antarsya larisas

Ανοιχτό κάλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

2012-01-26T06:30:00.001-08:00

προς τους αγωνιστές του κινήματος και τις δυνάμεις της Αριστεράς
για τη διαμόρφωση αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής

Εργαζόμενοι/ες, συναγωνιστές/τριες!

Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Οι δυνάμεις του συστήματος, οι τραπεζίτες, ο ΣΕΒ, η ΕΕ, το ΔΝΤ και το πολιτικό τους προσωπικό, βουλιάζουν στην κρίση. Εντείνεται η ύφεση, αυξάνει η φτώχια και η ανεργία, σφίγγει η θηλιά του χρέους. Για να ξεπεράσουν την κρίση ψήφισαν τα Μνημόνια και το Μεσοπρόθεσμο, κηρύσσοντας σταυροφορία υπέρ των δυνάμεων του κεφαλαίου ενάντια στους εργαζόμενους: βάρβαρη λιτότητα, ισοπέδωση της ασφάλισης και της υγείας, μαζικές ιδιωτικοποιήσεις και ξεπούλημα κάθε δημόσιου αγαθού, φορομπηξία, ελαστική εργασία, εφεδρείες-απολύσεις, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων.

Παρόλα αυτά η κρίση του καπιταλισμού δεν λέει να κοπάσει. Αντίθετα, τα δραματικά αδιέξοδα του συστήματος μεγαλώνουν. Για αυτό στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ αποφάσισαν πρωτοφανή επιτήρηση όλων των οικονομιών, αυτόματες σαρωτικές περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες, και μεταφορά όλων των αποφάσεων στους κεντρικούς μηχανισμούς της ΕΕ . Όμως, το μόνο που θα πετύχουν θα είναι κοινωνική καταστροφή και σίγουρη χρεοκοπία.
Εάν δεν ανατρέψουμε αυτή την πολιτική, θα αναιρεθούν δικαιώματα και κατακτήσεις 150 χρόνων, θα επιβληθεί πραγματική δικτατορία των αγορών και των τραπεζών, των εργοδοτών και των πολυεθνικών.

Ο παλλαϊκός ξεσηκωμός και τα πραξικοπήματα του κεφαλαίου της ΕΕ και του ΔΝΤ

Οι συγκλονιστικοί αγώνες των τελευταίων ετών, αυτή η συνεχιζόμενη πρωτότυπη λαϊκή εξέγερση συγκλόνισαν την κοινωνία, ταρακούνησαν το πολιτικό σύστημα και γκρέμισαν τη λαομίσητη κυβέρνηση Παπανδρέου.
Όμως, οι επιτηρητές της Τρόικα, οι βαρόνοι των ΜΜΕ και οι μεγάλοι καπιταλιστικοί όμιλοι έβαλαν όλες τους τις δυνάμεις και επέβαλαν πραξικοπηματικά την κυβέρνηση του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ- ΝΔ-ΛΑΟΣ.
Η πραξικοπηματική αυτή κυβέρνηση επιβλήθηκε για να κλιμακώσει την επίθεση, να ψηφίσει την νέα δανειακή σύμβαση και να συμμορφωθεί με τη «μεταρρύθμιση» της ΕΕ. Η κοινή δράση για να υπερασπίσουμε τα λαϊκά δικαιώματα, να αποτύχουν τα σχέδιά της και να ανατραπεί γίνεται εξαιρετικά επείγουσα και αναγκαία.

Όχι στη νέα Δανειακή Σύμβαση και τη δημοσιονομική δικτατορία!

Η υπογραφή της νέας «δανειακής Σύμβασης», του περιβόητου PSI, θα αποτελέσει μια κοινωνική καταστροφή. Δένει τον λαό στις αλυσίδες των τοκογλύφων για δεκαετίες. Με την Συμφωνία αυτή:
•    Εμπεδώνεται μια δεκαετής επίθεση πρωτοφανούς βαρβαρότητας ενάντια στον εχθρό λαό, καταστρέφονται τα ασφαλιστικά ταμεία, ξεπουλιέται και υποθηκεύεται κάθε δημόσιο αγαθό.
•    Οι ιδιώτες ντόπιοι και ξένοι «δανειστές»- τοκογλύφοι βγαίνουν κερδισμένοι καθώς το περιβόητο «κούρεμα» των ομολόγων συνοδεύεται από άμεση παροχή ζεστού χρήματος 60 δις €, μεγάλες αυξήσεις των επιτοκίων και «ενυπόθηκες εγγυήσεις» σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο(!!!) για το υπόλοιπο. .

Όχι στην Ευρωχούντα των τραπεζιτών και των πολυεθνικών!

Με την δημοσιονομική ένωση και την δικτατορική οικονομική διακυβέρνηση που προωθούνται με την διακρατική συμφωνία των «17+9» κάτω από την ηγεμονία του Γερμανικού αλλά και του Γαλλικού ιμπεριαλισμού επιβάλλεται ένα ταξικό καθεστώς ταπεινωτικής «ευρωκηδεμονίας» και «ευρωεποπτείας». Ένα δημοσιονομικό Νταχάου καταλήστευσης των εργατικών δικαιωμάτων!
Λιτότητα και «δημοσιονομική πειθαρχία» χειρότερη από Μάαστριχτ, «αυτόματες κυρώσεις»! αν μια χώρα για οποιοδήποτε λόγο «παρεκκλίνει» από την αντιλαϊκή πολιτική, έλεγχος του προϋπολογισμού από την γραφειοκρατία των Βρυξελλών, κατάργηση του βέτο, κατοχύρωση των αποφάσεων με «πλειοψηφία, ώστε να παίρνονται μόνο από τους Γερμανούς, Γάλλους και τους άλλους ιμπεριαλιστές!
Οι τράπεζες, οι πολυεθνικές και η γραφειοκρατία της ΕΕ θα αποφασίζουν για τα πάντα καταργώντας κάθε έννοια δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας σε κάθε χώρα. Οι επιταγές τους συνταγματοποιούνται , τα συμφέροντα του κεφαλαίου απόλυτος νόμος για την κοινωνία..

ΜΕΤΩΠΟ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΩΡΑ!

Όπως εκείνοι συγκροτούν ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ «ΜΑΥΡΟ ΜΕΤΩΠΟ» της αντεργατικής επίθεσης, πρέπει κι εμείς να οικοδομήσουμε απέναντί τους το ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΡΗΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ.
Για αυτό πρέπει να παλέψουμε μαζί για:
•    Ανατροπή της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ! Όχι στη νέα δανειακή σύμβαση – όχι στην «Ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση» - Να καταργηθεί το Μνημόνιο, το Μεσοπρόθεσμο και οι εφαρμοστικοί νόμοι. Να καταργηθεί το σύμφωνο για το ευρώ
•    Στάση πληρωμών και διαγραφή του ληστρικού χρέους.
•    Έξοδο από ευρώ ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ .
•    Εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων, χωρίς αποζημίωση, με εργατικό έλεγχο.
•    Αναδιανομή πλούτου υπέρ των εργαζομένων. Αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις. Να ακυρωθούν τα χαράτσια. Να φορολογηθούν δραστικά το κεφάλαιο και οι χρηματοπιστωτικές συναλλαγές.
•    Απαγόρευση απολύσεων – κατοχύρωση των Συλλογικών Συμβάσεων – μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.

ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΛΛΑΪΚΟ ΞΕΣΗΚΩΜΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ
ΝΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΡΗΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ!

