λαού μας, για την κατεύθυνση και την πορεία του κινήματος. Σημαντική και για την προσπάθεια της αντικαπιταλιστικής αριστεράς ώστε να ενισχυθεί σημαντικά σαν πολιτικό ρεύμα και δύναμη ανατροπής. Σταθμοί σε αυτή την μάχη, αποτελούν η 2^η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που θα πραγματοποιηθεί στις αρχές του νέου έτους (Φεβρουάριο), και το 3^ο Συνέδριο του ΝΑΡ την άνοιξη του 2013. Αλλά και η 4^ηΣυνδιάσκεψη της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση τον Μάρτιο.

Με το 3^ο συνέδριό μας, θα επιχειρήσουμε μια τομή και πρόταση για σύγχρονο, μαζικό φορέα της κομμουνιστικής απελευθέρωσης. Θα καταθέσουμε τη συμβολή μας και θα κάνουμε ένα ακόμα βήμα για την επαναθεμελίωση του κομμουνισμού στον 21^ο αιώνα. Γιατί για μας η κοινωνική απελευθέρωση δεν είναι κάτι για το μακρινό μέλλον, αλλά ανάγκη και δυνατότητα του σήμερα. Γιατί για μας η υπόθεση της κομμουνιστικής απελευθέρωσης δεν είναι έργο κάποιων ειδικών, ενός κόμματος ή μιας ομάδας «σοφών», αλλά υπόθεση της εργατικής τάξης και της κοινωνικής πλειοψηφίας. Είναι η «κίνηση που καταργεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων» από σήμερα κιόλας.

Στη Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά και στο Συνέδριο του ΝΑΡ, επιδιώκουμε ενίσχυση της πορείας και της προσπάθειας για το αναγκαίο μέτωπο - πόλο της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής και σύγχρονα κομμουνιστικής Αριστεράς.

Το ΝΑΡ απευθύνει μήνυμα συσπείρωσης, ταξικής αυτοπεποίθησης και αισιοδοξίας, στηριγμένα στις τεράστιες ανάγκες και δυνατότητες της εποχής μας. Ανάγκη και δυνατότητα για μια άλλη ζωή, μια άλλη κοινωνία, στα χέρια των εργαζομένων, με τον τεράστιο παραγόμενο πλούτο στα χέρια αυτών που τον παράγουν, με τη γνώση και την επιστήμη προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Με την συλλογικότητα, την οργάνωση και την ταξική αλληλεγγύη μπροστά, για μια ζωή ελεύθερη και άξια. Στις μικρές και μεγάλες μάχες, στο χώρο δουλειάς, τη γειτονιά, το σχολείο και τη σχολή. Στη μάχη των ιδεών και της θεωρίας. Στη μάχη των αξιών και της καθημερινότητας. Στη μάχη του πολιτισμού και της αντίστασης.

Δυνατότητα να δημιουργήσουμε και όχι να καταστρέψουμε, όπως κάνει ο καπιταλισμός. Ανάγκη να επιβιώσουμε, άρα να παλέψουμε, και όχι να υποταχθούμε, όπως μας καλεί ο αντίπαλος. Στηριγμένοι στην αισιοδοξία της ανθρώπινης θέλησης. Στηριγμένοι στην οργάνωση, την γνώση, τις εμπειρίες-θετικές και αρνητικές-της ιστορίας και του κινήματος.

Σε αυτό το δρόμο, αξίζει να στρατευθεί ο κόσμος της δουλειάς και η νεολαία.

Το 2013 να μιλήσουμε τολμηρά: Το ζήτημα είναι να αλλάξουμε τον κόσμο!

Βολές κατά πάντων από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Βολές κατά πάντων από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Καταγγέλει τα κοινοβουλευτικά αριστερά κόμματα αλλά ζητάει συμμαχία μαζί τους κατά της κυβέρνησης

 

Πολύ σκληρή κριτική στην τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά αλλά και σε όλα τα αριστερά κόμματα ασκεί με την απόφασή της η Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Μπροστά στην 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψή της που πρόκειται να πραγματοποιηθεί τον Φεβρουάριο καταγγέλονται οι ηγεσίες των κομμάτων της κοινοβουλευτικής αριστεράς ως κατώτερες των περιστάσεων και των απαιτήσεων του λαού. Από την άλλην μεριά όμως ζητάει να δημιουργηθεί μέτωπο με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ για να πέσει η κυβέρνηση Σαμαρά για την οποία εκτιμά ότι δεν θα μακροημερεύσει.