Για να νικήσει ο παλλαϊκός ξεσηκωμός, χρειαζόμαστε μια άλλη οργάνωση των εργαζομένων και του λαού. Με συνδικάτα, ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα που θα είναι στα χέρια των εργαζομένων, με δημοκρατία των συνελεύσεων και μαχητικές απεργιακές επιτροπές. Που θα συντονίζονται αγωνιστικά, μέσα, αλλά και πέρα από τις δομές του σημερινού γραφειοκρατικού συνδικαλιστικού κινήματος.
Με λαϊκές συνελεύσεις και επιτροπές κατοίκων σε κάθε πόλη και γειτονιά για την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη, την αυτοάμυνα του λαού. Με μαχητικά κινήματα ανυπακοής ενάντια στα χαράτσια και κάθε προσπάθεια εμπέδωσης αντιλαϊκών μέτρων.
Χρειαζόμαστε μέτωπο κι ενότητα. Οι εργαζόμενοι οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι νέοι, οι αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι πρέπει να συντονιστούμε «από τα κάτω», να φτιάξουμε μέσα από συλλόγους, συνελεύσεις, επιτροπές ένα πλατύ πανελλαδικό μέτωπο αγώνα, ρήξης και ανατροπής, το αντίπαλο δέος στη δικτατορία των τραπεζών και την Τρόικα.

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Οι δυνάμεις της Αριστεράς οφείλουν να συμβάλουν αποφασιστικά στη διαμόρφωση του αναγκαίου σήμερα αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής. Προσπερνώντας αυταπάτες κυβερνητισμού και ευρωπαϊσμού και παραμερίζοντας επικίνδυνες και καταστροφικές λογικές διάσπασης των αγώνων.
Ταυτόχρονα πρέπει και τώρα να ανοίξει η συζήτηση για τα μεγάλα ζητήματα της εποχής μας για το σήμερα και το «αύριο» των αγώνων μας. Υπάρχει εναλλακτική λύση; Τι θα γίνει αν φύγουμε από την ΕΕ; Μπορεί και πώς να υπάρξει μια κοινωνία χωρίς κέρδος, αγορά, εκμετάλλευση, καταπίεση; Μπορούν οι εργαζόμενοι να κυβερνήσουν; Τι Αριστερά χρειάζεται;.
Και σε αυτό το διάλογο και τη συντροφική αντιπαράθεση που δεν θα διακυβεύει την ενότητα των αγώνων θέλουμε να καταθέσουμε ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ την πρότασή μας. Την πρόταση για μια μαζική μετωπική αντικαπιταλιστική Αριστερά. Για την οικοδόμηση εκείνης της Αριστεράς που θα απαντήσει στην ιστορική κρίση του συστήματος, με την προοπτική της ρήξης με τον καπιταλισμό και μιας σύγχρονης επαναστατικής διαδικασίας για την εξουσία των ίδιων των εργαζόμενων.

ΑΣ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΠΕΡΝΑ!

Οι μέρες που περνάμε είναι κρίσιμες. Οι δυνάμεις του κεφαλαίου και της Τρόικα προσπαθούν να κάνουν τις ανατροπές μη αντιστρέψιμες. Όμως, η κρίση βαθαίνει ενώ διογκώνεται η οργή και η αγανάκτηση. Μπορούμε να αποφύγουμε την καταστροφή και τη χρεοκοπία μιας ολόκληρης κοινωνίας. Ο αγώνας θα είναι δύσκολος, αλλά το έπαθλο θα είναι πρωτόγνωροι δρόμοι χειραφέτησης, δικαιοσύνης και δημιουργίας!

ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ: ΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΕΝΟΤΗΤΑ, ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Γενάρης 2012

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΥΝΤΡΟΦΕ......

2012-01-26T00:05:00.000-08:00

Αποχαιρετούμε με βαθιά θλίψη τον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Ηταν ο ελεγειακός ποιητής των κινηματογραφικών εικόνων και της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και κοινωνικής πραγματικότητας.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έφυγε ξαφνικά, άδικα, αναίτια. Έφτιαχνε όμως ως την τελευταία του στιγμή εικόνες, τις εικόνες της «Άλλης θάλασσας» με θέμα της την ανεργία, τη μετανάστευση, τους κύκλους της ιστορίας και της τέχνης. Για άλλη μια φορά σταθερός στις μεγάλες πατρίδες της τέχνης του: τη μουσική, τον έρωτα και την επανάσταση. Μιας τέχνης που αντιστεκόταν στην ευκολία, που πρότεινε τα μεγάλα οράματα και βάθαινε στα μεγάλα θέματα της ανθρώπινης κατάστασης.

Διεθνώς αναγνωρισμένος και πολυβραβευμένος, αυτός ο ποιητής της εικόνας, συντρόφεψε τους αγώνες και τις αγωνίες του ελληνικού λαού στην πορεία του για μια καλύτερη κοινωνία. Παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του αριστερός σε διαρκή αναζήτηση της ιστορίας της επανάστασης και καθόρισε με την καλλιτεχνική και βαθιά ανθρωπιστική, του ματιά την καλλιτεχνική και ανθρώπινη οπτική εκατομμυρίων ανθρώπων. Εμείς θα έχουμε πολύτιμη κληρονομιά τα μεγάλα του πλάνα που κρατούν μέσα τους τον παλμό της ανθρώπινης ζωής που επιμένει να μάχεται για την αξιοπρέπειά της, να μελετά και να προκαλεί την ιστορία, να ηττάται και να επιμένει, να ερωτεύεται και να μένει μόνη, να ακούει τη μουσική που συνθέτουν οι ελπίδες και οι αγώνες της.

Η ξαφνική του απώλεια και το έργο του επανατοποθετεί με σύγχρονους όρους, την ανάγκη συμπόρευσης των δυνάμεων της εργασίας, της προοδευτικής διανόησης και του καλλιτεχνικού κόσμου, σε μια κοινή πορεία πολιτισμικής αναγέννησης ενάντια στο σύγχρονο σκοταδισμό και την πολιτιστική απαξίωση.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΛΑΡΙΣΑΣ

ΕΦΥΓΕ Ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

2012-01-24T15:57:00.000-08:00

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ
1968 "Εκπομπή" μικρού μήκους
1970 "Αναπαράσταση"
Βραβείο καλύτερης ξένης ταινίας στο Φεστιβάλ του Hyeres (1971),
Βραβείο Georges Sadoul (1971)
1972 "Μέρες του '36 "
Βραβείο FIPRESCI Βερολίνο 1973
1975 "Ο Θίασος"
Βραβείο FIPRESCI,Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1975,
Βραβείο Interfilm Βερολίνο "Forum" 1975,
Βραβείο καλύτερης ταινίας της χρονιάς, British Film Institute 1976,
Βραβείο Καλύτερης ταινίας στον κόσμο για τη δεκαετία 1970-80, Ένωση Κριτικών Ιταλίας,
Μία από τις καλύτερες ταινίες της ιστορίας του κινηματογράφου, FIPRESCI,
Καλύτερη ταινία της χρονιάς, Grand Prix για τις τέχνες, Ιαπωνία,
Βραβείο Golden Age, Βρυξέλλες 1976
1977 " Οι κυνηγοί"
Βραβείο καλύτερης ταινίας Golden Hugo, Σικάγο 1978
1980 "Μεγαλέξανδρος"
Βραβείο Χρυσό Λιοντάρι και FIPRESCI, Βενετία 1980
1981 "Ένα χωριό, ένας χωριάτης" ντοκιμαντέρ
1983 "Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη" τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ
1984 "Ταξίδι στα Κύθηρα"
1986 "Ο μελισσοκόμος"
1988 "Toπίο στην ομίχλη"
1991 "Το μετέωρο βήμα του πελαργού"
Cinema Lumiere, Μπολόνια (Ιταλία), Μάρτιος - Απρίλιος 2002,
Φεστιβάλ Σίδνεϊ (Αυστραλία), Ιούνιος 2003
1995 " Το βλέμμα του Οδυσσέα"
Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1995
FIPRESCI Βραβείο της Διεθνούς Ενωσης Κριτικών, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1995,
Felix των Κριτικών ταινίας της χρονιάς, 1995
1998 " Μια αιωνιότητα και μια μέρα"    Χρυσός Φοίνικας στο Διεθνές Φεστιβάλ Καννών,1998
2004 "Το λιβάδι που δακρύζει"
2008 "Η σκόνη του χρόνου"

Δελτίο Γιουχαϊσμάτων: Κράξιμο στον Μιχάλη Χρυσοχοίδη ως απάντηση στη δήλωσή του ότι υπέγραψε το Μνημόνιο χωρίς καν να το διαβάσει

2012-01-24T09:05:00.000-08:00

http://www.facebook.com/mchrisochoidisb
Η ανάρτηση του Χρυσοχοΐδη & τα σχόλια του κόσμου (κράξιμο)
“Θέλω να ξεκαθαρίσω τη θέση μου και να επιβεβαιώσω τη στάση μου. Ναι, επαναλαμβάνω ότι το μνημόνιο δεν το διάβασα. Δεν ασχολήθηκα, όχι με το κείμενο, αλλά ούτε καν με τις διαδικασίες της δήθεν διαπραγμάτευσης.
Αυτό δεν το δήλωσα ούτε το είπα με καμάρι. Πολύ περισσότερο δεν το λέω για να αποσείσω ευθύνες από πάνω μου. Ίσα-ίσα το αντίθετο. Το θεωρώ από τα σημαντικότερα λάθη της πολιτικής μου διαδρομής.

Γιατί δεν εκτίμησα σωστά την κρισιμότητα των στιγμών και απορροφήθηκα με το μερικό, το έργο μου σαν υπουργός, αντί να ασχοληθώ με το μείζον, την ευθύνη μου σαν μέλος της ηγεσίας της χώρας.
Το είπα για να τονίσω το πόσο όλοι μας χρειάζεται να αλλάξουμε. Είχαμε μάθει να εμπιστευόμαστε τον κάθε αρχηγό, πρωθυπουργό. Και στη Βουλή να ψηφίζουμε και στη διακυβέρνηση να συναινούμε. Αυτοί οι καιροί πέρασαν και το μοντέλο εξαντλήθηκε.
Χρειάζεται συλλογικότητα, ατομική ευθύνη και συνεισφορά. Οι βουλευτές αντέδρασαν στην πρόταση Πετσάλνικου και έσωσαν τη χώρα. Μακάρι να το είχα κάνει, μακάρι να το είχαμε κάνει και για το μνημόνιο.
Σε αυτές τις στιγμές ο τόπος χρειάζεται καθαρά λόγια και γενναία αυτοκριτική. Μόνο έτσι θα φτιάξουμε ηγεσίες και θα βοηθήσουμε την πατρίδα. Λένε πως στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται. Τέτοιοι κανόνες σιωπής, η υποκρισία του πολιτικά ορθού, πρέπει να σπάσουν. Αυτοί οι κανόνες μας οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση. Είμαι αποφασισμένος να δώσω όλες τις δυνάμεις μου σ’ αυτό”. deite edo

Δελτίο Γιουχαϊσμάτων: Αποδοκίμασαν τον Σημίτη στο Βερολίνο

2012-01-24T08:33:00.000-08:00

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=w4JPdUG8VpA#t=0s

Με πλακάτ τα οποία είχαν πάνω το σήμα της Siemens υποδέχτηκε ομάδα νεαρών τον Κώστα Σημίτη, ο οποίος μίλησε σε συνέδριο στο Βερολίνο. Τα μέλη της Ελληνικής Ομάδας του Βερολίνου, του επιτέθηκαν φραστικά ενώ του ζήτησαν να αποχωρήσει.
Παίρνοντας τον λόγο εκπρόσωπός τους, χαρακτήρισε “ιδιαίτερα προβληματικό να προσκαλεί κανείς τον Κώστα Σημίτη για να μας πει πού πρέπει να πάει η Ελλάδα”, καθώς, όπως είπε, “έχει ένα μακρύ παρελθόν στο ελληνικό πολιτικό τοπίο και είναι συνυπεύθυνος για την κατάσταση, αφού κατά την διάρκεια της κυβέρνησής του η διαφθορά αυξήθηκε σε απίστευτο βαθμό”.

Η εκπρόσωπος της ομάδας αναφέρθηκε στους κυρίους Τσουκάτο και Μαντέλη, αλλά και σε πρώην υπουργό Άμυνας, για τον οποίο η γερμανική δικαιοσύνη θεωρεί ότι έχει επίσης πάρει χρήματα και κάλεσε τον κ. Σημίτη, τον άνθρωπο που “θυσίασε τον ελληνικό λαό” και είναι “ταυτισμένος με την είσοδο της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, την οποία σήμερα επικρίνει” να “αναλάβει τις ευθύνες του και να αποσυρθεί”.
Ο κ. Σημίτης αρνήθηκε να σχολιάσει την παρέμβαση, η οποία χειροκροτήθηκε από μέρος του κοινού.

2012-01-22T10:08:00.000-08:00

Έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση: Επιστροφή στις σπηλιές ή μονόδρομος για την επιβίωση του λαού;

http://aristeroblog.gr/node/325

2012-01-22T09:57:00.000-08:00

Παρέμβαση του ΠΑΜΕ, που χαλάει έστω και προσωρινά τον διάλογο – απάτη μεταξύ ΓΣΕΕ-βιομηχάνων.Οι ενωτικοί ταξικοί αγώνες μπορούν να ανασχέσουν την αντεργατική συμμαχία ,λυκοφιλια να τσακίσουν τον εργοδοτικό συνδικαλισμό και να νικήσουν !!!!Αρκεί να οργανωθούμε και να το πιστέψουμε.

Οι εργάτες δεν έχουν να χάσουν τίποτα εκτός από τις αλυσίδες τους!!!!

Η αναγκαία ‘’πρόταση εξουσίας’’ της αριστεράς και η γελοιογραφία της

2012-01-21T10:53:00.000-08:00

Παναγιώτης Μαυροειδής
http://aristeroblog.gr/

To δίλημμα το έθεσε ο Παπαδήμ(ι)ος στη Βουλή και από εκεί θα ξεκινήσουμε: ''Τι προτιμάτε; ανοιχτές επιχειρήσεις με χαμηλότερες αποδοχές ή κλειστές επιχειρήσεις;'' Μεταφράζουμε: ''τι προτιμάτε; κινέζικα μεροκάματα ή ανεργία;''. Πριν βιαστεί κάποιος να δηλώσει αγανακτισμένος με τον ψυχρό τραπεζίτη, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι το δίλημμα αυτό το θέτει η ίδια η ΕΕ, στο πλαίσιο του ''Συμφώνου για το ευρώ'' και την ''νέα οικονομική διακυβέρνηση''. Σαφώς τίθεται θέμα καθορισμού των μισθών με παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με κριτήριο την ανταγωνιστικότητα ως προς τους βασικούς ανταγωνιστές της ΕΕ, δηλαδή τις αναπτυσσόμενες χώρες τύπου Κίνας. Δεν αρκεί να πούμε ότι το δίλημμα είναι κυνικό, ωμό και εκβιαστικό. Είναι ακόμη χειρότερα, καθώς είναι και ψεύτικο. Δεν υπάρχει δίλημμα. Στο νέο τοπίο της μετα-μνημονιακής ερήμου στην Ελλάδα, θα έχουμε και εφιαλτικά επίπεδα ανεργίας και κινέζικα μεροκάματα.

Αν δεν τους ανατρέψουμε, θα έχουμε μια πραγματική κοινωνική καταβύθιση, με πρώτο θύμα το παραγωγικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή την εργατικά στρώματα στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Μαζί με αυτούς και όλο το λαό, πλην της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας. Μην ξεχνάμε ότι για πρώτη φορά από τη δεκαετία του 60 ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός υπερτερεί του οικονομικά ενεργού.
Θα τους αφήσουμε; Η απάντηση αυτή δεν θα δοθεί και δε θα κριθεί στις εκλογές όποτε και αν γίνουν σύντομα. Είναι βαθιά νυχτωμένος όποιος πιστεύει το αντίθετο. Ή αναλαμβάνει βαριές ευθύνες, σε μια στιγμή εξαιρετικά σοβαρή για τις τύχες των εργαζομένων.
Μπαίνει συχνά το ερώτημα από κόσμο της αριστεράς: ''Μα γιατί δεν ξεσηκώνονται, με όλα αυτά;'' Έχει κάποιο πρόβλημα αυτή η συλλογιστική. Είμαστε σε περίοδο πολιτικών διεργασιών. Χωνεύονται πολιτικά ερωτήματα και απαντήσεις. Πήρε δύο χρόνια στον κόσμο να συνειδητοποιήσει την ουσία με την κρίση του ελληνικού χρέους. Και τώρα αντιλαμβάνεται ότι κινδυνεύει το ευρώ, η ίδια η ΕΕ. Ότι πάει μακριά η βαλίτσα, με μια βαθιά καπιταλιστική κρίση. Μπορεί ακόμη και να βρεθεί η Ελλάδα έξω από την ευρωζώνη. Χρεοκοπημένη με τους όρους των δανειστών και των τοκογλύφων. Με ρημαγμένο τον παραγωγικό ιστό, τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, αλλά και τη δημοκρατία.