Διαβάστε την απόφαση της Κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής

«ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΣΕ 07.12.2012

1. Η ψήφιση του τρίτου μνημονίου και η συμφωνία του Eurogroup της 26ης Νοεμβρίου 2012 έρχονται να ολοκληρώσουν το έγκλημα που συντελείται ενάντια στους εργαζόμενους και τη χώρα. Επιβεβαιώθηκε ότι ο δρόμος των μνημονίων και των βάρβαρων μέτρων στο όνομα της επόμενης δόσης των δυσβάσταχτων δανείων είναι καταστροφικός...
όλο το δημοσίευμα εδώ: http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=490613&h1=true#commentForm

30 Δεκέμβρη κανένας για ψώνια, όλοι στις κινητοποιήσεις

Να στηρίξουμε την απεργία των εργαζομένων στο εμπόριο

Στις 30 Δεκέμβρη κανένας για ψώνια, όλοι στις κινητοποιήσεις

Η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας που θέλει να επιβάλλει η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ ανοίγοντας τα μαγαζιά για 2^η Κυριακή στις 30 Δεκέμβρη, δεν παρά ένα ακόμη μέτρο της βάρβαρης πολιτικής των Μνημονίων κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.

Θέλουν να αφήσουν χωρίς δικαιώματα τους 700.000 εργαζόμενους στο εμπόριο, χωρίς ούτε μία μέρα για ξεκούραση,να διασφαλίσουν την ασυδοσία της εργοδοσίας. Ο Σαμαράς και οι υπουργοί του θέλουν να ξεκινήσουν από το χώρο του εμπορίου την κατάργηση κάθε περιορισμού στο ωράριο και να υποτάξουν κάθε στιγμή της ζωής των εργαζομένων στις επιχειρήσεις.

Είναι ψέματα μιας μαύρης προπαγάνδας ότι θα τονωθεί η απασχόληση, ενώ στην πραγματικότητα οι ίδιοι εργαζόμενοι θα κληθούν να καλύψουν τις αυξημένες ανάγκες μέσω της αύξησης των ωραρίων ή την επέκταση των ελαστικών μορφών, πάντα ανάλογα με τις ανάγκες τις αγοράς, πότε για τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες. Οι συνθήκες στο χώρο του εμπορίου αποτυπώνουν με τον πιο ορατό τρόπο τις μεσαιωνικές συνθήκες ζωής και εργασίας που επιχειρούν να επιβάλλουν η κυβέρνηση και το κεφάλαιο με την κάλυψη της Ε.Ε και του ΔΝΤ. 

Κοροϊδεύουν την κοινωνία όταν λένε ότι έτσι θα εξυπηρεθεί το καταναλωτικό κοινό, που φυσικά δεν άλλοι από την κοινωνική πλειοψηφία, αυτούς που τους κατακλέβει η εφορία, τα τιμολόγια ρεύματος-νερού, τα χαράτσια, η ακρίβεια σε πετρέλαιο και βασικά είδη διατροφής και λαϊκής κατανάλωσης. Οι εργαζόμενοι, κακοπληρωμένοι ή απλήρωτοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι και οι αγροτοκτηνοτρόφοι δεν μπορούν να ψωνίσουν ούτε απαραίτητα. Δεν τους λείπουν οι ώρες για να ψωνίσουν, αλλά τα χρήματα και ο χρόνος για να ζήσουν.

Απάτη είναι φυσικά και οι ψεύτικες υποσχέσεις για αναζωογόνηση της αγοράς, καθώς αυτές οι ρυθμίσεις προαναγγέλουν απλά τον αργό θάνατο του μικρομεσαίου μαγαζιού και την επέλαση των πολυεθνικών και των μεγαλοκαταστημάτων.