Χρειάζονται πολιτικές απαντήσεις και συνολικές πολιτικές διέξοδοι.

Ανατροπή, πως, προς τα πού και με ποιο μέλλον;

Η αριστερά, οφείλει να κοιταχτεί στον καθρέφτη, αντί να αναζητεί άλλοθι στην ''απάθεια'' του κόσμου. Έχει μεγάλη ευθύνη και για το ''χάσιμο'' και για το ''φόβο'' των λαϊκών στρωμάτων. Διότι, αυτή η ίδια, δεν έχει τολμήσει να δει κατάματα την πραγματικότητα και να προβάλλει μια πραγματικά διαφορετική κοινωνική διέξοδο.
Υπάρχει μια συνηθισμένη τακτική της λεγόμενης ''ευρωπαϊκής αριστεράς'' που οδηγεί σε διαρκείς ήττες. Αυτή συνίσταται στη συσπείρωση και άμυνα, γύρω από την εκάστοτε τελευταία φάση ή μορφή της αντεργατικής επίθεσης. ‘’Τώρα πολεμάμε αυτό το νέο αντι-ασφαλιστικό νόνο’’... Ξεχνάμε τα προηγούμενα, ούτε αναλογιζόμαστε τα επόμενα. ‘’Τώρα ασχολούμαστε με το Μνημόνιο Ι’’. Μετά με το μεσοπρόθεσμο. Έπειτα με τη δανειακή συνθήκη. Ζει και βασιλεύει ένα απίστευτο δόγμα, πως αν επικεντρώσει κανείς σε αυτό που είναι μπροστά στη μύτη μας σε μια ορισμένη στιγμή, τότε ενώνεται μαζικά ο κόσμος. Ενώ, δήθεν, αν μπουν ερωτήματα για τη συνολική στρατηγική του αντιπάλου και για την αντίστοιχη σχεδιασμένη, ζυγιασμένη, στρατηγική απάντηση των λαϊκών δυνάμεων, διασπάται ο αγώνας και σκορπίζει ο κόσμος.
Ο φόβος της κοινοβουλευτικής αριστεράς να απαντήσει με συνεκτικό, τολμηρό τρόπο το ερώτημα της συνολικής πολιτικής διεξόδου, αποτελεί το υπόβαθρο της ''πολιτικής δωματίου΄΄, στην οποία καταφεύγει. Στο εσωτερικό της συζητάει διάφορα, από τον κομμουνισμό έως την αντικαπιταλιστική πάλη, αλλά για τον κόσμο, προσφεύγει στο σεχταρισμό του ελάχιστου, του άμεσου, του συγκυριακού, πάντα με στόχο την ‘’μέγιστη δυνατή συσπείρωση’’.
Ο αντίπαλος όμως είναι απέναντι και είναι συγκεκριμένος. Μας περιγελά και μας προκαλεί. Ναι ή όχι στην παραμονή στην ευρωζώνη και την ΕΕ; ''Ρήξη'' απαντά ντροπαλά η ευρωπαϊκή αριστερά. Και αυτό στην καλή περίπτωση. Γιατί υπάρχει και ο Αλέξης Τσίπρας, που θα υμνολογεί το ευρώ ακόμη και αν καταργηθεί. Ναι ή όχι στον καπιταλιστικό ανταγωνισμό και την διεκδίκηση ανταγωνιστικότητας; Η απάντηση ''να επανέλθουν στο δημόσιο οι πρώην ΔΕΚΟ'' και ''δημόσιες τράπεζες'', είναι τουλάχιστον ανεπαρκής, χωρίς θέση απέναντι στην ατομική ιδιοκτησία και ιδιοποίηση των αγαθών.
Με αυτές τις τοποθετήσεις, οι βαυκαλισμοί για ''αριστερή πλειοψηφία'' και για ''αριστερή κυβέρνηση'', εκτός από χίμαιρες που ενώνουν αλογοπορτόκαλα, θα μπορούσε να είναι ο οριστικός τάφος και εξευτελισμός της αριστεράς, όπως έγινε στην προ-Μπερλουσκόνι περίοδο στην Ιταλία ή στην Γαλλία, ή όπως γίνεται τώρα στην Κύπρο.
Φυσικά υπάρχει και το συμμετρικό ανάλογο αυτής της κλασσικής ηττοπαθούς τακτικής. Είναι η αντικατάσταση του πολιτικού αγώνα για την ανατροπή της επίθεσης, με τον επαναστατικό διδακτισμό. ''Με λαϊκή εξουσία θα πετύχουμε αποδέσμευση από ΕΕ, θα διαγράψουμε το χρέος'' και γενικά θα λύσουμε τα προβλήματα. Δηλαδή, τα βασικά ζητήματα που κρίνουν τη ζωή και το μέλλον των εργαζομένων, δεν μπορούν να είναι κρίκοι πολιτικής συγκρότησης του κινήματος τους, στόχοι διεκδίκησης εδώ και τώρα, δρόμοι ανόδου της πολιτικοποίησης και της αντικαπιταλιστικής πάλης, συγκρότησης με άλλα λόγια του υποκειμένου. Θα είναι, αντίθετα, υπόσχεση και αποτέλεσμα της πολιτικής μιας ''λαϊκής εξουσίας'', η οποία θα προκύψει με ένα άγνωστο τρόπο και σίγουρα χωρίς ανατροπή ή επανάσταση, που έχει εξαφανιστεί από το λεξιλόγιο του ΚΚΕ. Ο λαός περιγελά εύστοχα αυτή τη λογική: ‘’κάντε με εμένα πρωθυπουργό για μια μέρα, και θα δεις…’’.
Υπάρχουν δυστυχώς κοινά στοιχεία σε αυτές τις θεωρήσεις και ας κρατεί καλά ο πόλεμος ανάμεσά τους.
Υπάρχει έλλειψη πολιτικής εμπιστοσύνης αυτής της αριστεράς στις πολιτικές δυνατότητες των εργαζομένων και ενός ανασυγκροτημένου κινήματος τους.
Είναι εμφανής η εξαφάνιση της ανατροπής και της επανάστασης, ως ποιοτικού στοιχείου της πολιτικής τους πρότασης στο σήμερα.
Κυριαρχεί η αναγόρευση των κομματικών συσχετισμών, μέσω της κοινοβουλευτικής αντιπαράθεσης, ως του βασικού κριτηρίου προχωρήματος της λαϊκής αντίστασης. Όλα τελικά εκεί συνοψίζονται. Ενισχυμένο ΚΚΕ. Δυνατός ΣΥΡΙΖΑ ή/και ''ενότητα της αριστεράς''.

Τα καλέσματα εν τέλει συντείνουν στο απλούστατο: ΨΗΦΙΣΤΕ ΜΑΣ!

Κατά τη γνώμη μας, η απάντηση της αριστεράς, κέντρο της πρέπει να έχει, αυτό που χρειάζονται οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι φτωχοί, αυτή την πολιτική στιγμή: ΑΝΑΤΡΕΨΤΕ ΤΟΥΣ!
Το ζητούμενο είναι η αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης.
Οφείλουμε να εξηγήσουμε.

Ξεκινάμε από το ουσιαστικό. Εμείς μιλάμε για ανατροπή. Δεν έχουμε μια συνηθισμένη κυβέρνηση απέναντι μας. Είναι η χούντα ΔΝΤ, ΕΕ, κεφαλαίου, δανειστών και τραπεζών. Δεν πέφτουν, αν δεν τους ρίξουμε. Ανατροπή, με λαϊκή εξέγερση.

Γιατί όμως μιλάμε για αντικαπιταλιστική ανατροπή; Δεν είναι ούτε ιδεολογική εμμονή ούτε επιμονή σε κάποια πλειοδοσία.

Πρώτα απ΄ όλα γιατί απέναντι μας έχουμε ακριβώς τον καπιταλισμό και την κρίση του, ως βασική αιτία του παροξυσμού των κοινωνικών και δημοκρατικών ζητημάτων. Και με τη γενική έννοια και με την ειδικότερη, της κρίσης δηλαδή της καπιταλιστικής περιφερειακής ολοκλήρωσης που ακούει στο όνομα ΕΕ.
Δεύτερον, θέλουμε να επισημάνουμε το χαρακτήρα των μέτρων, το πρόσημο της πολιτικής, που θα απαντά στην κρίση προς όφελος των εργαζομένων και της κοινωνίας. Πρέπει να είναι βήματα σε αντίθετη κατεύθυνση από το σημερινό δρόμο της καταστροφής. Θεωρούμε απαραίτητη την εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των μεγάλων τομέων της οικονομίας. Δεν υπάρχει φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση χωρίς χτύπημα της μεγάλης ατομικής ιδιοκτησίας και της ατομικής ιδιοποίησης. Προτείνουμε, στην ίδια κατεύθυνση, ακριβώς το αντίθετο, από αυτό που προωθεί η κυβέρνηση: Υπερφορολόγηση και όχι φοροαπαλλαγή του κεφαλαίου, ως στοιχειώδους μέτρου ανακατανομής του κοινωνικού πλούτου. Προτάσσουμε την ανάγκη να σπάσει ο δεσμός αντιλαϊκού συμφέροντος και αίματος ανάμεσα στην ελληνική αστική τάξη και την ΕΕ, με αποχώρηση της χώρας από αυτήν. Διεκδικούμε, μια συνολική ανατροπή της σχέσης μισθών/κερδών προς όφελος των εργαζομένων, κόντρα στη ψευδολογία ότι ‘’οι έλληνες εργαζόμενοι δεν παράγουν τίποτα και κάνουν μόνο απεργίες’’.
Είναι αλήθεια ότι σκοπός και μέσα αλληλοσυνδέονται και αλληλοκαθορίζονται. Αν σκοπός μας πρέπει να είναι ο εξευμενισμός του κεφαλαίου, μαζί με οριακά μέτρα ‘’ανακούφισης των εργαζομένων’’, τότε πρέπει να κοιτάξουμε προς μια προοδευτικότερη βουλή και ένα ‘’αποκαθαρμένο’’ πολιτικό σύστημα.
Αν σκοπός μας είναι να ζήσει η εργατική τάξη και ο λαός, μια ζωή αξιοβίωτη, όπως τους αξίζει, μέσω της ανατροπής και της κυβέρνησης και του σάπιου πολιτικού συστήματος, τότε πρέπει να εργαστούμε για ένα μέτωπο ρήξης και ανατροπής, μέσα από σκληρό κοινωνικό και πολιτικό αγώνα.
Κέντρο αυτό του μετώπου ένα ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα. Ικανό να ηγεμονεύσει και να εμπνεύσει μια ευρύτερη κοινωνική συμμαχία αγώνα ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο, την ΕΕ, το ΔΝΤ. Αγωνία της αριστεράς, θα πρέπει να είναι η ευρύτατη αγωνιστική συμπόρευση όλων των ζωντανών δυνάμεων πάνω σε αυτό το στόχο, με πρώτη έκφραση μια αδιαπραγμάτευτη κοινή δράση της αριστεράς.

Αποτελεί ειρωνεία και πρόκληση μαζί, την ώρα που όλες οι δυνάμεις της αριστεράς ή και άλλες δυνάμεις (πχ ΕΠΑΜ), μιλάνε για ‘’μέτωπο’’ ή ‘’ενότητα’’, να προτάσσουν κομματικά πολιτικά σχέδια, με το μάτι στις κάλπες, σπρώχνοντας και συκοφαντώντας ο ένας τον άλλο, χωρίς μια ειλικρινή αγωνία για κοινά αγωνιστικά βήματα που θα εμπνεύσουν τον κόσμο.
Δεν αρκεί όμως ο στόχος της ανατροπής. Οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, δεν μπορούν να τρώνε ‘’ανατροπή’’. Όποιος εννοεί το στόχο της ανατροπής και δεν συνθηματολογεί, πρέπει να τον προβάλλει καθαρά και αξεχώριστα με την πρόταση για μια άλλη πορεία έξω από την ΕΕ και τον καπιταλισμό. Η αριστερά όχι μόνο απαντά θετικά στο εύλογο ερώτημα αν αυτή η πορεία είναι εφικτή και ρεαλιστική, αλλά την θεωρεί και μονόδρομο για τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.

Κόντρα στις σκόπιμες και υστερόβουλες ψευδολογίες, το αξιολογότατο εργατικό και επιστημονικό δυναμικό στην Ελλάδα, έχει την εμπειρία και τη γνώση να αποτελέσει το κέντρο μιας αντικαπιταλιστικής πορείας και ανασυγκρότησης της οικονομίας, με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες. Οι τομείς της αγροτικής παραγωγής, της βιομηχανίας, του τουρισμού και των υπηρεσιών, μπορούν να ανασχεδιαστούν με κριτήρια τη μέγιστη δυνατή αξιοποίηση των εγχώριων παραγωγικών και ενεργειακών δυνατοτήτων, την κάλυψη των εσωτερικών αναγκών, την προστασία του περιβάλλοντος.
Σημαντικότερο στοιχείο εκσυγχρονισμού τους, αποτελεί ακριβώς η εθνικοποίηση -κοινωνικοποίηση τους, η απελευθέρωση τους από τα καπιταλιστικά δεσμά και τους περιορισμούς της ΕΕ. Η κατεύθυνση αυτή δεν παραπέμπει σε καμία λογική εθνικής ‘’αυτάρκειας’’. Αυτή είναι αδύνατη ακόμη και για μεγαλύτερες και πλουσιότερες χώρες. Μπορεί όμως να συνοδεύεται με την αναζήτηση ισότιμων σχέσεων και ανταλλαγών με τις γειτονικές χώρες της Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και των Βαλκανίων. Έξω φυσικά από τη φυλακή του ΝΑΤΟ και τη θανατηφόρα συμμαχία με το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ.
Στο κάτω κάτω, είναι ρεαλιστικότερο να έχεις σχετικά επωφελείς σχέσεις με χώρες παρόμοιου επιπέδου ανάπτυξης και με κοινή ιστορική και πολιτισμική διαδρομή αιώνων, από την αυταπάτη ότι θα τύχεις του σεβασμού της …Γερμανίας.

Αυτή η μοναδική επωφελής για το λαό πορεία, έρχεται κόντρα στα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας και του πολιτικού της συστήματος. Ο κόσμος καταλαβαίνει ότι απαιτείται ένας μη-συνηθισμένος αγώνας για να επιβληθεί. Έχει ως προϋπόθεση τελικά να είναι οι εργαζόμενοι στο τιμόνι των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων. Δεν έχει πραγματικά νόημα να αφαιρέσεις την ιδιοκτησία της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ από τον Μάνεση και να έχεις στην θέση του ένα δικό ‘’του’’ πρωθυπουργό και πολύ περισσότερο ένα δικό ‘’του’’ κράτος και πολιτικό σύστημα εξουσίας.
Η ουσία της επαναστατικής πολιτικής για τους κομμουνιστές και την αριστερά, χρήσιμης πραγματικά για το λαό, είναι να συμβάλλει στην ωρίμανση, μέσα στον αγώνα, αυτού του συμπεράσματος. Να γίνει συμπέρασμα του αγωνιζόμενου λαού και όχι των πρωτοποριών του. Να γίνει εν γένει κίνημα ανατροπής εδώ και τώρα και όχι απλά μαξιλάρι εκλογικής τοποθέτησης.
Εδώ απαιτείται η τόλμη. Η αριστερά πρέπει να θέσει τη δική της συνολική πολιτική διέξοδο. Την δική της πρόταση εξουσίας για το λαό. Αυτή αναγνωρίζεται εύκολα από τον κόσμο του αγώνα. Τρία είναι τα στοιχεία της, με βάση και τα προηγούμενα.