Η 24ωρη απεργία των εργαζομένων στο εμπόριο στις 30 Δεκέμβρη είναι πράξη αγώνα, μήνυμα ελπίδας και αξιοπρέπειας για την κοινωνία που υποφέρει. Καλούμε τους εργαζόμενους και την κοινωνική πλειοψηφία να σταθεί ενεργητικά στο πλάι των απεργών και των σωματείων τους. Κανένας για ψώνια, όλοι στις κινητοποιήσεις. Ο αγώνας των εργαζομένων στο εμπόριο είναι υπόθεση όλων μας. Για να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας. Για να πετυχούμε να δουλεύουμε σαν ανθρώποι, με λιγότερες ώρες και δουλειά για όλους, με αξιοπρεπείς μισθούς-ασφάλιση-ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους. Για να ανατραπεί η κυβέρνηση και η πολιτική που εφαρμόζει μαζί με ΕΕ-ΔΝΤ, να ανοίξει ο δρόμος για την έξοδο από τη φυλακή των Μνημονίων και του Χρέους σε μια κοινωνία με τον πλούτο και την εξουσία στα χέρια των εργαζόμενων.

Ατυχήματα ή προμελετημένα εγκλήματα;

Γράφει ο Νίκος Δινόπουλος 

Νέος, βαρύς τραυματισμός εργαζόμενου στη μακρά αλυσίδα των θυμάτων στα ορυχεία του ΛΚΔΜ της ΔΕΗ ΑΕ

Σύμφωνα με τις πληροφορίες από τα τοπικά ΜΜΕ και τις ανακοινώσεις των συνδικάτων, ο 38χρονος εργαζόμενος Νίκος Καραστογιάννης βρέθηκε βαριά τραυματισμένος τα ξημερώματα (27/12/2012, 03:00 – 04:00) στις ερπύστριες του εκσκαφέα Ε3 στο ορυχείο του Νότιου Πεδίου. Εικάζεται ότι τραυματίστηκε μετά τις 03:00 τα χαράματα, αφού εκείνη την ώρα επικοινώνησε για τελευταία φορά με το χειριστή του μηχανήματος. Για τη μετακίνηση, την αλλαγή θέσης του εκσκαφέα, είναι αναγκαία η ασύρματη ενδοεπικοινωνία του χειριστή με τον κουμανταδόρο του τεράστιου ερπυστριοφόρου μηχανήματος. Διαπιστώνοντας ο χειριστής πως ο κουμανταδόρος δεν ανταποκρίνεται στα καλέσματά του για να ξεκινήσουν την «πορεία» του μηχανήματος, αναζητήθηκε και βρέθηκε σε κωματώδη κατάσταση στις ερπύστριες του εκσκαφέα Ε3… Μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο της ΔΕΗ και εισήχθη στην εντατική του Μποδοσάκειου νοσοκομείου της Πτολεμαΐδας και στη συνέχεια μεταφέρθηκε διασωληνωμένος στην εντατική του νοσοκομείου Παπαγεωργίου στη Θεσσαλονίκη. Έχει υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση, ωστόσο η κατάστασή του παραμένει πολύ κρίσιμη…

Ατυχήματα ή προμελετημένα εγκλήματα;

Δεν είναι νομοτέλεια η εργασία που εκτελείται σε συνθήκες που παραβιάζονται οι κανόνες ασφαλούς εκτέλεσής της να έχει σαν αποτέλεσμα κάθε φορά και ένα εργατικό ατύχημα. Ευτυχώς… Είναι προφανές πως μια εργασία μπορεί να εκτελείται σε παγιωμένες επικίνδυνες συνθήκες για ακαθόριστο χρονικό διάστημα χωρίς εργατικό ατύχημα ή με «περιοδικά» ατυχήματα που δεν κρίνονται - χαρακτηρίζονται «βαριά ή σοβαρά». Το εργατικό ατύχημα είναι ένα συμβάν που προκύπτει όταν μια σειρά από επικίνδυνους παράγοντες στην εκτελούμενη εργασία συμπέσουν. Όταν αυτοί οι επικίνδυνοι παράγοντες συμπέσουν όλοι την ίδια χρονική στιγμή, τότε το αποτέλεσμα είναι θανατηφόρο. Είναι εξίσου προφανές πως όταν η εργασία εκτελείται συνεχώς και σε παγιωμένες επικίνδυνες συνθήκες είναι ζήτημα χρόνου πότε σε κάποια χρονική στιγμή και σε ποιον θα συμβεί το εργατικό ατύχημα. Τέλος όντας πολύ δύσκολο να προβλεφθούν και να αποφευχθούν όλοι οι επικίνδυνοι παράγοντες κατά την εκτέλεση της εργασίας, τα εργατικά ατυχήματα στη συντριπτική τους πλειοψηφία -αν όχι όλα- χρεώνονται σ’ αυτή την παράμετρο. Για τους εργαζόμενους η εργασία σ’ αυτές τις συνθήκες είναι μια καθημερινή ρώσικη ρουλέτα με τον τραυματισμό, τον ακρωτηριασμό, τη μόνιμη αναπηρία και πολλές φορές με το θάνατο.