Πρώτον, πρέπει να υπάρξει ανατροπή κυβέρνησης, τροϊκανής χούντας και σάπιου πολιτικού συστήματος.

Δεύτερο, να ηγεμονεύσει ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες, στο πλαίσια μιας άλλης πορείας έξω από την ΕΕ και σε σύγκρουση με τον καπιταλισμό.

Τρίτο, ο εργαζόμενος λαός, πρέπει να είναι οργανωμένος, σε νέες κοινωνικές και πολιτικές μορφές που θα επιβάλλουν τη θέληση του και θα οργανώνουν δημοκρατικά την κοινωνία και τις σχέσεις της.

Η ‘’αριστερή κυβέρνηση’’, αποτελεί τη γελοιογραφία της πρότασης εξουσίας της αριστεράς. Υποδηλώνει είτε την αφέλεια, είτε το σκόπιμο αποπροσανατολισμό. Στην αντίληψη αυτή , το κράτος είναι άλογο που το καβαλάς και όχι συμπύκνωση ταξικών συσχετισμών, σχέσεων και πολιτικών. Χωρίς ανατροπή και χωρίς οργανωμένο λαό σε αγώνα άλλης ποιότητας, οι προτάσεις για αριστερή κυβέρνηση, απλά θυμίζουν το ανέκδοτο: ‘’Αν είχαμε αυγά θα κάναμε αυγά με μπέικον. Αλλά δεν έχουμε και μπέικον’’.

Συνεπώς, υπάρχει ή όχι ελπίδα; Σαφέστατα ναι και εξηγούμαστε. Έχουμε λόγους να αισιοδοξούμε.
Υπάρχει μια ισχυρή τάση αντικαπιταλιστικής αριστεράς με κύρια μορφή την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που συνειδητά υποστηρίζει μια τέτοια κατεύθυνση.
Αναπτύσσονται διεργασίες κρίσης στους χώρους της κοινοβουλευτικής αριστεράς ή/και του δημοκρατικού ‘’πατριωτικού χώρου’’, με δυνατότητες θετικών επανατοποθετήσεων, ειδικά σε ότι αφορά τη Λυδία λίθο που ακούει στο όνομα ‘’στάση απέναντι στην έξοδο από ευρωζώνη και ΕΕ’’.
Ωριμάζουν ανακατατάξεις μέσα σε αγωνιστικές ζώνες των εργαζομένων και του λαού και αυτό είναι ο αποφασιστικότερος και δυναμικότερος παράγοντας.
Το επόμενο διάστημα θα είναι εξαιρετικά κρίσιμο για την έκβαση αυτών των πολιτικών τάσεων.

Παναγιώτης Μαυροειδής

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΦΘΗΝΟ ΝΕΡΟ

2012-01-21T07:05:00.000-08:00

Η Επιτροπή Αγώνα για Φθηνό Νερό, καταγγέλλει σε όλους τους κατοίκους του Δήμου Τυρνάβου, σε όλο το λαό του Νομού την επιχείρηση τρομοκράτησης με τα εντάλματα σύλληψης επτά μελών της Επιτροπής Αγώνα και τη σύλληψη τελικά του μέλους μας Θ. Κοψαχείλη. Η προσπάθεια τους απέτυχε. Οι εκατοντάδες πολίτες, φορείς, κόμματα, βουλευτές κλπ που κινητοποιήθηκαν έδωσαν την απάντηση ότι η τρομοκράτηση και ο αυταρχισμός δεν θα περάσουν, ότι ο αγώνας για φθηνό και υγιεινό νερό, θα κλιμακωθεί.
Ο κ. Δήμαρχος έχει χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να διασπάσει τον λαό. Οι ανέλπιδες προσπάθειές του να ενεργοποιήσει τον «κοινωνικό αυτοματισμό» στη τελευταία συνεδρίαση του Δ.Σ. Τυρνάβου απέτυχαν. Οι εργαζόμενοι τον κατάλαβαν. Δεν έγιναν όργανά του. Η Επιτροπή Αγώνα, όλος ο λαός, απαιτεί να πληρωθούν οι εργαζόμενοι του Δήμου Τυρνάβου άμεσα και να μην χρησιμοποιούνται ως μοχλός διάσπασης του αγώνα.
Έχοντας εμφανώς χάσει την ψυχραιμία του, εγκλωβισμένος στην αδιέξοδη πολιτική που ακολουθεί στο θέμα των τιμών του πόσιμου νερού, ο δήμαρχος Τυρνάβου, επιδόθηκε σε ένα ακόμη παραλήρημα κατά των εκατοντάδων διαμαρτυρόμενων κατοίκων του δήμου, που διαμαρτύρονται ζητώντας φθηνό νερό σε όλο το δήμο Τυρνάβου. Αποκορύφωμα αυτών των αδιεξόδων και της αντιδημοκρατικής του συμπεριφοράς ήταν οι συλλήψεις που έγιναν εχθές στον Αμπελώνα, όταν δυνάμεις αστυνομικών περιδιάβαιναν από σπίτι σε σπίτι αναζητώντας δήθεν «τρομοκράτες». Μάλιστα πέτυχαν να συλλάβουν σε σούπερ μάρκετ οικογενειάρχη που ψώνιζε για την γιορτή του μαζί με το παιδί του, το οποίο τρομοκρατήθηκε.
Όταν ο κ. δήμαρχος δεν αντιλαμβάνεται ότι ο αγώνας των κατοίκων δεν είναι αγώνας μιας μειοψηφίας 15 ατόμων όπως ισχυρίζεται, ούτε είναι αγώνας φασιστικών στοιχείων όπως είχε ισχυριστεί σε παλαιότερες δηλώσεις του, τότε μάλλον κάτι δεν πάει καλά με τη δημοτική αρχή του Τυρνάβου. Του επαναλαμβάνουμε ότι είναι αγώνας χιλιάδων κατοίκων που με 4000 υπογραφές και 600 απλήρωτους λογαριασμούς απαιτούν φθηνό και υγιεινό νερό.
Εμείς του λέμε ξεκάθαρα ότι δεν θα τον ακολουθήσουμε στο υβρεολόγιο που χρησιμοποιεί προσπαθώντας να λοιδορήσει εκατοντάδες ανθρώπους κάθε ηλικίας που συγκεντρώνονται εδώ και πολλούς μήνες είτε στις λαϊκές συνελεύσεις στον Αμπελώνα, είτε στις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου είτε με συλλαλητήρια ευελπιστώντας ότι θα πεισθεί η δημοτική αρχή να αλλάξει πολιτική στο νερό, κατανοώντας τα λάθη της που οδήγησαν στη σημερινή τραγική κατάσταση.
Μόνο θα επισημάνουμε στον κ. Μαλάκο ότι η Δημοκρατία δεν διαφυλάσσεται με την αστυνομία και με συλλήψεις διαδηλωτών, ούτε όμως και με προσπάθειες αφύπνισης κοινωνικού αυτοματισμού που ξυπνούν μνήμες άλλων εποχών και φέρνουν απέναντι στο δήμαρχο το σύνολο της δημοκρατικής κοινωνίας του δήμου μας.
Άλλωστε το γεγονός ότι οι επιλογές του αυτές καταδικάστηκαν από το σύνολο της αντιπολίτευσης που στο δήμο Τυρνάβου εκπροσωπεί το 67% περίπου βάσει των αποτελεσμάτων των τελευταίων δημοτικών εκλογών, δείχνει ότι η δημοτική αρχή είναι απομονωμένη τόσο στο δημοτικό συμβούλιο όσο κυρίως στον λαό.
Θέλουμε επίσης να ξεκαθαρίσουμε στον κ. δήμαρχο, ότι ο μόνος υπεύθυνος για τη μη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου για δύο περίπου μήνες μέχρι σήμερα είναι αυτός και οι λανθασμένες και αδιέξοδες πολιτικές του. Ας αλλάξει πολιτική για να βγάλει και το δήμο από τα αδιέξοδο, αλλά και για να προστατέψει τη ΔΕΥΑ Τυρνάβου στο όνομα της βιωσιμότητας της οποίας επέβαλε τις υπέρογκες και παράλογες αυξήσεις μέχρι της τάξης του 500% σε σχέση με τα τιμολόγια του 2010.
Κλείνοντας τον διαβεβαιώνουμε ότι θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας κλιμακώνοντας τις κινητοποιήσεις μας. Δεν μας φοβίζουν ούτε οι προσπάθειες τρομοκράτησης με την παρουσία της αστυνομίας στις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου, ούτε και οι συλλήψεις. Θα περιφρουρήσουμε τις κινητοποιήσεις μας απαντώντας με αυτό τον τρόπο στις προβοκάτσιες της δημοτικής αρχής και φυσικά επιστρέφουμε στον κ. δήμαρχο, που ξεχνά ότι η εξουσία πηγάζει από το λαό, ασκείται από τον λαό και είναι για το λαό, όλα όσα είπε περί αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς των διαμαρτυρόμενων.
Συνεχίζουμε στη βάση των αποφάσεων των Λαϊκών Συνελεύσεων, της Λαϊκής Συνέλευσης της Πέμπτης 19 Ιανουαρίου στο κατειλημμένο δημαρχείο που κατήγγειλε την κωμωδία με την δήθεν «νέα» τιμολογιακή πολιτική που ψηφίστηκε από την πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου Τυρνάβου στην τελευταία συνεδρίασή του.
Γι’ αυτό καλούμε όλο τον λαό, όλους τους κατοίκους του Δήμου, στην παραπέρα κλιμάκωση του αγώνα.
Είμαστε ο Λαός.
Απαιτούμε 0,25 λεπτά στα πρώτα 100 κβ κοκ, ΧΩΡΙΣ ειδικό τέλος (80%), ΧΩΡΙΣ ΦΠΑ επί του ειδικού τέλους, ΧΩΡΙΣ ελάχιστη κατανάλωση όπως προβλέπεται από την υπ’ αριθμ. 16/19-8-2010 εγκύκλιο του Υπουργείου Εσωτερικών, την οποία αγνοεί παντελώς ο δήμαρχος, τόσο για τα τιμολόγια του 2011, όσο και για τα τιμολόγια της νέας χρονιάς.
Ο αγώνας είναι σκληρός, αλλά θα κυριαρχήσει η λαϊκή βούληση.
Κλιμακώνουμε τις επόμενες ημέρες με συγκέντρωση των λογαριασμών νερού ως πράξη μαζικής ανυπακοής.
Καλούμε σε Λαϊκή Συνέλευση την Δευτέρα 23 Ιανουαρίου και ώρα 6 το απόγευμα, στο παλιό Δημαρχείο (πάνω από την ΑΤΕ).
Πραγματοποιούμε ανοιχτή λαϊκή συγκέντρωση-σύσκεψη την Παρασκευή 27 Ιανουαρίου στις 11 το πρωί, με την αποστολή των πρώτων λογαριασμών έξω από το κτίριο του νέου δημαρχείου Αμπελώνα.
Ο αγώνας μας ανέδειξε την ενότητα και αποφασιστικότητα όλου του λαού του δήμου για φθηνό και υγιεινό νερό. Αυτόν και θα συνεχίσουμε γιατί το νερό είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα».

Η Επιτροπή Αγώνα Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 20-1-2012

2012-01-21T01:10:00.000-08:00

Μέρες χούντας μας θύμισε ο Δήμαρχος Τιρνάβου, ο οποίος κάλεσε την αστυνομία να συλλάβει τους κατοίκους του Αμπελώνα που   διαμαρτύρονται   για την ληστρική πολιτική του στο νερό. Αφού δεν κατάφερε να κάμψει το αγωνιστικό φρόνημα των κατοίκων του Αμπελώνα όλες αυτές τις μέρες, προχώρησε στην κατάπτυστη   ενέργεια να παραδώσει «λίστα» στην αστυνομία με τα ονόματα αγωνιστών που πρωτοστατούν στον αγώνα για φθηνό νερό. Με την ενέργεια αυτή νομίζει ο «υπηρέτης» των αντιλαϊκών πολιτικών κος Μαλάκος και η συν αυτώ πλειοψηφία των δημοτικών του συμβούλων ότι θα ξεμπερδέψει με τους κατοίκους του Αμπελώνα. Είναι βαθιά γελασμένος. Όταν ο λαός   συγκροτείται και παλεύει συλλογικά, έχει τη δύναμη να ανατρέψει κάθε αντιλαϊκή πολιτική.
Όπως αναφέρει και η επιτροπή αγώνα : «..Οι αυξήσεις στο νερό δεν είναι ένα μεμονωμένο πρόβλημα. Οι ανάλογες αυξήσεις σε μια σειρά από Δήμους του Νομού, (Αγιά, Κιλελέρ, κ.α.), αποδεικνύουν ότι υπάρχει μια γενικότερη κατεύθυνση «χαρατσώματος» των δημοτών με στόχο να καλύψουν οι Δημοτικές Αρχές τα χρήματα που τους στερεί το κεντρικό κράτος. Τα μέτρα αυτά αποτελούν επέκταση της γενικότερης αντιλαϊκής πολιτικής που προσπαθεί με αιχμή τα κάθε είδους «χαράτσια», (τέλος ακινήτων, δήθεν κοινωνικής αλληλεγγύης, επιτηδεύματος, «χαράτσι» στον ΕΛΓΑ, κλπ) να καλύψει τις ανάγκες των δανειστών.»
Με μεγαλύτερο πάθος τώρα οι κάτοικοι του Αμπελώνα αλλά και όλου του δήμου Τιρνάβου πρέπει να καταδικάσουν τον «κουκουλοφόρο» δήμαρχο - που παραδίδει λίστες   αγωνιστών δημοτών στην αστυνομία σαν νέος δοσίλογος – και τη ληστρική πολιτική του   απαιτώντας την άμεση παραίτησή του καθώς και την απόσυρση των χαρατσιών του.


                                                                                                      ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΛΑΡΙΣΑΣ

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΟΥ ΑΜΠΕΛΩΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΡΟ.

2012-01-19T15:30:00.000-08:00

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ

Με την ολοκλήρωση της προχθεσινής συνεδρίασης του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΤ ολοκληρώθηκε η κωμωδία με την δήθεν «νέα» τιμολογιακή πολιτική που ψηφίστηκε από την πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου Τυρνάβου στην τελευταία συνεδρίασή του.
Συνεχίζουμε και κλιμακώνουμε τον αγώνα για φθηνό και υγιεινό νερό με την μαζική καθολική παρουσία μας σήμερα Πέμπτη 19-1-2012, με την Κατάληψη του Δημαρχιακού Μεγάρου.
Καλούμε όλο τον λαό, τους Αμπελωνίτες, Τυρναβίτες, Αργυροπουλίτες, όλους τους κατοίκους του Δήμου, στην παραπέρα κλιμάκωση του αγώνα.
Είμαστε ο Λαός.
Απαιτούμε 0,25 λεπτά στα πρώτα 100 κβ κοκ, ΧΩΡΙΣ ειδικό τέλος (80%), ΧΩΡΙΣ ΦΠΑ επί του ειδικού τέλους, ΧΩΡΙΣ ελάχιστη κατανάλωση. Ο αγώνας είναι σκληρός, αλλά θα νικήσουμε.
Κλιμακώνουμε τις επόμενες ημέρες με συγκέντρωση των λογαριασμών νερού ως πράξη μαζικής ανυπακοής. Πραγματοποιούμε ανοιχτή λαϊκή συγκέντρωση-σύσκεψη την Παρασκευή 27 Ιανουαρίου στις 11 το πρωί, με την αποστολή των πρώτων επόμενων λογαριασμών έξω από το κτίριο του νέου δημαρχείου Αμπελώνα. Ο αγώνας μας ανέδειξε την ενότητα και αποφασιστικότητα όλου του λαού του δήμου για φθηνό και υγιεινό νερό. Αυτόν και θα συνεχίσουμε γιατί το νερό είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα».