Αυτά τα δεδομένα, η «περιοδικότητα» και το πόσο «βαρύ ή σοβαρό» είναι το εργατικό ατύχημα, είναι η βάση που πατάνε όλες οι μυθοπλασίες της αστικής κεφαλαιοκρατικής προπαγάνδας που αποκρύπτει - αποσιωπά τις πραγματικές αιτίες για τα εργατικά ατυχήματα. Μυθοπλασίες που ξεκινάνε από την «ανευθυνότητα, το λάθος, την απροσεξία» των εργαζομένων και φτάνουν ως την «υπέρβαση - παραβίαση» των κανόνων ασφαλούς εκτέλεσης της εργασίας με ευθύνη του ίδιου του εργαζόμενου. Ότι ο εργαζόμενος κάτω από την πίεση, την απειλή, τη δίωξη, την ποινή έως και την απόλυση «υποχρεώνεται» να προβεί σε μια ενέργεια που σε πρώτη εκτίμηση δεν φαντάζει να είναι και τόσο επικίνδυνη ή ακόμα να «αναγκάστηκε» να την ξανακάνει στο παρελθόν χωρίς συνέπειες είναι κάτι που σκόπιμα αποκρύπτεται - αποσιωπάται.

Η «δημοσιότητα» που δίνουν τα ΜΜΕ στα εργατικά ατυχήματα είναι σκόπιμα μικρή, ειδικά σε μεμονωμένα συμβάντα, και μόνον όταν πρόκειται για «πολύνεκρες τραγωδίες» δίνουν έμφαση και προβολή στο συμβάν του εργατικού ατυχήματος. Η έμφαση και η προβολή είναι μικρότερη ακόμα και από αυτήν που απολαμβάνουν ιστορίες και περιστατικά για τα ατυχήματα και την κακοποίηση μικρών κατοικίδιων ή άγριων ζώων… Οι χαρακτηρισμοί που αποδίδονται στους θύτες με θύματα τα ζώα είναι σκληροί και δεν τους χαρίζονται στην ανάλυση και το σχολιασμό. Το αντίθετο γίνεται με τους χαρακτηρισμούς, την ανάλυση και τα σχόλια για τους θύτες με θύματα εργαζόμενους σε κάποιο εργατικό ατύχημα. Το ίδιο «επιλεκτικές» είναι και οι  μικροαστικές ευαισθησίες που φρίττουν για τα ανήμπορα και ανυπεράσπιστα ζώα και ζωάκια, χωρίς όμως να δείχνουν -τουλάχιστον- την ίδια φρίκη, τον ίδιο αποτροπιασμό και για τον εφιαλτικό αριθμό των εργατικών ατυχημάτων…

Αναζητώντας τις πραγματικές αιτίες του «εργατικού ατυχήματος»

Αν ανατρέξει κάποιος στα εγχειρίδια και τους κανονισμούς για την ασφαλή εκτέλεση της εργασίας, την ασφαλή λειτουργία των μηχανημάτων και στις οργανικές θέσεις της ΔΕΗ στα ορυχεία στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και πιο πριν, θα διαπιστώσει πως η σύνθεση του προσωπικού για την ασφαλή λειτουργία ενός εκσκαφέα όπως ο Ε3 -όπου έγινε το νέο εργατικό ατύχημα- ήταν δύο επιτηρητές, ο κουμανταδόρος, οι δύο χειριστές και ο τεχνίτης για κάθε βάρδια. Συνολικά 6 άτομα.

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 και μέχρι σήμερα, με επιχειρήματα από την πλευρά της εργοδοσίας που δεν έχει νόημα να αναπτυχθούν εδώ, σταδιακά επιβλήθηκε η μείωση του προσωπικού για κάθε μηχάνημα, εκσκαφέα ή αποθέτη, με τελική κατάληξη της σύνθεσης του προσωπικού σε έναν κουμανταδόρο και τους δύο χειριστές για κάθε βάρδια. Συνολικά 3 άτομα.