Η ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ                Τύρναβος    19-1-2012
                            Κατειλημμένο Δημαρχείο

Αγροτική παραγωγή: Ζητούμενο οι εξαγωγές ή η διατροφή του λαού;

2012-01-19T13:37:00.000-08:00

Γιώργος Κάργας

Σε πολλές καπιταλιστικές χώρες μπορεί κάποιος να βρει ημερομηνίες εορτής για την κατάκτηση της λεγόμενης διατροφικής επάρκειάς τους. Ακόμα και η χώρα μας έχει τέτοια ημερομηνία, η οποία ταυτίζεται με την ημέρα δημιουργίας βελτιωμένων ποικιλιών σίτου από τον γεωπόνο Ι. Παπαδάκη. Σημειωτέον ότι μετά την ανακάλυψή τους, μετανάστευσε στην Αργεντινή, αποδεικνύοντας ότι μπορεί τροφές να υπάρχουν, αλλά οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να τις έχουν.

Ο Λένιν στο έργο του «το αγροτικό ζήτημα και οι κριτικοί του Μαρξ» απαντούσε στην άποψη του Μπουλγκάκοφ «δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε συνθήκες υπερπληθυσμού πρέπει να θεωρηθεί ότι ορισμένο μέρος της φτώχειας οφείλεται στην απόλυτη φτώχεια, στην φτώχεια της παραγωγής» ως εξής: «Δεν μεγάλωσαν οι δυσκολίες για την παραγωγή προϊόντων διατροφής μα οι δυσκολίες για την απόκτησή τους από τους εργαζόμενους, και μεγάλωσαν γιατί η κεφαλαιοκρατική ανάπτυξη οδήγησε στην συγκέντρωση της αγροτικής οικονομίας στα χέρια των μεγάλων και μικρών κεφαλαιοκρατών…». Επίσης παρακάτω τόνιζε ότι αυτές οι απόψεις ερωτοτροπούν με τον μαλθουσιανισμό και οδηγούν στην πιο χυδαία συνηγορία υπέρ της αστικής τάξης.

Γίνεται αναφορά σε αυτά για να τονιστεί ότι ειδικά στην σημερινή εποχή έχει οξυνθεί η αντίφαση ανάμεσα στην παραγωγή τροφίμων και στην ικανότητα απόκτησης τους. Μάλιστα στην περίοδο της κρίσης ίσως από τον ακαδημαϊκό μαρξισμό ενισχυθεί η άποψη ότι υπάρχει το πρόβλημα της αυτάρκειας (περιορισμένη παραγωγή τροφίμων) σαν στοιχείο δικαιολόγησης των υφιστάμενων σχέσεων παραγωγής και διανομής. Αν παρατηρήσει κάποιος προσεκτικά θα δει ότι μετά έναν αιώνα η Monsanto επιστρατεύει τα ίδια επιχειρήματα με τον Μπουλγκάκοφ για την έλλειψη τροφίμων για να δικαιολογήσει την αναγκαιότητα των γενετικά μεταλλαγμένων.

Μάλιστα στο ίδιο έργο του ο Λένιν αναφερόμενος στους αστούς οικονομολόγους έλεγε ότι πίσω από το εμπόριο πρέπει να βλέπουμε τις διαμορφούμενες ταξικές σχέσεις. Έτσι αναφερόμενος στις εισαγωγές σιτηρών στην Δ. Ευρώπη έλεγε: «Οι επιστήμονές μας ξέχασαν μία λεπτομέρεια: ότι μείωση του αγροτικού πληθυσμού παρατηρείται σ’ όλες τις καπιταλιστικές χώρες, τόσο στις σιτοπαραγωγικές όσο και σε εκείνες που εισάγουν σιτηρά».

Τα αναφέρουμε αυτά γιατί δυνάμεις ακόμα και στην αριστερά ανάγουν σαν κύριο πρόβλημα της αγροτικής παραγωγής το πρόβλημα των εισαγωγών λόγω «αποδιάρθρωσης του παραγωγικού ιστού».

Μια τέτοια άποψη υπονοεί ότι σωτηρία για τον μικροπαραγωγό θα είναι η αύξηση της παραγωγής μέχρι την επίτευξη εξαγωγών σπρώχνοντας σε δεύτερη μοίρα το θέμα των σχέσεων παραγωγής. Όμως και στην περίπτωση αυτή η καπιταλιστική ανάπτυξη θα καταστρέψει πάλι γρήγορα τον μικροπαραγωγό. Μήπως αυτό το φαινόμενο δεν παρατηρείται στην Ινδία και την Βραζιλία που είναι κυρίως εξαγωγικές χώρες σε αγροτικά προϊόντα. Επιπλέον μία τέτοια άποψη τείνει να υποστηρίξει τον λεγόμενο παραγωγικό ιστό ο οποίος έχει προκύψει από την προηγούμενη καπιταλιστική ανάπτυξη. Μήπως αυτός ο ιστός ικανοποιούσε τις λαϊκές ανάγκες σε διατροφή και ένδυση ή πολύ περισσότερο αναπτύχθηκε με κριτήριο την κάλυψη αυτών των αναγκών; Την περίοδο που η χώρα μας καλλιεργούσε πολύ μεγαλύτερες εκτάσεις σε βαμβάκι είχε λύσει το πρόβλημα της ένδυσης του πληθυσμού της; Επιπλέον τέτοιες αντιλήψεις είναι εντελώς ανίκανες να απαντήσουν και να αντιμετωπίσουν την καπιταλιστική ανάπτυξη σε κλάδους της αγροτικής παραγωγής είτε σήμερα την περίοδο της κρίσης είτε στο μέλλον.

Η καταστροφή κλάδων της καπιταλιστικής οικονομίας είτε στην ανάπτυξη είτε στην κρίση δεν είναι καθόλου καινούργιο φαινόμενο, πρόκειται για μια αέναη διαδικασία. Το φαινόμενο αυτό στην αγροτική παραγωγή επιταχύνθηκε μετά τις συμφωνίες στον ΠΟΕ για φιλελευθεροποίηση του εμπορίου των γεωργικών προϊόντων και την δημιουργία της ενιαίας αγοράς στην ΕΕ. Ήταν προφανές ότι, μετά από αυτές τις εξελίξεις, μη ανταγωνιστικά κομμάτια του ντόπιου κεφαλαίου θα καταστρέφονταν και θα ενισχύονταν τα διεθνοποιημένα τμήματα του κεφαλαίου. Τα παραδείγματα της βραζιλιάνικης σόγιας, που παράγεται σε αγροκτήματα δεκάδων χιλιάδων στρεμμάτων κάτω από δουλοκτητικές σχέσεις ενώ το εμπόριο της το ελέγχουν πολυεθνικοί γίγαντες, είναι χαρακτηριστικά.

Το πρόβλημα για την αριστερά σήμερα δεν είναι να υπερασπιστεί κάποιον παλιό καλό παραγωγικό ιστό. Σημείο κλειδί στην παρέμβασή της πρέπει να είναι η ανάδειξη της ανάγκης κοινωνικοποιημένης παραγωγής στο σύνολο της οικονομίας και πρωταρχικά στον τομέα της διατροφής και της ένδυσης του λαού. Η κοινωνικοποίηση αυτή θα διαμορφώσει και άλλον παραγωγικό ιστό αφού πλέον οι ανάγκες της κοινωνίας θα καθορίζουν το τι, πως και πόσο θα παράγεται. Δεν αρκεί να αλλαχτεί ο κτήτορας αλλά πρέπει να μετασχηματίσουμε και το κτήμα….

Σύντομη Περιγραφή:

Γιώργος Κάργας