Στις διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες εργασίας στα μέτωπα εξόρυξης και απόθεσης, μεταβάλλονται και οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι. Γι αυτό και ο αριθμός των εργαζομένων για την ασφαλή εκτέλεση της εργασίας και την ασφαλή λειτουργία των μηχανημάτων δεν ήταν και δεν είναι μια αυθαίρετη επινόηση, αλλά προέκυψε μέσα από την έρευνα της κατασκευάστριας εταιρίας και την εμπειρική παρακολούθηση των αναγκών για την ασφαλή εκτέλεση της εργασίας στις πραγματικές συνθήκες εκσκαφής ή απόθεσης των μηχανημάτων μέσα στα ορυχεία της Γερμανίας και αλλού.

Η «ιδεολογία της ανάπτυξης», η «ανταγωνιστικότητα», τα «μοντέλα» εντατικοποίησης της εργασίας με παράλληλη μείωση του προσωπικού, η ιδιωτικοποίση τελικά της ΔΕΗ και η λειτουργία με «ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια» της επιχείρησης είναι αυτά που κατευθύνουν και επιβάλουν τις επιλογές στις εργασιακές σχέσεις και διαμορφώνουν τις συνθήκες εργασίας από τη δεκαετία του ’90 μέχρι και σήμερα. Ανεξάρτητα από τις αιτιάσεις της εργοδοσίας, η ουσία στην πραγματικότητα ήταν ο στόχος της μείωσης του εργατικού κόστους ανά ώρα λειτουργίας των μηχανημάτων στα ορυχεία με σημαία την «αποτελεσματικότητα» και την «αύξηση της κερδοφορίας» της επιχείρησης. Έτσι οι συνθήκες εργασίας στα μέτωπα της εξόρυξης και απόθεσης κατέληξαν να είναι ένα καθημερινό ρίσκο, μια καθημερινή ρώσικη ρουλέτα για τη σωματική ακεραιότητα, την υγεία, ακόμα και της ίδιας της ζωής των εργαζομένων.

Ακόμα και οι αριθμοί στις στατιστικές για τα εργατικά ατυχήματα στα ορυχεία του ΛΚΔΜ και τους Ατμοηλεκτρικούς Σταθμούς της ΔΕΗ ΑΕ προκαλούν φρίκη για τη συχνότητα των θανατηφόρων ατυχημάτων. Το ίδιο και ο αριθμός των τραυματισμών, τα κατάγματα στα άκρα και των ακρωτηριασμών με μόνιμες αναπηρίες παρ’ ότι απέχουν από την πραγματικότητα. Είναι κοινό μυστικό πως πολλοί τραυματισμοί - εργατικά ατυχήματα δεν καταγράφονται στο βιβλίο συμβάντων για πολλούς και διάφορους -πλην όμως προφανείς και ανομολόγητους- λόγους…

Παρά ταύτα φαίνεται πως έχουμε εθιστεί ως κοινωνία και μάλλον θεωρούμε τα εργατικά ατυχήματα σαν ένα φυσιολογικό φαινόμενο, κάτι σαν τις παράπλευρες απώλειες της πολεμικής επιθετικότητας των ιμπεριαλιστικών πολέμων της εποχής μας. Ή ακόμα να θεωρούμε δεδομένο πως η «ατυχία» και «το λάθος του ανθρώπινου παράγοντα» φέρει την ευθύνη.

Η απουσία δυναμικών, μαχητικών κοινωνικών αντιδράσεων αλλά και των ίδιων των εργαζομένων μάλλον επιβεβαιώνει την αποτελεσματικότητα των μυθοπλασιών της προπαγάνδας της ηγεμονεύουσας αστικής κεφαλαιοκρατικής ιδεολογίας και των απολογητών της για τα εργατικά ατυχήματα...

Οι διακηρύξεις πως «τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από την ανθρώπινη ζωή» απόδεικνύονται ανεπαρκείς αν όχι και υποκριτικές, όταν οι αντιδράσεις περιορίζονται σε μια κόλα χαρτί και δεν στρέφονται, αγωνιστικά, δυναμικά και μαχητικά, ενάντια στις βαθύτερες - πραγματικές αιτίες και στο υπόβαθρο που οδηγούν στο εργατικό ατύχημα.

Αναδημοσιευση  από  e-KOZANH